Zapraszamy na www.publicat.pl

Tytuł oryginału
Love Is a Gift

Projekt serii
ILONA GOSTYŃSKA-RYMKIEWICZ

Ilustracje na okładce
© Working Partners LTD
© zuzule / fotolia.com

Koordynacja projektu
SYLWIA MAZURKIEWICZ-PETEK

Redakcja
MARIOLA LANGOWSKA-BAŁYS

Korekta
ALEKSANDRA HADA-ŁACHAJCZYK

Redakcja techniczna
ADAM KOLENDA

Copyright © Working Partners Ltd, 2004
Heartland is a trademark of Working Partners Ltd

Polish edition © Publicat S.A. MMXI, MMXIX (wydanie elektroniczne)

Wykorzystywanie e-booka niezgodne z regulaminem dystrybutora, w tym nielegalne jego kopiowanie i rozpowszechnianie, jest zabronione.

All rights reserved.

ISBN 978-83-245-9349-1

Konwersja: eLitera s.c.

jest znakiem towarowym Publicat S.A.

PUBLICAT S.A.

61-003 Poznań, ul. Chlebowa 24
tel. 61 652 92 52, fax 61 652 92 00
e-mail: office@publicat.pl, www.publicat.pl

Oddział we Wrocławiu
50-010 Wrocław, ul. Podwale 62
tel. 71 785 90 40, fax 71 785 90 66
e-mail: wydawnictwodolnoslaskie@publicat.pl

Dedykuję Amber Caravéo
– za uczynienie z Heartlandu
tak szczególnego miejsca

Specjalne podziękowania
dla Elisabeth Faith

Rozdział 1

Sfrustrowana Amy cisnęła lonżą o ziemię.

– Nie wiem, co w niego wstąpiło! – zawołała. Ogier popędził wokół wybiegu z ogonem skręconym jak zwisająca chorągiew. Rzuciła spojrzenie na Trega, który stał oparty o ogrodzenie i w skupieniu się im przyglądał. Starał się przybrać współczujący wyraz twarzy, ale nie umknęło jej uwadze, że się uśmiecha. Udała obrażoną.

– Wcale mi w ten sposób nie pomagasz – powiedziała.

– Przepraszam – odparł, starając się powstrzymać śmiech – ale Błysk wygląda, jakby naprawdę doskonale się bawił. On chyba sądzi, że ty grasz z nim w berka.

Amy pokręciła głową, ale poczuła, że bierze ją śmiech. Jak fajnie było znowu mieć Trega w Heartlandzie – pomyśleć, że jeszcze nie tak dawno leżał w szpitalu w śpiączce. To były straszne tygodnie dla Amy. Treg był bowiem kimś więcej niż tylko pracownikiem schroniska: był jej chłopakiem i najlepszym przyjacielem. Amy odsunęła pasmo włosów z twarzy i podeszła do ogrodzenia.

Kiedy tylko przestała gonić za Błyskiem, ten zatrzymał się w połowie swojego radosnego galopu. Teraz przyglądał się im z uszami postawionymi do przodu, wyraźnie zaciekawiony.

– Hej! – Treg pomachał jej dłonią przed twarzą. – Wracaj na ziemię.

Popatrzyła na niego i uśmiechnęła się ciepło.

– Myślałam właśnie, jak dobrze mieć cię znowu w Heartlandzie.

– Miło mi, że za mną tęskniłaś – odparł z uśmiechem, po czym podszedł i podniósł rzuconą przez nią lonżę.

– Chcesz, żebym teraz ja spróbował? – zapytał.

Skinęła głową, a potem patrzyła, jak Treg z liną trzymaną za plecami cicho zbliża się do Błyska. Mustang stał na środku wybiegu i śledził wzrokiem każdy ruch chłopaka. Kiedy Treg podszedł na wyciągnięcie ręki, Błysk zarżał przenikliwie i odbiegł. Treg nie próbował go gonić – zamiast tego odwrócił się do niego tyłem i udał, że kompletnie nie interesuje go, co robi mustang. Ten wierzgnął kilka razy, ale Treg nadal go ignorował. Wreszcie mustang zaczął się uspokajać.

Amy uśmiechnęła się, widząc, jak Błysk z niedowierzaniem patrzy na Trega. Chwilę później ogier opuścił łeb, parsknął ciężko i podszedł do chłopaka, trącając go przy tym w ramię. Ponowił parsknięcie, gdy Treg powoli odwrócił się i przypiął mu lonżę, by poprowadzić go do wyjścia.

– W dalszym ciągu lepiej reaguje na ciebie niż na kogokolwiek innego – zauważyła Amy, kiedy weszli do chłodnej stajni. W rogu boksu wisiała siatka z sianem, którą zostawił Ben, pomocnik pracujący w Heartlandzie.

– W końcu się zmęczył i dlatego był gotów do mnie podejść – odparł Treg, odpinając lonżę.

Amy wiedziała, że pomiędzy Tregiem a mustangiem istnieje szczególna więź.

– Ben już rozdzielił pasze, musimy tylko zanieść wiadra do boksów i gotowe – powiedziała.

– To świetnie – odpowiedział, prostując się.

W tym samym momencie dobiegł ich głos Lou, siostry Amy, która wołała do niej z domu.

– Amy! Jak będziesz miała wolną chwilę, chodź, proszę, do mnie!

– Idź – powiedział Treg. – Ja dokończę pracę. I tak niewiele już zostało.

– Jesteś pewien? – zapytała. Nie chciała, żeby Treg się przepracowywał tak krótko po wyjściu ze szpitala.

– Idź, może to coś ważnego – odparł i nachylił się, by pocałować ją w czoło. – Do zobaczenia rano.

– Dzięki, Treg – odpowiedziała z wdzięcznością.

Poklepała jeszcze mustanga po grzbiecie, a później wyszła z boksu.

Lou i Scott siedzieli przy stole kuchennym wraz z Jackiem Bartlettem, dziadkiem obu dziewczyn. Amy zdjęła pospiesznie buty i ze zdziwieniem zauważyła, że Lou wcale nie kazała jej automatycznie włożyć ich do szafki, „tam gdzie ich miejsce”.

Amy uśmiechnęła się do Scotta na powitanie. Scott był weterynarzem leczącym konie w Heartlandzie, a także – już od dość dawna – chłopakiem jej siostry. Spojrzała na Lou i dostrzegła, że jej zazwyczaj bardzo spokojna siostra wydaje się czymś podekscytowana. Nagle zdała sobie sprawę, że wszyscy wpatrują się w nią w milczeniu.

– Co jest grane? – zapytała z zaciekawieniem.

– No cóż – zaczęła Lou, rzucając szybkie spojrzenie w stronę Scotta – zastanawiałam się, czy poradzicie sobie beze mnie przez jakieś dwa tygodnie – powiedziała. Aż jej się zaświeciły oczy, kiedy to mówiła. Sięgnęła przy tym przez stół i przykryła dłonią palce swojego chłopaka. – Za mniej więcej dwa tygodnie Scott leci do Australii na konferencję – i chce, żebym pojechała razem z nim. Kupił mi już bilet i wszystko załatwił.

– Na dwa tygodnie! – Amy nie kryła zaskoczenia.

– Może nawet trochę dłużej, bo trzeba doliczyć jeszcze podróż – przyznała Lou. – Konferencja trwa pięć dni, a skoro odbywa się w Australii, to pomyślałam, że moglibyśmy odwiedzić tatę. Zadzwoniłam dzisiaj do niego i zaprosił mnie do siebie na czas konferencji. A gdy Scott będzie już wolny, zaliczymy jeszcze krótkie wakacje i dopiero wtedy wrócimy do domu – wyjaśniła rozpromieniona.

Myśli gorączkowo krążyły w głowie Amy. Po śmierci mamy Lou porzuciła pracę w banku w dużym mieście i przyjechała do Heartlandu, by zająć się finansami i rachunkami, dzięki czemu Amy mogła kontynuować dzieło mamy – to znaczy zajmować się źle traktowanymi i zaniedbanymi końmi. Wiadomość, że siostra wyjedzie na dłużej, nieoczekiwanie uświadomiła Amy, jak ważną częścią Heartlandu stała się Lou.

– Amy? – zagadnęła ją siostra. Amy podniosła wzrok i zauważyła, że w oczach Lou zabrakło już ekscytacji – zamyślenie i milczenie nie były reakcją, jakiej spodziewała się jej siostra.

Amy wzięła głęboki oddech i zmusiła się do uśmiechu.

– To wspaniale – powiedziała. – Oczywiście, że powinnaś jechać. Zasłużyłaś sobie na odpoczynek po tak ciężkiej pracy. Zresztą kiedy znowu będziesz miała okazję, żeby odwiedzić tatę?

Lou wydawała się uradowana. Odsunęła krzesło i okrążyła stół, by uściskać Amy.

– Na pewno dajesz mi wolne?

Amy odsunęła od siebie mieszane uczucia, które powodowały dziwny ścisk w żołądku, i przytuliła Lou.

– No jasne – odpowiedziała. – Jasne.

Scott odchrząknął.

– Ustaliłem już z kolegą weterynarzem, który cieszy się bardzo dobrą opinią, że zastąpi mnie podczas naszej nieobecności – powiedział.

Amy uśmiechnęła się do niego przez stół.

– A ja dokończę przed wyjazdem całą papierkową robotę, więc nie będziecie mieli zbyt wiele do zrobienia w tej kwestii – odezwała się Lou. – Trzeba tylko popłacić wszystkie rachunki pod koniec miesiąca, codziennie zaglądać do poczty i...

– Wystarczy – przerwał jej dziadek ze śmiechem. – Jestem przekonany, że zostawisz nam szczegółowe instrukcje – a także instrukcje, jak korzystać z instrukcji! Amy, ja przejmę obowiązki Lou, ty masz już dosyć na głowie.

– Dzięki, dziadku – odparła. – Z pewnością sobie poradzimy.

– To cudownie! – powiedziała Lou. – Oddzwonię do taty i powiem, że przyjmuję zaproszenie. Dziękuję wam ogromnie – dodała, patrząc na dziadka i siostrę. – Nie macie pojęcia, ile to dla mnie znaczy!

Amy tak się skupiła na tym, że Lou zniknie z Heartlandu, że dopiero po chwili dotarło do niej, co oznacza pobyt siostry w Australii: a mianowicie to, że spędzi ona sporo czasu z tatą – czasu, który Amy sama chętnie by z nimi dzieliła. Trudno było nie zazdrościć Lou. Kiedy siostra zaczęła wybierać numer telefonu taty, Amy po cichu założyła buty i wyszła na zewnątrz.

Znalazła się w boksie Figara, który podniósł wzrok znad siana i zarżał cicho.

– Och, Figaro! – szepnęła, zaplątując palce w jego grzywę. Oparła się o ciepłą złocistą szyję kuca, bo ogarnęło ją uczucie żalu, jakie dobrze znała. Cieszyła się, że Lou jedzie do Australii. Siostrze należały się wakacje, a nadarzająca się okazja, aby pobyć z ojcem przez kilka dni, była dla niej bardzo ważna. Ale i tak informacja o wyjeździe Lou zaburzyła pewne poczucie bezpieczeństwa Amy, jakie wiązała z siostrą po śmierci mamy. Nawet nie potrafiła wyjaśnić, dlaczego ten wyjazd wywoływał w niej taki dyskomfort.

Amy westchnęła głęboko. Zawsze, kiedy mi się wydaje, że już sobie ze wszystkim radzę i jestem gotowa, by zrobić krok do przodu, zdarza się coś takiego, co sprawia, że powracają wątpliwości i poczucie, że czegoś jednak brakuje, pomyślała. Figaro postawił uszy w stronę Amy, a potem odwrócił łeb i dotknął pyskiem jej włosów. Oparła się o kuca, czerpiąc otuchę z jego siły oraz bijącego od niego ciepła.

– Wiedziałem, że tu cię znajdę – powiedział cicho dziadek, który niespodziewanie ukazał się ponad drzwiami boksu. – Zawsze przychodzisz do koni, kiedy musisz sobie przemyśleć to i owo.

Amy odwróciła się i spojrzała na niego.

– Co cię dręczy? – zapytał z troską.

Zawahała się i wyprostowała kosmyk grzywy Figara.

– Nie jestem stuprocentowo pewna, co czuję w związku z wyjazdem Lou – przyznała w końcu.

– Też chciałabyś jechać? – zapytał dziadek ze współczuciem.

Amy poklepała kuca, po czym podeszła do drzwi, gdzie stał dziadek.

– Oczywiście, bardzo chciałabym spotkać się z tatą – powiedziała. – Ale przede wszystkim nagle uświadomiłam sobie, jak bardzo potrzebna mi jest Lou, jak bardzo jej obecność wpływa na to, że jesteśmy prawdziwą rodziną.

– Wiem – dziadek ścisnął ją za ramię. – Myślę, że Lou chętnie by to usłyszała. Powinnaś z nią porozmawiać.

Lou podniosła głowę znad zlewu, w którym myła filiżanki.

– Scott już wyjechał? – zapytała Amy, która w tym czasie weszła do kuchni.

– Tak. Ma mnóstwo roboty przed wyjazdem – odparła Lou, wycierając ręce. – Dobrze, że jest chwila na rozmowę. Chciałam się upewnić, czy nie masz nic przeciwko naszej wyprawie – teraz, gdy już to sobie przemyślałaś. Odniosłam wrażenie, że nie byłaś z nami szczera. Wiem, że to nagła wiadomość.

– Bardzo się cieszę, że jedziesz – zapewniła siostrę Amy. – Tylko że bez ciebie dom już nie będzie taki sam. Wiem, że to egoistyczne, ale też chciałabym jechać. Chętnie spotkałabym się z tatą.

Lou wydawała się bardzo przejęta.

– Tego się właśnie obawiałam – powiedziała cicho.

– Nie, nie chcę, żebyś się martwiła – ciągnęła Amy. Odsunęła krzesło i usiadła przy stole. – To świetnie, że masz taką możliwość. Naprawdę! Co właściwie mówił tata?

– Cieszył się – odparła Lou, siadając obok siostry. – Powiedział, że wkrótce zadzwoni, żeby ustalić szczegóły – no i kazał cię pozdrowić.

Amy uśmiechnęła się. Dopiero niedawno udało jej się poznać własnego ojca. Kiedy miała trzy lata, Tim Fleming został poważnie ranny w wypadku na koniu i, sądząc, że już nigdy nie będzie mógł jeździć konno, zostawił swoją rodzinę. Amy i Lou nie widziały go przez dwanaście lat. Kilka miesięcy temu, podczas krótkiego pobytu ojca w Heartlandzie, Amy – ku swojemu zdziwieniu – bardzo się z nim zżyła. Lou, chociaż jako starsza z sióstr miała więcej czasu na związanie się z ojcem przed jego wypadkiem, teraz z trudnością odnajdywała z nim wspólny język. Amy wierzyła, że ta podróż będzie dla Lou szansą na nawiązanie bliższych relacji z tatą – takich jak w dzieciństwie. Ponieważ ojciec mieszkał teraz w Australii wraz ze swoją nową żoną i córeczką, Amy i Lou nie nadarzały się raczej okazje, by się z nim spotkać, nie znały też zupełnie jego żony Heleny.

– A może byś sfotografowała siebie i nas wszystkich przy pracy w Heartlandzie? – zaproponowała Lou. – Zabrałabym zdjęcia do Australii. I sama też zrobię mnóstwo fotek na ranczu taty – sfotografuję jego, Helenę i ich córeczkę Lily. Wiem, że to nie to samo, ale... – Lou zawiesiła głos.

– To fantastyczny pomysł – wtrąciła szybko Amy i uśmiechnęła się. – Zobaczą, co się u nas dzieje. A ty musisz koniecznie zrobić dla mnie zdjęcia wszystkim koniom, jakie ma tata, dobrze?

– Oczywiście – Lou skinęła głową z uśmiechem. – Przecież nie mogą cię ominąć najważniejsze atrakcje naszej podróży!

Następnego dnia Amy wcześnie rano włożyła robocze ubranie i wyszła na zewnątrz, by nakarmić konie. Mieszała akurat ostatnią porcję paszy, kiedy przyjechał Treg.

– Dzisiaj wstałaś chyba jeszcze wcześniej niż zwykle – zauważył, spoglądając na zegarek.

– Nie spałam zbyt długo – odparła.

– To staje się teraz normą – powiedział, marszcząc brwi. – W tym tempie szybko się wykończysz.

Amy odwróciła wzrok, żeby nie patrzeć mu w oczy. Prawda była taka, że starała się wziąć na siebie jak najwięcej obowiązków, aby odciążyć Trega. Nie chciała, by się przemęczał, ale wiedziała, że jest zbyt dumny, by zaakceptować pomoc, więc usiłowała nie zwracać na siebie uwagi. Teraz też pospiesznie zmieniła temat i opowiedziała chłopakowi najnowsze wieści. Treg przyznał, że wysłanie zdjęć Heartlandu do Australii jest znakomitym pomysłem.

– Pomyślałam sobie, że zrobię parę fotek Figarowi i Kacperkowi, a potem tobie i Benowi, jak wyprowadzacie konie na pastwiska – powiedziała, jednocześnie podnosząc wiadra z paszą.

Red, koń Bena, wyglądał już ponad drzwiami do boksu, wypatrując swojej porannej karmy.

– A później ty mógłbyś sfotografować, jak pracuję z Błyskiem na wybiegu – ciągnęła, poklepując Reda. – W ten sposób Helena zobaczyłaby, jak wygląda typowy dzień w Heartlandzie.

– A jest w ogóle coś takiego? – zażartował Treg i chwycił za przyrządy do czyszczenia.

– Dzień dobry! – zawołał w ich stronę Ben, który właśnie pojawił się na podwórzu.

– Cześć! – powitał go Treg, po czym spojrzał na Amy. – Zabieram się do pracy. Przecież zależy nam na tym, żeby wszystkie konie prezentowały się jak najlepiej przed swoimi australijskimi kuzynami, prawda?

– Australia? Czyżby coś mnie ominęło? – Ben był wyraźnie zdezorientowany.

– I to jeszcze ile! – zaśmiała się Amy. – Jeżeli chcesz się wszystkiego dowiedzieć, chodź ze mną. Muszę pstryknąć parę fotek, wystąpisz jako model.

Kiedy Amy sfotografowała już Bena i Trega przy pracy, wyprowadziła Błyska na wybieg, a Treg wziął od niej aparat. Błysk to mustang, który przybył do Heartlandu podczas pobytu Trega w szpitalu. Amy miała problemy, żeby wzbudzić w nim zaufanie – ogier był dziki i dumny, a do tego nigdy przedtem nie miał do czynienia z ludźmi. Dopiero Tregowi, który przyjeżdżał do Heartlandu w czasie swojej rekonwalescencji, udało się wypracować więź z mustangiem. Ponieważ Błysk tak świetnie reagował na chłopaka, Amy zaproponowała, by to właśnie on przejął treningi z ogierem.

Ona sama zaczynała teraz wzmożone ćwiczenia z mustangiem.

– Idziemy, kochany – powiedziała, zatrzymawszy się na środku wybiegu, by odpiąć lonżę. Błysk parsknął głośno, kiedy popędziła go po obwodzie wybiegu, a potem pozwoliła mu biec swobodnie wzdłuż ogrodzenia. Wiedziała, że nie minie kilka chwil, a mustang zacznie wysyłać sygnały świadczące o tym, że jest gotów, by się z nią porozumieć. Stopniowo zdobywała jego zaufanie, a więź pomiędzy nimi stawała się coraz głębsza. Przyglądając się, jak ogier pokonuje odległość długimi krokami, Amy poczuła nagły przypływ dumy. Zapomniała w tym momencie o Tregu i o zdjęciach, skupiła się wyłącznie na majestatycznym mustangu, który właśnie pokazywał, że chce z nią nawiązać kontakt. Koń opuścił łeb i zaczął otwierać i zamykać pysk, czekając, aż Amy pozwoli mu przejść przez wybieg w swoją stronę.

Amy świadomie zrezygnowała z agresywnej pozycji, jaką wcześniej przyjęła. Obróciła się bokiem do ogiera i czekała. Błysk przystanął i wyczuła, że się jej przygląda. Powoli przeszedł przez środek wybiegu i zatrzymał się tuż za nią, wydychając powietrze nozdrzami wprost na jej ramię. Zrobiła kilka kroków do przodu i – zupełnie jakby łączyła ich niewidzialna nić – Błysk ruszył w ślad za nią. Gdziekolwiek szła, tam i on cierpliwie szedł za nią, okazując tym samym ufność i szacunek.

– I co? Nie było chyba aż tak źle, jak myślisz? – zapytała, wplatając palce w jego grzywę. – Dzisiaj byłeś odważny, prawda?

Kiedy sesja treningowa dobiegła końca, podszedł do nich Treg i przypiął Błyskowi lonżę.

– Zaczyna doskonale reagować na twoją obecność – zachwycił się, wyprowadzając mustanga z wybiegu. – Sądzę, że udało mi się zrobić parę świetnych zdjęć. Patrząc na niego teraz, nikt by nie poznał, jak dziki i nieokiełznany był jeszcze niedawno, gdy tu do nas przyjechał.

Amy skinęła głową i poklepała mustanga po ciepłej szyi.

– Jeszcze sporo pracy przed nim, ale dobrze sobie radzi. I to głównie twoja zasługa – dodała, po czym podniosła wzrok i spojrzała na Trega. Wydał jej się blady, bez wyrazu.

– Nic ci nie jest? – zapytała z niepokojem.

– Oczywiście, że nie – odparł. – Wszystko w porządku, nie martw się tak.

– Wyglądasz na zmęczonego – powiedziała z uporem. – Powinieneś zrobić sobie przerwę. Ja wyszoruję Błyska.

– Amy, nic mi nie jest, uwierz mi – odparł, po czym ruszył wraz z mustangiem do stajni.

– Treg! – zawołała, ale się nie odwrócił. Westchnęła. Najwyraźniej Treg postanowił, że nikt nie będzie go w niczym wyręczał. Od tego momentu, jeśli chce mu pomóc, musi robić to w jeszcze bardziej zawoalowany sposób.

W następnym tygodniu wszystko toczyło się pod znakiem przygotowań Lou do wyjazdu. Pomimo nieustannych zapewnień Amy i dziadka, że wiedzą, co robić w czasie jej nieobecności, Lou najwyraźniej postanowiła zostawić Heartland idealnie zorganizowany.

Amy właśnie zamiatała podwórze, kiedy usłyszała, że gwałtownie otwierają się drzwi od domu. Podniosła wzrok i ujrzała, jak Lou biegnie w jej stronę, machając dużą białą kopertą.

– Popatrz tylko – zawołała Lou z oddali. – To dla ciebie. Chyba od taty! – Amy była zaskoczona entuzjazmem siostry.

Wzięła od niej kopertę i otworzyła. Gdy przebiegła wzrokiem tekst listu, otworzyła szeroko oczy ze zdumienia.

– Masz rację, to od taty – powiedziała powoli. – Chce, żebym przyleciała do Australii razem z tobą i Scottem! Wiedziałaś o tym?

– Nie! Nic mi nie wspominał. Widocznie zamierzał zrobić ci niespodziankę! – dodała z radością.

Amy przeczytała list ponownie – tym razem dokładnie.

Kochana Amy,

Wiem, że Lou z pewnością już Ci powiedziała o swoich planach, a mianowicie o wyjeździe do Australii. Czas, jaki spędziliśmy wspólnie w Heartlandzie, był dla mnie czymś szczególnym, dlatego cieszyłbym się ogromnie, gdybyś mogła przyjechać z Nią. Tym razem pobylibyśmy ze sobą dłużej – nasze ostatnie spotkanie było zdecydowanie za krótkie. Helena także chciałaby Was obie poznać – no i przedstawić Was młodszej siostrze! Wiem, że niełatwo będzie Ci wyjechać z Heartlandu, ale musisz mi obiecać, że chociaż spróbujesz. Chciałbym pokazać Ci moją stadninę, zresztą już opowiedziałem wszystkim o tym, jakie masz wyjątkowe umiejętności. Nie tylko ja będę rozczarowany, jeśli nie uda Ci się przyjechać!

Przekaż, proszę, serdeczne pozdrowienia Waszemu Dziadkowi i powiedz Lou, że już się nie możemy doczekać, kiedy zobaczymy ją i Scotta. Wreszcie będę mógł wybrać się z nią na przejażdżkę – wiem, że ćwiczyła jazdę konną, odkąd wyjechałem! Załączam bilet na samolot dla Ciebie i mam nadzieję, że jednak go wykorzystasz.

Całuję,

Tata

– To wspaniałe! – Lou aż zaświeciły się oczy. – Spodoba ci się u taty – będziesz mogła spędzić z nim mnóstwo czasu i zobaczyć wszystkie konie! No i razem poznamy naszą siostrzyczkę.

Lou zawiesiła niespodziewanie głos, bo Amy podniosła powoli wzrok i potrząsnęła przecząco głową.

– To nie ma sensu, Lou – powiedziała. – Nie możemy obie zostawić Heartlandu. Nie mogę jechać.

Zapowiedź części 16
„Nic nie przychodzi łatwo”

Ruszyli ścieżką prowadzącą w stronę Clairdale Ridge. Błysk wysuwał się nieco na prowadzenie. Koniom najwyraźniej doskonale się szło w to słoneczne zimowe popołudnie, bo wyginały szyje i płynęły po twardym podłożu – zwłaszcza Figaro, który większość zimy spędził w stajni. Treg popędził Błyska do kłusa i wkrótce wyjechali na otwartą przestrzeń, gdzie mogli puścić się galopem. Ponieważ Treg dopiero szkolił mustanga i przyzwyczajał go stopniowo do jazdy poza wybiegiem, wybrali dość łagodny galop, a tempo narzucała Amy na Figarze. Przejażdżka była spokojna i, gdy zwolnili do kłusa, Amy pomyślała, że chciałaby częściej spędzać w ten sposób czas z Tregiem. Gdyby tylko mogli zatrzymać Błyska!

Odsunęła czym prędzej od siebie tę myśl. W Heartlandzie zawsze będą konie do jazdy, a Błysk nie jest pierwszym zwierzęciem, z którym Treg tak się zżył. Ich praca opierała się między innymi na zaakceptowaniu tego, że nic nie trwa wiecznie, że trzeba iść do przodu, podejmując nowe wyzwania, kiedy się one pojawiają. Najpierw więc wiązali się z końmi, po to, by później pozwolić im odejść.

To przywiodło jej na myśl Bena. Jedynym koniem, z jakim wytworzył silną więź, był Red i chłopak nie miał zamiaru angażować się emocjonalnie w opiekę nad żadnym innym wierzchowcem. Amy odwróciła się w siodle, czekając, aż Treg się z nią zrówna.

– Ben wydaje się ogromnie podenerwowany tymi zawodami – zauważyła. – Nawet bardziej niż zwykle. Mam wrażenie, że coś go trapi.

– Brideswell to poważny konkurs – odparł Treg. – A skoro w zeszłym roku grypa wykluczyła ich z zawodów, pewnie teraz chciałby zakwalifikować się już na początku sezonu.

– Ale i tak... – zaczęła Amy, jednak zamiast skończyć, pogładziła Figara po szyi i zaczęła myśleć o tym, jak fajnie byłoby, gdyby Ben i Red dostali się do finału. – Nie chciał spróbować join-upu z Molly – powiedziała w końcu. – Jest taki zajęty, zupełnie jakby nie potrafił się skoncentrować na Heartlandzie.

Treg otworzył usta, żeby coś powiedzieć, jednak najwidoczniej zmienił zdanie.

– Red będzie zawsze u niego na pierwszym miejscu – powiedział ostatecznie. – I nie sądzę, żeby to się miało kiedykolwiek zmienić.

– No nie – zgodziła się Amy niechętnie. – Raczej nie.

Żałowała, że przejażdżka dobiega już końca i chwilę później – za szybko – wjechali na podwórze. Treg rozsiodłał Błyska i zaprowadził go na wybieg, a Amy poszła z Figarem do stajni. Przez cały czas myślała o Benie: może powinna mu zapewnić więcej przestrzeni, żeby był tym, kim chce być. Jeżeli nie zaakceptuje go takim, jaki jest – z jego planami i priorytetami – sytuacja może się skomplikować.

Zabrała sprzęt do czyszczenia, żeby wyszorować kuca, i wkrótce była już pochłonięta szczotkowaniem zamaszystymi ruchami jego płowej sierści.

Zajęcie przerwał jej czyjś głos, więc podniosła głowę. Przed nią stał właśnie Ben.

– Cześć, Amy – przywitał się wyraźnie zmieszany. – Jesteś zajęta?

– Jak zwykle – odparła, czesząc grzywę Figara. – A co? Coś się stało?

– Nie, nic – powiedział. – Tylko... – zaczął i zamilkł.

Amy przerwała czyszczenie.

– Tylko co? – zapytała cicho. – Wszystko w porządku?

– Tak, tak. Zupełnie w porządku – odpowiedział Ben i wziął głęboki oddech. – Tylko chciałem powiedzieć, że myślę o odejściu z Heartlandu – dokończył pospiesznie.

Amy upuściła szczotkę i wpatrywała się w niego w milczeniu.

– Chcesz odejść? – zapytała oniemiała.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki