Zapraszamy na www.publicat.pl

Tytuł oryginału

From This Day On

Projekt serii

ILONA GOSTYŃSKA-RYMKIEWICZ

Ilustracje na okładce

© Working Partners LTD

© zuzule / fotolia.com

Koordynacja projektu

SYLWIA MAZURKIEWICZ-PETEK

Redakcja

EWA CZAPSKA-KOWALIK

Korekta

ALEKSANDRA HADA-ŁACHAJCZYK

Redakcja techniczna

ADAM KOLENDA

Copyright © Working Partners Ltd, 2004

Heartland is a trademark of Working Partners Ltd.

Polish edition © Publicat S.A. MMXII, MMXIX (wydanie elektroniczne)

Wykorzystywanie e-booka niezgodne z regulaminem dystrybutora, w tym nielegalne jego kopiowanie i rozpowszechnianie, jest zabronione.

All rights reserved.

ISBN 978-83-271-6000-3

jest znakiem towarowym Publicat S.A.

Publicat S.A.

61-003 Poznań, ul. Chlebowa 24

tel. 61 652 92 52, fax 61 652 92 00

e-mail: office@publicat.pl, www.publicat.pl

Oddział we Wrocławiu

50-010 Wrocław, ul. Podwale 62

tel. 71 785 90 40, fax 71 785 90 66

e-mail: wydawnictwodolnoslaskie@publicat.pl

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej

Szczególne podziękowania dla Elisabeth Faith

Rozdział 1

Spóźnimy się! – zawołała Lou, zerkając na zegarek. Odwróciła się i spojrzała nerwowo na Amy, która siedziała na tylnym siedzeniu samochodu Nancy.

Amy poruszyła się niespokojnie, nie patrząc siostrze w oczy. To  z   j e j  winy musiały tak pędzić na przymiarkę sukni ślubnej. Była tak zajęta czyszczeniem Patyczka, że kompletnie zapomniała o umówionym spotkaniu – Lou musiała ją praktycznie siłą zaciągnąć do auta. Amy przycisnęła czoło do wilgotnej szyby i przeklęła się w duchu za to, że dodaje jeszcze zmartwień już i tak zestresowanej siostrze.

– Nie wpadaj w panikę – powiedziała Nancy, zwalniając na czerwonym świetle. – Spokojnie zdążymy.

Lou westchnęła sfrustrowana. Amy doskonale zdawała sobie sprawę z tego, jaką perfekcjonistką bywa jej siostra. Lou chciała mieć idealny ślub. Trudno było uwierzyć, że zbliżał się listopad i do wesela zostały zaledwie dwa tygodnie!

Amy przyglądała się, jak jakaś kobieta idąca chodnikiem nagle przystaje i patrzy na niebo. Grube krople deszczu zaczęły uderzać z łomotem o karoserię i Nancy szybko uruchomiła wycieraczki. Kobieta z ulicy pospiesznie uciekła pod szeroką markizę pobliskiego sklepu i zaczęła grzebać w torbach z zakupami. Jednakże Amy nie było dane dowiedzieć się, czego szuka, bo światła zmieniły się i Nancy ruszyła.

– Ten sklep z sukniami jest na sąsiedniej ulicy. Wysadzę was tam, dziewczyny, a sama gdzieś zaparkuję – powiedziała Nancy, próbując rozładować pełną napięcia atmosferę, jaka zapanowała w samochodzie. Uśmiechnęła się, widząc spojrzenie Amy w lusterku wstecznym. Amy poczuła ogromną wdzięczność dla starszej pani. Dotąd jej i przyjaciółce dziadka nie zawsze układało się dobrze, ale od czasu zaręczyn Lou znacznie się do siebie zbliżyły.

Nancy zatrzymała się przed niewielkim butikiem. Na wystawie stał manekin w bajecznej sukni koloru kości słoniowej, ozdobionej koralikami i długim trenem. Lou natychmiast otworzyła drzwi i wyskoczyła z samochodu.

– Dzięki za podwiezienie! – zawołała przez ramię i popędziła do sklepu.

– Lepiej pójdę za nią – powiedziała Amy.

– Nie martw się, wszystkie panny młode są okropnie spięte przed ślubem – pocieszyła ją Nancy. – Idź. Ja tylko gdzieś zaparkuję i zaraz do was przyjdę.

Amy pokiwała głową, wysiadła, schylając się pod strugami zacinającego deszczu, i pobiegła do wejścia. Krople deszczu we włosach przypomniały jej, że przed wyjazdem z Heartlandu nie zdążyła umyć głowy – ba, nawet się nie uczesała! Była pewna, że nie wygląda na wystarczająco zadbaną jak na wizytę w sklepie z sukniami ślubnymi.

Kiedy drzwi się za nią zamknęły, delikatny dźwięk dzwonka zwrócił uwagę ekspedientki, która właśnie układała błyszczące czasopisma na stoliku ze szklanym blatem. Nigdzie nie było widać Lou. Emily – bo tak miała na imię pracownica butiku, co Amy pamiętała z ostatniej wizyty – od razu się wyprostowała i uśmiechnęła.

– Witaj, Amy – powiedziała. – Twoja siostra przymierza suknię.

– OK – odparła Amy, która z każdą sekundą czuła się coraz bardziej niechlujnie.

– Twoja sukienka wisi w przymierzalni – wyjaśniła Emily i skinęła ręką w stronę kabin, znajdujących się w tyle sklepu i zasłoniętych ciężkimi, złotymi kotarami. – Jeśli będziesz potrzebowała pomocy, daj mi znać.

Dlaczego miałabym potrzebować pomocy?, zdziwiła się Amy. Przecież to tylko sukienka i jedyne, co trzeba zrobić, to wciągnąć ją na siebie przez głowę, czyż nie? Podziękowała Emily, weszła do przymierzalni i zasunęła kotarę. Zaczęła zdejmować kurtkę, a wtedy dostrzegła kątem oka swoje odbicie w wielkim lustrze. Było gorzej niż sądziła. We włosach miała wplątane źdźbła słomy, a na koszuli, w miejscu, w którym Patyczek postanowił spróbować, jak smakuje bawełna, widniała mokra plama. Miała też ślad na policzku, bo źrebak potarł pyskiem o jej twarz.

Cudownie, pomyślała ponuro. Jaka boska druhna!

– Idealnie pasuje! – z sąsiedniej kabiny dobiegł ją okrzyk Lou.

– Mogę zobaczyć? – wtrąciła się Amy.

– Najpierw załóż swoją sukienkę! – w głosie Lou słychać było nutę podekscytowania.

Humor Amy od razu się poprawił i zaczęła wkładać przez głowę liliowy jedwab. Kiedy próbowała wsunąć ręce w rękawy, włosy jej opadły na twarz i już w ogóle nie widziała zapięcia sukni.

– Nie dam rady – mruknęła pod nosem. – Emily?

Niemal natychmiast kółka, na których wisiała zasłona, przesunęły się na metalowym pręcie. Emily zaśmiała się cicho, wchodząc do kabiny, i zręcznie obciągnęła suknię na Amy.

– Nie przejmuj się – powiedziała, zasuwając zamek palcami o długich, pomalowanych paznokciach. – To się często zdarza.

Amy odsunęła włosy z twarzy i poruszyła kilkakrotnie ramionami, żeby góra sukienki lepiej się ułożyła, po czym spojrzała w lustro. Włosy miała nadal potargane, ale blady fiolet sukni nadawał jej cerze blasku. Wsunęła ręce w podany przez Emily żakiet w identycznym kolorze. Góra sukienki przylegała ściśle do ciała, a dół opadał łagodnymi fałdami aż do kostek. Amy odwróciła się w jedną stronę, a potem w drugą, zauważając, jak sukienka zmienia barwę w zależności od padającego światła i raz wydaje się liliowa, innym razem zaś błękitna. Faktycznie była piękna. Amy przywykła do oglądania siebie wyłącznie w dżinsach i starych koszulach i ta dziewczyna w lustrze, ubrana w delikatną, kobiecą suknię, wydawała jej się obcą osobą.

– Co wy tam robicie? – zawołała Lou. – Mnie się już gorąco zrobiło w tym stroju.

– Powstrzymaj nerwy na wodzy! – odparła Amy, wygładzając sukienkę.

– Oj, Amy. Czy tobie  w s z y s t k o  musi się kojarzyć z końmi i sprzętem jeździeckim? – zakpiła jej siostra. – Tak czy inaczej, nie wyjdę z przymierzalni, dopóki ty nie będziesz gotowa. W przeciwnym razie popsujesz moje wielkie wejście, wybiegając za mną i potykając się o własną sukienkę.

Amy zaśmiała się. Fajnie było słyszeć tak zrelaksowaną, pełną humoru Lou.

– Spokojnie, celebrytko! – odpowiedziała, uśmiechając się do Emily.

– Przywilejem każdej panny młodej jest despotyzm – rozległ się głos Nancy. Amy domyśliła się, że starsza pani właśnie weszła do sklepu. Emily przytrzymała kotarę i Amy wyszła. Nancy siedziała na krześle, a w ręku nadal trzymała kluczyki od samochodu.

– Dziękuję, pani Nancy – powiedziała Lou, wychodząc z przymierzalni. – Zamierzam częściej korzystać z tego przywileju przez najbliższe dwa tygodnie.

Amy odwróciła się i aż się zachłysnęła z wrażenia:

– Lou! Jesteś... – Nie była w stanie dokończyć zdania. Lou wyglądała po prostu oszałamiająco. Miała na sobie klasyczną – niemal staromodną – jasnokremową suknię z dopasowanym żakietem. Koronkowa góra sukienki przylegała do ciała, a długi, delikatnie rozkloszowany dół miał na środku rozcięcie, przez które widać było białą koronkową halkę.

– Nie podoba ci się? – Lou nagle się zaniepokoiła. Otworzyła szeroko swoje niebieskie oczy i przygryzła dolną wargę.

– Nie podoba? – zawołała Amy. – Lou, wyglądasz jak panna młoda z okładki czasopisma! Ta suknia jest...

– Prześliczna – dokończyła za nią Nancy. Wstała i chwyciła je za ręce, a Amy zauważyła, że ma wilgotne oczy. Zaczęła się zastanawiać, czy starsza pani myśli teraz o swojej córce Jennifer, która zmarła wiele lat temu. –  O b i e  wyglądacie wspaniale – dodała Nancy. – Jack będzie zachwycony, kiedy was zobaczy.

Amy ścisnęła ją za rękę i spojrzała na siostrę.

– Myślisz, że spodoba się Scottowi? – zapytała Lou, wygładzając zmarszczkę na sukni.

Amy wyraźnie słyszała cień niepokoju w jej głosie.

– Zwariowałaś? Oniemieje z zachwytu!

– Mam nadzieję, że nie tak bardzo, żeby nie móc powiedzieć sakramentalnego „tak” – zaśmiała się Emily. Lou uśmiechnęła się, ale nadal wyglądała na spiętą. Amy wiedziała, że jej siostra pragnie za wszelką cenę, żeby wesele wypadło idealnie.

– Chyba jeszcze nigdy nie widziałam cię w sukience, Amy – zauważyła Nancy. – Powinnaś je częściej nosić. Jesteś taka zgrabna.

Amy poczuła, że na policzkach zakwita jej rumieniec.

– Sukienki nie są zbyt praktycznym strojem do stajni – powiedziała i znowu popatrzyła na Lou, która stała właśnie przed lustrem i zbierała włosy na czubku głowy. Emily podeszła do niej z delikatnym, połyskującym diademem.

– To będziesz miała na głowie? – zapytała Amy siostrę, kiedy ekspedientka pomagała jej wpiąć diadem we włosy.

Lou przyjrzała się swojemu odbiciu.

– A co o tym sądzisz? Może powinnam wpleść sobie we włosy kwiaty gipsówki, tak jak ty?

– Nie, ładnie ci w diademie – odpowiedziała Amy i spojrzała na Nancy. Starsza pani pokiwała głową z aprobatą.

– W razie czego, będziesz jeszcze miała czas, żeby zmienić zdanie – dodała Nancy.

Emily ukucnęła, żeby ułożyć halkę pod suknią Lou, a potem wstała i odsunęła się.

– Nie ma tu czego zmieniać – oznajmiła. – Już się nie zobaczymy, o ile do wesela nie schudnie pani jeszcze bardziej.

Lou oparła ręce na szczupłych biodrach.

– Nie planuję – powiedziała. – Zgubiłam ostatnio parę kilo tylko przez tę szaleńczą gonitwę!

– Nie uwierzą panie, ile kobiet chudnie tuż przed ślubem – powiedziała Emily z błyskiem w oku. – I ile razy przybiegają do nas na poprawki już po ostatniej przymiarce, bo suknia jest za luźna.

– U nas się to nie zdarzy – zażartowała Amy. – Poprawki na ostatnią chwilę  n i e   s ą  wpisane w harmonogram Lou!

Kiedy wróciły do domu i ostrożnie wniosły na górę suknie w plastikowych pokrowcach, Amy postanowiła zajrzeć do koni. Otworzyła drzwi do stajni i przystanęła. Jej chłopak, Treg, oraz Joni, pracownica Heartlandu, przygotowali wieczorne pasze i boksy wypełniał cichy dźwięk przeżuwanego siana. Amy uśmiechnęła się. To była jedna z najmilszych chwil w całym dniu, kiedy wszystkie obowiązki zostały wykonane, a konie wprowadzono do stajni i dano im jeść. Ruszyła przed siebie i zatrzymała się przy boksie Patyczka.

– Cześć, kochany – szepnęła ponad niskimi drzwiami.

Patyczek przysypiał z przymkniętymi powiekami i ugiętą tylną nogą. Kiedy jednak usłyszał głos Amy, od razu otworzył oczy. Zarżał cicho i podszedł, żeby ją przywitać – zdecydowanie mniej rozbrykany niż parę godzin wcześniej. Patyczek był w Heartlandzie zaledwie od wiosny – przyjechał do schroniska w okropnym stanie, jako jeden z koni wiezionych do domu aukcyjnego. Pan Baldwin, ojciec Trega, prowadził ciężarówkę z końmi i zatrzymał się w Heartlandzie, żeby Amy i Treg pomogli Patyczkowi oraz pozostałym zwierzętom. Na samo wspomnienie tamtego dnia, po plecach Amy przeszedł zimny dreszcz. Trzy konie zmarły, pozostałe ledwo uszły z życiem – pomógł im Scott Trewin, weterynarz i jednocześnie narzeczony Lou. Od razu wdrożył terapię przeciwko odwodnieniu i wyczerpaniu.

Patyczek dotknął jej dłoni nosem, wyrywając ją tym samym z zamyślenia. Zaśmiała się i pogłaskała go po aksamitnym pysku.

– Tęskniłeś za mną? – zapytała. Źrebak mocniej trącił jej rękę, z wyraźną nadzieją, że znajdzie jakiś przysmak. – Przyszłam tylko po to, żeby powiedzieć ci dobranoc – odparła ze smutkiem. – Nie mogę zostać i się z tobą bawić.

Patyczek westchnął, co sprawiało wrażenie, jakby zrozumiał, co dziewczyna do niego mówi. Amy zaśmiała się. Uwielbiała spędzać z nim czas, ale tym razem nie mogła zostać zbyt długo. Za pół godziny miał przyjechać Treg i wybierali się razem na podwójną randkę z najlepszą przyjaciółką Amy, Sorayą, i jej chłopakiem, Mattem. Amy pogłaskała źrebaka po raz ostatni i zajrzała jeszcze do pozostałych koni, a potem pobiegła do domu, żeby wziąć prysznic i się przebrać. Nie mogła się już doczekać zaplanowanego wyjścia. I chociaż musiała przyznać, że przymiarka była zabawna, to jednak czuła wielką ulgę, że nie ma już na sobie żadnej sukni!

Amy była w swoim pokoju i wkładała czyste dżinsy, kiedy usłyszała dźwięk klaksonu. Wyjrzała przez okno i zobaczyła światła samochodu Trega, omiatające podwórze. Szybko narzuciła na siebie sweter, wsunęła stopy w botki i chwyciła kurtkę. Wkładała ją, zbiegając pędem po schodach.

– Na razie! – zawołała do Lou i dziadka, którzy oglądali telewizję w salonie.

Zatrzasnęła za sobą drzwi i podbiegła do czekającego auta.

– Hej! – powiedziała zdyszana, otwierając drzwi, po czym usiadła na siedzeniu.

– Ładnie wyglądasz. – Treg uśmiechnął się i pochylił, by dać jej szybkiego całusa. Palcem pogłaskał ją po policzku. – Jak poszła przymiarka?

– Nooo... cieszę się, że znowu mam na sobie dżinsy – zaśmiała się.

Uśmiechnął się do niej, wyjeżdżając na główną drogę.

– Jestem pewien, że wyglądałaś cudownie.

– Tego nie wiem, mogę za to powiedzieć, że Lou prezentowała się bajecznie – powiedziała Amy z entuzjazmem i wdała się w opis tego, jak wspaniale wyglądała jej siostra w sukni ślubnej. Jechali dalej, rozmawiając o przygotowaniach do wesela, a Amy oparła delikatnie rękę na kolanie Trega. Była wdzięczna losowi, że ma chłopaka, który tak samo jak ona cieszy się ze szczęścia Lou i Scotta i nie ma nic przeciwko wysłuchiwaniu po raz enty opowieści o ślubie.

Na parkingu przed pizzerią brakowało wolnych miejsc, ale na szczęście jakieś auto odjechało spod samego okna restauracji i Treg mógł wmanewrować tam swój samochód. Soraya i Matt machali do nich zza szyby.

– Super, już są i zajęli dobry stolik – powiedziała Amy i pokiwała przyjaciołom, po czym wysiadła z samochodu.

Treg objął ją ramieniem i weszli do zatłoczonej restauracji. Ludzie siedzieli ściśnięci przy stolikach, rozmawiali i zajadali się kawałkami parującej pizzy. Do nosa Amy dotarł smakowity zapach roztopionej mozzarelli i sosu pomidorowego.

– Mmmm, ale się zrobiłam głodna – stwierdziła, idąc do stolika Sorai i Matta. Usiadła naprzeciwko przyjaciółki, a Treg zajął miejsce obok niej.

– Cześć, fajnie, że jesteście! – Soraya przywitała ich charakterystycznym akcentem z New Jersey.

Amy zaśmiała się. Przyjaciółkę czekały egzaminy na kierunek teatralny na kilku różnych uczelniach i wybrała dwie sceny do odegrania: jedną z „Makbeta”, a drugą z „Kotki na gorącym blaszanym dachu”. Postanowiła wykonać rolę Maggie z „Kotki...” z akcentem z New Jersey – miała nadzieję, że będzie to na tyle twórcze, iż da jej przewagę nad pozostałymi kandydatami.

– Widzę, że próby idą świetnie – powiedziała Amy. – Brzmiałaś rewelacyjnie!

– Dzięki! – odparła Soraya i skrzywiła się. – Ale to jeszcze nie to.

Matt przewrócił oczami.

– Wszystkie sceny wychodzą jej idealnie. A wierzcie mi, wiem coś o tym – wysłuchuję ich sto razy dziennie!

– Nie chodzi o to, żeby zapamiętać kwestie, tylko żeby naprawdę przekonująco oddać odgrywaną postać – Soraya upierała się przy swoim. – Powinieneś wiedzieć coś na temat dążenia do perfekcji, mój panie Dziewięćdziesiąt-Osiem-Procent. Kto w zeszłym miesiącu powtórzył egzaminy SAT[1] tylko dlatego, że nie był usatysfakcjonowany już i tak idealnym wynikiem? – Matt zaśmiał się, bo Soraya trąciła go łokciem w bok. – Powiesz im, jaki wyniki uzyskałeś za drugim razem, czy ja mam to zrobić?

Amy poczuła ucisk w żołądku.

– Już się pojawiły wyniki?

– Dzisiaj zamieścili je na stronie – wyjaśnił Matt.

– Czyli ty też możesz sprawdzić swoje. – Treg popatrzył na Amy.

Amy nie podeszła do egzaminów SAT wiosną. Była zbyt zajęta pracą w Heartlandzie i odłożyła je na październik. Ale wyniki nie były dla niej tak ważne jak dla Matta, który całym sercem pragnął zacząć studia na jednej z prestiżowych uczelni należących do Ivy League.

– Sprawdzę później – odparła. – No, dalej, Matt. To ile punktów zdobyłeś tym razem?

Matt zaczął bawić się menu.

– Tysiąc pięćset dwadzieścia[2] – powiedział w końcu, nie podnosząc wzroku. Zrobił się czerwony na twarzy i wpatrywał się usilnie w jadłospis, który obracał w dłoniach.

– Fantastycznie! – zawołała Amy, podekscytowana w imieniu przyjaciela. Bardzo ciężko pracował na taki wynik i w pełni na niego zasłużył.

– Gratulacje! – dodał Treg i poklepał Matta po ramieniu.

– W takim razie uczcimy twoje wyniki pizzą – oznajmiła Amy, bo przy stoliku pojawiła się kelnerka, żeby przyjąć zamówienie. Zdecydowali się na pizzę w rozmiarze XL z pieczarkami i papryką, a do tego wszyscy zamówili colę. Kiedy kelnerka odeszła, uwaga obecnych znów skupiła się na Matcie.

– Czy to znaczy, że będziesz chciał wcześniej złożyć papiery na którąś z lepszych uczelni? – zapytał go Treg.

Matt skinął głową.

– Teraz mam szansę dostać się na dobre studia przygotowawcze[3] na medycynę – przyznał i postanowił skierować rozmowę na inne tory. – A ty nie jesteś ciekawa swoich wyników? – zapytał Amy.

– Niezupełnie – odpowiedziała, po czym zdjęła kurtkę i przewiesiła ją przez oparcie krzesła. – I tak chcę zostać w przyszłym roku w Heartlandzie. Może zapiszę się na jakiś kurs weterynaryjny na miejscu, ale nic nie odciągnie mnie od domu.

Amy poczuła ulgę, kiedy kelnerka przyniosła pizzę i napoje. Nie chciała, żeby wszyscy zaczęli jej udzielać rad odnośnie tego, jak powinna wyglądać jej przyszłość. Długo i intensywnie nad tym myślała i uznała, że studia nie pomogą jej prawdopodobnie w życiu zawodowym, bo miała pewność, że będzie kontynuowała dzieło mamy w Heartlandzie.

– Czekałam na ten moment cały dzień – oznajmiła Soraya, podnosząc trójkąt parującej pizzy, i wgryzła się w ciasto.

– Kapie ci – uśmiechnął się Matt, bo kropla sosu pomidorowego wylądowała na brodzie Sorai. – O, proszę bardzo! – dodał, chwytając za serwetkę i wycierając jej twarz.

– Dziękuję, panie doktorze – zaśmiała się. – Jak miło widzieć, że już angażuje się pan w pomaganie drugiemu człowiekowi!

Amy miała wrażenie, że Matt wydawał się zakłopotany kpiącą uwagą Sorai i nawet zaczęła się zastanawiać dlaczego. Odkąd sięgała pamięcią, Matt pragnął leczyć, tak jak jego starszy brat Scott, narzeczony Lou.

Reszta posiłku upłynęła pod znakiem rozmów na temat zbliżającego się przesłuchania Sorai oraz stresów ostatniego roku szkoły średniej. Amy zdała sobie sprawę, że chociaż Treg nie wydawał się znudzony, to jednak rozmowy w zasadzie go nie dotyczyły. Kiedy opuścili w końcu pizzerię, pożegnali się z Mattem i Sorayą i wsiedli do samochodu, Amy odwróciła się do Trega. Popatrzyła na jego profil, delikatnie oświetlony światłem padającym z restauracji.

– Dobrze się bawiłeś? – zapytała. Treg przerwał naukę w szkole średniej i często zastanawiała się, czy nie czuje się źle w towarzystwie jej szkolnych przyjaciół, którzy przecież prowadzili życie tak inne od jego życia.

– Pewnie, bardzo dobrze – powiedział lekko i przekręcił kluczyk w stacyjce. – Dlaczego pytasz?

– Bo rozmawialiśmy tylko o szkole i studiach, i tak dalej – powiedziała przepraszająco. – Nie chciałabym, żebyś czuł się odrzucony.

– Hej! – Treg popatrzył jej w oczy. – Nie myśl tak. Cieszę się, że mogłem nadrobić zaległości w kwestii Matta i Sorai, to przecież twoi najlepsi przyjaciele – powiedział. A kiedy uśmiechnął się ciepło, Amy poczuła ulgę – oraz czułość.

– Jednego tylko nie mogę zrozumieć – dodał.

– Czego?

– Dlaczego nie sprawdziłaś dzisiaj swoich wyników. Sądziłem, że będziesz ciekawa, jak ci poszło.

Amy popatrzyła przez okno na restaurację. Za szybą widać było kelnerki myjące puste stoliki.

– Moje wyniki nie są dla mnie takie ważne. Matt potrzebował punktów, żeby dostać się na dobrą uczelnię. Soraya – żeby zdać do szkoły teatralnej, a jej przesłuchania znaczą dla niej naprawdę wiele. Mnie chodzi tylko o to, żeby skończyć szkołę średnią i poświęcić się całkowicie pracy w Heartlandzie.

Treg milczał przez chwilę.

– Ja to wiem, Amy – powiedział. – Ale jesteś bardzo inteligentna. Nie powinnaś ot tak przekreślać studiów.

Amy chwyciła go za rękę i splotła palce z jego palcami.

– Dziękuję, że to mówisz. Tylko wiesz, że nie zostawię Heartlandu. Soraya odlicza dni, kiedy wyjedzie z tego miasta, a ja zostaję, nawet gdybyś mi zapłacił za wyjazd – powiedziała i spojrzała na Trega zadziornie. Jednak on miał poważny wzrok. – Ej, nie dam się tak łatwo zbyć! – zaśmiała się.

Treg odwrócił głowę w stronę drogi i nie powiedział ani słowa.

Przypisy

[1] Egzamin SAT, odpowiednik polskiej matury w amerykańskich szkołach; wyniki egzaminu są uwzględniane przy naborze na studia (przyp. tłum.).

[2] Maksymalna liczna punktów wynosi 1600 (przyp. tłum.).

[3] W USA przed studiami stricte medycznymi należy zaliczyć kilkuletnie studia przygotowawcze – chemia, biologia, fizyka lub inny podobny kierunek (przyp. tłum.).