Zapraszamy na www.publicat.pl

Tytuł oryginału
New Beginnings

Projekt serii
ILONA GOSTYŃSKA-RYMKIEWICZ

Ilustracje na okładce
© Working Partners LTD
© zuzule / fotolia.com

Koordynacja projektu
SYLWIA MAZURKIEWICZ-PETEK

Redakcja
MARIOLA LANGOWSKA-BAŁYS

Korekta
ALEKSANDRA HADA-ŁACHAJCZYK

Redakcja techniczna
ADAM KOLENDA

Copyright © Working Partners Ltd, 2004
Heartland is a trademark of Working Partners Ltd

Polish edition © Publicat S.A. MMXII, MMXIX (wydanie elektroniczne)

Wykorzystywanie e-booka niezgodne z regulaminem dystrybutora, w tym nielegalne jego kopiowanie i rozpowszechnianie, jest zabronione.

All rights reserved.

ISBN 978-83-245-9352-1

Konwersja: eLitera s.c.

jest znakiem towarowym Publicat S.A.

PUBLICAT S.A.

61-003 Poznań, ul. Chlebowa 24
tel. 61 652 92 52, fax 61 652 92 00
e-mail: office@publicat.pl, www.publicat.pl

Oddział we Wrocławiu
50-010 Wrocław, ul. Podwale 62
tel. 71 785 90 40, fax 71 785 90 66
e-mail: wydawnictwodolnoslaskie@publicat.pl

Szczególne podziękowania
dla Gill Harvey

Rozdział 1

No dalej, Red! Dawaj, Ben! Uda się wam! Jeszcze tylko jedna! – mruczała Amy pod nosem, kurczowo zaciskając palce. Kibicowała właśnie zawodnikowi, który miał pokonać ostatnią przeszkodę na torze. Kasztanek z gracją uniósł się w powietrze, przycisnąwszy kopyta do klatki piersiowej, i poszybował ponad poprzeczką z prawie trzydziestocentymetrowym zapasem.

– Fantastycznie! – zawołała, przyłączając się do ogólnego aplauzu, jaki wybuchł na trybunach.

– Za nami czysta runda w wykonaniu Bena Stillwella na Szczęściarzu! – ogłosił komentator.

Amy wstała z miejsca i ruszyła ku obrzeżom terenów konkursowych. Spodziewała się, że Ben pójdzie teraz do przyczepy, która tam właśnie stała. Bardzo się cieszyła, że może spędzić na zawodach kilka godzin. Minął już prawie rok, odkąd po raz ostatni brała udział w konkursach skoków, ale poczuła coś, co dobrze znała: nagły przypływ adrenaliny, chociaż teraz przyjechała tu na krótko, a w dodatku wyłącznie jako widz. Dziadek musiał odebrać w okolicy jakąś część do traktora i Amy uznała to za doskonałą okazję, by pojechać z nim i pokibicować Benowi. Jej dawny współpracownik uczestniczył w zawodach rozgrywanych w różnych regionach kraju, ale ten konkurs odbywał się tak blisko jej domu, że nie mogła się tam nie pojawić. W przeszłości Ben pracował w Heartlandzie – schronisku, w którym Amy leczyła konie z różnymi problemami. Odejście z Heartlandu było dla niego trudną decyzją, ale – jak się okazało – właściwą. Teraz należał do grupy skoczków ze stadniny Nicka Halliwella i najwyraźniej takie życie odpowiadało i jemu, i Redowi – jego utalentowanemu kasztankowi, bo niemal co tydzień wygrywali jakiś konkurs.

Idąc do samochodu Bena, minęła jeden z wybiegów służących do rozgrzewki. Jakieś pięć, może sześć koni biegło właśnie dookoła i pokonywało ustawione przeszkody. Już miała przejść obok bez większego zainteresowania, kiedy nagle jeden z koni zwrócił jej uwagę. Zatrzymała się i stanęła na palcach, żeby mu się przyjrzeć.

Muskularny siwy wałach, który galopował po przeciwległej stronie wybiegu, wydał jej się dziwnie znajomy.

– Mefisto! – szepnęła.

Chwilę później rozpoznała także jeźdźca. Był nim Bruce Haslam, jeden z dwóch trenerów i właścicieli konia. Zaczęła rozglądać się w poszukiwaniu Gabriela Adamsa, drugiego współwłaściciela wałacha. Ponieważ nigdzie nie było go widać, znowu skupiła się na wybiegu, patrząc, jak Bruce kieruje siwka w stronę toru przeszkód. Mefisto poruszył uszami, a potem rzucił się do przodu, zebrał kroki i poszybował ponad pierwszym płotkiem. Poprzeczki rozstawiono dość nisko, więc siwek wierzgnął radośnie, gdy wylądował za drugą przeszkodą, a potem wyrównał krok i przeskoczył trzecią.

Amy uśmiechnęła się. Dobrze znała tego konia – był kiedyś jej pacjentem. Jednak teraz, kiedy na niego patrzyła, musiała przyznać, że dawne problemy nie pozostawiły po sobie żadnego śladu. Bruce i Gabriel kupili go rok wcześniej i wkrótce odkryli, że poprzedni właściciele smagali go po nogach podczas skoków, by wzbijał się wyżej. Traumatyczne przeżycia sprawiły, że po przyjeździe do stajni Bruce’a i Gabriela zaczął się bronić przed skakaniem. Nie chciał podejść do najmniejszej nawet przeszkody. Wydawało się, że już nigdy nie wróci do skoków – a jednak, proszę bardzo: właśnie startował w zawodach i w dodatku wyglądał tak, jakby był w swoim żywiole.

Bruce zwolnił, a Amy zaczęła myśleć o tym, jak poradziła sobie z Mefistem, gdy miał kłopoty. Nie był to konwencjonalny sposób, nawet według standardów Heartlandu. Nie udało jej się porozumieć z siwkiem dzięki technice join-up, nie podziałały także środki ziołowe jej mamy. Doszło do tego, że Amy posprzeczała się z Tregiem – pracownikiem Heartlandu i swoim chłopakiem – o to, czy w tym siwku nadal tkwi duch sportowej rywalizacji. Wierzyła, że Mefisto odzyska formę, jaką prezentował wcześniej na wybiegu, Treg natomiast uważał, że tak się nie stanie. To było jedno z ich pierwszych nieporozumień po tym, jak przejęli leczenie koni w Heartlandzie.

Amy czuła, że Mefisto wróci do skoków, ale kiedy zawiodły wszystkie zwyczajowo stosowane przez nich metody, postanowiła zabrać go do Ten Beeches – stadniny znajdującej się w środku Appalachów, niedaleko miejscowości Ocanumba. Pojechała tam po radę do indiańskiego uzdrowiciela koni Hutena Whitepatha. Huten był znajomym jej mamy i to on pokazał Amy, co zrobić, by Mefisto sam na nowo odkrył przyjemność płynącą ze skakania. Huten twierdził, że Mefisto znowu pokocha skoki, jeśli tylko podejdzie do przeszkody z własnej woli i z pełnym przekonaniem. Okazało się, że miał rację.

Wiedziona impulsem, podbiegła do ogrodzenia i pomachała ręką, żeby zwrócić na siebie uwagę Bruce’a.

Gdy ją zobaczył, na jego szczupłej, przystojnej twarzy pojawił się uśmiech.

– Amy! Jak miło cię widzieć! – powiedział, podjeżdżając do ogrodzenia. – Skaczesz?

– Nie, mam parę godzin wolnego, przyjechałam pokibicować Benowi – wyjaśniła i pogłaskała Mefista po szyi. – Wygląda świetnie. Jak mu idzie?

– Rewelacyjnie – odparł Bruce z uśmiechem. – W ciągu ostatnich dwóch miesięcy zajął trzy razy pierwsze miejsce i dwa razy drugie. Jest teraz o wiele szczęśliwszy – zrobiłaś kawał dobrej roboty. Gabriel codziennie wychwala cię pod niebiosa, ja zresztą też!

W tym samym momencie Mefisto prychnął, zupełnie jakby się zgadzał z tą opinią.

– Cieszę się – odpowiedziała z wdzięcznością. Gabriel i Bruce byli doświadczonymi trenerami, więc ich zdanie było dla niej bardzo ważne. Uśmiechnęła się, kiedy Mefisto zazgrzytał wędzidłem. – Faktycznie, aż się rwie do skoków. W jakiej klasie występujecie? Chętnie wam pokibicuję.

– Za jakieś pół godziny wchodzimy na główną arenę – odparł Bruce. – Pierwsza runda w zawodach otwartych. Gabriel też tam będzie.

– Świetnie, na pewno przyjdę. A teraz lecę do Bena, bo gotów pomyśleć, że się zgubiłam – powiedziała i pomachała mu na pożegnanie. – Powodzenia!

Pobiegła ogrodzonym przejściem na wybieg, na którym zawodnicy przygotowywali się do wejścia na parkur. Widziała, że Ben ustawił się blisko wejścia i właśnie poluzowywał popręg, a Tara trzymała wodze. Red nie wydawał się w ogóle zmęczony i Amy była pewna, że jeśli nie wpadnie w nadmierną ekscytację i nie wypali się od razu, ma spore szanse na wygranie rundy dodatkowej. Tylko nieliczne konie potrafiły skakać przez zawiły tor przeszkód tak szybko jak on.

– Cześć! – przywitała się z Benem i jego przyjaciółką. – Red prezentował się fantastycznie!

– Dobrze mu idzie – zgodził się Ben. – Muszę go tylko trochę wyciszyć przed dogrywką.

– Jest bardzo pobudzony – odezwała się Tara, gładząc Reda po szyi. – Może powinniśmy zabrać go do przyczepy, dalej od tego całego zamieszania?

Amy uśmiechnęła się w duchu. Dzięki stadninie Nicka Halliwella życie Bena było skoncentrowane na skokach, tak jak tego pragnął, ale nie tylko. To właśnie tam spotkał Tarę. Okazało się, że mają wiele wspólnego, i szybko się polubili. Tara trzymała w stadninie swojego pięknego siwka Apollina i chociaż często sama brała udział w zawodach, tym razem przyjechała jedynie po to, by kibicować Benowi.

W drodze do przyczepy Reda myśli Amy znów zaczęły krążyć wokół Mefista.

– Właśnie spotkałam tu znajomego konia – powiedziała, bo zdała sobie sprawę, że Ben też powinien go pamiętać. – To Mefisto, zabrałam go kiedyś do Ocanumba. Przypominasz go sobie?

– No pewnie. O ile pamiętam, poprosiłaś mnie, żebym spróbował z nim popracować, zanim zabierzesz go w tak daleką podróż. Wiele nie wskórałem – dodał, marszcząc czoło. – Dzięki za przywołanie udanych chwil, Amy. Osobiście wolę skupić się na Redzie.

– Ej, Ben. – Amy wzruszyła ramionami. – Przecież dobrze wiesz, że i ja nic nie osiągnęłam, dopóki Huten mi nie pomógł.

– Może i tak – odparł ze swobodą. – Wydaje się, że Ocanumba to wyjątkowe miejsce. Ciekawe, co słychać u Hutena. Wiesz coś?

Amy pokręciła przecząco głową, przywołując wspomnienia wspaniałego regionu w Appalachach. Gdy pomyślała o Carey, wnuczce Hutena i swojej rówieśniczce, miała wyrzuty sumienia. Podczas wizyty Amy w Ocanumba dziewczyny zaprzyjaźniły się, ale kontakt urwał się jakoś w ciągu ostatnich miesięcy.

– Od pewnego czasu nic – przyznała. – Może powinnam do nich zadzwonić. Huten na pewno chętnie by teraz zobaczył Mefista – zwłaszcza że prezentuje się świetnie. Szkoda, że nie wzięłam aparatu fotograficznego. Nie miałbyś ochoty pójść ze mną i zobaczyć, jak skacze? Za dwadzieścia minut Bruce wchodzi na parkur w kategorii otwartej.

– Bardzo chętnie – odparł Ben z entuzjazmem. – Nie będziesz miała nic przeciwko temu? – zwrócił się do Tary.

– Idź, popilnuję Reda – powiedziała i wzięła od niego wodze.

Zostawili Tarę z kasztankiem, a sami przeszli do głównego wybiegu, na którym odbywały się już zawody otwarte. Obejrzeli występ trzech koni, zanim na parkur wkroczył Mefisto. Miał rozszerzone chrapy i Bruce z trudem go kontrolował. Kiedy tylko rozległ się dźwięk dzwonka, Mefisto ruszył na przeszkody, idealnie wymierzając każdy skok. Trzeba było przyznać, że skacze z wielkim zaangażowaniem – aż trudno było sobie wyobrazić, że kiedyś mógł zupełnie stracić zainteresowanie zawodami.

– Niezły koń – skomentował Ben, kiedy Mefisto przebiegł przez bramkę finiszową po skończeniu bezbłędnej rundy.

– Daleko zajdzie – przytaknęła Amy. – I to wszystko dzięki Hutenowi – powiedziała. Uśmiechnęła się, przypominając sobie tego łagodnego Indianina, który doskonale potrafił czytać w myślach zagubionego Mefista i rozumiał, co trzeba zrobić, by wałach znów pokochał skakanie.

– Cześć, Lou! – Amy przywitała siostrę, otworzywszy drzwi do kuchni. – Kolejny triumf Bena Stillwella oraz Szczęściarza!

Lou podniosła wzrok znad papierów, nad którymi ślęczała.

– Szczęściarza? – powtórzyła, nic nie rozumiejąc.

– To konkursowe imię Reda – przypomniała jej Amy.

– A, no tak, to doskonale. Wygrali?

– Jasne. Nie było na nich mocnych. I wiesz co? Spotkałam też konia, którego mieliśmy kiedyś w Heartlandzie – Mefista. Tego, z którym pojechałam do Ocanumba, pamiętasz? Oglądaliśmy go w pierwszej rundzie zawodów otwartych. Skakał jak złoto!

Lou wstała i nalała wody do czajnika.

– To musiało być przyjemne uczucie – powiedziała. – W końcu ciężko było go rozszyfrować i mu pomóc. Napijesz się kawy?

– Poproszę – odparła Amy i spojrzała na błyszczące broszury rozłożone na stole. – Co to takiego? Firmy cateringowe?

Lou przeczesała ręką swoje krótkie jasne włosy.

– Tak. Ale zdzierają! Sama garmażerka i sałatki, a kosztuje to fortunę. Mam wrażenie, że wszystko, co w jakikolwiek sposób dotyczy wesela, jest trzykrotnie droższe, niż powinno. Amy natychmiast poczuła wyrzuty sumienia. Weselny budżet siostry został dramatycznie okrojony, gdy Lou wykorzystała swoje oszczędności, by uratować pięć koni z podejrzanego domu aukcyjnego. Po tym, jak zwierzęta dotarły do Heartlandu w nielegalnej przyczepie, Lou niezwłocznie je kupiła, żeby nie musiały jechać dalej w tak nieludzkich warunkach. Najmłodszy z koni, długonogi roczny deresz nazwany przez Amy Patyczkiem, od razu zawładnął jej sercem. Amy przekonała Lou, żeby go sobie zostawiły – chociażby na kilka lat – i wyszkoliły, stosując wyłącznie metody Heartlandu. To dlatego Amy czuła się teraz częściowo winna temu, że Lou nie dysponuje już taką kwotą jak wcześniej.

A jednocześnie Amy wiedziała, że gdyby jej siostra miała znów podjąć decyzję, z pewnością postąpiłaby dokładnie tak samo. Cała ta sytuacja kosztowała ich wiele nerwów. Do Trega, chłopaka Amy, zadzwonił ojciec. Pan Baldwin, pracujący jako kierowca ciężarówek, oznajmił, że przyjedzie do Heartlandu ze swoim ładunkiem dla domu aukcyjnego, jednak nie zdradził żadnych szczegółów. Dopiero po jego przyjeździe Amy i Treg dokonali szokującego odkrycia. Po sześciogodzinnej podróży w przegrzanej, ciasnej przyczepie osiem przewożonych koni było w stanie odwodnienia i ciężkiego stresu. Dwa z nich padły, a kolejny ledwo stał na nogach. Scott, miejscowy weterynarz i narzeczony Lou, musiał uśpić klacz, żeby ulżyć jej cierpieniu, bo nie było szans na jej uratowanie.

– Może moglibyśmy sprzedać Swobodę i Maćka, kiedy już będą na to gotowe – zasugerowała Amy, podając imiona dwóch z ocalonych koni. – Będą się nadawały do jeżdżenia.

– Nie, nie – nie możemy tego zrobić – zaprotestowała Lou. – Wydamy je dobrym ludziom, tak samo jak i pozostałe dwa. Nie powinnaś mieć wyrzutów sumienia, Amy. Nie chodzi tylko o pieniądze. Pomyślałam sobie, że gdybyśmy sami zajęli się cateringiem, jedzenie byłoby o wiele lepsze.

– Na całe wesele? – Amy otworzyła szeroko oczy ze zdumienia. – Nie możesz tego zrobić, Lou!

– A niby dlaczego nie? – zapytała Lou z oburzeniem, opierając ręce na biodrach.

Amy popatrzyła na siostrę.

– Ty chyba żartujesz! Zamierzasz włożyć białą suknię i cały swój wielki dzień spędzić w fartuchu przy garach?! Chyba oszalałaś!

– Wcale nie! – Lou zaczęła się śmiać. – Ale mam asa w rękawie – tajemniczą broń, jeśli mogę tak powiedzieć – dodała, po czym wzięła głęboki oddech. – Pomyślałam, żeby poprosić Nancy o pomoc. Przeczuwam, że to ją ucieszy. Co o tym sądzisz?

Amy zaśmiała się. Lou miała rację. Nancy, przyjaciółka dziadka, naprawdę świetnie gotowała. Uwielbiała angażować się w to, co działo się w Heartlandzie, i – podobnie jak Lou – była wyjątkowo zorganizowaną osobą.

– Myślę, że wy dwie razem jesteście w stanie zrobić wszystko!

– Mam nadzieję – powiedziała Lou wyraźnie zadowolona z odpowiedzi siostry. – Trzymajmy kciuki, żeby Nancy była podobnego zdania.

Amy dopiła kawę i wyszła na zewnątrz, aby sprawdzić, co się wydarzyło w Heartlandzie podczas jej nieobecności. Treg jeździł na wybiegu treningowym ze Swobodą – klaczą, która także została uratowana z przyczepy należącej do domu aukcyjnego. Treg trzymał ją na długich wodzach, dzięki czemu pod koniec ćwiczeń mogła bez skrępowania wyciągać szyję. Amy podeszła po cichu, wiedząc, że klacz bywa bardzo nerwowa. Chociaż jej szerokie czoło i prosty nos wskazywały na pogodne, wielkoduszne usposobienie, to jednak była także wyjątkowo wrażliwa, a traumatyczne przeżycia odcisnęły na niej głębokie piętno.

Na szczęście piętnastoletnia Swoboda miała przed sobą przyszłość jako stateczny koń do jazdy, a przemyślany trening oraz zastosowanie wielu środków ziołowych pozwalały jej stopniowo odzyskiwać siły i pewność siebie. Amy otworzyła bramę, a wtedy Treg podjechał bliżej. Swoboda parsknęła, jej wzrok wydał się Amy spokojny i przyjazny, co dziewczyna przyjęła z radością. Będzie dobrze.

– Cześć, moja kochana – przywitała się, gładząc klacz po aksamitnym pysku. – Dobry dzień? – zapytała Trega z uśmiechem.

– Całkiem dobry – odparł, po czym zsiadł z konia i pocałował Amy. – A twój?

Opowiedziała mu o zwycięstwie Bena oraz o spotkaniu Mefista.

– Cudownie było patrzeć, jak dobrze skacze po tym wszystkim, co przeżył – wyjaśniła. – Wrócił do dawnej formy – i lubi się popisywać.

– To świetnie – odparł Treg. – Bruce i Gabriel z pewnością się cieszą.

– Podobno obaj są bardzo zadowoleni.

Ruszyli razem na podwórze, po drodze mijając Joni, która zaczęła pracować w Heartlandzie po odejściu Bena. Joni ćwiczyła na lonży z Maćkiem – trzynastoletnim wałachem, który znalazł się w tej samej przyczepie co Swoboda. Maciek miał łagodny, tolerancyjny charakter i dochodził do siebie szybciej niż jego towarzyszka, więc Amy podejrzewała, że wkrótce będzie gotów powędrować do nowego domu. Joni uniosła bat w geście powitania, a potem znów skupiła się na gniadoszu.

– Powinnam zdążyć przeprowadzić krótką sesję treningową z Patyczkiem, zanim zaczniemy rozdzielać wieczorne pasze – stwierdziła, kiedy Treg rozpinał popręg Swobody. – Jest na wybiegu z innymi końmi?

– Tak, wyprowadziłem go rano. Jestem pewien, że się za tobą stęsknił.

Zaśmiała się i poszła do siodlarni po lonżę. Uwielbiała wyzwanie, jakim było szkolenie młodego źrebaka, tym bardziej że jej więź z Patyczkiem była bardzo silna. Pobiegła na wybieg, nucąc pod nosem, a kiedy roczniak uniósł łeb i zarżał na jej widok, serce jej podskoczyło z radości.

– Hej, Patyczek! – zawołała.

Długonogi źrebak podbiegł do ogrodzenia. Z całej piątki uratowanych koni on doszedł do siebie najszybciej, głównie ze względu na młody wiek oraz to, że prędko dał sobie radę z następstwami przegrzania i odwodnienia. Przed przyjazdem do Heartlandu nie był tresowany, ale ochoczo reagował na polecenia Amy, a nauka najwyraźniej sprawiała mu przyjemność.

Amy przypięła lonżę do uździenicy Patyczka i poprowadziła go na podwórze.

– Pokażę ci dzisiaj, co to jest wędzidło – powiedziała. Źrebak był jeszcze zbyt młody, żeby na nim jeździć, ale im wcześniej pozna elementy rzędu, tym łatwiej będzie mu je zaakceptować i nosić, gdy nadejdzie pora. Przywiązała go do metalowego pierścienia przy siodlarni i poszła po delikatne gumowe wędzidło. Kiedy wróciła, Patyczek z wyraźnym zainteresowaniem skubał akurat pierścień.

– Hej! – zaśmiała się. – Może lepiej spróbujesz tego?

Położyła sobie wędzidło płasko na dłoni, a Patyczek dotknął gumy górną wargą. Po chwili włożyła mu je do pyska, a on przez moment je przeżuwał, po czym wypluł.

– Dobry konik – powiedziała, poklepując go po grzbiecie. – Powtórzymy to?

Tym razem Patyczek nie był już tak ufny wobec nieznanego przedmiotu. Zacisnął zęby, więc zmusiła źrebaka do otwarcia pyska, lekko naciskając jego kąciki. Gdy w końcu dał za wygraną i zaakceptował wędzidło, nagrodziła go kilkoma przysmakami. Zjadł je tak łapczywie, że aż opluł Amy białą pianą. Zaśmiała się i odsunęła na bok. Wiedziała, że to dobry znak: nadmierne ślinienie się po włożeniu wędzidła oznaczało, że źrebak bez stresu podchodzi do ciała obcego umieszczonego w pysku.

Pod koniec sesji Patyczek bez problemu przyjmował wędzidło. Otwierał pysk, żeby Amy mogła je wsunąć za siekacze, a potem pozwalał je sobie wyciągnąć, nie wpadając przy tym w panikę.

– Wystarczy – powiedziała. – Nie chcę, żeby ci się znudziło. Umyła wędzidło i odniosła do siodlarni, a następnie wyprowadziła źrebaka na pastwisko. Był ogromnie zainteresowany tym, co widzi dookoła, więc nie protestowała, gdy przyglądał się każdemu przedmiotowi, który wpadł mu w oko, bo wiedziała, że dzięki temu będzie w przyszłości mniej nerwowy. Patyczek chciał obejrzeć wszystko: wiszące kosze kwiatów, taczki, plastikowe worki na pasze, wąż ogrodniczy... no i rzecz jasna – wszystko skubnąć.

W połowie drogi na wybieg spotkali Joni, która właśnie prowadziła Maćka. Patyczek powitał wałacha przenikliwym rżeniem, w odpowiedzi na co uzyskał prychnięcie. Amy i Joni zatrzymały się, by konie mogły trącić się nosami.

– Patyczek jest taki ciekawski i ożywiony – zauważyła Joni. – Widać, że świetnie ci z nim idzie.

– Dziękuję. – Amy zrobiło się przyjemnie, gdy usłyszała te słowa. – To bardzo pilny uczeń. I bardzo zdolny. A to duża pomoc.

– W dodatku uwielbia swoją panią – zaśmiała się Joni, po czym pociągnęła lonżę. – No chodź, Maciek. Czas na czyszczenie.

Kiedy Amy znalazła się na wybiegu, słońce już zachodziło, znacząc trawę długimi różowymi smugami. Odpięła uździenicę i patrzyła na odbiegającego Patyczka, który potrząsał grzywą. Był ciepły letni wieczór, więc mógł zostać na noc na dworze. Uśmiechnęła się, gdy stanął i na nią popatrzył. Wydawało się, że pomimo traumatycznych przeżyć związanych z podróżą w przyczepie źrebak ma przed sobą świetlaną przyszłość.

Amy wyjątkowo źle spała tej nocy, bo było gorąco i duszno. Ciągle zrzucała z siebie przykrycie, wierciła się i przewracała z boku na bok. W końcu zasnęła, śniąc jeden niespokojny sen za drugim. Ze wszystkich stron otaczały ją drzewa, sięgały daleko, aż przechodziły w cienie. Jechała konno przez las. Miała wrażenie, że goni kogoś znajomego, popędzała więc konia po krętej ścieżce. Wydawało się, że jazda będzie trwała wiecznie. Ciszę lasu przerywały jedynie skrzypienie siodła i trzask gałązek pod kopytami konia. Wreszcie, po przejechaniu wielu kilometrów, dotarli do polany przy strumieniu. Amy rozejrzała się. Jakaś znana jej postać wyszła na polanę, więc wytężyła wzrok, by ją rozpoznać. Patrzyła i patrzyła, dopóki ten ktoś nie zniknął.

Obudziła się przestraszona, wpatrując się w ciemność. Na czoło wystąpiły jej krople potu. Sen wydawał się bardzo realistyczny, ale nie była w stanie z niczym go powiązać. Z całych sił próbowała rozpracować senne obrazy, te jednak stopniowo się rozpływały i w końcu pozostało jej tylko dziwne uczucie smutku. Wróciła myślami do poprzedniego wieczoru, starając się dojść do tego, co mogło wywołać takie wizje. Do głowy przychodził jej tylko Patyczek. Uśmiechnęła się na wspomnienie źrebaka, po czym westchnęła, przewróciła się na bok i znowu usnęła.

Amy wstała jak zwykle wcześnie. Założyła robocze ubranie i wyszła na dwór. Uwielbiała wybiegi o tej porze dnia, kiedy na źdźbłach trawy lśniły krople rosy, a w powietrzu unosiły się jeszcze strzępy mgły.

Większość koni stało zbitych w grupkę i nadal drzemało. Patyczek leżał na trawie obok dwóch innych koni z przyczepy – Nokturna oraz Szalom, ale kiedy go zawołała, podniósł się i podszedł do niej zaspany. Podrapała źrebaka po szyi i dała mu jabłko, spoglądając bezwiednie w stronę zadrzewionego Clairdale Ridge. Nagle przypomniała sobie sen. Te gęste lasy – wiedziała, skąd je zna. Oczywiście! Przecież to Ocanumba! Jej pamięć z pewnością pobudził widok Mefista na zawodach. Muszę zadzwonić do Hutena i Carey, pomyślała. Od razu, zanim zapomnę.

Pogłaskała Patyczka i ruszyła na podwórze, żeby zająć się porannymi obowiązkami. Wkrótce dołączyli do niej Treg i Joni, a ponieważ tyle koni nocowało poza stajnią, sprzątnięcie boksów i uszykowanie jedzenia nie zajęło im zbyt wiele czasu. O wpół do ósmej Amy mogła wrócić do domu.

Po pospiesznym śniadaniu weszła do biura, żeby znaleźć numer do Ten Beeches – stadniny w Ocanumba, w której mieszkał Huten, jego syn Bill z żoną Barbarą, no i oczywiście Carey.

– Czego szukasz? – zapytała Lou, która stanęła w progu z kawą.

– Numeru do Hutena – wyjaśniła Amy, mając wyrzuty sumienia, że tak dawno z niego nie korzystała. – Po tym wczorajszym spotkaniu z Mefistem pomyślałam sobie, że powinnam zadzwonić do Ten Beeches.

– Jak dobrze, że masz mnie. Tylko ja wiem, co gdzie jest – odpowiedziała Lou z uśmiechem, po czym otworzyła szufladę i wyjęła notes z numerami telefonów. – Proszę. Szukaj pod W jak Whitepath.

Amy pokazała siostrze język i zaczęła przerzucać kartki notesu. Lou zniknęła w kuchni, a Amy znalazła w końcu numer. Wybrała go i ze zdumieniem stwierdziła, że się denerwuje.

Telefon odebrała Barbara.

– Amy! – zawołała. – Jak miło cię słyszeć!

Amy od razu przypomniała sobie, jak ciepło traktowała ją Barbara podczas wizyty w Ocanumba i jak wspaniałe posiłki serwowała w przytulnym domku.

– Dzień dobry – zaczęła Amy. – Wczoraj na zawodach spotkałam Mefista i natychmiast przyszła mi do głowy stadnina Ten Beeches. Pomyślałam sobie, że zadzwonię, żeby zapytać, co słychać.

– Cieszę się, że o nas nie zapomniałaś. Co u was? Wszystko w porządku w Heartlandzie?

– Tak, dziękuję. To był ciężki rok, ale mamy go już za sobą – powiedziała i zamilkła na chwilę. – Mefisto przypomniał mi wszystkie wspaniałe chwile, jakie przeżyłam w Ocanumba – i to, czego nauczyłam się od pana Hutena. Zastałam go może? Chętnie bym z nim porozmawiała, opowiedziała o postępach Mefista.

Po drugiej stronie zapadła dłuższa cisza. Amy zaczęła się zastanawiać, czy powiedziała coś nie tak, i nagle serce zaczęło jej bić szybciej.

– Pani Barbaro?

– Przykro mi, kochanie – rozległ się przytłumiony głos. – Obawiam się, że nie możesz rozmawiać z Hutenem. On... nie ma go już z nami.

– Jak to nie ma? – Amy przełknęła ciężko ślinę. – To znaczy...

Barbara westchnęła i Amy zauważyła, że głos kobiety zabrzmiał tak, jakby była zmęczona i zestresowana.

– Huten zmarł pięć dni temu.

Zapowiedź części 19
„Krok w przyszłość”

Amy zostawiła Trega i Lou, żeby wypakowali zakupy, a sama poszła sprawdzić, co słychać u kuca. Konik stał samotnie pod drzewami i wpatrywał się przed siebie, gdzie rozciągały się pola. Zrobiło jej się go żal. Wyglądało to zupełnie tak, jakby kuc tylko czekał, aż przyjedzie jego właściciel i go stąd zabierze. Zawołała, ale nawet na nią nie popatrzył, więc przeszła ponad ogrodzeniem i ruszyła po zamarzniętej ziemi.

– Hej, mały – odezwała się cicho, gdy znalazła się bliżej.

Obrzucił ją krótkim spojrzeniem, a potem znowu zaczął wpatrywać się w dal. Amy zauważyła, że podczas oddechu jego przykryte derką boki poruszają się bardziej zauważalnie niż powinno to mieć miejsce u całkowicie zdrowego zwierzęcia.

– Czujesz się samotny? – zapytała i wyciągnęła rękę, by pogłaskać kuca po szyi pod grzywą. Ponieważ dni nagle zrobiły się zimne, wszystkie pozostałe konie zostały wprowadzone wcześniej do stajni. Amy spojrzała na ciemne chmury grożące opadami śniegu – nie mogła uwierzyć, że faktycznie mógłby spaść, przecież był dopiero październik.

Podała kucowi posiekaną marchewkę, którą ze sobą przyniosła, i przyglądała się, jak porusza szczęką, by ją rozgryźć.

– Dobry z ciebie konik – powiedziała. – Wkrótce znajdziemy twojego właściciela – obiecała, po czym poklepała go na pożegnanie i ruszyła w stronę ogrodzenia, gdzie czekała na nią Joni. Idąc po nierównej, twardej ziemi, zastanawiała się, czy Joni znalazła w zapiskach mamy coś na temat leczenia przewlekłej obturacyjnej choroby płuc.

– Cześć! – powiedziała z uśmiechem Joni. – Wygląda już lepiej, prawda?

– Tak – potwierdziła Amy. – Dzięki za wszystko, co dzisiaj zrobiłaś. Lou mówiła, że przez cały dzień chodziłaś na wybieg, żeby go doglądać.

– Znalazłam co nieco w zeszytach twojej mamy na temat obturacyjnej choroby płuc i nie tylko – oznajmiła Joni, zarzucając długie włosy na ramiona. – Twoja mama zebrała niesamowite informacje.

Słysząc, jak Joni opowiada, co przeczytała, Amy poczuła, że ogarnia ją duma.

– Tabletki aloesowe z czosnkiem i pyłkiem pszczelim powinny pomóc zestresowanemu kucowi, a aloes podany w nebulizatorze podobno czyni cuda. Poprosiłam Trega, żeby pojechał po południu do miasta i kupił, co trzeba. Już podałam część leków naszemu niespodziewanemu gościowi – wyjaśniła dziewczyna.

– Świetnie. Bardzo ci dziękuję.

– Nie ma za co – odpowiedziała Joni i zawahała się. – Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko temu, ale zaczęłam nazywać go Magikiem – nie możemy ciągle wołać na niego „tajemniczy kuc”. Nadałam mu takie imię, bo pomyślałam, że pojawił się tu jakby za dotknięciem magicznej różdżki.

– To świetny pomysł – powiedziała szybko Amy, która doceniała to, że Joni wszystkie konie – także przebywające u nich jedynie tymczasowo – traktuje z równą czułością.

Chwilę później obie ruszyły w stronę podwórza.

– Wyjęłam dzisiaj zimowe derki i położyłam po jednej w każdym boksie – na wszelki wypadek – ciągnęła Joni. – Według prognozy w nocy ma nastąpić ogromny spadek temperatury.

– O tej porze roku rzadko przychodzą mrozy – zdziwiła się Amy. – Ale tak czy inaczej, dziękuję – dodała szybko. Nie chciała, żeby Joni uznała jej słowa za niewdzięczność.

– Nie ma sprawy. Wymyłam też jeden z boksów i wyłożyłam gumową wykładziną, na wypadek gdyby zrobiło się tak zimno, że nie będzie można zostawić Magika na zewnątrz.

– I co, chcesz wstawić go do boksu, który dziadek dopiero co zaimpregnował kreozotem? Nie daruje ci, jeśli wszystko zostanie zapaskudzone! – zażartowała Amy, uśmiechając się ciepło do koleżanki, żeby złagodzić swoje słowa. Poczuła się wdzięczna Joni za to, co zrobiła wtedy, gdy ona była w szkole. – Tak naprawdę to dobry pomysł. Przynajmniej będziemy mieć pewność, że nic nie wywoła u Magika ataku alergii, bo nie ma tam teraz słomy ani siana – powiedziała, po czym potarła ręce, żeby się rozgrzać. – Zajrzę jeszcze do Patyczka przed kolacją. Może zostaniesz i zjesz z nami?

– Dzięki, Amy. – Joni uśmiechnęła się szeroko. – Bardzo chętnie. – Powiedziawszy to, zwinęła dłonie przed twarzą i dmuchnęła ciepłym powietrzem. – Chyba któryś z koni zjadł moje drugie śniadanie i teraz umieram z głodu! Rano położyłam kanapki niedaleko boksu Figara i to on musiał mi je porwać.

– A zostawił chociaż papier? – Kąciki ust Amy uniosły się w rozbawieniu.

– Nie! – odpowiedziała Joni ze śmiechem. – Wiesz, on chyba ma w sobie coś z kozy, bo zjada tyle śmieci!

Ruszyły razem do stajni i od razu skierowały się do boksu Patyczka. Źrebak skubał właśnie siano.

– Cześć, mały – przywitała się Amy i podała mu kawałek marchewki, który zachowała specjalnie dla niego.

Patyczek zarżał cicho i podszedł zabrać marchew. Kiedy zjadł, trącił pyskiem jej dłoń.

– Nie ma więcej – powiedziała. Chciała pogłaskać go za uchem i poczuła się rozczarowana, bo źrebak odsunął się od niej i podszedł do Joni.

– Hej! – Joni cmoknęła i pogładziła Patyczka po pysku. Przez chwilę stał nieruchomo z na wpół przymkniętymi oczami, a potem wrócił do swojego siana.

– Ach, właśnie coś sobie przypomniałam! – powiedziała Joni, patrząc na zieloną derkę, przewieszoną przez ściankę dzielącą boksy. – Wyłożyłam wszystkie derki, ale jednej brakuje. Dwa razy sprawdzałam i jestem pewna, że jej nie ma.

– To już druga dziwna rzecz, jaka się dzisiaj zdarzyła – rozległ się z tyłu głęboki głos Trega. Chłopak podszedł do stojącej pod drzwiami boksu Amy. – Woda lała się z kranu na podwórzu, ale nikt nie przypomina sobie, żeby go odkręcał.

Amy założyła sobie kosmyk włosów za ucho i zmarszczyła czoło.

– To trzecia rzecz łącznie z zaginionymi kanapkami Joni.

– O kurczę! – Joni klepnęła się w czoło. – Zapomniałam przykryć Magika drugą derką. Miałam iść na strych po zapasową, ale gdy zniknęło moje śniadanie, zupełnie wyleciało mi to z głowy!

– Nie szkodzi, ja pójdę, ty już dosyć dzisiaj zrobiłaś – powiedziała Amy i ruszyła w stronę stromych drewnianych schodów w narożniku stajni.

– Zaczekaj, pomogę ci! – Treg wyprzedził ją i pierwszy wszedł na schody. Na górze odwrócił się i podał jej rękę. Chwilę później oboje stali w zakurzonym niskim pomieszczeniu. Półka z dodatkowymi derkami zawieszona była dość wysoko, więc Amy postanowiła poprosić Trega, żeby jej pomógł. Nagle coś w przeciwległym rogu przykuło jej wzrok.

Spojrzała uważniej, wysilając wzrok w półmroku, bo światło dawała tylko pojedyncza żarówka. Ktoś rozdzielił belę słomy i przygotował miękkie posłanie – jak dla niewielkiego konia. Podeszła bliżej i ukucnęła. Na słomie leżała derka – ta sama, której Joni nie mogła wcześniej znaleźć.

– Ktoś tu był – powiedziała, patrząc na Trega. – I to całkiem niedawno, bo derka jest jeszcze ciepła!

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki