K.C. Archer

INSTYTUT

Przełożyła Emilia Skowrońska

Tytuł oryginału: School for Psychics

Copyright © 2018 by Simon & Schuster, Inc.

All rights reserved

Copyright © for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal, MMXX

Copyright © for the Polish translation by Emilia Skowrońska, MMXX

Wydanie I

Warszawa MMXX

Niniejszy produkt objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Dla VB, AG, EM, ES oraz dla wszystkich nieprzewidzianych sił, które działały podczas pracy nad tą książką i we wszechświecie

1

Strip. Jeśli gdzieś na świecie istniało miejsce o bardziej adekwatnej nazwie, to Teddy Cannon go nie znała. Las Vegas Strip został stworzony wyłącznie w celu ogołacania turystów z pieniędzy, ściągania ubrań z kobiet, pozbawiania pijaków godności, a także odzierania ślubów z romantyczności. Teddy kochała wszystko w tym miejscu.

Taksówkarz podjechał do wejścia Bellagio, mijając słynne hotelowe fontanny. Wrzucił na luz za wiśniową limuzyną. Była gładka, lśniąca i szokująco kiczowata, nawet jak na standardy Vegas. Teddy patrzyła, jak grupka dwudziestokilkulatków wytoczyła się z limuzyny, krzycząc: „Ve-gas! Ve-gas!”. W środku grupy znajdowała się plastikowo wręcz wyglądająca blondyna w obcisłej sukience, diademie i różowej szarfie z napisem „Jubilatka”. Na tę kieckę musiała wydać całą swoją wypłatę. Dzisiaj wypije za dużo drinków i zrobi coś, czego rano będzie żałować. Było tylko jedno miejsce, w którym Teddy chciała spędzać czas z takimi dziewczynami – przy stoliku pokerowym. Było z nich łatwiej czytać niż z „US Weekly”.

Kierowca popukał w licznik.

– Dwadzieścia dwa pięćdziesiąt.

Teddy nie chciała wydawać pieniędzy na taksówkę, ale nie miała wyjścia. Dzień wcześniej sprzedała swoje ukochane volvo z dwa tysiące czwartego roku. Dostała za nie pięć patyków, dostatecznie dużo, by sfinansować dzisiejszy hazard.

Kiwnęła głową, ale nie sięgnęła jeszcze po portfel. Zamiast tego zwróciła uwagę na wejście do hotelu i zaczęła przyglądać się tłumowi.

– O co chodzi? – zapytał kierowca. – Denerwuje się pani?

– Ja? – Poprawiła perukę. Cholera, ale to swędziało. – Nigdy.

– A powinna pani. Coś pani powiem. Te kasyna, panienko… One nigdy nie przegrywają.

Spojrzała mu w oczy we wstecznym lusterku.

– Ja też nie. – Reszta zdania wybrzmiała tylko w jej głowie: ty seksistowska świnio. Uciszyła jednak swoją wredotę i dodała: – Bo nie gram jak panienka.

Zaczął śmiać się tak bardzo, że aż zatrząsł mu się wielki brzuch. Teddy wiedziała, że jej brzuch by się tak nie trząsł. Bo był sztuczny. Sto procent bawełny z zeroprocentowym współczynnikiem potrząsania.

– Skoro tak pani mówi – odparł. – Las Vegas, tu każdy uważa, że jest zwycięzcą!

– Nie każdy. Tylko ja.

– Jest pani stąd? – zapytał.

– Tak.

– To dziwne. Nie wygląda pani na kogoś z Vegas.

To znaczy – założyła – że nie wyglądała jak striptizerka, kelnerka, showgirl ani nawet jak ta plastikowa blondynka. Nie mogła zdecydować, czy to komplement, czy obelga. W każdym razie było to niewłaściwe.

Teddy Cannon była uosobieniem Vegas. Dorastała kilkanaście kilometrów stąd. I tak jak w przypadku miasta, jej rozwój zależał wyłącznie od niej.

W siódmej klasie miała poszukać informacji o przodkach i wygłosić referat na temat swojego pochodzenia. Zrobiła smutną minę z nadzieją, że wywoła współczucie nauczycielki i uda jej się wywinąć od zadania.

– Ale pani Gilbert – powiedziała. – Jestem adoptowana. Nie wiem nic o moich przodkach.

Pani Gilbert, która była wówczas w ósmym miesiącu ciąży, a jej kostki spuchły do rozmiarów piłek do futbolu, zrzędziła bardziej niż zwykle.

– Teddy, na litość boską. Po prostu coś wymyśl.

Nigdy nie przyszło jej do głowy, że mogłaby coś wymyślić. Zbadała możliwości i postanowiła zostać Irlandką. Nie taką o twarzy aniołka, z ognistymi włosami i wywołującą uśmiech u mężczyzn w zielonych kombinezonach. Nie, postanowiła zostać czarną Irlandką. Wieczną outsiderką. Członkinią sprytnego, podstępnego ludu, liczącego wyłącznie na własne szczęście. Wiele lat później z pewnością wyglądała podobnie do nich. Była średniego wzrostu i szczupłej budowy ciała, miała raczej ostre kąty niż miękkie krzywizny. Kruczoczarne włosy i oczy tak jasne, że zdawały się niemal srebrne.

Chociaż teraz nikt by jej nie rozpoznał.

Miała na sobie długą popielatoblond perukę, pod którą ukryła swoje krótkie włosy w stylu pixie, i szkła kontaktowe zmieniające jej srebrne oczy na brązowe. Obciążona bielizna ważyła niemal czternaście kilogramów i dodawała trochę do jej dwudziestu czterech lat. Ubranie znalazła w miejscowym lumpeksie: wykrochmaloną białą bluzkę z plamami od potu pod pachami, czarną wiskozową spódnicę i czółenka z ekologicznej skóry w panterkę. I dużo taniej biżuterii. Chciała wyglądać jak ktoś, kto chciał się odwalić, ale nie zauważył, że mu się nie udało. Idealnie wtopi się w tłum.

W tym przebraniu z pewnością nikt nie zwróci na nią większej uwagi. Jeśli jednak ktoś – a mianowicie ochrona – zacznie jej się baczniej przyglądać, to będzie miała przesrane.

Pierwszym sprawdzianem był kierowca taksówki. Zdała egzamin.

Zapłaciła mu, wysiadła i ruszyła w stronę drzwi obrotowych kasyna. Majtki obcierały ją między udami i przy każdym kroku wydawały jeden z najohydniejszych dźwięków we wszechświecie.

Weszła do Bellagio i ruszyła przez hol. Od kilku tygodni nie wychodziła ze swojego mieszkania. Boże, pieniądze, chciwość. Postaw więcej, wygraj więcej! Przeraźliwe dzwonki. Błyski świateł.

Z zasady starała się unikać błysków, bo mogły wywołać napad. Gdy była dzieckiem, zdiagnozowano u niej epilepsję i przyjmowała leki, by zapobiec dzikim, nieprzewidywalnym atakom (jeden zdarzył się nawet na parkingu Luxoru). Ale dzisiaj rano nie wzięła tabletek. Przytępiały zmysły. Na lekach nawet przejście od kanapy do lodówki w domu rodziców przypominało brnięcie przez wodę zamiast przez powietrze.

Spojrzała na bankomaty po prawej stronie – dostępne dla tych, którzy mieli już coś do wypłacenia z kont. Jeśli zdoła poradzić sobie z kamerami, część z tej gotówki trafi do jej kieszeni. Pokonanie oprogramowania do rozpoznawania twarzy będzie trudne. Opuściła brodę i wbiła wzrok w podłogę.

Gdy szła obok stołów, w jej głowie rozległy się słowa szefa bezpieczeństwa MGM: Dożywotni zakaz korzystania ze wszystkich kasyn w Strip.

Klątwa ta – rzucona tyle miesięcy temu – sprawiła, że z jej płuc uleciało całe powietrze. Wsunęła rękę do torebki, sprawdziła, czy opakowanie z lekami jest na swoim miejscu – tak na wszelki wypadek, gdyby ciało wzięło nad nią górę – i poszła dalej.

To nie było tak, że miała zamiar podbić kasyno jak w Ocean’s Eleven. Chciała tylko rozegrać kilka partyjek pokera. Musiała zagrać. Musiała wygrać. I z całą pewnością, absolutnie, nie mogła dać się złapać. Nie chciała myśleć o dalekosiężnych konsekwencjach przyłapania jej w kasynie.

Ale potrafiła myśleć tylko o nich.

Najpierw był czynnik Siergieja: Siergiej Żarkow, bukmacher Vegas, który przechwalał się powiązaniami z rosyjską mafią. Bukmacher z krzywym uśmieszkiem niedożywionego kojota, który nadawał pieszczotliwe imiona każdej swojej broni. Takiemu człowiekowi nikt nie chciałby wisieć 270 352 dolary. Pewnie, gdy wygrywała, zabawa z Siergiejem była przednia. Śmiał się co minutę. Ale kiedy szczęście ją opuściło… powiedzmy, że ostatni raz widziała jego uśmiech bardzo dawno temu.

Ale nie to było najgorsze. Najgorsza rzecz była jednocześnie najgłupszą i najbardziej samolubną rzeczą, jaką kiedykolwiek uczyniła, a podjęła już wiele kontrowersyjnych decyzji: sfałszowała podpisy rodziców i trzy razy wypłaciła pieniądze z ich oszczędności emerytalnych. Żeby kupić sobie trochę czasu, zabrała dziewięćdziesiąt tysięcy, zaliczkę na swój dług. Chciała mu pokazać, że da radę.

Na zwrot całego długu Siergiej dał jej czas do końca tygodnia. Jeśli zawiedzie… Jeśli on postanowi pójść do jej rodziców po resztę gotówki… Wyprostowała się i nie pozwoliła, żeby panika wbiła w nią swoje szpony.

Ochroniarz kasyna przeszedł obok, nawet nie spojrzawszy w jej stronę. I dobrze. Jej plan działał. Jeszcze mogła wszystko naprawić. Zająć się Siergiejem. Zapewnić rodzicom bezpieczeństwo. Spłacić wszystkie długi, zanim ktokolwiek dowie się, co zrobiła.

Sala pokerowa była zatłoczona i bardzo głośna. Obsługa skierowała Teddy w stronę otwartego stołu. Zajęła miejsce. Texas Hold’em, bez limitów. Umiała grać we wszystko, ale to była jej ulubiona gra.

Odchrząknęła i zaczęła mówić ze słodkim południowym akcentem.

– Czy mogę kupić od kogoś z was trochę żetonów?

Opróżniła portmonetkę, na stół posypały się monety, paragony i buteleczka z lekami. Na tym polegał jej sposób: sprawić, by wszyscy myśleli, że jest głupia i pijana. Wyciągnęła banknoty studolarowe, a resztę śmieci upchnęła z powrotem w torebce.

Krupier, wyglądający na rozsądnego facet, po czterdziestce, przewrócił oczami i wymienił jej pieniądze na żetony. Kelnerka zmaterializowała się u jej boku i spytała, czego zechciałaby się napić.

– Dziękuję, skarbie – odparła Teddy. – Bardzo chętnie napiję się jeszcze rumu z colą. – Jeszcze, tak jakby piła cały wieczór. To było bardzo podstępne i Teddy miała nadzieję, że pozostali gracze przy stoliku to usłyszeli. Diabeł tkwi w szczegółach i tak dalej.

Oparła przedramiona na podłokietniku ze złocistej skóry i rozłożyła palce na zielonym suknie. Stres, który pożerał ją zaledwie kilka minut wcześniej, zniknął – tak jak zawsze, gdy zaczynała grać.

Strzeliła knykciami. Na to czekała. Ostatnia szansa.

Krupier kiwnął do niej głową.

– Jest pani gotowa?

Czy była gotowa? Nie była w kasynie od miesięcy. A dokładniej od pięciu miesięcy, trzech dni i dwóch godzin. Wszystko w niej pragnęło grać.

– Oczywiście.

Wpłacono małą i dużą ciemną. Odpowiednio pięćdziesiąt i sto dolarów. Gdy wszystkie karty były już rozdane, Teddy pochyliła się do przodu. Dostała same śmieci: ósemkę i trójkę z dwóch różnych kolorów. No dobrze. Złożyła karty i rozejrzała się po stole.

Było ośmiu innych graczy i krupier. Kilku mężczyzn w drogich garniturach; podejrzewała, że przyjechali do Las Vegas w interesach. Pewnie, że chcieliby wygrać dużą kasę, jednak Teddy wątpiła, by zaryzykowali wściekłość swoich żon po powrocie do domu. Była też atrakcyjna Chinka po czterdziestce, z masywnym pierścionkiem z brylantem na palcu. Wyglądała na lekko znudzoną. Może zabijała czas w oczekiwaniu na przedstawienie. Po jej prawej stronie siedziało dwóch gości po pięćdziesiątce – prawdopodobnie stali bywalcy. Znali imię krupiera.

Ostatni gracz przyszedł już po Teddy i usiadł po jej lewej stronie. Tak jak ona podczas gry opierał ręce na skórzanym obiciu stołu. Podwinął rękawy niebieskiej koszuli i odsłonił opalone i umięśnione przedramiona. Skupiła się na jego dłoniach, które wyglądały na silne i zręczne. Patrzyła, jak bawił się swoimi żetonami. Poczuła, jak jej ciało przenika dreszcz. Cholera. Nie miała teraz na to czasu.

Zerknęła w górę. Szeroka klatka piersiowa, szerokie ramiona. Bez krawata, koszula rozpięta na tyle, by można było dostrzec więcej skóry. I wtedy jej wzrok padł na jego profil. Nabrała gwałtownie powietrza. Był po prostu cudowny. Facet, który – w normalnych okolicznościach – od razu trafiłby na jej listę celów. Wyraźnie zarysowane kości policzkowe, zielone oczy i mocny nos, skrzywiony na tyle, by jego posiadacz nie wyglądał na zbyt ładnego, tak jakby stoczył już kilka bójek, ale jego przeciwnicy zawsze wychodzili z nich w gorszym stanie.

Jakby wyczuwając jej cichy podziw, odwrócił się nieco i skinął głową. Z tej perspektywy był jeszcze przystojniejszy. Teddy zmusiła się do skupienia uwagi z powrotem na kartach. Dzisiejszego wieczoru miała w głowie tylko jednego mężczyznę: Sergieja Żarkowa.

Następne rozdanie okazało się szczęśliwsze, dostała parę dziesiątek. Wpłaciła otwierającą stówę i została w grze. Zrezygnował jeden z biznesmenów i jeden ze stałych bywalców. Reszta została na flopa. Krupier obrócił trzy karty: piątka trefl, walet pik, siódemka kier.

Chinka podniosła stawkę o kolejną setkę. Pozostali gracze zrezygnowali, została tylko Teddy.

Teddy wiedziała, że kobieta blefuje.

– Ale skąd ty to wiesz? – spytała jej przyjaciółka Morgan (tonem płaczliwym jak u sześciolatki, stwierdziła Teddy) po tym, jak poszła razem z nią do kasyna i straciła prawie tysiaka rok czy dwa lata temu. – Skąd wiesz, że blefują?

Teddy mogłaby zrobić o tym całodzienny wykład. Należy obserwować ich oczy – czy patrzą na swoje żetony, czy odwracają wzrok. Przyglądać się ich ustom – czy mają rozluźnione, czy zaciśnięte szczęki. Gdy dotykali żetonów, oznaczało to jedno, gdy dotykali kart – drugie. Ale prawdziwa odpowiedź, przynajmniej w przypadku Teddy, sprowadzała się do instynktu. Wiedziała, bo wiedziała, i już. Nigdy nie próbowała nikomu tego tłumaczyć, bo uważała, że zabrzmiałoby to absurdalnie. To tak jak dzieci, które uczyły się liczyć na palcach w ukryciu. Po prostu radziły sobie z rozwiązaniem konkretnego problemu. Nie potrafiła dokładnie powiedzieć, co ludzie sobie myśleli, jednak zawsze umiała stwierdzić, że kłamali. Gdy to robili, wyczuwała ich ostre zdenerwowanie – tak jakby każda cząsteczka we wszechświecie mówiła jej, by zaufała swojej intuicji.

– Znasz to uczucie, gdy idziesz ulicą i masz wrażenie, że ktoś za tobą idzie? – spytała Morgan. – Albo gdy wsiadasz do windy z kimś, kto wygląda na wariata? Gdy głos w twej głowie krzyczy: NIE! i nie masz wyjścia, musisz go posłuchać? – Ale Morgan tak naprawdę nigdy tego nie zrozumiała.

W każdym razie Teddy szybko doszła do wniosku, że o wiele łatwiej jest zachować swoje wytłumaczenia dla siebie.

Od najmłodszych lat przeczucie Teddy nauczyło ją smutnej prawdy: wszyscy kłamią. Ojciec kłamał, gdy matka pytała o swe gotowanie, koledzy z klasy kłamali, gdy nauczyciel pytał o pracę domową, jej rzekomi przyjaciele kłamali, gdy pytała ich o plany na weekend. Nie mogła żyć w ciągłym zdenerwowaniu, ale nie mogła też żyć z wiecznie złamanym sercem – bo wiedziała, że ludzie, którym ufała, nie byli godni zaufania. Robiła więc wszystko, by wyłączyć to uczucie wszędzie poza stolikiem do pokera. Lekarstwa pomagały w jego stłumieniu, ale wtedy trudniej było jej się skupić. To dlatego dzisiaj nie wzięła tabletki. Bo dzisiaj potrzebowała każdej przewagi, by wygrać.

Do tej pory ani jedno kasyno nie było w stanie udowodnić, że oszukiwała. Bo tego nie robiła – przynajmniej formalnie rzecz biorąc.

Spojrzała na kobietę i podniosła stawkę. W następnym rozdaniu dostała ósemkę.

Nie sprawdzając kart, Teddy ponownie podniosła stawkę o wysokość puli – kwota wynosiła więcej niż wartość pozostałych jej żetonów. Siedziała bardzo spokojnie i przyglądała się kobiecie po drugiej stronie stołu.

– Va banque – powiedziała przeciwniczka.

Ogarnęło ją to uczucie – jej puls szalał, dłonie zaczęły się pocić. Ta kobieta nic nie miała. Blefowała.

Mnie nie wykiwasz. Jestem ludzkim wykrywaczem kłamstw.

– Chyba zagram teraz va banque. Czy tak to działa? – powiedziała Teddy i postawiła resztę swoich żetonów. Następnie uśmiechnęła się, gdy kobieta rzuciła kartami.

Minęła godzina, potem kolejna. Nie było ani wielkich zwycięzców, ani wielkich przegranych. Teddy zgarnęła najwięcej pul ze wszystkich.

Boże, jak ona za tym tęskniła – za suchym szelestem kart, stukotem żetonów i wewnętrznym żargonem podczas gry: ciemne, flop, kolejka, river. Ale najbardziej tęskniła za tym, kim stawała się podczas gry. Czuła się… podłączona do prądu. Włączona. Tak jakby jakaś jej ważna część ożywała tylko wtedy, gdy siedziała przy stole w kasynie. Pozytywnie się tutaj rozwijała. Co sprawiało, że zakaz wstępu do każdego kasyna przy Strip stawał się jeszcze bardziej niesprawiedliwy.

Krupier klasnął lekko w dłonie i odszedł od stołu, zapowiadając zmianę. Teddy wstała i przy okazji odkleiła spódniczkę od majtek. Gdy czekała na nowego krupiera, rozejrzała się po sali. Spojrzała na mężczyznę, który siedział sam przy barze. Wydawało jej się, że nigdy wcześniej go nie widziała, ale coś w nim zwróciło jej uwagę. Był wielkim facetem – niczym zawodnik NFL. Po pięćdziesiątce, Afroamerykanin, swobodny ubiór. Ale nie było w nim niczego swobodnego. W przeciwieństwie do innych klientów zdawało się, że jest tu w jakimś celu, jakby czekał na kogoś lub na coś. Wyglądał podejrzanie i była pewna, że jej instynkty zaraz zaczną ją ostrzegać. Ale tego nie zrobiły. A potem znienacka zabrał swojego drinka i wyszedł z sali.

Wszystko szło dobrze, wygrywała – zgarnęła już niemal pięćdziesiąt patyków – i chyba nikt jej nie rozpoznał.

Roznoszono drinki.

– Gin z tonikiem – powiedział facet, a potem wskazał pustą szklankę Teddy. – I rum z colą.

Teddy ponownie skupiła uwagę na stole.

– Co? Och nie, dziękuję. Już wystarczy.

Podryw? W tych ciuchach? Uważasz mnie za idiotkę?

Nie potrzebowała instynktu, żeby rozpoznać zagrywkę. Spojrzała na jego lewą dłoń. Nie miał obrączki, ale to jeszcze nic nie oznaczało. Nie w mieście takim jak Vegas.

Przeniosła wzrok na kelnera.

– Wystarczy cola. Z dodatkowym lodem i bez rumu.

– Jak pani uważa. – Facet wyciągnął do niej rękę. – Przy okazji, jestem Nick.

– Te… – zaczęła, ale w samą porę się opamiętała. – Anne.

Uśmiechnął się, przekrzywił głowę na bok i ściągnął brwi w zamyśleniu.

– TeAnne? Interesujące. Chyba jeszcze nigdy nie spotkałem nikogo o takim imieniu.

Pociągnęła tę grę.

– No cóż, to bardzo nietypowe imię. Właściwie to nazwisko rodowe. Moja matka to TeJoan, a ojciec TeJack.

– Aha. – Wyszczerzył zęby. – No cóż, to wiele wyjaśnia.

Oparła się z powrotem na krześle. Doskonale wiedziała, jak działało Vegas. Nie była na tyle naiwna, by sądzić, że cokolwiek jest prawdą. Facet w typie Nicka mógł mieć każdą kobietę w sali. A ona w tej chwili miała seksapil nauczycielki gimnazjum o opuchniętych kostkach. Nie, on próbował wytrącić ją z równowagi i odzyskać trochę swoich pieniędzy. Nic osobistego, tylko strategia.

– A ty jesteś stary dobry Nick – powiedziała.

– Tak. Stary dobry Nick.

– No cóż, stary dobry Nicku, masz tutaj bardzo ładną kupkę żetonów.

– Ale nie jest tak duża jak twoja.

– Bo nie grasz tak dobrze jak ja.

– Prawda – przyznał. – Masz dla mnie jakieś wskazówki?

– Pewnie. Zakończ, gdy wygrywasz.

– To ty powinnaś to uczynić, TeAnne. Zakończyć, gdy wygrywasz. – Tyle że gdy to mówił, wcale się nie uśmiechał.

Ale Teddy oblała się rumieńcem z innego powodu. Czy on pracował dla kasyna? Czy może dla Siergieja?

Ponownie skupiła się na stole. Zauważyła, że biznesmeni już odeszli i zastąpiły ich dwie plastikowe blondynki, które wcześniej wysiadły z limuzyny. Między nimi znajdował się duży stos żetonów. Nadszedł czas, by zabrać się do pracy. Przez całą noc grała ostrożnie, ostro selekcjonowała karty. Żadnych spektakularnych ruchów ani efektownych rozdań. Ale po dołączeniu plastikowych blondynek atmosfera przy stole się zmieniła, tak jakby Teddy wcisnęła przyśpieszenie w swoim starym volvo. Z każdym kolejnym rozdaniem stawki szybowały w górę. Jej wygrane rosły. Reszta graczy pochyliła się nad stolikiem.

Jakoś po drugiej w nocy zwróciła uwagę na Nicka. Miał za sobą kilka poważnych porażek, ale się nie wycofywał. Zerknęła na swoje karty i podjęła decyzję: to on będzie jej następnym celem.

Podbijała z każdą rundą. Podnosiła stawkę przed flopem i po nim, i ponownie na turnie. Przyjrzała się Nickowi. Znowu czekała, aż pojawi się zdenerwowanie, ale na próżno. Jej ciało zlodowaciało do tego stopnia, że czuła gęsią skórkę. Na języku miała lekko metaliczny posmak.

Odwróciła się do Afroamerykanina, który, jak wcześniej zauważyła, powrócił. Próbowała skupić się na grze, jednak teraz nie potrafiła już odczytać nikogo. Nie potrafiła powiedzieć, kto ma dobre karty, a kto blefuje. Pulsowało jej w głowie. Tylko nie atak – tylko nie teraz. Sięgnęła po leki w torebce, nagle zrobiło jej się sucho w gardle. Trzęsły jej się ręce, tabletki wysypały się na dywan. Pochyliła się, by je zebrać.

Kiedy spojrzała w górę, zobaczyła Siergieja chodzącego między stolikami i sprawdzającego stany rozgrywek. Przełknęła głośno ślinę. Nie zauważył jej; jeszcze nie, ale jeśli jej bukmacher był w czymś dobry, to w wyczuwaniu słabości. Oczywiście spojrzał na nią. W jego oczach nie pojawił się błysk rozpoznania, ale zmarszczył czoło, co oznaczało, że myślał. A Teddy nie chciała, żeby Siergiej Żarkow przez nią myślał.

– Proszę pani? – powiedział krupier. – Pani zakład.

Każde odczucie i wrażenie, jakiego doświadczała, było zwielokrotnione: podmuch klimatyzacji na zimnej już skórze, swędzenie peruki, ciężar tabletek w dłoni. Słyszała rozmowy przy innym stoliku tak wyraźnie, jakby toczyły się obok niej. Gdy spróbowała skupić się na kartach, zaczęła mieć mroczki przed oczami. Para waletów i jeden na stole, czyli trójka. Podniosła stawkę do pięćdziesięciu tysięcy. Jeszcze minutę wcześniej myślała, że z takimi kartami może wygrać, teraz jednak nie była już tego taka pewna. Grała w ciemno. Postawiła wszystkie żetony. Był to kiepski pomysł, ale w tej chwili nic innego nie przychodziło jej do głowy. Ktoś przy stole sapnął. Od jednej karty zależało sto tysięcy. Kierownik sali podszedł, by popatrzeć. Tak samo jak kilku ochroniarzy.

Pozostali gracze szybko zrezygnowali. Wszystkie oczy zwróciły się w stronę Nicka. Odczekał chwilę. A potem, nie odrywając wzroku od Teddy, wyrównał jej stawkę.

– Wiesz – powiedział, przeciągając samogłoski – to zabawne. Całe życie miałem szczęście do kobiet.

– Tak jak w tym powiedzeniu – wtrąciła Teddy. – Kto ma szczęście w miłości, ten nie ma…

Kącik jego ust zadrżał, jakby tłumił śmiech. Wyłożył swoje karty.

Dwie damy. Trzecia leżała na stole.

Teddy straciła wszystko. Wszystko. Nie miała już nic.

Redaktor inicjujący: Magdalena Gołdanowska, Agnieszka Trzeszkowska

Redaktor prowadzący: Magdalena Matuszewska

Przekład: Emilia Skowrońska

Redakcja: Piotr Chojnacki

Korekta: Krystian Gaik, Katarzyna Malinowska

Projekt okładki: Mariusz Banachowicz

Zdjęcia wykorzystane na I stronie okładki: © Vladimir Arndt/Shutterstock

Skład i łamanie: www.pagegraph.pl

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

02-672 Warszawa, ul. Domaniewska 48

tel. (22) 828 98 08

faks (22) 395 75 78

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

ISBN 978-83-280-7794-2

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek / Virtualo Sp. z o.o.