Barbara Stenka

Fisiowanie

Ilustracje: Bernadetta Całużyńska

Barbara Stenka

Fisiowanie

© by Barbara Stenka

© by Wydawnictwo Literatura

Okładka i ilustracje: Bernadetta Całużyńska

Korekta: Joanna Pijewska, Aneta Kunowska

Wydanie I

ISBN 978-83-7672-538-3

Wydawnictwo Literatura, Łódź 2017

91-334 Łódź, ul. Srebrna 41

handlowy@wyd-literatura.com.pl

tel. (42) 630 23 81

www.wyd-literatura.com.pl

Bardzo dziękuję:

Asi i Hani – za historię o głowie konia

Miłoszowi K. – za serdeczność i nieustające zainteresowanie moją twórczością

MARYLKA

– Marylko, co lubisz najbardziej na świecie? – pytam.

– Mojego kota! – odpowiada bez wahania dziewczynka. – I jeszcze mamę, i tatę, makaron, Polskę i burzę!

– O, to dużo... Chociaż mama, tata i kot to „ktoś”, a nie „coś”. A Polska...

– Jeszcze nie skończyłam, bo bardzo lubię lubić! – Marylka aż poczerwieniała z emocji. – Najbardziej lubię też Miłosza, gdy bawi się ze mną plasteliną!

– Jak bawicie się plasteliną?

– Zgniatamy wszystkie kolory w taką dużą kluskę. Trzeba długo gnieść. Aż kluska zrobi się brązowa albo szara.

– I co dalej? – próbuję nadążyć wzrokiem za skaczącą po dywanie dziewczynką.

– Z tej kluski lepimy potwora! Takiego klejącego, podobnego do ślimaka bez skorupy, uaaa!!! – czuję na szyi spocone łapki.

– A czego najbardziej nie lubisz?

– Gdy mi coś wpadnie do oka... I twardych kruszyn w skarpetce!

– Skąd kruszyny w skarpetce?

– Nie wiesz? Z życia się przyklejają.

Marylka ma pięć lat i jest moją najmilszą sąsiadką.

– Prawie sześć! – zauważa, więc już poprawiam.

Marylka ma prawie sześć lat i jest moją najmilszą sąsiadką.

PILNOWANIE CZEKOLADY

Po duże zakupy cała rodzina jeździ do centrum handlowego. Raz w tygodniu.

Mama i tata robią spis potrzebnych rzeczy, więc łatwo kupować. Wszystko przenosi się potem z wielkiego wózka do samochodu i wiezie do domu.

Ale ludzie potrzebują także małych zakupów, codziennych. I te zakupy najczęściej robi babcia razem z Marylką. Babcia ma specjalną torbę na kółkach, w niebiesko-czerwoną kratkę. Torba ma u góry srebrną rączkę. Marylka bardzo lubi trzymać w dłoniach tę rączkę i iść obok babci. Torba lekko mknie po chodniku, kółka toczą się szybko. Babcia mknie nieco wolniej, prawdę mówiąc, czasami ledwo nadąża za wnuczką.

– Marylko, nie tak szybko – sapie babcia i podciąga sobie but, który, źle zapięty, kłapie na nodze. – Poczekaj, tylko zapnę zamek.

– Tu baza, tu baza! – odwraca głowę dziewczynka. – Odbiór. Stop! – i robi kilka kroków do tyłu. Torba prawie się wywraca, bo niełatwo pchać ją w odwrotnym kierunku.

– Oj! – Marylka też prawie upada; babcia – już z zapiętym butem – podtrzymuje ją w ostatniej chwili.

– To może ja bym jechała w torbie, babciu? Jako zakup. A ty mnie wieź, dobrze? – I siup! – jedna chuda noga w białym adidasku już pcha się przez niebiesko-czerwony materiał.

– Nie fisiuj, dziecinko. Idź normalnie. Nigdy nie dojdziemy do tego sklepu.

No więc Marylka już nie fisiuje. Prawie grzecznie chodzi za babcią między półkami i nie domaga się niczego. Nie licząc czekolady, którą uwielbia. Rodzice nie pozwalają Marylce i Miłoszowi jeść zbyt dużo czekolady. Takie jest życie. Można do woli jeść marchewkę, pomidory, szczypiorek. Jednak ich smak – choć nie najgorszy – zupełnie nie przypomina smaku czekolady.

Dobrze, że babcia czasami daje się uprosić.

– Tylko jedną, proszę, proszę, proszę, pro...

– No już, już, dobrze – ulega babcia i w koszyku ląduje ukochany prostokącik w fioletowym papierku. – Ale po obiedzie, zgoda?

– Oczywiście! Buzia obiecuje. Zęby obiecują. Język obiecuje – Marylka wywala długi jęzor, wytrzeszcza oczy, aż przechodząca obok pani pochyla się z troską.

– Nie, nie, wszystko jest w porządku – uśmiecha się babcia i już można zapłacić za zakupy i umieścić je w torbie na kółkach: kartofle, buraczki, wafle ryżowe, chleb, bułki, śmietanę, gazetę, a na samym wierzchu – czekoladę.

Teraz to babcia ciągnie torbę na kółkach. Marylka tylko trzyma rękę na klapce zamykającej torbę od góry.

Trzeba iść do jeszcze jednego sklepu. Wchodzą do środka, ale babcia zaraz się zatrzymuje.

– Wiesz co, dziecinko, nie będziemy z pełną torbą przepychać się między półkami. Pójdę sama, a ty postój tu, przy drzwiach, i popilnuj zakupów. To nie potrwa długo.

– Pewnie! – Marylka bardzo lubi „zadania specjalne”. Nie lubi „zadań na niby”, czyli zabawy w kupowanie, pisania na zabawkowym komputerze, odkurzania maleńkim odkurzaczykiem, lepienia pierogów z plasteliny. Nie lubi jeść plastikowym widelczykiem dla dzieci. Marylka lubi to, co jest prawdziwe. A jeszcze bardziej lubi pomagać. Tylko żeby to było naprawdę.

Teraz, choć odrobinkę boi się stać w sklepie z dala od babci, nawet okiem nie mruga, tylko dodaje:

– Będę pilnowała! Jak lwica albo tygrysica. Nie wypuszczę rączki z mojej rączki!

Babcia stawia torbę, opiera ją o ścianę. Marylka stoi obok, mocno trzyma uchwyt. Babcia z koszykiem w ręku znika między półkami.

Trzeba sprawdzić, czy wszystko w porządku – myśli dziewczynka i odpina klapkę. Od razu widać, że czekolada leży tam, gdzie powinna. Reszta zakupów nie jest taka ważna, ale skoro ma pilnować, przypilnuje nawet buraczków. Zagląda do torby, głębiej. Ciasno. Ciemno.

– Ty, Maryla, co tam grzebiesz?! – rozlega się niezbyt grzecznie i dziewczynka aż podskakuje ze strachu. No jasne, to Patryk, starszy kolega. Wpadł do sklepu po loda, o, już odwija i liże sobie, zaglądając do torby.

– Odejdź, bo jeszcze mi tu nakapiesz! – Marylka szybko zamyka klapkę.

– Masz tam skarby? Podziel się – drażni się z nią Patryk i łapie brzeg torby. Niby tylko tak dokucza, ale w torbie jest jeden skarb, którego trzeba strzec. Najlepiej go wyjąć i trzymać w rękach. Schować pod kurtkę.

– Uciekaj! – Marylka odpycha chłopca, który śmieje się i krzyczy:

– Ja tu jeszcze wrócę! – i myk! już znika za rozsuwanymi drzwiami.

Ojej. On tu na pewno zaraz wróci. A babcia stoi w takiej długiej kolejce do kasy. Jak uratować czekoladę?

Marylka nie jest beksą. Jest zaradną dziewczynką i już wie, co trzeba zrobić, by skarb nie wpadł w ręce nieprzyjaciela.

Kiedy babcia odchodzi od kasy z koszykiem pełnym zakupów, najpierw spogląda na wnuczkę.

– Aaaj!!! – krzyczy, choć jeszcze są w sklepie, bo Marylka ma całą buzię usmarowaną czekoladą. Żuje coś pospiesznie i przełyka. W dłoniach trzyma tylko pognieciony pusty fioletowy papierek.

– Pilnowałam... I uratowałam czekoladę – dyszy z wysiłku. – Najlepsze schronienie jest w brzuchu. Nikt jej stamtąd nie zabierze. Prawda?