Marcin Pałasz

Wszystko zaczyna się od marzeń

© by Marcin Pałasz

© by Wydawnictwo Literatura

Okładka i ilustracje:

Katarzyna Kołodziej

Korekta:

Lidia Kowalczyk, Joanna Pijewska, Aleksandra Różanek

ebook przygotowany na podstawie wydania III

ISBN 978-83-7672-439-3

Wydawnictwo Literatura, Łódź 2016

91-334 Łódź, ul. Srebrna 41

handlowy@wyd-literatura.com.pl

tel. (42) 630-23-81

faks (42) 632-30-24

www.wyd-literatura.com.pl

Skład wersji elektronicznej na zlecenie Wydawnictwa Literatura

Monika Lipiec, Woblink

Moja siostra Krysia pisze pamiętnik, Kot ma bloga, a tato stuka na komputerze różne artykuły. Pomyślałem sobie, że będę od nich lepszy i napiszę powieść. Autobiograficzną.

W zeszłym roku mieliśmy spotkanie z pisarką. I kiedy ktoś ją spytał, skąd czerpie pomysły na książki, powiedziała, że pomysłem może być wszystko, co nas spotyka, trzeba mieć tylko oczy i uszy szeroko otwarte. I że najlepiej pisać o sprawach, które się zna. Już wtedy złapałem trochę wiatru w żagle i postanowiłem wziąć się za książkę o moim życiu, ale musiałem go wypuścić, bo na przeszkodzie stanęły mi wakacje. Teraz nie mam już jednak żadnej wymówki, rok szkolny się rozpoczął, a więc zaczynam.

Nazywam się Jarek Liciński i chodzę do trzeciej klasy. Mieszkam w Warszawie, na czwartym piętrze bez windy, razem z rodzicami i siostrą. Kryśka ma już czternaście lat, maluje oczy i paznokcie i ciągle w kimś się kocha. Zwykle są to osoby znane z kina albo telewizji. Wycina ich zdjęcia i zalepia nimi ściany w naszym pokoju. Narysowałem flamastrem kreskę, do którego miejsca wolno jej się panoszyć, ale od razu ją zalepiła plakatem z Legolasem. Wtedy domalowałem mu flamastrem zieloną brodę i wąsy i zrobiło się piekło.

– To, że mieszkam za szafą, nie znaczy, że należy mi się w pokoju mniejsza przestrzeń. Zmierzyłem ją co do centymetra! – oznajmiłem z goryczą, kiedy tato próbował mi wmówić, że jestem trudny we współżyciu.

Szkoda, że mama wyjechała akurat jako pilot wycieczki do Turcji i nie było równowagi sił, bo myślę, że stanęłaby za mną murem.

Właśnie wtedy postanowiłem, że moja powieść będzie nosić tytuł Za szafą. Może go kiedyś zmienię, zobaczymy. A kim jest Kot, o którym wspomniałem na początku, niech pozostanie zagadką do następnego rozdziału!

Obiecałem napisać, kim jest Kot, więc może od niego zacznę. Na naszym piętrze mieszkają jeszcze dwie rodziny: jedna naprzeciwko i druga przez ścianę. Ta przez ścianę składa się z uśmiechniętej pani, skrzywionego pana i jamniczki o imieniu Zuzia. Niedawno Zuzia się oszczeniła, a na tablicy ogłoszeń na dole pojawiła się informacja, że wkrótce będą do oddania w dobre ręce szczeniaki. Ja uważam, że moje są dobre, ale rodzice są innego zdania.

– Z pieskiem trzeba wychodzić na spacer trzy razy dziennie – powiedziała mama, jakbym tego nie wiedział. – Już widzę, jak go wyprowadzasz rano przed szkołą. Wiesz, że na mnie nie masz co liczyć. Często wyjeżdżam.

– A ja potrzebuję choć chwilę samotności i spokoju – dodał tato.

– Mógłby mieszkać w naszym pokoju – poparła mnie nieoczekiwanie Kryśka, a mnie aż zamurowało z wrażenia. Chyba pierwszy raz, od kiedy pamiętam, stanęła po mojej stronie. I chociaż nic to nie pomogło, byłem jej bardzo wdzięczny.

– Możesz sobie powiesić jakiś plakat po mojej stronie pokoju – powiedziałem potem łaskawie, ale jakoś z tego nie skorzystała.

Miałem pisać o Kocie, ale zacząłem od sąsiadów przez ścianę. Pani Kotowska, czyli mama Kota, mieszka natomiast naprzeciwko z nim i jego dwiema siostrami bliźniaczkami: Kasią i Basią. Nie dość, że mają podobne imiona i są do siebie bardzo podobne, to lubią się tak samo ubierać. Pewnie żeby jeszcze zaciemnić sytuację.

Kot jest dość stary, ma szesnaście lat i nigdy bym się z nim nie zaprzyjaźnił, gdyby nie moja siostra. Jeszcze przed wakacjami gadała z nim na podwórku, a potem widziałem ich z okna, jak wychodzili z bloku, ale wrócili już oddzielnie. I tego samego wieczoru Kryśka zdjęła ze ścian kalendarze, plakaty i zdjęcia Legolasa, a ja domyśliłem się, że w jej życiu uczuciowym zaszła jakaś zmiana.

– Gdzie twój lowelas? – spytał tato, kiedy zobaczył gołe ściany.

– Nie lowelas, tylko Legolas! – krzyknęła zdenerwowana, a potem zrobiła się czerwona jak burak i zaczęła coś mamrotać o prawie każdego do prywatności.

– Ona się odkochała – wyjaśniłem tacie, co ją, nie wiadomo dlaczego, jeszcze bardziej zirytowało.

Ściany jednak pozostały gołe jak nigdy.

Potem podsłuchałem, że Kot jedzie na ten sam obóz wędrowny co Kryśka. I kiedy spakowali się w jeden plecak – „żeby Krysia nie musiała dźwigać”, jak powiedział Kot – to już dla wszystkich stało się jasne, że się w sobie zakochali.

Nie wiem, co on w niej widzi. Bo co ona, to można dostrzec gołym okiem. Kot ma czerwone włosy zlepione w sterczące szpikulce i właściwie powinien się nazywać Jeż, a nie żaden Kot. Poza tym jest wegetarianinem, to znaczy nie je mięsa ani ryb, ani nawet jajek, bo uważa, że gdyby ich kurom nie podbierać, to z nich też wylęgłyby się pisklaki.

Na razie na znak poparcia dla niego zjadam jajecznicę z jednego jajka zamiast z dwóch, a dzisiaj nie dojadłem kotleta, mimo że był bardzo dobry.

Chociaż to nie ja powinienem się ograniczać, ale Kryśka, a ona wcina wszystko jak leci, tak samo jak przedtem, i Kot to znosi. Serce nie sługa, jak mawia moja babcia, ale o tym napiszę przy innej okazji.

Dzisiaj chciałem tylko jeszcze dodać, że jednego z piesków adoptował właśnie Kot. Mały ma na imię Pirat i jak na jamnika ma wyjątkowo długie i proste łapy. Mój tato twierdzi, że pewnie jego ojcem był chart. Też dobra rasa.