Marcin Pałasz

Wszystko zaczyna się od marzeń

© by Marcin Pałasz

© by Wydawnictwo Literatura

Okładka i ilustracje:

Katarzyna Kołodziej

Korekta:

Lidia Kowalczyk, Joanna Pijewska, Aleksandra Różanek

ebook przygotowany na podstawie wydania III

ISBN 978-83-7672-439-3

Wydawnictwo Literatura, Łódź 2016

91-334 Łódź, ul. Srebrna 41

handlowy@wyd-literatura.com.pl

tel. (42) 630-23-81

faks (42) 632-30-24

www.wyd-literatura.com.pl

Skład wersji elektronicznej na zlecenie Wydawnictwa Literatura

Monika Lipiec, Woblink

Spis treści

Rozdział 1. O tym, co to będzie

Rozdział 2. Między innymi o Kocie

Rozdział 3. Niespodzianka

Rozdział 4. Królik czy baran?

Rozdział 5. U dziadka

Rozdział 6. Ogon

Rozdział 7. Flamaster

Rozdział 8. Gwiazdka

Rozdział 9. W górach

Rozdział 10. Gadu-Gadu

Rozdział 11. Hot-Dog

Rozdział 12. Sobota

Rozdział 13. Niezwykły uciekinier

Rozdział 14. Kiepscy detektywi

Rozdział 15. Prima aprilis

Rozdział 16. Zużyte baterie

Rozdział 17. Pożółkłe kartki

Rozdział 18. Wiersze na Dzień Matki

Rozdział 19. Wszystkie dzieci są nasze

Rozdział 20. Myśleć o brzuchu

O Autorze

Moja siostra Krysia pisze pamiętnik, Kot ma bloga, a tato stuka na komputerze różne artykuły. Pomyślałem sobie, że będę od nich lepszy i napiszę powieść. Autobiograficzną.

W zeszłym roku mieliśmy spotkanie z pisarką. I kiedy ktoś ją spytał, skąd czerpie pomysły na książki, powiedziała, że pomysłem może być wszystko, co nas spotyka, trzeba mieć tylko oczy i uszy szeroko otwarte. I że najlepiej pisać o sprawach, które się zna. Już wtedy złapałem trochę wiatru w żagle i postanowiłem wziąć się za książkę o moim życiu, ale musiałem go wypuścić, bo na przeszkodzie stanęły mi wakacje. Teraz nie mam już jednak żadnej wymówki, rok szkolny się rozpoczął, a więc zaczynam.

Nazywam się Jarek Liciński i chodzę do trzeciej klasy. Mieszkam w Warszawie, na czwartym piętrze bez windy, razem z rodzicami i siostrą. Kryśka ma już czternaście lat, maluje oczy i paznokcie i ciągle w kimś się kocha. Zwykle są to osoby znane z kina albo telewizji. Wycina ich zdjęcia i zalepia nimi ściany w naszym pokoju. Narysowałem flamastrem kreskę, do którego miejsca wolno jej się panoszyć, ale od razu ją zalepiła plakatem z Legolasem. Wtedy domalowałem mu flamastrem zieloną brodę i wąsy i zrobiło się piekło.

– To, że mieszkam za szafą, nie znaczy, że należy mi się w pokoju mniejsza przestrzeń. Zmierzyłem ją co do centymetra! – oznajmiłem z goryczą, kiedy tato próbował mi wmówić, że jestem trudny we współżyciu.

Szkoda, że mama wyjechała akurat jako pilot wycieczki do Turcji i nie było równowagi sił, bo myślę, że stanęłaby za mną murem.

Właśnie wtedy postanowiłem, że moja powieść będzie nosić tytuł Za szafą. Może go kiedyś zmienię, zobaczymy. A kim jest Kot, o którym wspomniałem na początku, niech pozostanie zagadką do następnego rozdziału!

Obiecałem napisać, kim jest Kot, więc może od niego zacznę. Na naszym piętrze mieszkają jeszcze dwie rodziny: jedna naprzeciwko i druga przez ścianę. Ta przez ścianę składa się z uśmiechniętej pani, skrzywionego pana i jamniczki o imieniu Zuzia. Niedawno Zuzia się oszczeniła, a na tablicy ogłoszeń na dole pojawiła się informacja, że wkrótce będą do oddania w dobre ręce szczeniaki. Ja uważam, że moje są dobre, ale rodzice są innego zdania.

– Z pieskiem trzeba wychodzić na spacer trzy razy dziennie – powiedziała mama, jakbym tego nie wiedział. – Już widzę, jak go wyprowadzasz rano przed szkołą. Wiesz, że na mnie nie masz co liczyć. Często wyjeżdżam.

– A ja potrzebuję choć chwilę samotności i spokoju – dodał tato.

– Mógłby mieszkać w naszym pokoju – poparła mnie nieoczekiwanie Kryśka, a mnie aż zamurowało z wrażenia. Chyba pierwszy raz, od kiedy pamiętam, stanęła po mojej stronie. I chociaż nic to nie pomogło, byłem jej bardzo wdzięczny.

– Możesz sobie powiesić jakiś plakat po mojej stronie pokoju – powiedziałem potem łaskawie, ale jakoś z tego nie skorzystała.

Miałem pisać o Kocie, ale zacząłem od sąsiadów przez ścianę. Pani Kotowska, czyli mama Kota, mieszka natomiast naprzeciwko z nim i jego dwiema siostrami bliźniaczkami: Kasią i Basią. Nie dość, że mają podobne imiona i są do siebie bardzo podobne, to lubią się tak samo ubierać. Pewnie żeby jeszcze zaciemnić sytuację.

Kot jest dość stary, ma szesnaście lat i nigdy bym się z nim nie zaprzyjaźnił, gdyby nie moja siostra. Jeszcze przed wakacjami gadała z nim na podwórku, a potem widziałem ich z okna, jak wychodzili z bloku, ale wrócili już oddzielnie. I tego samego wieczoru Kryśka zdjęła ze ścian kalendarze, plakaty i zdjęcia Legolasa, a ja domyśliłem się, że w jej życiu uczuciowym zaszła jakaś zmiana.

– Gdzie twój lowelas? – spytał tato, kiedy zobaczył gołe ściany.

– Nie lowelas, tylko Legolas! – krzyknęła zdenerwowana, a potem zrobiła się czerwona jak burak i zaczęła coś mamrotać o prawie każdego do prywatności.

– Ona się odkochała – wyjaśniłem tacie, co ją, nie wiadomo dlaczego, jeszcze bardziej zirytowało.

Ściany jednak pozostały gołe jak nigdy.

Potem podsłuchałem, że Kot jedzie na ten sam obóz wędrowny co Kryśka. I kiedy spakowali się w jeden plecak – „żeby Krysia nie musiała dźwigać”, jak powiedział Kot – to już dla wszystkich stało się jasne, że się w sobie zakochali.

Nie wiem, co on w niej widzi. Bo co ona, to można dostrzec gołym okiem. Kot ma czerwone włosy zlepione w sterczące szpikulce i właściwie powinien się nazywać Jeż, a nie żaden Kot. Poza tym jest wegetarianinem, to znaczy nie je mięsa ani ryb, ani nawet jajek, bo uważa, że gdyby ich kurom nie podbierać, to z nich też wylęgłyby się pisklaki.

Na razie na znak poparcia dla niego zjadam jajecznicę z jednego jajka zamiast z dwóch, a dzisiaj nie dojadłem kotleta, mimo że był bardzo dobry.

Chociaż to nie ja powinienem się ograniczać, ale Kryśka, a ona wcina wszystko jak leci, tak samo jak przedtem, i Kot to znosi. Serce nie sługa, jak mawia moja babcia, ale o tym napiszę przy innej okazji.

Dzisiaj chciałem tylko jeszcze dodać, że jednego z piesków adoptował właśnie Kot. Mały ma na imię Pirat i jak na jamnika ma wyjątkowo długie i proste łapy. Mój tato twierdzi, że pewnie jego ojcem był chart. Też dobra rasa.