Pozytywne opinie o książce

Pomysł na dobre życie

„Nawet jeśli nie zdajemy sobie z tego sprawy, jesteśmy ważni; ważne jest dzisiaj. Mallika Chopra pokazuje nam, jak wieść spokojne życie pełne inspiracji. Jej książka i osiągnięcia nie mogą pozostać niezauważone”.

Elizabeth Gilbert, autorka bestsellera Jedz, módl się, kochaj

„Coraz więcej ludzi uświadamia sobie, jak duże znaczenie ma to, aby życie miało duchowy cel. Wnikliwa i pełna humoru opowieść Malliki Chopry stanowi źródło podpowiedzi i zachęt dla wszystkich, którzy szukają pomysłu na życie”.

Gretchen Rubin, autorka bestsellerów
Projekt szczęście oraz Lepiej!

„Wyraźnie widać, że Deepak nie ma w rodzinie Choprów monopolu na życiowe mądrości. Mallika jest ciepła, roztropna i bystra, a Pomysł na dobre życie to cudowna i pomocna lektura”.

Don Miguel Ruiz, autor bestsellera Cztery umowy

„Otwartość, z jaką Mallika Chopra opowiada o swojej drodze do życiowego celu, dała mi kojącą świadomość, że wszyscy mamy swoje problemy i potykamy się na tej drodze, nawet ona. Jest wszechstronną kobietą – i mamą – która z otwartą przyłbicą tak samo jak my toczy walkę z brakiem równowagi i duchowości w życiu, a także z niepewnością. To wyboista droga, ale jej strategia INTENT pomaga łagodnie podążać we właściwym kierunku. Cieszę się, że miałam taką towarzyszkę podróży, jak moja przyjaciółka i czekoladoholiczka Mallika”.

Jennifer Garner, aktorka

„Jak żyć w zgodzie ze swoimi intencjami?! Nie wystarczy tego pragnąć. Mallika Chopra prowadzi czytelnika własną drogą, niczego nie ukrywając. […] Rodzicom, którzy miotają się w wirze codzienności, jej doświadczenia będą bardzo bliskie. […] Może [w ten sposób] rozpocznie się globalna dyskusja o tym, jak odnaleźć w życiu cel, ku któremu wszyscy powinniśmy podążać”.

dr Elissa Epel, wykładowczyni Wydziału Psychiatrii UCSF

„Mallika Chopra z orzeźwiającą szczerością dzieli się swoimi doświadczeniami z wędrówki od stresu, lęku, zwątpienia […] wiecznego odkładania wszystkiego na później i poczucia winy do prawdziwego szczęścia i samoakceptacji. Ta fantastyczna książka stanowi zbiór subtelnych, możliwych do wykonania dziecięcych kroczków, które poprowadzą czytelnika w kierunku szczęśliwszego życia. Jest jak najlepszy na świecie przyjaciel, który zawsze czeka pod telefonem”.

Arielle Ford, autorka Bratniej duszy

„Kiedy po raz ostatni zwolniliście, zastanowiliście się głęboko nad sobą i odczuliście satysfakcję z tego, co ujrzeliście? W tej ciepłej, inspirującej i praktycznej książce Mallika Chopra wspomina, jak odzyskała więź ze swoją pasją i życiowy cel. Każdy, kogo pociąga droga do samopoznania i radości z odkrywania, odnajdzie w Choprze wspaniałą towarzyszkę i przewodnika”.

Jack Canfield, współautor Balsamu dla duszy
i autor Zasad Canfielda

„Książka Pomysł na dobre życie subtelnie przypomina, że szczęście i spokój ducha są tylko naszym wyborem. Otwiera nas na wewnętrzną wiedzę i daje siłę, umacniając naszą zdolność do służenia światu”.

Gabrielle Bernstein, autorka bestsellera
Szczęście to twój wybór w rankingu „New York Timesa”

„Jeżeli co dzień się miotasz, marząc o tym, by przestać kręcić się w kółko i zacząć korzystać z życia, musisz przeczytać książkę Malliki. Autorka z humorem, odwagą i niezwykłą wnikliwością dzieli się spostrzeżeniami pozwalającymi poznać w pełni sens życia”.

Chade-Meng Tan, fajny chłop¹ w Google i autor bestsellera
Search Inside Yourself w rankingu „New York Timesa”

„Mallika Chopra na swoim wspaniałym przykładzie nauczyła mnie znaczenia codziennych intencji. Za pomocą własnej osobistej historii Mallika w uroczy sposób przypomina nam, że mamy siłę, by pozytywnie i trwale odmieniać swoje życie, a koniec końców – także życie naszych bliskich. Przeczytajcie tę książkę i przygotujcie się na niesamowitą zmianę perspektywy, która na dobre przemebluje Wasze życie”.

Tara Stiles, założycielka centrum Strala Yoga oraz autorka Make Your Own Rules Diet

„Pomysł na dobre życie Malliki Chopry to niesamowicie użyteczna mapa dla wszystkich, którzy walczą, aby utrzymać się na powierzchni w tym chaotycznym świecie”.

Lisa Ling, dziennikarka

Ostatecznym celem wszelkich intencji i pragnień
jest życie w spełnieniu.

Deepak Chopra

Tytuł oryginału

Living with Intent: My Somewhat Messy Journey to Purpose, Peace, and Joy

Przekład

Adam Bukowski i Jacek Środa

Projekt okładki

MDESIGN Michał Duława | michaldulawa.pl

Redakcja

Krzysztof Gajowiak

Korekta

Zofia Kozik

Redakcja techniczna

Teresa Ojdana

Copyright © 2015 by Mallika Chopra

This translation published by arrangement with Harmony Books, an imprint

of the Crown Publishing Group, a division of Penguin Random House LLC.

Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo Studio EMKA

Warszawa 2017

Wszelkie prawa, włącznie z prawem

do reprodukcji tekstów w całości lub w części,

w jakiejkolwiek formie – zastrzeżone.

Wydawnictwo Studio EMKA

wydawnictwo@studioemka.com.pl

www.studioemka.com.pl

ISBN 978-83-65068-72-9

Skład wersji elektronicznej

Tomasz Szymański

konwersja.virtualo.pl

Dla Sumanta, Tary i Leeli,

Sens płynie z miłości.

Moja miłość jest niezmierzona,

nieskrępowana, radosna.

A co z Tobą, Malliko?, zapytał cichy głos.

Jak traktujesz samą siebie?

PODZIĘKOWANIA

Wiele czasu upłynęło, zanim opanowałam emocje na tyle, aby napisać tę książkę.

Dojrzewała przez lata. Tworzyłam szkic, poprawiałam, przepisywałam, wyrzucałam do kosza i zaczynałam od zera. Raz dałam sobie spokój na parę miesięcy, a potem wróciłam do szkicu, niepewna, co właściwie próbowałam przekazać. Ale pragnienie, by podzielić się moimi doświadczeniami, nie zniknęło i z czasem projekt zaczął przybierać realną postać.

Ludzie, których spotkałam na swojej drodze, pomogli mi go urzeczywistnić i koniec końców przywrócili radość z pisania.

Aniołom biznesu, którzy wsparli Intent, jestem winna głęboką wdzięczność za ich wiarę w to, co wspólnie możemy stworzyć. Dziękuję Wam za Waszą niezrównaną hojność, cierpliwość i przekonanie, że możemy wykorzystać media społecznościowe, aby naprawić świat.

Przywilejem było obserwować, jak mój zespół w Intent realizuje swoje intencje, odkrywa sens i część siebie oddaje światu. Aleksie Bloomingdale’u, okazałeś się równie zawzięty jak ja w swojej wierze, że dzięki platformie Intent możemy stworzyć coś sensownego. Dziękuję, że przyłączyłeś się do mojej wizji.

Społeczności Intent, tym, którzy dla nas pisali, którzy czytali i komentowali nasze blogi oraz dzielili się swoimi intencjami i wspierali pozostałych, dziękuję za to, że tchnęli życie i pasję w Intent, a tym samym również w moją osobistą wędrówkę.

Carolyn Rangel, Felicio Rangel, Geeto Singh i zespole Chopra Center – Wasze wsparcie, pomysły i pomocna dłoń były dla mnie cenniejsze, niż jestem to w stanie wyrazić.

Linda Loewenthal, moja przyjaciółka i agentka literacka, tak mocno wierzyła w ten projekt, że poświęciła wiele godzin swojego czasu na redagowanie i przerabianie szkicu. Byłaś mistrzynią, dzięki której zyskałam pewność, że nam się powiedzie.

Dziękuję Heather Jackson – poznałyśmy się jako młode matki, dzieliłyśmy opowieściami i obietnicami inspirowanymi miłością do naszych dzieci. Ponowna współpraca sprawiła mi olbrzymią radość! Twoje uwagi były nieocenione, dzięki nim ta książka zyskała strukturę i głębię. Dziękuję także Tinie Constable za to, że wierzyła w ten projekt, oraz wszystkim członkom zespołu Harmony, którzy – wiem to na pewno – włożyli w niego odrobinę swojego serca.

Dziękuję Ginny Graves – ta książka to nasze wspólne dzieło. Nie umiem odróżnić, gdzie kończą się moje słowa, a zaczynają Twoje, tak podobne są nasze doświadczenia. Uwielbiałam nasze długie dyskusje przy pysznym obiedzie, burze mózgów w magicznym mieszkaniu w San Francisco i ożywioną e-mailową wymianę szkiców i pomysłów. Wiem, że włożyłaś w tę książkę swoje serce i duszę, za co jestem Ci niewymownie wdzięczna. Nie mogę się doczekać następnego wspólnego projektu.

Dziękuję moim wiejskim przyjaciołom, którzy wraz ze mną obserwowali dorastanie naszych dzieci, dzielili radości i troski, cieszyli się narodzinami i opłakiwali odejście rodziców, otaczali opieką w trudnych chwilach i oferowali wzajemną pomoc. Niezależnie od tego, czy esemesowaliśmy o codziennych wydarzeniach, wymienialiśmy uwagi przez telefon, spotykaliśmy się po szkolnym apelu, świętowaliśmy urodziny, gadaliśmy przy obiedzie, chodziliśmy na spacer, ćwiczyliśmy, dyskutowaliśmy o nowych pomysłach na biznes, walczyliśmy o równowagę pomiędzy życiem prywatnym a zawodowym czy lajkowaliśmy notki na Facebooku, nasza wspólnota doświadczeń była dla mnie źródłem poczucia przynależności, komfortu i radości. Nasze rozmowy, lęki, radości i decyzje stanowiły dla mnie źródło pomysłów i inspiracji, by odnaleźć równowagę i sens życia. Odczuwam niesamowitą wdzięczność wobec was wszystkich, którzy jesteście ze mną od lat, na dobre i na złe.

Dziękuję też mojej zżytej i kochającej rodzinie, w której miałam szczęście się urodzić, a także tej, która po ślubie przyjęła mnie jak własne dziecko. Mamo, Tato, zawsze wierzyliście w mój talent i ceniliście moją pracę – jestem ogromnie wdzięczna za to, że mam tak cudownych teściów. Dziękuję swojemu ojcu, który cierpliwie omawiał ze mną pomysły, czytał każdy szkic i nie szczędził szczerych uwag. Wiem, że jest to dar dla wielu niewyobrażalny. Dziękuję też matce, która jest dla mnie oparciem we wszystkim – dosłownie wszystkim – co robię. Moja wdzięczność dla Ciebie stała się częścią mnie. Codziennie pragnę być taka jak Ty.

Jak napisałam w dedykacji, miłość naprawdę nadaje sens. Ja pławię się w miłości i za to jestem szczerze wdzięczna.

WSTĘP

Jest 6.30 i budzi mnie muzyka pop. „Wtargnęłam tu jak niszczycielska kula; nigdy wcześniej tak nie kochałam…”

Czy to Miley Cyrus? – zastanawiam się otumaniona, wyciągając rękę, żeby wyłączyć budzik w iPhonie. Moja hiperentuzjastyczna dziewięcioletnia córka Leela niemal codziennie zmienia piosenkę – co oznacza, że z objęć Morfeusza co rusz wyrywa mnie inny głos, od Lorde po Drake’a. Nie moja bajka, ale wybory Leeli sprawiają, że się uśmiecham.

Wyskakuję z łóżka, żeby wyprowadzić naszego psa Yodę, zanim dziewczynki się wyszykują. Pędzimy do szkoły. Lubię odprowadzać je pieszo, ale jesteśmy spóźnione, więc tylko macham im na pożegnanie zza rogu. Następnych kilka godzin to będzie młyn: spotkania, sprawy do załatwienia, obiad w biegu. Zawsze brakuje mi czasu i wciąż czuję się winna, kiedy muszę z czegoś zrezygnować. Albo nie dam rady wpaść do szkoły, żeby wziąć udział w klasowym projekcie, albo zrezygnuję ze spotkania w pracy, by pomóc w szkole; w obu przypadkach będę żałować, dlatego zmuszam się, aby zrobić jak najwięcej na obydwu frontach – służbowym i rodzicielskim. Udaje mi się przetrwać dzięki olbrzymim dawkom cukru i kofeiny – codziennie pochłaniam litry herbaty, podwójne macchiato (lub dwa) i czekoladę. Potrzebuję czekolady.

Siedząc w samochodzie, marzę, jak cudownie byłoby być wypoczętą i pełną energii, zdrowo się odżywiać i codziennie ćwiczyć. Wyobrażam sobie, jak zrzucam zbędne kilogramy (pięć, no dobrze, siedem), które w ciągu ostatniej dekady przybyły mi w talii, i medytuję, żeby móc uważniej skupić się na tym, co mam do zrobienia. Widzę się na spotkaniach z przyjaciółmi, spokojnych kolacjach z mężem i podczas beztroskiej zabawy z córkami Tarą i Leelą. Oczyma duszy widzę też, jak udzielam się w społeczności, odczuwając bliższą więź ze światem i dając coś dobrego od siebie. Zazwyczaj jednak z tej wyśnionej rzeczywistości pozostają strzępki, zanim jeszcze dzieciaki władują się do auta i popędzimy na trening piłki nożnej. Wzdycham, kiedy uświadamiam sobie, że zapomniałam odebrać Yodę od psiego fryzjera i muszę jeszcze zrobić zakupy na obiad.

Kładąc dziewczynki spać, jestem wyczerpana. Zerkam na e-maile, sprawdzam portale społecznościowe, szukam nowinek w necie i… no cóż, zaglądam na strony magazynów plotkarskich. Znacznie częściej, niżbym chciała, wczołguję się do łóżka, zachodząc w głowę, na czym właściwie spędziłam cały dzień.

Czy pielęgnuję swoje ciało, umysł i duszę?

Rozmyślam o tym, co się dzieje na świecie, i odczuwam żal, że nie mogę zrobić więcej, by dać coś od siebie.

Jaki jest cel mojego istnienia? Jaka jest moja rola? Czy żyję zgodnie ze swoimi intencjami?

Stawianie sobie takich pytań stało się częścią mojego życia, nawet jeśli nie jestem w stanie w pełni zastosować się do odpowiedzi. Kiedy byliśmy młodzi, tata zachęcał mojego brata i mnie, abyśmy zawsze rozpoczynali dzień od świadomego myślenia o naszych pragnieniach. Mieliśmy w domu pewną tradycję: po medytacji ojciec prosił nas, abyśmy wyrecytowali poniższy fragment z Kursu cudów:

Jestem odpowiedzialny za to, co widzę

To ja wybieram uczucia, których doświadczam,

i decyduję o celu, który chcę osiągnąć.

I to ja proszę o wszystko, co zdaje się mnie

spotykać, oraz otrzymuję to, o co poprosiłem².

Potem zadawał nam pytanie, które do dziś pobrzmiewa w mojej głowie:

Czego pragniecie?

Byliśmy dziećmi, więc odpowiadaliśmy, że nowej gry komputerowej, biletów na mecz Celtów albo wycieczki na Hawaje. Ojciec cierpliwie wysłuchiwał naszych materialistycznych życzeń, po czym łagodnie pytał:

„A co z miłością? Współczuciem? Przynależnością? Inspiracją? Sensem życia?”.

Od małego uczono nas codziennie prosić o to, co podniesie jakość naszego życia i sprawi, że będziemy się czuli szczęśliwi, kochani, bezpieczni, pełni energii i świadomi celu. W ramach tego procesu zaczęliśmy każdego dnia wymyślać intencję, pragnienie lub marzenie, do którego chcieliśmy dążyć, i aktywnie poszukiwać związków emocjonalnych i duchowych, które pozwolą je ziścić.

Dziś, po wielu dziesięcioleciach, odczuwam silną potrzebę powrotu do tego zwyczaju. Pierwszym krokiem było uruchomienie Intent.com. Strona internetowa dała mi oraz innym uczestnikom miejsce, w którym mogliśmy się dzielić naszymi aspiracjami, otrzymać wsparcie, a ostatecznie przekształcić nasze marzenia w rzeczywistość. Z biegiem lat odkryłam, że kiedy pytasz ludzi, czego chcą, czego naprawdę chcą, zazwyczaj ich odpowiedź w jakiś sposób dotyka jednego z następujących tematów: miłość, więź, zdrowie, cel, inspiracja, znaczenie.

To krzepiące poczucie, że nie jestem osamotniona, gdy szukam odpowiedzi na pytanie o to, czy istnieje mniej wyboista droga, aby przydać swojemu życiu radości i sensu. Słuchając członków mojej społeczności – innych rodziców, kolegów i koleżanek z pracy, członków Intent.com czy słuchaczy na moich prelekcjach – zauważam, że wielu z nich jest u kresu sił. Niezależnie od tego, czy są samotni, czy po ślubie, szukają pracy czy łączą ją z wychowaniem dzieci lub są niepracującymi rodzicami, ludzie czują się winni albo niezadowoleni, gdy czegoś nie robią, i desperacko pragną odzyskać poczucie sensu życia. Częstokroć nie znajdują też czasu, żeby zająć się sobą, tak są pochłonięci spełnianiem cudzych ambicji i dbaniem o innych. A poza tym, podobnie jak ja, bez ustanku poświęcają się swoim dzieciom.

Usilnie wierzę, że jest dla nas nadzieja, abyśmy mogli wieść bardziej znaczące, inspirujące i radośniejsze życie. Definiując swoje intencje – ziarna najgłębszych tęsknot – wyrażając je, a w końcu dążąc do ich realizacji, mamy większą szansę odnaleźć drogę do szczęścia, sensu i znaczenia w tym świecie. Intencje pozwalają nam żyć takim życiem, jakiego pragniemy. A co ważniejsze, gdy rozmyślnie formułujemy intencję, uruchamiamy procedurę jej urzeczywistnienia. Stajemy się bardziej świadomi obecności ludzi, którzy mogą nam służyć pomocą, i korzystamy z nadarzających się szans i okazji. Zwracamy uwagę na zbiegi okoliczności i przyciągamy do siebie nauczycieli, sojuszników i mentorów. Zaczynamy się tak zachowywać, jakby to, czego pragniemy, naprawdę się spełniło, i często tak właśnie się dzieje.

Ta książka zawiera zapiski moich intencji i dążeń, by odnaleźć więcej sensu, radości i równowagi w życiu. Liczę, że opowiadając swoją historię, mogę się podzielić cząstką tej wiedzy, którą zgromadziłam dzięki przyjaciołom, ekspertom i rodzinie, a także zainspirować innych własnymi sukcesami (i klęskami). W trakcie tej podróży przedstawiam praktyczną mapę, która poprowadzi nas od myśli do działań i rezultatów – oraz uświadomienia sobie naszych intencji. Każdemu z etapów na tej drodze poświęciłam osobny rozdział, stanowiący część planu INTENT: Zasiej, Obserwuj, Ufaj, Wyraź, Pielęgnuj i Działaj.

Mam nadzieję, że czytając tę książkę, odczujesz przypływ motywacji w związku ze zmianami, których dokonałam, zainspirują cię historie innych i zaciekawią fascynujące odkrycia naukowe, a wnioski, które wyciągniesz w trakcie tego procesu, staną się źródłem zachęty i wsparcia. Liczę też, że podzielisz się swoimi intencjami i doświadczeniami za pośrednictwem Intent.com lub naszej aplikacji Intent.

Moją najgłębszą intencją jest jednak to, aby ta książka stała się iskrą, która wywoła globalną dyskusję na temat roli intencji w życiu – taką, która daje nadzieję rozczarowanym, zachęca do odkrywania swoich pasji i wszystkim nam umożliwia wzajemne wspieranie się w naszej misji odnalezienia równowagi, sensu, bliskości i radości w życiu.

Rozdział pierwszy

ŚCIEŻKA INTENCJI

Przemawiałam na konferencji poświęconej zdrowiu i dobremu samopoczuciu, kiedy nagle uderzyła mnie niepokojąca myśl: A kim ty jesteś, że mówisz o intencjach, skoro sama ich nie realizujesz? Około pięćdziesięciu osób na widowni, głównie kobiet w wieku powyżej trzydziestu pięciu lat, słuchało z uwagą, podczas gdy ja mówiłam o zdrowiu, równowadze i sensie życia.

Intencje to wyraz naszych ludzkich aspiracji – w sferze fizycznej, emocjonalnej i duchowej – jako członków naszych rodzin i społeczności, a nawet jako mieszkańców Mateczki Ziemi. Intencje to sposób na opisanie naszych pragnień i zwrócenie się do wszechświata lub Boga o pomoc. Są ziarnem, którego owoce zbierzemy w życiu, czy będzie to oznaczało poprawę zdrowia, głębsze relacje, czy miłość.

– Intencje to wyraz naszych ludzkich aspiracji – w sferze fizycznej, emocjonalnej i duchowej – jako członków naszych rodzin i społeczności, a nawet jako mieszkańców Mateczki Ziemi. Intencje to sposób na opisanie naszych pragnień i zwrócenie się do wszechświata lub Boga o pomoc. Są ziarnem, którego owoce zbierzemy w naszym życiu, czy będzie to oznaczało poprawę zdrowia, głębsze relacje, czy miłość.

Widziałam, że ludzie kiwają głowami i pilnie notują.

Przynajmniej się zaangażowali.

– Tak naprawdę – ciągnęłam – ziarno to doskonała metafora. Zawiera już esencję tego, czym potencjalnie może się stać; aby jednak wykiełkowało, trzeba je zasiać, podlewać i dbać o nie. Nieustannie koncentrować się na idei i podejmować działanie, aby się ziściła. Intencja, podobnie jak ziarno, stanowi zalążek szansy – ma zaskakujący potencjał, aby rozkwitnąć.

Ziarno to wspaniała metafora intencji. Często umieszcza się je głęboko w glebie, gdzie rozpoczyna swoje życie w ciemnościach – tam też początkowo zapuszczają korzenie nasze intencje: w mrocznych głębinach umysłów zasiedlonych przez rozczarowanie, smutek i lęk, ale też radość, nadzieję i motywację. Ciemność to zdumiewająco żyzna gleba, na której ziarno intencji może kiełkować, dając nam motywację i inspirację do podjęcia wysiłku na rzecz zmiany.

Tłumacząc dalej koncepcję, wspomniałam o swoim ojcu, na co wszyscy entuzjastycznie pokiwali głowami.

– Mój ojciec nauczył nas, że intencja mieści w sobie mechanizm samospełnienia, podobnie jak ziarno zawiera wszystko, czego mu trzeba, aby stało się drzewem, kwiatem czy owocem. Intencja to ziarno w świadomości, w duszy, a wy macie moc jego urzeczywistnienia.

Dokładnie w chwili, kiedy wypowiedziałam te słowa, poczułam, że owe koncepcje, tak drogie mojemu sercu, są mi dziwnie obce. Dzień poprzedzający prelekcję był pełen chaosu. Spieszyłam się na spotkanie i rozlałam kawę na spodnie. Ogromne kruche ciastko z czekoladą, które pochłonęłam godzinę przed wyjściem, pozostawiło po sobie wrażenie mdlącego cukrowego kaca. A jeszcze wcześniej przegapiłam ważny telefon z pracy, przez co czułam się winna i roztrzęsiona. Na ogół staram się skrupulatnie przestrzegać ustalonych godzin i dotrzymywać zobowiązań. Gdy mi się to nie udaje, nie potrafię sobie wybaczyć. Ale to nie był problem tylko tego jednego dnia; w szerszej perspektywie czułam się tak, jakbym żyła niezgodnie ze swymi intencjami. Zamiast żyć świadomie, często dawałam się przytłoczyć rzeczywistości i ostro walczyłam, żeby nadgonić. Stojąc na scenie i dzieląc się swoimi przemyśleniami, czułam się trochę jak oszustka. Wierzyłam w to, co mówię, głęboko i całym sercem, ale nie potrafiłam tego zrealizować. Nie żyłam tym.

Pragnąc uciec od tych myśli, poprosiłam moich słuchaczy, by zamknęli oczy, a ja wprowadzę ich w stan medytacji. Po pięciu minutach wypełnionych głębokimi oddechami i ciszą poleciłam im, aby wysłuchali moich pytań.

– Nie musicie na nie odpowiadać, po prostu wysłuchajcie ich – powiedziałam.

– Kim jestem?

– Czego pragnę?

– Jaka jest moja rola?

Ta medytacja była przeznaczona nie tylko dla słuchaczy – ale też dla mnie. Musiałam odzyskać koncentrację, sięgnąć do najgłębszych pokładów swojej osobowości. Wzięłam kilka głębokich oddechów. I poczułam te pytania w każdej komórce ciała. Kim jestem? Czego pragnę? Jaka jest moja rola? Wiele razy o tym rozmyślałam. Przez większą część mojego dzieciństwa tata zadawał te pytania – to był nasz rodzinny rytuał. Wtedy jednak, na scenie, odczułam je zupełnie inaczej. Moja świadomość była zakotwiczona w teraźniejszości, w moim ciele, umyśle i duszy, a ja czułam się otwarta i chłonna. Raptem zaczęły napływać odpowiedzi:

– Kim jestem?

– Czego pragnę?

– Jaka jest moja rola?

KIM JESTEM?

Matką dwóch cudownych córek, żoną, córką, siostrą, przyjaciółką.

Przedsiębiorcą, pisarką.

Mamą piłkarza, choć odgrywam tę rolę niechętnie; jakbym zakładała za ciasną koszulkę, która uwiera i pije, choć nie do końca wiem dlaczego.

Duszą, która kocha i pragnie być kochana.

CZEGO PRAGNĘ?

Zdrowia dla mnie i mojej rodziny.

Bezpieczeństwa finansowego.

Miłości, sensu. Ale jak je zdobyć?

Spokoju, odpoczynku, równowagi. Nic z tego nie wydaje się w tej chwili osiągalne.

JAKA JEST MOJA ROLA?

Obecnie jako matki. A poza tym – nie wiem.

Czy to wystarczy?

Czy jest coś jeszcze, co mogłoby mi dać głębsze poczucie sensu?