William Sutcliffe

PRAWIE ZUPEŁNIE NIKT

przełożył Marcin Mortka

Tytuł oryginału: The Gifted, the Talented and Me

Copyright © 2019 by William Sutcliffe

This translation of The Gifted, the Talented and Me is published by Grupa Wydawnicza Foksal Sp. Z o.o. by arrangement with Bloomsbury Publishing Plc and Macadamia Literary Agency, Warsaw

Niniejszy produkt objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Tłumaczenie: Marcin Mortka

Redakcja: Justyna Żebrowska

Korekta: Ewa Skibińska

Projekt okładki: Paulina Piorun

Skład: Ewa Sosnowska

Elementy wykorzystane na okładce: Shutterstock © Shtonado (font), © Snapic_PhotoProduction (zdjęcie), © Tatiana Liubimova (grafika), © Chipmunk131 (grafika), © Noch (grafika), © oakkii (grafika)

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

ul. Domaniewska 48, 02-672 Warszawa

Tel./faks (22) 646 05 10, 828 98 08

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

ISBN: 978-83-280-7899-4

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek / Virtualo Sp. z o.o.

Dla Saula, Iris i Juno oraz dla każdego nauczyciela, który poświęcił swój wolny czas, aby zorganizować szkolne przedstawienie

Ponieważ możemy

– Na dół! Wszyscy na dół! Narada rodzinna!

W sumie ciekawiło mnie, czemu tata wrócił tak wcześnie z pracy i co miała oznaczać owa „narada rodzinna”, ale mimo to nie ruszyłem się z pokoju.

– Pizza! – dodał tata. – Kto ostatni na dole, ten je hawajską!

Gdzieś trzasnęły drzwi, a na schodach zadudniły kroki. Zerwałem się i pognałem za resztą. W drzwiach kuchni wdałem się z Ethanem w krótką przepychankę, którą wykorzystała Freya, aby przecisnąć się między naszymi nogami i porwać pierwszy kawałek pizzy, po czym wszyscy zgromadziliśmy się wokół stołu. Jedliśmy pizzę prosto z pudełek rozłożonych na stertach rysunków, niedokończonych zadań domowych, nieotwartych listów i nieprzeczytanych czasopism.

Ethan, który ma już siedemnaście lat, a od trzech ubiera się wyłącznie na czarno, oznajmił między jednym kęsem a drugim:

– Jest mi obojętne, kto przejmie opiekę, ale swojego pokoju nie oddam.

– Jaką opiekę? – spytała mama.

– Nigdzie nie wyjeżdżam i nie ma mowy o wizytach na weekend u któregoś z was.

– Na szczęście nie w tym rzecz, skarbie. Nie rozwodzimy się.

– Nie? – zdziwił się Ethan. – To o co chodzi z tą naradą rodzinną?

Freya, która na ogół rzadko opuszcza świat siedmiolatki zamieszkały wyłącznie przez elfy, jednorożce i koty, na moment dostroiła się do rzeczywistości i zaczęła płakać.

– Rozwodzicie się?

Mama zerwała się z krzesła, obiegła stół i przytuliła ją.

– Nie, wcale nie! Nie ma się czym przejmować.

– Ale Ethan tak powiedział!

– Pomylił się.

– Skąd mam wiedzieć, że to ty mówisz prawdę? – szlochała Freya. – Skąd mam wiedzieć, że nie mówisz tego, aby nie było mi smutno?

– No i co narobiłeś, Ethan? – warknęła mama. – Powiedz teraz siostrze, że to zmyśliłeś!

– Niczego nie zmyśliłem.

– A właśnie że tak. Nikt nie mówił nic o rozwodzie, dopóki ty się nie odezwałeś.

– Bo sam to rozpracowałem.

– Ale błędnie! My się nie rozwodzimy!

– Czemu nie? – spytał Ethan.

– Słucham? – odparła mama. – Czy ty naprawdę pytasz mnie o to, dlaczego się nie rozwodzimy?

– Skoro nie jesteś w stanie wymyślić żadnej odpowiedzi, to może jednak powinniśmy zacząć się martwić – rzekł Ethan.

– Dość tego – wtrącił się tata. – Spokój. Wracamy do początku. Nie ma żadnego rozwodu. Wezwałem was na naradę, bo mam wam coś do przekazania.

– Próbna separacja? – dociekał Ethan.

– Nie. To dobre wieści.

Te słowa sprawiły, że wszyscy nagle zamilkli, bo nikomu nawet nie przyszło do głowy, że wieści mogą być dobre.

– Sprzedałem swoją firmę – oznajmił tata, rozparł się wygodnie na krześle i uśmiechnął się szeroko.

Ethan, Freya i ja wpatrywaliśmy się w niego bez emocji.

– To ty masz firmę? – spytałem.

– Tak! Oczywiście, że tak. A jak myślisz, co robiłem każdego dnia przez ostatnie sześć lat?

Wzruszyłem ramionami w odpowiedzi.

– Cóż – podjął tata. – Ściślej mówiąc, miałem firmę do końca ubiegłego tygodnia. Ale teraz ją sprzedałem! – Uśmiechał się szeroko, promieniał wręcz i wyraźnie czekał na naszą reakcję.

Żadne z nas nie miało jednak pojęcia, o czym on mówi i dlaczego robi takie przedstawienie z przekazania nam niebywale nudnej informacji. Freya, która straciła już zainteresowanie rozmową, wyciągnęła notes z kieszeni i zaczęła rysować.

– Za mnóstwo pieniędzy – dodał tata.

Ethan uniósł głowę znad pizzy.

– Mnóstwo, tak? Czy to oznacza…

– Jesteśmy bogaci! – zawołała mama, poderwała Freyę z krzesła i zaczęła z nią tańczyć po kuchni. – Bogaci! Bogaci! Żegnaj, Stevenage! Żegnaj, ciasny, malutki domku! Rozpoczynamy zupełnie nowe życie! Nikt nie wierzył w to, że waszemu tacie się uda, ale dopiął swego! Udało mu się! Jesteśmy bogaci!

– Jak bardzo bogaci? – spytał Ethan.

– Bezpiecznie bogaci – odparł tata.

– Obrzydliwie bogaci! – wtrąciła mama.

– Wcale nie obrzydliwie – sprostował tata. – Umiarkowanie paskudnie.

– A kupicie mi nowy telefon? – spytał Ethan.

Jedyną wskazówką, że zanosiło się na coś takiego, była praca taty. A raczej jej brak. Gdy Freya była malutka, tata przestał robić to, co robił wcześniej – nie mam pojęcia, co to było, ale wiązało się z noszeniem krawata i powrotami do domu, gdy leżałem już w łóżku – po czym wprowadził się do szopy na tyłach ogrodu. Spędzał tam całe miesiące ubrany tak, jakby właśnie wypełzł ze śmietnika (co zresztą często mu się przytrafiało). Gdy ludzie pytali, z czego się utrzymuje, przedstawiał się jako „przedsiębiorca”. Kiedy chciał kogoś zainteresować, mawiał, że jest „wynalazcą”.

Ciągle przenosił kawałki jakichś urządzeń wte i wewte. Czasem się zdarzało, że pojawiał się w kuchni w garniturze, na co wszyscy wołali: „Hej, kim jesteś i jak się dostałeś do tego domu?”. Robiliśmy sobie jaja z tego, że wreszcie wygląda jak dorosły, którego ktoś miałby ochotę zatrudnić, ale nikt później nie pamiętał, aby zapytać, dokąd właściwie się wybiera.

Jedno z owych spotkań musiało zaowocować sporym zastrzykiem gotówki, bo w pewnym momencie tata przestał już grzebać w szopie, zamienił łachy nurka śmietnikowego na drelich stałego bywalca wyprzedaży i ruszył do pracy w jakimś magazynie. A może to było biuro? Nigdy nie przyszło mi do głowy, żeby go zapytać. Był moim tatą i wychodził do pracy jak wszyscy inni ojcowie, a to, co tam właściwie robił, nie wydawało mi się szczególnie interesujące. Dopóki pojawiał się w domu na śniadaniu i w weekendy, dopóki zawoził mnie tam, gdzie sobie tego życzyłem, nie wpadłem nawet na to, aby zapytać, co porabiał całymi dniami.

Potem poleciał do Ameryki z całkiem nową walizką i pokrowcem na garnitur, którego wcześniej nie widziałem. Tym razem zapytałem, co go tam ciągnie, ale powiedział jedynie, że spotkania. Gdy wychodził z domu, mama życzyła mu powodzenia, ale jakoś tak inaczej, jakby naprawdę jej na tym zależało. Kilka minut później o wszystkim zapomniałem.

Niedługo po powrocie z Ameryki zwołał naszą pierwszą naradę rodzinną.

– Zaraz, zaraz – odezwałem się, przerywając mamie taniec zwycięstwa. – Co to miało znaczyć? Jak to „Żegnaj, Stevenage”?

– Nie sądzisz chyba, że tu zostaniemy? – spytała mama. – Stevenage to nie miejsce dla bogatych ludzi! Tacy mieszkają w Londynie! Tata sprzedał firmę, ja złożyłam wypowiedzenie w pracy, więc możemy wreszcie wynieść się z tej dziury i przeprowadzić do Londynu!

– Ale mnie się podoba w Stevenage – zaprotestowałem.

– Tylko ludziom, którzy nigdy nie wyściubili nosa poza Stevenage, może się tu podobać – stwierdził Ethan.

– Odwiedziłem te same miejsca co ty.

– Nie, wcale nie. Poza tym nie przypominam sobie, żebyś kiedykolwiek przeczytał jakąś książkę. Dla ciebie kręgle to szczyt kultury.

– A jaki to ma związek z tym, że podoba mi się w Stevenage?

– Ha! Sam widzisz, jakim jesteś ignorantem.

Spojrzałem na mamę, licząc na wsparcie. Miałem nadzieję, że stanie po mojej stronie, ale wyglądało na to, że w ogóle nie słyszała naszej sprzeczki. Gdy patrzyłem na jej twarz, przypomniały mi się kreskówki, na których w oczach postaci pojawiał się symbol dolara.

– Czyli się przeprowadzamy? – spytałem.

– Tak! – zawołała mama. – I to najszybciej, jak się da! Przenosimy się do miejsca, o którym marzyłam przez całe życie. Jest tam mnóstwo pięknych domów z epoki wiktoriańskiej, a nieopodal rozciąga się ogromny park. I choć jest tam drogo, wszędzie roi się od artystów, muzyków, wydawców i innych twórców. A to miejsce zwie się – mama wymówiła te słowa szeptem pełnym nabożnego podziwu – Hampstead.

– To tam będziemy teraz mieszkać? – spytał Ethan.

– Tak! Jest tam też niesamowita szkoła, do której wszyscy ci artyści, muzycy i wydawcy posyłają swoje dzieci: Londyńska Akademia dla Zdolnych i Utalentowanych. Już się z nimi skontaktowałam i mają tam miejsce dla całej waszej trójki. Freya, będziesz mogła malować do upadłego, a twoimi nauczycielami będą prawdziwi artyści. Ethan, ty będziesz miał okazję skupić się na muzyce i może założysz zespół. A ty, Sam, cóż… Spędzisz tam świetne chwile i poznasz wielu fajnych przyjaciół!

– Ale ja nie potrzebuję nowych przyjaciół. Lubię tych, których mam tutaj! – upierałem się.

– Tak, twoi przyjaciele są bardzo mili, dobrze o tym wiem, ale świat poza Stevenage jest o wiele bardziej ekscytujący. Na pewno ci się spodoba.

– Chcesz przez to powiedzieć, że moi przyjaciele są nudni?

– Nie, to kochane dzieciaki!

– Kochane dzieciaki? Ja mam piętnaście lat, a nie pięć!

– A ja mówię o tym, że utknęliśmy w tej dziurze na dobre! To Stevenage jest nudne, a nie twoi przyjaciele. Londyn to światowa metropolia! Cały świat się tam spotyka! To będzie niezwykłe przeżycie!

– Zawsze mówiłaś, że Londyn to brudne, zanieczyszczone miasto.

– Ja?

– Tak! A do tego, że jest zatłoczone!

– Cóż, przyzwyczaimy się. Rodowici londyńczycy nie zwracają na takie rzeczy uwagi.

– A poza tym co to właściwie za akademia dla zdolnych i w ogóle? Nie możemy pójść do normalnej szkoły?

– Pokażę ci ich stronę. To holistyczne środowisko twórcze, w którym podopieczni mogą rozwijać swoją kreatywność i pielęgnować talenty.

– Dla mnie to brzmi jak koszmar – oznajmiłem.

Mama wyciągnęła rękę i ujęła moją dłoń.

– Otwórz swój umysł, Sam. Powszechna edukacja ogranicza horyzonty i wpaja schematy myślowe, a do tego skupia się na bezsensownych celach i testach. Macie niezwykłą szansę wyrwać się z tej pułapki i pozwolić, aby ktoś wydobył z was prawdziwe talenty! Nawet jeśli nie spodoba ci się tam od razu, z czasem odkryjesz w sobie głębię, z której istnienia nie zdawałeś sobie sprawy!

– Nie chcę szukać żadnych nowych głębi. Podobają mi się te, które już mam.

– To nie głębie, a płycizny – rzekł Ethan.

– Noszenie czarnych ubrań, oglądanie nudnych filmów i granie na gitarze wcale nie czyni cię kimś głębokim, Ethan.

– Właśnie że tak – odparł mój brat.

Przewróciłem oczami, ale w głębi serca zadałem sobie pytanie, czy on przypadkiem nie ma racji.

Ethan zwrócił się do taty:

– Czyli już nie ma odwołania, tak? – Nigdy w życiu nie słyszałem, żeby był tak podekscytowany. – Wyjeżdżamy stąd?

– Tak – odparł tata.

– Na pewno?

– Tak!

Twarz Ethana rozciągnęła się w szerokim uśmiechu. Rozparł się na krześle i wydał z siebie długie ekstatyczne westchnienie.

– Nie mogę w to uwierzyć. Czuję się, jakby mnie wypuszczano z więzienia w połowie odsiadki!

– Jeśli to szkoła dla zdolnych i utalentowanych – odezwałem się – to czy nie powinni zrobić na początku jakichś testów, aby sprawdzić, czy rzeczywiście jesteśmy zdolni? No bo ja na pewno nikim takim nie jestem.

– Ależ oczywiście, że jesteś – odrzekła mama. – Tylko jeszcze nie odnalazłeś swego daru.

– Poza tym już dokonaliśmy wpłaty na czesne – dodał tata.

– A skąd wiecie, że inni nie dostają się do tej szkoły w ten sposób? – spytałem.

– Nie bądź taki cyniczny – powiedziała mama. – Obserwuję was od lat i widzę, że ten system szkolnictwa nie wyzwala w was niczego dobrego. Macie zbyt wiele sprawdzianów i zżera was stres, dlatego chcę to zmienić. Odzyskacie wolność i odkryjecie, kim naprawdę jesteście! Nie chcę, aby zrobiono z was kolejne trzy trybiki w machinie kapitalistycznej. Chcę, żebyście byli wyjątkowi, odmienni od pozostałych i pełni odwagi!

– Ha, ha! – zawołał triumfalnie Ethan. – Mama rządzi!

– Przecież tata jest trybikiem w machinie kapitalistycznej – stwierdziłem. – I mam wrażenie, że to mu się podoba. Tobie zresztą też.

– Już nie – odpowiedziała. – Już nigdy więcej nie spojrzę na kolejny arkusz kalkulacyjny! Ta praca zżerała mnie od środka. Teraz na szczęście mam to już z głowy i mogę dołożyć wszelkich starań, aby być przy was.

– Znaczy się gdzie? – spytał Ethan.

– No tam, gdzie będziecie mnie potrzebować.

– Wszyscy poczujemy się o wiele szczęśliwsi – dodał tata.

Nie byłem przekonany, czy wzmocniony nadzór rodzicielski to naprawdę dobra wiadomość. Wyraz twarzy Ethana sugerował, że przyszła mu do głowy podobna myśl.

– A gdy będziecie w szkole, spróbuję rozwijać własne zainteresowania – ciągnęła mama. – Chcę kupić koło garncarskie i zająć się wytwarzaniem naczyń.

Tym całkowicie nas zaskoczyła.

– Będzie super – uzupełnił tata. – Nie mam na myśli jedynie garncarstwa, ale całą tę przygodę. Choć garncarstwo również. Będzie naprawdę ekstra. Nasze własne garnki!

Freya uniosła rysunek przedstawiający szczeniaka, jednorożca i małego kotka siedzących na chmurce pod podwójną tęczą.

– Tak będzie wyglądać to Hampstead?

– Mniej więcej – rzekł tata.

– Czy mogę już iść? Skończyliśmy tę naradę? – spytał Ethan, po czym ruszył ku drzwiom, pisząc coś na telefonie.

Mama, pogrążona w marzeniach o nowym życiu, wpatrywała się przez okno w miejsce, gdzie powinien ciągnąć się horyzont, gdyby Stevenage miało coś takiego.

– Tato, czy my naprawdę musimy się wyprowadzać? – spytałem.

– Pracowałem nad tym przez całe moje życie – odparł. – Od tej pory wszystko będzie o wiele lepsze i łatwiejsze.

– Ale tu mieszkają wszyscy moi przyjaciele. Dlaczego musimy wyjeżdżać do Londynu?

– Ponieważ możemy. Londyn to niezwykłe miasto. Znajdziesz tam wszystko, czym się interesujesz.

– Wszystko, czym się interesuję, jest tu, w Stevenage.

– Dlaczego jesteś tak źle nastawiony?

– A czemu wy posyłacie mnie do szkoły dla czubków?

– To nie jest szkoła dla czubków. To miejsce, w którym naszym zdaniem będziesz się dobrze czuł. Próbujemy ci zapewnić wszystko, co najlepsze. Po raz pierwszy w życiu dorobiłem się prawdziwych pieniędzy, a one właśnie do tego służą. Zarabiamy je po to, aby chronić nasze dzieci.

– Przed czym? Przed rzeczywistością?

– Pokażę ci stronę szkoły. Robi niesamowite wrażenie.

– Dla Frei i Ethana.

– Dla was wszystkich! Na pewną ją polubicie.

– Tak myślisz?

– Tak! Będzie wam tam dobrze. Musicie się tylko przyzwyczaić.

Nie wydało mi się to przekonujące.

– Będziemy tam tacy szczęśliwi! – Mama najwyraźniej wyrwała się ze snu na jawie, ale błysk w jej oku sugerował, że nadal znajdowała się daleko, daleko stąd, jakby nasza ciasna kuchnia, dom o cienkich ścianach oraz całe miasteczko już przestały istnieć.