Kaye Umansky

Jak zostać czarownicą w tydzień

Przełożyła Anna Błasiak
Ilustracje Ashley King

Tytuł oryginału: Witch for a Week

Tłumaczenie: Anna Błasiak

Redaktor prowadzący: Agnieszka Nowak

Redakcja: Ewelina Pawlak / Słowne Babki

Korekta: Monika Pruska, Magdalena Wiśniowska

Skład: Justyna Wiśniewska

© Copyright for text by Kaye Umansky, 2017

© Copyright for illustration by Ashley King, 2017

© Copyright for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

Warszawa 2019

All rights reserved

Niniejszy produkt objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Published by arrangement with Simon and Schuster UK Ltd

1st Floor, 222 Gray’s Inn Road, London, WC1X 8HB

A CBS Company

978-83-280-7056-1

Wydanie I

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

02-672 Warszawa, ul. Domaniewska 48

tel. +48 22 826 08 82, fax +48 22 380 18 01

biuro@gwfoksal.pl, www.gwfoksal.pl

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek / Virtualo Sp. z o.o.

Dla Freyi, Elinor, Reubena i Erin

Rozdział pierwszy
Przylot czarownicy

Eliza Kiszonka była zajęta pracą w rodzinnym sklepie, kiedy do miasteczka przyleciała czarownica.

Miasteczko nazywało się Most Mały, bo miało most i było małe. Most rozciągał się nad leniwą rzeczką, którą nazywano Strużką. Życie w Moście Małym płynęło mieszkańcom tak, jak wody w przecinającej go rzeczce – wolno i monotonnie. Było to nudne miasteczko, w którym ludzie kładli się spać wcześnie, bo nie było nic lepszego do roboty.

Sklep znajdował się niedaleko głównej ulicy, w wąskiej alejce, i nosił dość dostojną nazwę Emporium Kiszonków. Sam lokal nie miał jednak w sobie nic dostojnego. Był ciemny i zapyziały. Można w nim było kupić tylko tanie, nieciekawe rzeczy. Sitka do herbaty. Wiaderka. Świeczki. Pastę do butów. Spinacze biurowe. Dzwonek kasy rzadko się odzywał. Zresztą większość klientów przychodziła do sklepu tylko na pogawędkę i nie wydawała ani grosza. Bywały tygodnie, gdy przychody ledwie wystarczały na wyżywienie rodziny Kiszonków.

Tamtego dnia była akurat słoneczna sobota. Na głównej ulicy kręciło się mnóstwo ludzi, którzy wybrali się na zakupy lub na przechadzkę. Można na niej było spotkać także dzieci, kurczaki oraz jakieś zabłąkane prosię. Miejscowy bezpański pies rozłożył się na samym środku drogi, rozkoszując się porannym słońcem, i co chwilę ktoś się o niego potykał.

Biznes w Emporium kręcił się tak dobrze jak zwykle. Eliza sprzedała sznurówkę. Jej tato sprzedał mopa. Oboje nasłuchali się o obolałych plecach i irytujących sąsiadach. Ot, kolejny dzień mizernych zarobków i dzwonienia w uszach. Wszystko w normie.

Aż nagle…

Zegar na ratuszu wybił dwunastą.

W południe.

Kiedy tylko wybrzmiało jego ostatnie uderzenie…

Wszystko się zmieniło!

Wiatr, który pojawił się nie wiadomo skąd, zawył głośno, zrywając ludziom czapki z głów i podrywając śmieci z bruku. To nie był jakiś tam sobie letni wietrzyk. Ten wiatr był dziki. Taka wichura potrafiła wyrywać drzewa z korzeniami i przewracać kominy.

Główna ulica opustoszała, bo wszyscy szukali schronienia, obciągając spódnice i mocno dzierżąc wyrywające się z rąk parasole. Sklepikarze z wysiłkiem opuszczali rolety. Dzieci wołano do domu. Drzwi zamykały się z trzaskiem. Bezpański pies zniknął. To był moment jak z westernu, w scenie, gdy w mieście pojawia się rewolwerowiec i wszyscy się chowają.

– Popatrz tylko – powiedział tato Elizy. – Załamanie pogody. Nie spodziewałbym się już dzisiaj żadnych klientów. Chyba sobie odpocznę z pięć minut.

– Wywiesić tabliczkę ZAMKNIĘTE? – spytała Eliza.

– Nie. Zapomniałaś o Zasadzie Obsługi Klienta Numer Osiem? Sklep zamykamy wyłącznie wtedy, gdy absolutnie nie da się tego uniknąć. Dasz sobie sama radę, co? Zbij dla nas majątek, skarbie.

„Chciałabym...” – pomyślała Eliza, gdy jej tato wspinał się wolno po schodach na górę.

Potrzebne im było tylko jedno – bogaty klient ze słabością do tanich, nieciekawych rzeczy. Choć gdy Eliza się nad tym dobrze zastanowiła, doszła do wniosku, że wszystko, co mieli w Emporium na stanie razem wzięte, było pewnie niewiele warte.

Na zewnątrz wiatr nadal hulał po opustoszałych ulicach, rozglądając się za czymś, co mógłby przewrócić. W taką dziką, dziwną pogodę nie było szansy na klientów, ani bogatych, ani biednych.

Eliza westchnęła pod nosem. Kochała swoich rodziców i trzech młodszych braci – Artka, Bartka i maleńkiego Kajtka. I właściwie nie miała nic przeciwko pracy w sklepie. Ale czasem marzyło jej się, by jej życie stało się choć odrobinę bardziej ekscytujące, takie jak w książkach.

Eliza uwielbiała czytać. Przeczytała już prawie wszystkie książki z maleńkiej biblioteki w Moście Małym. Nie mogła wypożyczać ich do domu, bo chłopcy by je zniszczyli, ale najlepsze historie znała na pamięć.

Oczywiście w książkach to zawsze najmłodszy syn miał przygody i zbijał majątek. Dziewczynki z opowieści zwykle tańczyły albo spały, wyczekując przybycia księcia, który miał je uratować, a potem wychodziły za mąż w wielkich białych sukniach i pięknych bucikach. Żadna z nich nie pracowała w sklepie.

Eliza wskoczyła na ladę i spojrzała na swoje zniszczone, stare buty. Wyobraziła sobie, że ma na nogach piękne pantofelki. Niebieskie, z kokardami. Widziała taką prześliczną parę w oknie wystawowym u szewca. Zbliżało się Święto Wiosny, w czasie którego w Moście Małym zawsze odbywała się parada uliczna z muzyką i tańcami. Och, jak bardzo Eliza chciała mieć te niebieskie buciki! Niestety, było to marzenie niemożliwe do spełnienia. W odróżnieniu od księżniczek z bajek nie mogła sobie na nie pozwolić.

„Ale pomarzyć zawsze można” – pomyślała.

Nagle rozległo się głośne stukanie w szybę. Eliza podniosła wzrok.

W oknie właśnie stała ona. Czarownica. Przyglądała się Elizie przez szybę. Zielone oczy, blada twarz. Pasma wzburzonych kasztanowych włosów trzepotały wokół jej głowy.

Przez dłuższą chwilę patrzyła spłoszonej Elizie prosto w oczy…

Po czym zniknęła.

Łup! Drzwi otworzyły się gwałtownie! Stary zardzewiały dzwonek spadł na podłogę i rozpadł się na kawałki! Do środka wdarł się wiatr, omiótł wnętrze, ale nie zobaczył nic ciekawego, więc wyleciał z rykiem z powrotem na zewnątrz.

Nagle w sklepie pojawiła się czarownica.

Eliza słyszała plotki o tej dziwnej klientce. Nazywała się Magenta Nagła, ale miejscowi mówili na nią Karmazynowa Czarownica. Z trzech powodów:

1. MIAŁA

RUDE

WŁOSY.

3. JEJ CZERWOWNA

PELERYNA

PASOWAŁA

DO SPICZASTYCH

czerwonych

BUTÓW.

2. ZAWSZE

NOSIŁA

CZERWONE

RĘKAWICZKI.

Nawet gdyby nie była czarownicą, ludzie plotkowaliby na temat Magenty Nagłej, bo nie urodziła się i nie wychowała w Moście Małym, a co za tym idzie – budziła podejrzliwość mieszkańców. Rzadko pojawiała się w miasteczku – tylko wtedy, kiedy podeszwy jej butów wymagały naprawy albo musiała sobie kupić skarpetki. Czyli gdy miała do załatwienia jedną z tych nużących spraw, które zawsze odkłada się na później tak długo, jak się tylko da. Ale nawet kiedy już się zjawiała, niespecjalnie zależało jej na zyskiwaniu sympatii. Wpadała i wypadała, nie zwracając na nikogo uwagi i niecierpliwie tupiąc nogą, jeśli musiała na coś poczekać.

Jej wizytom zawsze towarzyszyło pogorszenie się pogody. Znienacka zaczynał padać śnieg lub grad albo miasto otulała gęsta mgła. Ludzie nigdy nie byli przygotowani na taką irytującą pogodę. Bardziej konserwatywnym mieszkańcom miasteczka nie podobało się także to, że Magenta Nagła zawsze nosiła te okropne czerwoniaste ciuchy! Nie dreptała potulnie w czarnych ubraniach i tradycyjnym spiczastym kapeluszu, jak na przyzwoitą czarownicę przystało. Zero rechotania. Żadnych kurzajek. Ani śladu miotły. Była inna. Dziwna. Niemile widziana.

Podobno mieszkała w wieży gdzieś w środku lasu o nazwie Bór Kruczypazur. Nikt jednak nie wiedział tego na pewno, bo wszyscy tego lasu unikali. Sięgał do samej granicy miasteczka, był rozległy, bardzo stary i trochę straszny. Miejsce z rodzaju tych, w których mogą się czaić mroczne tajemnice.

O wieży krążyło wiele plotek. Niektórzy twierdzili, że jest ze szkła. Inni – że z lodu, a jeszcze inni – że z marmuru. Podobno nie można jej było znaleźć. Jeśli to prawda, to skąd ludzie mogli wiedzieć, z czego jest zrobiona? Gdy Eliza zwracała im na to uwagę, wzruszali tylko ramionami i rzucali znaczące:

– No tak, ale…

Dla Elizy to wszystko było jednak bez znaczenia. Liczyło się tylko to, że w sklepie pojawiła się klientka, która mogła coś kupić.

Dziewczynka zeskoczyła z lady i zajęła swoje miejsce przy kasie. Uśmiechnęła się przyjaźnie i zapytała wesoło:

– Czy mogę w czymś pomóc?

Rozdział drugi
Łatwizna

Czarownica szturchnęła zepsuty dzwonek czubkiem buta.

– Musicie sobie sprawić nowy dzwonek.

Powiedziała to dość obcesowo, jakby nie miała z tym nic wspólnego. Żadnego „Och, czy to z mojej winy?” ani „Ojej, zapłacę za szkody”. Nic.

– Na to wygląda – przytaknęła Eliza. – To nic, wypadki się zdarzają. Coś pani wpadło w oko?

– Szczerze mówiąc… – powiedziała czarownica, rozglądając się po maleńkim sklepie. – Nic a nic.

– Nie ma pośpiechu. Korkociągi są dziś w przecenie. Mamy też ofertę specjalną na zawiasy. Nieźle wieje, co?

Takie rzeczy mówi się praktycznie z automatu, gdy pracuje się w sklepie. Tato Elizy nauczył ją wszystkich ważnych Zasad Obsługi Klienta, czyli rzeczy takich jak:

To były tylko cztery pierwsze zasady. Tato Elizy miał ich całe setki! Eliza była świetna w Obsłudze Klienta.

– To ja sprowadziłam ten wiatr – przyznała się czarownica. – Doszłam do wniosku, że przydałoby się w tym miasteczku trochę zamieszania. Zwykle panuje tu śmiertelna nuda, nie uważasz?

– To prawda – odparła Eliza, odhaczając Zasady Obsługi Klienta Jeden, Trzy i Cztery. – Nie ma to jak trochę szalonej pogody, żeby zamieszać ludziom w głowach. Będą o tym zrzędzić przez parę tygodni.

– To dobrze. Moje wysiłki nie idą na marne. Gdzie jest tablica ogłoszeń?

– Za panią – rzekła Eliza.

– Ile kosztuje powieszenie takiego ogłoszenia? – W odzianych w czerwone rękawiczki dłoniach czarownicy nagle pojawiła się spora kartka.

– Grosik za tydzień – odpowiedziała Eliza.

– Tydzień to za długo. Zależy mi na szybkich efektach.

– Obawiam się, że opłata nadal wyniesie grosik. Oczywiście będę zwracać ludziom uwagę na ogłoszenie. – (Zasada Obsługi Klienta Numer Siedem: Zawsze oferuj pomoc). – Na pewno nie da się pani skusić na matę kuchenną za pół ceny? – (Zasada Obsługi Klienta Numer Jedenaście: Zwracaj uwagę na przeceny).

– Nie. – Czarownica strzeliła palcami. – Pinezki.

Eliza podała jej cztery pinezki. Czarownica przypięła kartkę na samiutkim środku tablicy, zrzucając przy tym kilka starszych ogłoszeń na podłogę.

– „Poszukiwany tymczasowy dozorca” – przeczytała Eliza. – „Zgłoszenia kierowa

do Magenty Nagłej w wie

y w lesie”. Hmm…

– Co za „Hmm”? – Czarownica zmarszczyła brwi. – Coś nie tak?

– Chyba lepiej by było podać trochę więcej informacji.

– Na przykład?

– Na przykład na jak długo ten dozorca będzie pani potrzebny.

– Na tydzień. Jadę odwiedzić siostrę. Chociaż jeśli będzie zachowywała się tak, jak jej się czasem zdarza, to być może w ciągu kilku godzin będę z powrotem.

– A od kiedy dozorca miałby zacząć pracę?

– Od jutra.

– To bardzo pilny termin. A na czym będą polegać jego obowiązki?

– Zamykanie wszystkiego na klucz. Niewpuszczanie ciekawskich sąsiadów. Przyjmowanie skarg.

– Skarg?

– Prowadzę sprzedaż wysyłkową. Sklep Zaklęcia na Zawołanie. – Czarownica pociągnęła nosem. – Żałuję, że w ogóle otworzyłam tę firmę. Nic, tylko owijam paczki, które przeciekają, wybuchają albo nigdy nie docierają na miejsce. Ludzie się skarżą i domagają zwrotu kosztów.

– Ojejku, bardzo pani współczuję – powiedziała Eliza ze zrozumieniem. – Ludzie potrafią być całkiem niedorzeczni, prawda?

Okazywanie wyrozumiałości było Zasadą Obsługi Klienta Numer Pięć. Choć w tym wypadku zainteresowanie Elizy było szczere. Czarownica bardzo się różniła od typowych klientów Emporium.

– Owszem – odparła czarownica. – Potrafią. Aha! Byłabym zapomniała. Dozorca musi też zmieniać wodę Corbettowi.

– Kto to jest Corbett?

– Kruk. Mieszkaniec wieży. Potrafi się sobą zająć, ale nie można od niego oczekiwać, że odkręci wodę w kranie. No wiesz, nie ma przeciwstawnych kciuków.

– Corbett to rzadkie imię – stwierdziła Eliza. – Gdybym ja miała kruka, dałabym mu na imię Karol.

– Corbett znaczy kruk w starej francuszczyźnie. Zresztą to nie ja nadałam mu imię. Tak się po prostu nazywa.

– Aha – mruknęła Eliza. – Zmieniać wodę Corbettowi. To wszystko?

– Mniej więcej. Gotować nie trzeba, bo o wszystko troszczy się wieża. Mam przyzwoity księgozbiór, jeśli jesteś tym zainteresowana. – Zmrużyła oczy. – Lubisz czytać, prawda? Widziałam cię w bibliotece. Często tam zaglądasz?

– Rzadziej niżbym chciała – odpowiedziała Eliza. – Zwykle muszę być tutaj, w sklepie. No i nie mogę przynosić książek do domu. Moi młodsi bracia by je pewnie pożarli.

– Nie pozwól im na to! Zmuś ich do zastygnięcia w bezruchu! Mam na to zaklęcie. W formie sprayu. Jeden-prysk-i-bezruch-w-błysk. Spryskasz ich tylko i ani drgną. To jeden z moich popularniejszych produktów.

– Domyślam się – powiedziała Eliza. – Ale uważam, że to nieładnie tak zmuszać własną rodzinę do bezruchu.

– A niby czemu? Robiłam swojej siostrze dużo gorsze rzeczy. Jest jeszcze inne sprytne wyjście. Kładź książki poza ich zasięgiem.

– Nie mam gdzie ich schować. Bardzo nam ciasno na górze. Eem, tak dla wyjaśnienia, obowiązki dozorcy nie obejmują żadnej działalności natury... magicznej, tak?

– Zgadza się. Profesjonalna działalność zostaje zawieszona do mojego powrotu. Oczywiście wieża jest poniekąd magicznie wyposażona. Ma pełen ekwipunek, więc jeśli dozorca miałby na to ochotę, to nie ma problemu, mógłby się trochę zabawić. Przetestować jedno czy dwa zaklęcia, tak dla rozrywki. Jestem przekonana, że ludziom powinno się pozwalać na spróbowanie swoich sił w różnych rzeczach. W przeciwnym razie skąd mają wiedzieć, że są w czymś dobrzy?

– A to nie jest niebezpieczne? – zapytała Eliza. – Wyjeżdża pani i zostawia tę osobę, żeby bawiła się zaklęciami i tak dalej, chociaż może nie mieć o tym żadnego pojęcia?

– Och, masz na myślisz bezpieczeństwo i higienę pracy? Nie zawracam sobie tym głowy. – Czarownica oparła swoje spiczaste łokcie na ladzie. – Wiesz, Elizo, ludzie uczą się na własnych błędach. Poza tym, jeśli trzymać się zasad, magia jest zadziwiająco prosta. Ludzie nie zdają sobie z tego sprawy.

– Skąd pani wie, jak mam na i…

– Sza, jeszcze nie skończyłam. W związku z magią trzeba pamiętać o trzech ważnych rzeczach. – Czarownica zaczęła wyliczać je na swoich długich czerwonych palcach: – Po pierwsze trzeba czytać instrukcje. Po drugie postępować zgodnie z przepisem. Po trzecie sprawić, żeby wszystko zadziałało.

– Do ostatniego punktu wszystko było dla mnie jasne – stwierdziła Eliza. – Ale jak można sprawić, by coś „zadziałało”?

– Trzeba ćwiczyć. Oczywiście nie zaszkodzi mieć do tego smykałkę.

– Smykałkę?

– Owszem. To jak z grą na fortepianie czy przyrządzaniem pysznych dań z wyschniętego sera, starego ziemniaka i jednej laski rabarbaru. Niektórzy to potrafią, a inni nie. – Wyprostowała się. – No dobra, koniec gadania. Jak myślisz, powinnam dodać do ogłoszenia coś jeszcze ?

– Dobrze by było podać, ile można zarobić.

– Nie mam pojęcia. Doradzisz coś?

– Nie wiem. Tyle, ile się należy.

– Dobrze. Zapłacę tyle, ile się należy. – Czarownica obrzuciła Elizę krytycznym wzrokiem. – Wystarczy z nadwyżką na parę ślicznych niebieskich bucików.

Dziewczynka była w szoku.

„Buciki?” – pomyślała. „Skąd ona wie o moich wymarzonych niebieskich bucikach?”

– O tym marzysz, prawda?

– No, tak, ale… Jak pani…?

– Och, przestań wybałuszać na mnie oczy jak ryba. Jestem czarownicą! Czytanie w myślach to jedna z moich podstawowych umiejętności. Jeśli chcesz, żeby twoje myśli pozostały prywatne, to nie zostawiaj butów rozrzuconych, gdzie się da, tak że można się o nie potknąć. Zresztą praca u mnie to łatwizna, jedyna trudność to znoszenie humorów Corbetta. Nawet ty byś sobie poradziła.

– Ja? Och nie – powiedziała Eliza. – Nie, ja muszę pomagać tacie w sklepie. I mamie w opiece nad braćmi.

– A nie pomogłabyś im, gdybyś zarobiła na nowe buty dla braci? Albo na indyka na Święto Wiosny? Na nowy czepek dla mamy? Trochę kasy ekstra, żeby odświeżyć sklep? Hm?

– Nie zgodzą się na to – odparła Eliza.

– Dlatego, że jestem czarownicą, jak się domyślam. Prawdziwe z nich czarownicofoby.

– Wcale nie! Nie znają pani, to wszystko.

– No i co z tego? Mnie tam nie będzie.

– Tak czy inaczej, tato się nie zgodzi.

– Mam na to zaklęcie. Krople-na-tak. Trzy krople do jego herbaty i zgodzi się na wszystko. Pocałuje nawet żabę. Zje własne skarpetki.

– Już mówiłam, że moim zdaniem nieładnie jest rzucać zaklęcia na członków własnej rodziny – stwierdziła Eliza.

– Jak sobie chcesz. To załatw to jakoś sprytnie. Przeciągnij matkę na swoją stronę. Pogadaj z nią od serca. Zachwal czepek. Powiedz jej, że za siedem dni wrócisz do domu cała i zdrowa, ma na to moje słowo. Tylko pomyśl, Elizo. Własna sypialnia. Mnóstwo ciekawych książek do przeczytania. Czas dla siebie. A do tego zapłacę ci… Niech no się zastanowię… Dwadzieścia jeden złotych monet, po trzy za każdy dzień. To będzie tradycyjna sakiewka złota. Tyle się należy?

Elizę aż wmurowało. Dwadzieścia jeden złotych monet? Ojejku, przecież to prawdziwa fortuna! Emporium Kiszonków nie zarobiło tyle przez ostatnie dziesięć lat!

Ale…

– Czemu zwlekasz, Elizo? – naciskała czarownica. – Gdzie twoja miłość do przygody? Wiem, że ją w sobie masz.

„To prawda” – pomyślała Eliza. „Mam”.

Ale…

– Przyjdź jutro z samego rana. Zabierz ze sobą szczoteczkę do zębów. A tu masz grosik za ogłoszenie. Kup za niego nowy dzwonek.

W dłoni Elizy pojawiła się moneta. Podskoczyła, obróciła się w powietrzu i wylądowała na ladzie, po czym potoczyła się w stronę kasy, gotowa na wpadnięcie do środka.

– A jak panią znajdę? – Chciała wiedzieć dziewczynka. To pytanie wyrwało jej się z ust, zanim zdążyła się powstrzymać. – To nie znaczy, że się zgadzam, ale…

– Wejdź do Boru Kruczypazura i idź przed siebie. My cię znajdziemy.

Z tymi słowami czarownica zniknęła. Nie wyszła przez drzwi, po prostu zniknęła.

Na zewnątrz przestało wiać. Przez okno wdarł się promień słońca. Rozległ się dźwięk turkoczących kół i chwiejnych kroków – miasto wróciło do życia.

Eliza wzięła do ręki monetę i zadzwoniła kasą… wypełnioną po brzegi lśniącymi miedzianymi grosikami!

Rozdział trzeci
Bór Kruczypazur

Następnego dnia z samego rana Eliza opuściła Most Mały. Pożegnała się ze wszystkimi już poprzedniego wieczora i wyszła na palcach z domu, gdy jej rodzina jeszcze spała.

Musiała się nieźle nagimnastykować, by namówić mamę i tatę, ale dzięki umiejętnościom w zakresie Obsługi Klienta potrafiła być bardzo przekonująca. Pomogła też kasa wypełniona grosikami. Oczywiście nie zaszkodziło również wspomnieć o sakiewce złota.

Na miejscowego bezpańskiego psa wołano Kłopot, bo właśnie z tym słowem się wszystkim kojarzył. Tego ranka zdecydowanie zachowywał się jak ktoś, kto nosi właśnie takie imię. Jego główny talent polegał na ścinaniu ludzi z nóg, ale teraz wywoływał irytację z innego powodu. Wlókł się za Elizą. Kiedyś, w zeszłym roku, Eliza dała mu pół kiełbaski i Kłopot nadal liczył na drugą połówkę.

– Wracaj do domu, Kłopot – rozkazała Eliza, ale od razu pożałowała swoich słów. Kłopot nie miał domu.

Pies wcale się nie obraził. Pomerdał swoim postrzępionym ogonem – chciał wyglądać jak uroczy szczeniak, któremu chętnie dałoby się pół kiełbaski, a nie jak rozlatujący się, stary dywan.

– No, idź – powiedziała Eliza. – Nie mam przy sobie nic do jedzenia.

Co było zgodne z prawdą. W koszyku miała jedynie szczoteczkę do zębów oraz bieliznę. Oraz ciepły szal, zapakowany za namową mamy.

– Pamiętaj, żeby napisać do domu, jak tylko dotrzesz na miejsce – powiedziała jej mama.

– W lesie raczej nie ma skrzynki pocztowej – odparła Eliza.

– Przecież to czarownica, nie? Powiedz jej, żeby ją wyczarowała. Jeśli w ciągu dnia czy dwóch nie będzie od ciebie wieści, tato po ciebie przyjdzie.

Eliza pomyślała, że to niezbyt prawdopodobne. Bór Kruczypazur to nie był jakiś tam zalany słońcem zagajnik, ale stary, mroczny i straszny las. I ciągnął się bez końca. Nikt nie chodził tam z psami na spacery ani nie zbierał jeżyn. Dzieciom nie wolno było zapuszczać się między drzewa. Bór był pełen wilków, których wycie było słychać nocą.

Eliza spojrzała na ścianę ciemnych drzew. Nigdzie nie było żadnej ścieżki ani wrót czy znaków.

„My cię znajdziemy”. Tak powiedziała czarownica.

„Aha” – pomyślała Eliza. „Przed siebie, z nadzieją. Tak się rozpoczyna większość przygód”.

– Pa, Kłopot – powiedziała. – Życz mi szczęścia.

Na początku las okazał się zaskakująco przyjemny. Nad głową śpiewały ptaki, tu i tam rosły kępki dzwoneczków. Elizie przyszło do głowy, że mogłaby nazbierać ich trochę dla czarownicy, ale ostatecznie porzuciła ten pomysł. Lepiej darować sobie zrywanie kwiatów. Co oczywiście nie znaczy, że Eliza wierzyła w gadające wilki, które pożerają babcie.

Ale kiedy jest się samemu w lesie, lepiej nie myśleć o tej bajce.

Szła dalej starą borsuczą ścieżką i próbowała wyobrazić sobie, jak by to było, gdyby mieszkała sama. Umiałaby o siebie zadbać. Przecież pomagała mamie w gotowaniu, sprzątaniu i praniu na mikroskopijnym stryszku nad sklepem, który był za mały dla jednej osoby, a co dopiero dla sześciu. Była bardzo podekscytowana myślą o spaniu we własnym łóżku! Żadnych łokci pod żebrami ani stóp kopiących ją w głowę. Eliza kochała Artka, Bartka i małego Kajtka, ale dzielenie łóżka z trzema młodszymi braćmi wcale nie było przyjemne.

Pomyślała o książkach, o których wspomniała czarownica. Niewiarygodne! Będzie mogła siedzieć i czytać godzinami i nikt nie będzie jej przeszkadzał!

Ciekawe, co to znaczy, że wieża ma pełne magiczne wyposażenie. Nie żeby to było istotne. Eliza nie miała zamiaru próbować magii. W książkach, gdy ludzie zabierają się za magię, zawsze coś idzie nie tak.

Kiedy Eliza weszła głębiej w bór, musiała przerwać swoje rozmyślania, żeby skoncentrować się na samym przedzieraniu się przez zarośla. Borsucza ścieżka już dawno się skończyła. Teraz otaczały ją wąwozy, leżące na ziemi konary i grube korzenie. Drzewa rosły tak gęsto, że ich gałęzie splatały się i nie przepuszczały światła. Kolczaste krzewy zahaczały o jej płaszcz. Pokrzywy parzyły ją w nogi.

Jakby tego było mało, Elizie cały czas zdawało się, że słyszy coś za swoimi plecami – czyjś ciężki oddech i od czasu do czasu trzask łamanej gałązki. Sprawy nie wyglądały już specjalnie ekscytująco. Teraz było strasznie.

Serce dziewczynki biło jak szalone, gdy zatrzymała się gwałtownie na małej polance i z ponurą miną rozejrzała się dookoła.

– Halo?! – zawołała. – Jest tam ktoś? Pani Nagła? To ja, Eliza!

Jej głos odbił się echem, po czym zapadła cisza. Gdzieś w górze jakiś ptak zatrzepotał skrzydłami, a potem zaskrzeczał. Następnie usłyszała głos:

– Tutaj – powiedział. – Za tobą.

Eliza się odwróciła.

Oto ona! Wieża. Wznosiła się wysoko ponad drzewami i wcale nie była ze szkła ani z lodu. Zbudowano ją ze zwykłego szarego kamienia, który porastała gruba warstwa bluszczu, dzięki czemu wieża zlewała się z otoczeniem. Cztery ściany były ozdobione oknami z okiennicami. Na samej górze, łapiąc promienie porannego słońca, powiewała czerwona flaga.

Eliza była pewna, że jeszcze chwilę temu wieży tam nie było. Bluszcz czy nie bluszcz, czegoś takiego nie da się przegapić.

Na schodkach plecami do drzwi stała czarownica z torbą podróżną w ręce. Gdzieś zniknęła jej typowa czerwona peleryna – zamiast niej miała na sobie schludny szary płaszcz podróżny. Włosy zebrała w ciasny kok. Poza czerwonymi rękawiczkami wyglądała prawie normalnie.

– Przepraszamy za spóźnienie – powiedziała. – Pracowałam nad przyzwoitym wyglądem. Udało mi się?

– Zdecydowanie – odparła Eliza.

– Tam, gdzie mieszka moja siostra, ludzie są raczej staroświeccy. Powiedziała mi, że mam „dopasować się do otoczenia”. Mówi wszystkim, że jestem bibliotekarką. Rodzice bez problemu zgodzili się na twój pobyt u mnie?

– Właściwie tak. Pomogła kasa po brzegi wypełniona grosikami. Jestem za to bardzo wdzięczna, pani Nagła.

– Mów mi Magenta. Chodź, pokażę ci najważniejsze rzeczy. Mam mało czasu. Muszę złapać wczesny autobus. Użyłabym zaklęcia transportowego, ale moja siostra woli, żebym przybyła na miejsce w konwencjonalny sposób.

Eliza już miała postawić nogę na pierwszym stopniu, gdy Magenta powiedziała:

– Zaczekaj. Najpierw cię przedstawię. Elizo, to wieża. Wieżo, to Eliza.

Zapadła cisza. Eliza nie była pewna, czego się teraz spodziewać. Grzmotu? Głośnego, odbijającego się echem głosu? Czy wieża miała się zgiąć w pół i uścisnąć jej rękę?

Otworzyły się drzwi. Po prostu. Cicho. Bez skrzypienia. Bez ceregieli.

– Dobrze – powiedziała Magenta. – Nie wygląda na niezadowoloną. No, to wchodź do środka.

Rozdział czwarty
Wszystko, co powinnaś wiedzieć

Eliza rozejrzała się po wieży, która miała być jej domem przez najbliższy tydzień. Kamienne schodki ginęły w cieniu. Po prawej znajdował się niski łuk, który prowadził do niewielkiej, przytulnej kuchni. Przed kominkiem stał fotel bujany, a nad paleniskiem wisiał kociołek. Był też stół z dwoma krzesłami, piec i zlew. Na haczykach wbitych w belki pod sufitem suszyły się pęczki ziół. Na ścianie tykał zegar. Jeden z kątów zajmowała drewniana grzęda, na której przycupnął zgarbiony duży czarny kruk.

Eliza nie znała się na ptakach, ale ten nie wyglądał przyjaźnie.

– To jest Corbett – powiedziała Magenta. – Corbetcie, poznaj Elizę.

Kruk podniósł głowę i wbił w nią wzrok. Mimo że miał do dyspozycji tylko parę oczu i dziób, w jakiś sposób zdołał uśmiechnąć się szyderczo, po czym odwrócił się plecami do dziewczynki.

– Dąsa się – wyjaśniła Magenta. – Jest w złym humorze, bo ze mną nie jedzie.

– Och, doprawdy? Nie wydaje mi się! – Od strony grzędy rozległ się chrapliwy głos.

– Ależ tak!

– Ojej! – Eliza się spłoszyła. – Nie wspominałaś o tym, że on mówi.

– Bez przerwy! – Magenta prychnęła. – Ma swoje zdanie na każdy temat. Tak, tak, Corbetcie, dąsaj się dalej. Przynajmniej wtedy siedzisz cicho. – Odwróciła się do Elizy. – Próbowałam uciszyć go zaklęciami, ale za każdym razem wieża je unieważniała. To jedna z Prastarych Zasad.

– „Otwarty na wieki niech będzie dziób Kruka. Krukom wolno, co tylko chcą dukać” – zacytował Corbett.

Eliza nie była tego do końca pewna, ale odniosła wrażenie, że otaczające ją ściany lekko zadygotały.

– Rzecz w tym, że on nie może opuszczać wieży – kontynuowała Magenta. – To kolejna zasada.

– „Nieszczęście zamieszka w tym świecie, jeśli Kruk by miał odlecieć” – wyrecytował Corbett, po czym dodał: – Więc lepiej uważaj. Jeśli zniknę, wpakujesz się w niezłe tarapaty. – Znowu dało się wyczuć delikatne wibracje. – Widzisz? Wieża się ze mną zgadza.

– Och, skończ już z tymi katastroficznymi bzdurami – przerwała mu Magenta. – Nie zwracaj na niego uwagi, Elizo. To tylko humorzasty maruda.

– Na pewno się polubimy – powiedziała dziewczynka.

– Szczerzę w to wątpię – odparował Corbett.

– Owszem, owszem, jeśli chcesz mieć świeżą wodę do picia – stwierdziła Eliza. – Podobno nie umiesz odkręcić kranu.

Corbett mruknął coś pod nosem. Brzmiało to jak: „Niech ci gołębię strzelą kupę prosto na tę twoją głupią makówkę!”. Po tych słowach schował głowę pod skrzydłem i udał, że śpi.

– No dobrze – powiedziała dziarsko Magenta. – Bardzo się spieszę, więc nie pokażę ci wszystkiego, ale masz mnóstwo czasu na samodzielne eksploracje. I nie bój nic, zostawiam ci księgę. Znajdziesz w niej informacje o wszystkim. O tym, jak co działa. Gdzie co jest. Co zrobić w nagłym wypadku. Nie żebym jakichś wypadków się spodziewała.

Otworzyła szufladę i wyjęła z niej grubą kwadratową księgę w czerwonej okładce. Na jej przedzie wyraźnymi czarnymi literami napisane było:

Z pewną dozą dumy Magenta położyła księgę na stole.

– Siedziałam do rana, spisując wszystko. Myślę, że bardzo ci się to przyda. – Wskazała na pęk kluczy na haczyku. – Klucze do wszystkich pokojów. Pilnuj, żeby były zamknięte na noc oraz gdy wychodzisz. Jakieś pytania?

– Tylko jedno – powiedziała Eliza. – Wieża. Nie mogłam nie zauważyć, że… no… że wcześniej jej nie było. A potem… już była.

– Owszem. Lubimy się czasem przenieść z miejsca na miejsce. Kiedy sąsiedzi nam się naprzykrzą albo kiedy nie chcemy, żeby nas znaleziono.

Eliza zastanowiła się przez chwilę nad tym stwierdzeniem.

– Ale wieża sama nie przeniesie się z miejsca na miejsce? – zapytała. – Na przykład kiedy będę spać czy coś w tym rodzaju?

– Nie, ustawiłam ją na parkowanie długoterminowe. Jeszcze coś?

Eliza miała mnóstwo pytań, ale Magenta wyraźnie się spieszyła, więc dziewczynka zapytała tylko:

– Sąsiedzi?

– Tak. Odradzałabym zapraszanie ich do środka, bo lubią się zasiedzieć. Zwłaszcza siostry Skowytówny. Mają lepkie palce.

– Dobrze. – Eliza pokiwała głową. – Nie wpuszczać sióstr Skowytówien.

– Jutro przyjdzie drwal narąbać drew na kominek. Nazywa się Heniek. Gdyby było ci zimno, drewno jest z tyłu, koło wychodka. Drwalowi płacę sześć groszy. W słoiku na kominku są drobne.

– Zrozumiałam – odparła Eliza.

– No i jest też Agata Łopata. Czy też raczej Sylfina Zielonopończa, jak ostatnio na siebie mówi. Ubiera się jak leśna wróżka i zwykle ciągnie ze sobą jakiegoś biednego zwierzaka, więc od razu ją rozpoznasz.

– Rozumiem – powiedziała Eliza. – A czemu ubiera się jak leśna wróżka?

– Wydaje jej się, że dzięki temu wygląda na romantyczkę. To oczywiście bzdura, ale niektórzy jak się na czymś zafiksują… Zwykle kręci się tam, gdzie pojawia się Heniek. Sentymentalna idiotka. Zresztą masz to wszystko w księdze. Trochę więcej materiałów do poczytania znajdziesz w biurze. Przeglądaj, co chcesz. Dobrze, to ja lecę. Do zobaczenia za siedem dni, jeśli tyle wytrzymam.

Magenta pomaszerowała w stronę drzwi i podniosła swoją torbę.

– Baw się dobrze – powiedziała Eliza.

– Zobaczymy. Nie wpuszczaj do wieży psa bez kąpieli.

– Jakiego psa?

– Tego, który chowa się pod krzakiem, licząc na pół kiełbaski. No, to do widzenia. Życzę ci miłego, spokojnego pobytu.

Po tych słowach zniknęła. W jednej sekundzie tam stała, a w następnej już jej nie było.

Eliza wbiła wzrok w drzewa.

– Jak…? – wymamrotała do siebie. – Jak ona to zrobiła?

Lekki wietrzyk zaszumiał w czubkach drzew i rozległ się ledwie słyszalny szept:

– Mam na to zaklęcie…

Rozdział piąty
Ogony

No chodź, Kłopot – zawołała Eliza. – Wiem, że tam jesteś.

Piesek przedarł się niezgrabnie przez zarośla. Jego sierść wyglądała jak potargany kołtun poprzetykany rzepami, liśćmi i gałązkami.

– Zaczekaj tu – powiedziała Eliza. – Poszukam czegoś do jedzenia.

Nieprzyjazne oczy Corbetta podążały za nią, gdy przeszła przez kuchnię i zabrała się za przeglądanie szafek.

– Wysokie drzwi koło zlewu – burknął.

– Och, świetnie – powiedziała Eliza. – Już się do mnie odzywasz, tak?

– Wszystko, bylebyś przestała tak trzaskać drzwiczkami. Głowa mnie od tego rozbolała.

Eliza otworzyła drzwi spiżarki i aż się zapowietrzyła. W życiu nie widziała tyle jedzenia! Jajka, szynka, ser, pomidory, bochenek chleba, ciastka, dzbanek świeżego mleka, jabłka – wszystko, co uwielbiała! I na dodatek ciasto! Przepiękne ciasto z lukrem i różową wstążką!

Napełniła miskę wodą, wzięła ciastko, podeszła do drzwi i postawiła wszystko na stopniu przed nimi.

– Masz. Później ukroję ci trochę sera.

Kłopot pochłonął ciastko za jednym razem, wielkimi łykami wypił wodę, po czym opadł na ziemię i z radością zaczął się drapać tam, gdzie nękały go pchły.

Eliza wróciła do środka, wzięła sobie jabłko i szklankę mleka.

– Coś dla ciebie? – zapytała Corbetta. – Ciastko? Bułka tarta? Dolać ci wody?

– Nie trzeba. A poza tym spożywam tylko naturalne pokarmy. Insekty. Robaki. Chleb daje się zwykłym gołębiom, które nie wiedzą, co dla nich dobre. – Corbett przerwał na chwilę, po czym wybuchnął: – Wiesz, wcale nie jesteś nam tu potrzebna. Mnie i wieży. Doskonale radzimy sobie sami!

– Oczywiście, że sobie radzicie – powiedziała uspokajająco Eliza. (Zasada Obsługi Klienta Numer Sześć: W wypadku kłopotliwych klientów mów kojącym głosem). – Zdaje się, że jedynym problemem jest woda.

– Jestem zupełnie samowystarczalny i wolę swoje własne towarzystwo.

– To nie będę ci przeszkadzać – powiedziała Eliza. – Sama marzę tylko o świętym spokoju. Robaki znajdziesz bez mojej pomocy, tak?

– Owszem.

– Myślałam, że nie możesz opuszczać wieży.

– Nie mogę nigdzie odlecieć. W każdym razie nie gdzieś daleko. Podróże na krótkie dystanse w pobliskie okolice są dopuszczalne. Czy ty o niczym nie masz pojęcia, mała?

– Nie mam – odparła Eliza. – Jeszcze nie. Ale miejmy nadzieję, że to się zmieni, gdy przeczytam księgę. – Podeszła do stołu, gdzie czekało na nią Wszystko, co powinnaś wiedzieć. Usiadła, ugryzła jabłko i napiła się mleka.

– Niech pingwiny matkę ci zadziobią! Już przylazły! – jęknął Corbett, nim zdążyła zajrzeć do księgi.

– Co? Kto? – zapytała.

– Skowytówny. Pozbądź się ich.

– Haloooo! – Usłyszała od strony drzwi. – Jest ktoś w domu?

Eliza podeszła do drzwi i zobaczyła dwie małe starsze panie wpatrujące się w nią z uśmiechem. Jedna miała na sobie niebieską suknię, a drugą – różową. Poza tym były identyczne – obie miały siwe loczki i przyjazne twarze. Każda dzierżyła dobrany kolorystycznie parasol oraz koszyk. Zdaniem Elizy wyglądały uroczo i zupełnie nieszkodliwie. Jak dwie babcie z bajki.

Kłopot był jednak innego zdania. Siedział na progu wyprostowany jak struna, warczał i przewracał oczami, tak że było widać białka.

– Czy mogę w czymś paniom pomóc? – zapytała Eliza.

– Magenta w domu, kochanie? – odpowiedziała pytaniem ta w niebieskim.

– Niestety obawiam się, że nie. Wyjechała na kilka dni.

– Tak? A nic nie wspominała, prawda, Ado?

– Nie, Ewo – odparła różowa. – Nic a nic.

– Jestem Eliza. Pilnuję wszystkiego pod jej nieobecność.

– Wiesz, kochanie, jesteśmy bliskimi przyjaciółkami Magenty – powiedziała Ewa. – Możemy wejść?

– Obawiam się, że to nie najlepszy moment. Dopiero tu dotarłam.

– My na krótko, kochanie – powiedziała Ada i wbiła wzrok w Kłopota, który obnażył zęby. – Zabierz tylko tego miłego pieska.

– Może innym razem – powiedziała Eliza. – Przykro mi, ale teraz jestem dość zajęta.

– Możemy ci pomóc, kochanie. Jesteśmy mistrzyniami rozpakowywania – powiedziała Ewa.

Nagle z kuchni dobiegło jakieś chrapliwe skrzeczenie.

– Hej! Mała! Chodź tutaj! Coś się jara!

– Przepraszam, muszę lecieć! – powiedziała Eliza.

– Ach, jaka szkoda – stwierdziła Ada. – Może jutro?

– Może – odparła Eliza. – Dziękuję za wizytę.

– Nie ma za co, kochanie – odpowiedziały chórem.

Ramię w ramię siostry odwróciły się i odeszły.

Elizę aż zatkało, gdy zobaczyła, co wystaje z rozcięć z tyłu ich spódnic…

Rozdział szósty
Sylfina

Ogony! – powiedziała Eliza, gdy tylko wróciła do kuchni. – One mają ogony. Merdały nimi!

– Zgadza się – przyznał Corbett. – Taki dodatkowy drobiazg, stanowiący część ich uroku osobistego.

– Dzięki, że mnie uratowałeś.

– Zrobiłaś przeciąg. Chodź tutaj i zobacz, co teraz wyprawiają.

Eliza podeszła do okna. Nigdzie nie było widać sióstr.

– Poszły sobie – stwierdziła.

– Patrz dalej.

Eliza wykonała polecenie i chwilę później siostry wychynęły zza wieży. Koszyki miały po brzegi wypełnione drewnem na opał. Zadziwiająco szybko zniknęły między drzewami, świstając ogonami.

– Widzisz? – zapytał Corbett. – Nigdy nie odchodzą z pustymi rękami. Zabiorą wszystko, co nie jest przytwierdzone. A teraz posłuchaj.

– Czego?

– Po prostu słuchaj.

Gdzieś w oddali rozległy się nagle dwa mrożące krew w żyłach skowyty. Brzmiało to jak wycie wygłodniałych wilków w zimową noc.

– Ojej! – powiedziała Eliza. – To one?

– Owszem – odparł Corbett. – Cieszą się ze zdobytych łupów.

Eliza już miała usiąść przy stole, gdy rozległo się delikatne pukanie do drzwi.

– Och, na siuśki papugi! – Corbett westchnął. – Co znowu?

Tym razem, gdy Eliza otworzyła drzwi, zobaczyła przed sobą dziewczynę przy kości w powłóczystej zielonej sukni. Długie kędzierzawe ciemne włosy opadały jej na plecy. Niezbyt rozsądnie udekorowała je wiankiem ze stokrotek. W pulchnych różowych ramionach trzymała niezadowolonego białego królika.

„Aha. Agata Łopata, która ubiera się jak leśna wróżka” – przypomniała sobie Eliza. „To musi być ona”.

Kłopot z zainteresowaniem przyglądał się królikowi, ale nie ruszył się z miejsca. Najwyraźniej uznał, że najlepiej będzie nic nie robić. Ostatecznie obiecano mu ser. A za serem nie trzeba gonić.

– Dzień dobry – powiedziała Eliza. – Mogę w czymś pomóc?