Spis treści

Karta redakcyjna

Dedykacja

prolog

pierwsze uderzenie serca

drugie uderzenie serca

trzecie uderzenie serca

Copyright ©
Ewa Pirce
Wydawnictwo NieZwykłe
Oświęcim 2020
Wszelkie prawa zastrzeżone
All rights reserved

Redakcja:
Kamila Recław

Korekta:
Anna Rochatka
Magdalena Zięba-Stępnik

Redakcja techniczna:
Mateusz Bartel

Przygotowanie okładki:
Paulina Klimek

ISBN 978-83-8178-300-2

www.wydawnictwoniezwykle.pl

Konwersja
eLitera s.c.

.

Nowa książka autorki Obietnicy i Dopóki nie zajdzie słońce

Noelle nie potrafi odnaleźć się w życiu. Jej świat rozpadł się w dniu, w którym wszystko, co kochała, zostało jej brutalnie odebrane. Mimo że ma dopiero dwadzieścia pięć lat uważa, że już przegrała. Jedyne ukojenie znajduje w samookaleczaniu, a i to już jej nie wystarcza.

Jednak kiedy myśli, że już nic nigdy nie będzie dobrze, na jej drodze pojawia się on, Charlie.

Charlie dostrzega Noelle. Jako jedyny naprawdę ją widzi. Może dlatego, że sam przeżył podobną historię do tej, która dręczy ją. A może dlatego, że Noelle ma w sobie coś, co bardzo go pociąga.

Dwoje życiowych rozbitków, dwie trudne przeszłości, które być może połączą się w jedną przyszłość, chyba że zło znowu da o sobie znać.

Wodospad może wszystko zmyć i pozwolić zapomnieć o tym, co było. Jednak nie można bez końca stać pod strumieniem wody. Prawda?

Dedykacja

Dla koncertowych delfinów – wy wiecie.

prolog

Najtrudniej jest zgubić siebie

Noelle

Wiecie, jak to jest, kiedy życie przestaje mieć jakiekolwiek znaczenie? Kiedy wszystko, absolutnie wszystko traci sens? Kiedy coś, co niegdyś wydawało ci się całym światem, teraz stanowi jedynie banalny frazes?

Właśnie w takim stanie obecnie się znajdowałam. Obezwładniająca, bolesna pustka rozrastała się we mnie z każdym dniem coraz bardziej i bardziej, aż dotarłam do granicy.

Nie mogłam oddychać.

Nie potrafiłam funkcjonować.

Nie chciałam żyć.

Biegłam przed siebie. Nie wiedziałam, dokąd zmierzam. Nie miałam celu, po prostu gnałam, pragnąc uciec od bólu, żalu i strachu, które trawiły mnie kawałek po kawałku. Ta mieszanka była niczym gangrena zżerająca jeszcze niedawno zdrowe ciało.

Kierowane przez wiatr, lodowate igiełki deszczu wbijały się w moją rozgrzaną skórę, co przyjmowałam z przyjemnością. Potrzebowałam tego, by zamaskować płacz – od ponad ośmiu miesięcy nieodłączny element mojej egzystencji. Choć do niego przywykłam, przez krótką chwilę mogłam udawać, że to kapiące z nieba krople, a nie wypływające z oczu łzy rozpaczy znaczą moje policzki.

Delektowałam się tą chwilą złudnej normalności, starając ignorować wibrujący w kieszeni telefon. Ten nachalny dźwięk, który zaburzał mi myśli, w końcu stał się zapalnikiem wyzwalającym tłoczące się we mnie emocje.

Na zawsze zapamiętam moment eksplozji, który strącił mnie w przepaść szaleństwa.

Wsunęłam skostniałą z zimna dłoń do kieszeni spódnicy. Mocowałam się z ciężkim, mokrym materiałem, aż wyłowiłam niedające mi spokoju urządzenie. Doskonale wiedząc, kto usiłuje się do mnie dodzwonić, nawet nie zerknęłam na ekran, tylko nacisnęłam umieszczony z boku przycisk wyłączania urządzenia. Czułam, że to za mało, by się uwolnić. Nie dając sobie czasu na zastanowienie, z całej siły cisnęłam telefonem o wilgotny asfalt. Rozleciał się jedynie na dwa kawałki, ale to wystarczyło, by zalała mnie fala satysfakcji.

Gapiłam się beznamiętnie na szczątki iPhone’a z podchodzącą do gardła goryczą porażki i niechęci oraz kotłującymi się w głowie myślami o ludziach, z którymi nie chciałam mieć więcej do czynienia. Zniszczyli mnie poprzez odebranie wszystkiego, co w życiu kochałam. Zrobili ze mnie wariatkę, pozbawioną wolnej woli i siły do walki. Żyłam fizycznie, ale wewnątrz byłam martwa. Straciłam swoje cele i marzenia, a także napędzające mnie do działania szczęście. Bez tego byłam jedynie kośćmi i mięśniami opakowanymi w skórę, które prędzej czy później przeobrażą się w proch. Stanę się wyłącznie wspomnieniem, a koniec końców i tak nastanie nicość. Nic po sobie nie pozostawię... Już nie.

Uniosłam głowę ku niebu. W płaczącym nieboskłonie odnalazłam nikłe pocieszenie. Wsparcie, którego nie dostałam od żadnego człowieka, zaoferowała mi Matka Natura. Dostosowała swoje emocje do moich. Zamiast kazać wziąć mi się w garść jak ludzie w moim życiu, cierpiała razem ze mną. Dzieliłam się z nią swoją agonią i tęsknotą, dopóki nie poczułam zawrotów głowy i nie runęłam na ziemię.

Po palcach lewej dłoni rozszedł się ból.

Przeszył całą dłoń.

Sprawił, że ten w sercu nieco osłabł, pozwalając mi zaczerpnąć życiodajnego oddechu.

Głośny szloch zamienił się w łkanie dogorywającego zwierzęcia. Zwinęłam się w kłębek w nadziei, że im będę mniejsza, tym mniej zmieści się we mnie zdruzgotania, a następnie zogniskowałam spojrzenie na bolącej dłoni. Przyglądałam się jej przez łzy, aż zarejestrowałam poobdzierane knykcie i strużki spływającej w dół krwi. Zafascynował mnie ten nieco makabryczny widok. Być może dlatego, że kontrolująca moją duszę ciemność znalazła ujście i wreszcie minimalnie zmalała.

Podparłam się na zdrowej ręce i rozejrzałam wokół obłąkańczym wzrokiem. Rozgorzała we mnie nieodparta potrzeba sprawienia sobie fizycznego bólu. Związana z tym gorąca iskra podniecenia, która się we mnie zapaliła, kontrastowała z lodowatą powłoką, jaką było moje ciało. Oddech uwiązł mi w gardle, gdy natrafiłam spojrzeniem na leżący jakiś metr ode mnie płaski kamień. Jego ostre krawędzie idealnie nadawały się do tego, co chciałam zrobić. Jakby czekał właśnie na mnie. Jakby był dla mnie przeznaczony.

Zmobilizowałam drzemiące we mnie resztki energii i podpełzłam do niego, nie zważając na błoto i kałuże. Gdy znalazłam się wystarczająco blisko, bez zawahania oplotłam palce na zimnej, chropowatej bryle.

Podciągnęłam się do pozycji siedzącej, pogładziłam kciukiem ostrą krawędź, wpatrując się w swoją zdobycz ze zdenerwowaniem, ale i ekscytacją. Podszepty diabła przebiły się przez prośby anioła, który próbował wyperswadować mi to, co zamierzałam. Posłuchałam tego pierwszego i podwinęłam spódnicę tak wysoko, by zyskać dostęp do swoich ud. Przyłożyłam kamień do wnętrza jednego z nich i zagryzając zęby, docisnęłam go mocno do jasnej skóry. Stęknęłam głośno, gdy po przeciągnięciu nierównym brzegiem po całej długości aż do kolana poczułam palenie wywołane rozdzieranymi tkankami. Jednak cięcie okazało się zbyt płytkie, by przynieść mi oczekiwane ukojenie. Ponowiłam więc próbę, tnąc to samo miejsce. Wciąż było mi mało... Dlatego przejechałam po ciele po raz kolejny i następny. Nie przestałam nawet wtedy, gdy usta wypełnił mi żelazisty posmak, a z postrzępionej rany ciurkiem leciała krew.

Spowolniłam ruchy dłoni dopiero, gdy pieczenie przybrało na intensywności tak bardzo, że stało się nie do zniesienia. Skoncentrowałam na nim całą swoją uwagę, czerpiąc dziwną radość z rozdzierającego pulsowania i widoku krwi, z którą uchodziły ze mnie wszystkie toksyczne uczucia.

Z każdą chwilą stawałam się coraz słabsza, obraz przed oczami zaczął mi się rozmazywać. Głowa opadła bezwładnie w dół, a mięśnie zwiotczały tak bardzo, że nie byłam w stanie siedzieć i osunęłam się na ziemię. Po raz kolejny tego dnia.

Dryfując w przestrzeni „pomiędzy”, wychwyciłam warkot silnika. Skupiłam się na tym odgłosie. Wzmagał się z sekundy na sekundę, po czym nagle umilkł.

– Cholera!

Usłyszałam jakiś niski głos, którego nie znałam.

Otworzyłam usta, żeby coś powiedzieć, ale nic się z nich nie wydobyło, bo pochłonęła mnie ciemność.

pierwsze uderzenie serca

Czasami by wygrać, musisz przegrać

Noelle

Zostałam wyrwana ze snu w jeden z najgorszych możliwych sposobów.

Wciąż czułam zaciskające się na gardle macki koszmaru. Odcinał mi dopływ tlenu i miażdżył klatkę piersiową, a przede wszystkim niósł ze sobą kolejną dawkę rozpaczy, od której nie mogłam uciec nawet podczas snu. Byłam jej niewolnikiem, w dzień i w nocy.

Chciałam otworzyć oczy, ale uniemożliwiał mi to tępy, pulsujący ból w okolicach skroni. Balansowałam więc na krawędzi snu i rzeczywistości, walcząc z tym siejącym emocjonalne spustoszenie przeciwnikiem, gdy usłyszałam głośny huk.

Poderwałam się do pozycji siedzącej i zmusiłam do rozwarcia powiek. Po przywyknięciu do jasnego światła pobłądziłam półprzytomnym wzrokiem po wnętrzu, w którym przebywałam. Szybko zakiełkował we mnie niepokój, bo nie rozpoznałam tego pomieszczenia. Wzmógł się, gdy moją uwagę przykuł nieznaczny ruch. Przekrzywiłam głowę w jego kierunku.

Serce zadrżało mi w piersiach i krzyk zamarł w gardle, gdy ujrzałam stojącego w drzwiach obcego mężczyznę. Czując nagłą potrzebę skrycia się przed jego przenikliwym spojrzeniem, chwyciłam za brzeg kołdry i podciągnęłam ją pod samą brodę.

– Spokojnie – wyszeptał.

Musiałam wyglądać jak sarna pojmana w światła samochodowych reflektorów, bo uniósł ręce w poddańczym geście i dopiero zaczął się powoli zbliżać. Instynktownie przesunęłam się do tyłu, aż moje plecy zderzyły się ze ścianą. Z ust wyrwał mi się cichy syk, kiedy wewnętrzna część uda zapaliła żywym ogniem. Wtedy przypomniałam sobie o cięciu, którym oszpeciłam swoją nogę.

– Nic ci nie zrobię – zapewnił mężczyzna na widok mojej reakcji.

Łagodność w głosie kontrastowała z jego wyglądem. Jakby lekko przetłuszczone blond włosy sięgały ramion, twarz pokrywał kilkudniowy zarost, przez co nie widziałam dobrze jego rysów, jedynie bladoniebieskie oczy – przygaszone i zadziwiająco czujne. Szara koszulka mocno przylegała do umięśnionego ciała, a czarne, wyraźnie znoszone dżinsy, które zwisały mu z bioder, oraz liczne tatuaże na rękach sprawiały, że kojarzył mi się z członkiem jakiegoś gangu.

– Jak masz na imię? – zapytał, gdy znalazł się około metra ode mnie.

Wzdrygnęłam się przestraszona jego bliskością. Musiał to zauważyć, bo zatrzymał się w pół kroku.

– Nic ci nie zrobię – powtórzył, jakby sądził, że im więcej razy wypowie te słowa, tym większa szansa, że w nie uwierzę.

Nauczyłam się nie ufać nikomu, nawet samej sobie. Dlatego milczałam jak zaklęta, przyglądając mu się z rezerwą. Nauczona doświadczeniem, wiedziałam, że słowa nic nie znaczą. Lepiej słuchać, niż mówić. Obserwować, niż otworzyć się i dać do siebie dotrzeć. Bo wszystko, co zdradzisz, zostanie później użyte przeciwko tobie.

– Okej – sapnął z rozczarowaniem. – Może zacznę od siebie... Jestem Charlie. – Wsunął dłonie do kieszeni dżinsów. Próbował ukryć ich drżenie, świadczące o zdenerwowaniu. – Wiesz, w jaki sposób się tu znalazłaś?

Cofnęłam się myślami w czasie. Strapiony umysł przypomniał mi ucieczkę, bieg bez celu, roztrzaskany telefon, kamień, krew... Później nic... Czarna dziura.

Pokręciłam przecząco głową.

– Znalazłem cię na ulicy. – Wychwyciłam lekką zmianę w jego głosie. Ku mojemu zaskoczeniu, nie było to współczucie, a... złość.

Z trudem przełknęłam ślinę. Gardło miałam obolałe, a w ustach czułam pustynną suchość.

– Przyniosę ci coś do picia – oznajmił.

Zmrużyłam lekko powieki, oszołomiona jego słowami. Zupełnie jakby czytał mi w myślach.

– Przygotuję też coś do jedzenia – dodał. – Spałaś dwa dni, musisz być głodna.

Jeśli liczył, że zszokuje mnie ta informacja i doczeka się jakiejś reakcji, to grubo się mylił. To nie pierwszy raz, kiedy pozostawałam bez jedzenia dłużej niż kilka godzin. Mój rekord to tydzień, który skończył się w szpitalu karmieniem dożylnym. Kiedy względnie doszłam do siebie, pilnowano, abym spożywała regularne posiłki.

Gdy nieznajomy pojął, że nie uzyska ode mnie żadnej odpowiedzi, pokręcił z niedowierzaniem głową, a z jego ust uciekło ciche sapnięcie. Odwrócił się na pięcie i opuścił pokój.

Poruszyłam się nieznacznie, szukając wygodniejszej pozycji. Żeby nie zagubić się w bałaganie, który panował w mojej głowie, rozejrzałam się po pomieszczeniu. Wystrój był minimalistyczny i chłodny – typowo męski. Jasne ściany kontrastowały z ciemnymi meblami. Pod oknem stało biurko i skórzany fotel. Naprzeciw mnie ulokowano regał od góry do dołu wypełniony książkami, obok niewielką komodę. Centrum stanowiło kalifornijskie łoże, które aktualnie zajmowałam, z niską szafką nocną po lewej stronie. Poza tymi kilkoma elementami nie uświadczyło się tutaj nic więcej – żadnych ozdób, fotografii, roślin, brakowało nawet zasłon i firanek w oknie.

Mężczyzna wrócił w chwili, kiedy postanowiłam wygrzebać się z łóżka, by wyjrzeć na świat. W jednej ręce trzymał butelkę wody, a w drugiej talerz z ogromną kanapką.

– Spokojnie – mruknął, zbliżając się do mnie.

Zatrzymał się przy przeciwległej krawędzi łóżka, gdzie postawił talerz i wodę. Nie odczuwałam łaknienia, ale z chęcią napiłabym się wody. Zamierzałam jednak poczekać, aż wyjdzie, by nie pokazać, że czegokolwiek od niego potrzebuję.

– Chcesz, żebym po kogoś zadzwonił? – zagaił.

Zaprzeczyłam gwałtownym ruchem głowy.

Na czole mężczyzny pojawiła się głęboka zmarszczka – wynik sfrustrowania moim zachowaniem.

– Potrafisz mówić? – dociekał.

Patrzyliśmy na siebie w milczeniu, dopóki nie straciłam siły i odwagi, by toczyć z nim niemą bitwę. Opuściłam wzrok z nadzieją, że zrozumie mój przekaz i odejdzie. Nic z tego, nadal tkwił w tym samym miejscu, świdrując mnie badawczym wzrokiem, od którego na przedramionach wykwitła mi gęsia skórka. Powinnam się bać, w końcu nie znałam tego człowieka. Ja jednak nie czułam lęku. Nie obchodziło mnie, co się ze mną stanie. Byłam tak bardzo zmęczona swoim życiem, że pragnęłam zasnąć i nigdy więcej się nie obudzić.

Nie bacząc na obecność mężczyzny, odwróciłam się tyłem i zwinęłam w embrion. Zacisnęłam mocno powieki, modląc się do Opatrzności o sen.

– W porządku – odezwał się po chwili nieznajomy. – Dam ci czas do jutra. Później albo powiesz mi, kim jesteś i co się stało, albo zawiadomię policję o całym zajściu.

Sekundę po tym oświadczeniu usłyszałam dźwięk zamykanych drzwi.

Gdy zostałam sama, powędrowałam dłonią do poharatanego uda. Poczułam pod palcami opatrunek i uniosłam kołdrę. Okazało się, że mężczyzna nie tylko opatrzył mi ranę, ale i przebrał mnie w swoją koszulkę.

Wpatrywałam się w białą gazę dopóty, dopóki mojej psychiki nie przejęły wspomnienia adekwatne do obecnej sytuacji. Wtedy też wszystko zapoczątkowała krew, później jednak zamiast do domu nieznajomego trafiłam do szpitala, a tam był już tylko krzyk, płacz i ta rozdzierająca duszę pustka. By sobie z nią poradzić, zadawałam sobie fizyczny ból. Żywiłam głupie przeświadczenie, że wypływa ze mnie wraz z krwią. Dlatego niewiele myśląc, wbiłam paznokcie w opatrunek. Zacisnęłam na nim palce, dokładnie w miejscu, gdzie wiedziałam, że istnieje rozcięcie od kamienia. Powtórzyłam to kilka razy, aż opatrunek zabarwił się szkarłatem, z oczu popłynęły łzy, a ziejący w sercu ból nieco zelżał. Jak urzeczona wpatrywałam się w powiększającą się plamę krwi.

Dlaczego to robisz, Noelle? Dlaczego się ranisz?

Co z tobą nie tak? Jesteś egoistką, myślisz wyłącznie o sobie.

Pełne wyrzutów i niezrozumienia słowa rodziców odbijały mi się po ściankach umysłu jak piłeczka do squasha. Nikt nie był w stanie zrozumieć, co mną kierowało, co czułam i jak bardzo męczył mnie każdy dzień wegetacji. Bo nie mogłam nazwać życiem tego, co działo się ze mną od ponad roku.

Ból był moim jedynym przyjacielem, tylko dzięki niemu jeszcze trwałam. Dla świata to, co robiłam, było nienormalne, chore, a nawet tchórzliwe – dla mnie wyzwalające. Odkąd odkryłam, że to jedyny sposób, by znaleźć ukojenie i stłumić emocjonalne tortury, ranienie siebie stało się moim ratunkiem. Potrzebą silniejszą od wszystkiego innego.

Wsunęłam dłoń pod bluzkę. Przejechałam palcami po prostej, nieco wklęsłej bliźnie, szpecącej centrum mojego brzucha. Żeby zagłuszyć głośny szloch, który dobył się z moich ust, rzuciłam się na łóżko i wcisnęłam twarz w poduszkę. Podczas gdy puch chłonął moje cierpienie, dotknęłam lewego boku. Opuszki palców natrafiły na nieregularne brzegi drugiej z blizn. Jej wypukłość i nierówność przypominały mi o nocy, której nigdy nie powinnam przeżyć. O chwili, kiedy wszystko, co nadawało mojemu życiu sens, odeszło.

Żałowałam, że los przygotował dla mnie inny scenariusz.

Nie chciałam żyć.

Nie powinnam.

– Jeśli nadal będziesz się raniła, to będę zmuszony skrepować ci ręce.

Jakby z oddali dotarł do mnie łagodny męski głos.

Nie otwierałam oczu, choć czułam na sobie natrętne spojrzenie jego właściciela. Pierwszy raz, odkąd zaczęłam swoją przygodę z samookaleczaniem, zakiełkował we mnie wstyd.

– Nie udawaj, wiem, że nie śpisz – dodał, a chwilę później poczułam uginający się pode mną materac.

Niechętnie uniosłam powieki. Przez to, że płakałam przed zaśnięciem, czułam pod nimi piasek. Żeby ich z powrotem nie zamknąć, przeniosłam wzrok na twarz nieznajomego. Mimo malującego się na niej chłodu, nie dało się nie zauważyć przedzierającego się przez maskę chłopięcego uroku. Najbardziej wyróżniały się jego oczy – jasnoniebieskie jak bezchmurne niebo w pogodny dzień, okolone długimi, jasnymi rzęsami. Włosy zebrał w kucyk z tyłu głowy, ale kilka niesfornych pasemek wymknęło się z upięcia – opadały na pokryte kilkudniowym zarostem policzki. Choć wyglądał jak niegrzeczny chłopak, epatował aurą charakterystyczną dla prawdziwego mężczyzny.

Wyrwał mnie z letargu, gwałtownie zrywając ze mnie kołdrę. Wzdrygnęłam się, bardziej przez chłód, który owiał moje ciało, niż przez ten gest. Byłam tak wyczerpana, zarówno fizycznie, jak i psychicznie, że cokolwiek planował, nie zamierzałam się bronić. Moje ręce spoczywały wzdłuż ciała, a jedynym symptomem świadczącym o zdenerwowaniu był nierówny oddech.

– Nie skrzywdzę cię. – Jego głos brzmiał tak mechanicznie, że chwilami miałam wrażenie, że obcuję z robotem. – Zamierzam zmienić ci opatrunek.

Nie chciałam, by znowu oglądał, a tym bardziej dotykał moich ran. Jednak opór wymagał siły, a mnie jej brakowało.

– Nie żartowałem z tym wiązaniem – ciągnął. – Jeśli jeszcze raz zrobisz coś podobnego, obudzisz się ze skrępowanymi rękoma. – Odwrócił się po leżącą za nim apteczkę. – Możesz się rozluźnić. Z mojej strony nic ci nie grozi.

Skinęłam sztywno głową, jednocześnie wypuszczając nieświadomie wstrzymywane powietrze. Starałam się rozluźnić – nadaremnie. Nie pomogło nawet to, że intuicja podpowiadała mi, że mówi prawdę.

– Mogę? – Wskazał głową przekrwiony plaster.

Kolejne skinienie z mojej strony.

Mimo udzielonej zgody sięgnął do opatrunku z obawą, jakby oczekiwał, że się zerwę albo go zaatakuję. Traktował mnie jak nieoswojone zwierzę, które dopiero uczyło się funkcjonować w ludzkim świecie.

– Pozrywałaś szwy – burknął z niezadowoleniem po tym, jak ściągnął gazę.

Podparłam się na łokciach i podążyłam wzrokiem do miejsca, któremu badawczo się przyglądał. Jeśli zaognione, umazane krwią nieregularne krawędzie z widocznymi strzępami poszarpanych tkanek wywarły na nim jakiekolwiek wrażenie, nie dał tego po sobie poznać. A nawet mnie na krótki moment zmroził ten widok.

Mężczyzna zerknął na mnie spode łba, po czym podniósł się i bez słowa opuścił pokój. Oparłam się o wezgłowie łóżka. Zalegającą wokół ciszę zaburzał jego przytłumiony głos. Wytężyłam słuch, chcąc wychwycić sens dobiegającej z sąsiedniego pomieszczenia rozmowy. Choć mocno się starałam, docierały do mnie wyłącznie pojedyncze skrawki. Za mało, by wysnuć jakieś domysły na temat tego, z kim i na jaki temat dyskutował.

Zadzwonił do szpitala psychiatrycznego? A może zawiadomił policję, że znalazł jakąś niezrównoważoną psychicznie kobietę?

Obydwie te perspektywy napawały mnie niepokojem.

Nie zdążyłam wymyślić, co uczynię, gdy któryś z tych scenariuszy się ziści, ponieważ wrócił do pokoju.

– Będziemy mieli gościa – oznajmił, chowając telefon do tylnej kieszeni dżinsów.

Niepokój urósł do rangi strachu.

– To mój przyjaciel, jest lekarzem – wyjaśnił, widząc moje zlęknione spojrzenie. – To on zszył ranę i założył opatrunek.

Pokiwałam głową, starając się ukryć ulgę, która pojawiła się wraz z wypowiedzianymi przez niego słowami.

– To ostatni raz, gdy zapewniam ci pomoc. – Ton jego głosu ponownie wskoczył na ostrzejsze rejestry. – Następnym razem zawiozę cię do szpitala.

Na samą myśl o tym przeszły mnie dreszcze. Nie mogłam do tego dopuścić. Gdybym trafiła do szpitala, rodzice od razu by mnie odnaleźli. Musiałam bardziej się pilnować, powściągnąć autodestrukcyjne zapędy i przestać sprawiać kłopoty.

Nieznajomy podszedł do biurka. Wyjął z szuflady notes i pióro, a następnie wrócił do mnie.

– Napisz tu adres albo podaj numer telefonu do kogoś z twoich bliskich – polecił. – Skontaktuję się z nimi i wyjaśnię, co się stało. Z pewnością się o ciebie martwią.

Oddech uwiązł mi w gardle. Serce, które póki co biło w normalnym rytmie, przyspieszyło tak gwałtownie, że miałam problem z oddychaniem. Balansowałam na skraju hiperwentylacji, podczas gdy panika stopniowo oblepiała szlamem wszystkie moje wnętrzności.

Za nic w świecie nie mogłam wrócić do domu.

Odgoniwszy niepewność i strach, przywołałam szczątki odwagi, jakie we mnie pozostały. Złowiłam spojrzenie mężczyzny i otworzyłam usta, a słowa same popłynęły.

– Proszę, pozwól mi zostać...

Oczy nieznajomego rozszerzyły się z zaskoczenia.

– Nie mogę wrócić do domu. – Mój głos brzmiał dziwnie nawet dla mnie samej. Dni, które spędziłam na milczeniu, odbiły się na moich strunach głosowych. Odzywałam się jedynie sporadycznie, półsłówkami. Bo po co mówić, kiedy i tak nikt cię nie słucha?

Odkaszlnęłam, żeby oczyścić gardło i nadać głosowi pozory normalności. – Proszę... – Broda zadrżała mi niebezpiecznie, a dłonie zwilgotniały ze zdenerwowania. – Nie odsyłaj mnie do domu. – Nabrałam powietrza do płuc. – Zrobię wszystko, czego zażądasz.

Byłam świadoma tego, jaki wydźwięk miały moje słowa. Wyartykułowałam je z pełną odpowiedzialnością, jaką ze sobą niosły. Dotarłam do granicy desperacji i naprawdę byłam w stanie zrobić absolutnie wszystko, byle tylko pozwolił mi zostać u siebie, póki nie wymyślę co dalej.

Oddychałam ciężko w oczekiwaniu na wyrok. Zdawałam sobie sprawę z niedorzeczności swojej prośby. Ale gdy człowiek dochodzi do pewnego punktu, jest w stanie porwać się na największe absurdy, aby osiągnąć cel. W tej chwili moim celem było zyskanie na czasie – jedynym sojuszniku w mojej prywatnej wojnie przeciwko światu. Potrzebowałam najpierw pozbyć się z organizmu zatruwających umysł toksyn, którymi faszerowano mnie przez ponad rok, a potem spróbować dojść ze sobą do ładu.

– Proszę – wyszeptałam, opuszczając powieki na splecione, spoczywające na kołdrze dłonie. Nie byłam w stanie dłużej udawać zuchwałości.

Czułam na sobie ciężar spojrzenia nieznajomego. Odnosiłam wrażenie, że wraz z przedłużającym się milczeniem jego waga wzrasta.

– Nadal nie poznałem twojego imienia.

Wzdrygnęłam się na dźwięk jego głosu, który przeszył ciszę. Kierowało mną bardziej zaskoczenie, spowodowane jego słowami, niż strach. Prędzej spodziewałam się tego, że każe mi się wynosić, aniżeli dociekać, jak się nazywam.

Popatrzyłam na niego, starając się odczytać jakiekolwiek emocje – bezowocnie. Był niczym marmurowy filar – statyczny, beznamiętny, twardy. Przez to, że jego twarz nie wyrażała żadnych uczuć, obudziło się we mnie podejrzenie, że być może cierpi na aleksytymię. Tylko osoby z tym syndromem charakteryzował aż taki brak umiejętności wyrażania uczuć.

Raz jeszcze prześledziłam jego rysy, aż zatonęłam w pochłaniających niczym spokojne wody oceanu oczach. Nagle coś w nich błysnęło, a między nami przepłynęła jakaś elektryczna wiązka. Wtedy mężczyzna oderwał ode mnie wzrok. Zrobił krok ku stolikowi nocnemu, jakby chciał zwiększyć dzielący nas dystans. Sięgnął po butelkę wody, a następnie wyciągnął z kieszeni spodni szklaną fiolkę.

– Wysuń rękę – nakazał szorstko.

Mimo rodzącego się we mnie buntu, zrobiłam, co kazał, by pokazać mu, że nie rzucam słów na wiatr.

Na mojej dłoni wylądowała biało-niebieska tabletka.

– Co to? – Starałam się nie okazywać obrzydzenia, które odczuwałam do wszystkich leków. Doświadczenie nauczyło mnie, że te niepozorne pastylki zamiast leczyć, niszczą. Odbierają zdrowy osąd i wolną wolę. Sprawiają, że człowiek staje się więźniem swojego ciała.

– Coś, co uśmierzy ból – wyjaśnił mężczyzna.

– Nie chcę, żeby zmalał. – Po raz pierwszy, od kiedy przemówiłam, w moim głosie pojawiły się moc i zdecydowanie.

– Wolisz cierpieć? – dociekał, nie kryjąc potępienia wobec mojej postawy.

A może tak mi się tylko wydawało?

– Na ból, który odczuwam, nie ma lekarstwa – odparłam zgodnie z prawdą, ponownie wkraczając do ciemnego, zimnego pokoju beznadziei.

– W porządku, jak wolisz – oznajmił.

Jak przez mgłę zarejestrowałam, że wrzuca tabletkę z powrotem do fiolki i odstawia wodę na szafkę. Mruknął jeszcze coś, czego nie zrozumiałam, po czym opuścił pokój, pozostawiając mnie samą z własnym piętnem.

Odłożyłam na bok dręczące mnie demony, żeby skupić się na znalezieniu jakiegoś sensownego wyjścia z sytuacji, w której się znalazłam. Bez pieniędzy, dokumentów, telefonu i ubrań nie miałam wielkiego pola manewru. Nie wiedziałam, co robić, dokąd się udać czy do kogo zwrócić o pomoc. Nie posiadałam nawet nic wartościowego, co mogłabym sprzedać, by zdobyć jakieś środki na start. Wszystko zostało w domu – w miejscu, do którego nie zamierzałam wracać, choćbym miała skończyć jako bezdomna pod mostem.

Dopiero po upływie paru minut zorientowałam się, że odkąd zostałam sama, mój wzrok spoczywa na prawej dłoni, dokładnie na serdecznym palcu ozdobionym delikatnym, złotym pierścionkiem z osadzonym w metalowym sercu szafirem. Obróciłam go kilkakrotnie kciukiem, a na ustach pojawił się smutny uśmiech.

Po raz pierwszy od kilku dni zaświeciło słońce. Mając dość siedzenia w domu, postanowiliśmy wykorzystać ładną pogodę i wybrać się na spacer do Parku Kolumba. W okresie wiosennym park prezentował się bajecznie, a przez załamanie atmosferyczne nie mogliśmy w pełni wykorzystać jego walorów.

Gdy znaleźliśmy się w pobliżu Ogrodu Różanego Kennedy’ego, moje nozdrza wypełnił słodki zapach wiosny, a przed oczami pojawił się magicznie wyglądający tunel z kwiatów. To te owe elementy sprawiły, że lata temu zakochałam się w tym miejscu podobnie jak w towarzyszącym mi mężczyźnie.

– Zatrzymajmy się tutaj na moment – zaproponował Rob.

Gdy przystanęłam zgodnie z jego sugestią, stanął za moimi plecami. Jego ciepłe dłonie wśliznęły mi się pod kurtkę. Splótł je na moim brzuchu, a twarz zanurzył w rozpuszczonych włosach. Zaciągnął się ostentacyjnie ich zapachem, przez co mimowolnie się uśmiechnęłam.

Oparłam głowę na ramieniu ukochanego, dając mu się poprowadzić. Niczego w życiu nie byłam tak pewna jak Roberta. Dla niego weszłabym do trawionego przez płomienie domu, przepłynęła ocean, skoczyła ze spadochronem, a nawet dała się zakopać żywcem pod ziemią. Nawet po tak długim czasie ciężko mi było uwierzyć, że ten czuły, inteligentny, empatyczny i niezwykle troskliwy mężczyzna wybrał mnie. Ze swoją aparycją, niesamowitym charakterem i starodawną szarmanckością mógł mieć każdą kobietę. W najśmielszych snach nie przypuszczałam, że to ja zostanę tą szczęściarą.

– Noelle – mruknął mi do ucha, składając tuż pod nim czuły pocałunek. Po mojej skórze rozeszło się przyjemne mrowienie i już zamierzałam prosić o więcej, gdy Rob odsunął się ode mnie, pozostawiając chłód w miejscu, gdzie stykały się nasze ciała.

Stanął naprzeciwko mnie. Nie przestając się uśmiechać, powolnym ruchem odgarnął włosy, które opadały mi na twarz.

– Nie ma na świecie nikogo ani niczego piękniejszego od ciebie – szepnął z uwielbieniem, jakiego jeszcze u niego nie słyszałam, a okazywał mi je niemal na każdym kroku.

– Brzmisz, jakbyś miał zamiar mi się oświadczyć – wypaliłam z nerwowym śmiechem. Choć nie podejmowaliśmy tego tematu, gdzieś głęboko w moim sercu rozbłysło światełko nadziei, a po plecach przebiegł dreszcz podniecenia.

Na ustach Roberta zamajaczył nieśmiały uśmiech, po czym sięgnął do kieszeni swojej skórzanej kurtki. Sekundę później moim oczom ukazało się pokryte czerwonym aksamitem pudełko.

Z ust wyrwał mi się pisk. Bezwiednie przyłożyłam do nich dłoń. Postąpiłam dokładnie tak jak miliony innych dziewczyn w podobnej sytuacji.

– Musiałaś mi to zepsuć, co? – Zaśmiał się z udawanym oburzeniem, a następnie uklęknął przede mną na jednym kolanie.

– Nie wierzę... – Pokręciłam głową, gdy otworzył pudełeczko.

– Szafir uznawany jest za uosobienie czystości, prawdy i miłości – zaczął uroczyście. – Ty jesteś dla mnie tym wszystkim, Noelle McNeils. – Otarł kciukiem łzę, która wymknęła mi się spod powieki. – Jesteś czystością mojego sumienia, prawdą serca i miłością życia. Niech ten pierścionek będzie obietnicą... – Ujął moją drżącą z przejęcia dłoń. – Obietnicą wspólnej drogi, szczęścia, które razem przeżyjemy, i odwagi potrzebnej do spełniania marzeń. – Złożył na wierzchu mojej dłoni pełen czci pocałunek. – Czy uczynisz mi ten zaszczyt i zostaniesz moją żoną?

Przygnieciona ilością emocji, opadłam na kolana, zrównując się z nim.

– Tak – wydukałam. – Po stokroć tak! – Wybuchłam płaczem, który szybko przemienił się w śmiech szczęścia.

Robert wsunął mi na palec pierścionek, a gdy tylko uniósł głowę, zarzuciłam mu ręce na szyję i zmiażdżyłam jego usta swoimi.

– Muszę wyjechać na kilka dni w sprawach zawodowych.

Z krainy, tym razem przyjemnych, wspomnień wyrwał mnie znajomy już głos. Zorientowałam się, że płaczę, więc otarłam policzki i dopiero spojrzałam na mężczyznę. Przyglądał mi się z lekko zmarszczonymi brwiami, opierając się o futrynę drzwi.

– Co jeśli pozwolę ci tu zostać, a ty pod moją nieobecność wyrządzisz sobie krzywdę? – Sposób, w jaki zadał to pytanie, sprawił, że poczułam nie tylko wstyd, ale i wyrzut sumienia. – Przykro mi, nie mogę... – Urwał, jakby się zapędził. – Nie zamierzam – kontynuował po tym, jak odchrząknął, by zamaskować swoje wahanie – brać odpowiedzialności za ciebie i twoje czyny.

Cholera, cholera, cholera...

Usiłowałam wymyślić coś na szybko. Jak na złość żadne argumenty, które nakłoniłyby go do zmiany zdania, nie przychodziły mi do głowy. Wątpiłam, że uwierzy, gdy obiecam, że po powrocie do domu zastanie zarówno dom, jak i mnie w takim samym stanie, jak przed wyjazdem.

– Jeżeli nie podasz mi numeru telefonu, żebym mógł skontaktować się z twoimi bliskimi, będę zmuszony odstawić cię na komisariat – ciągnął, siłą intensywnego spojrzenia próbując wydobyć ze mnie informację. – Tam nie powinni mieć problemu ze zlokalizowaniem twoich krewnych albo kogoś, kto mógłby się tobą zająć, Panno Bezimienna. – Dwa ostatnie słowa podszyte były lekkim szyderstwem.

Gdy nie zareagowałam, oderwał się od futryny i wyszedł.

Znów zostałam sama ze swoimi myślami. Byłam już wyczerpana nieustanną walką, dlatego teraz nie buntowałam się ani nie błagałam. Po tym, jak straciłam Roberta, stałam się słaba i bezbronna, a przede wszystkim bierna. Przy nim poznałam bezkres miłości i głębię uczuć. Był ogniem płonącym wewnątrz mnie, siłą napędzającą mnie do działania. Bez niego świat stał się pogorzeliskiem, po którym stąpałam, z każdym krokiem raniąc się coraz bardziej i bardziej.

Opadłam na poduszkę, chowając twarz w zgięciu łokcia. Łkałam cicho nad własną niedolą i bólem, jaki sprawiało mi życie. Każda minuta wiązała się z walką o przetrwanie, a ja już nie dawałam rady. Stałam się cieniem osoby, którą byłam kiedyś. Nie pozostało we mnie nic z dziewczyny sprzed kilkunastu miesięcy.

Zasnęłam zaraz po tym, jak mrukliwy przyjaciel Charliego założył mi opatrunek. Jak zawsze, gdy przymykałam powieki, tak i teraz wpadłam w wir wspomnień o Robercie. Zakochałam się w nim w momencie, gdy jego bladozielone, pełne ciepła i radości oczy skrzyżowały się z moimi. To na nie zwróciłam uwagę jako pierwsze i od tamtej pory to w nich zawierał się cały mój świat. Oczywiście Rob był przystojnym mężczyzną. Wyższy ode mnie o prawie trzydzieści centymetrów, dobrze zbudowany dzięki fizycznej pracy, z ciemnoblond włosami i lekko zadartym nosem do złudzenia przypominał Ryana Goslinga. Jednak to nie za urodę go kochałam, tylko za jego wielkie serce, nieprzeciętny umysł, lekko skrzywione poczucie humoru i te setki cudownych chwil, które mi podarował. Do dziś wywoływały uśmiech na mojej twarzy.

Mogłam zapomnieć wiele wspólnych wspaniałych momentów, ale istniał jeden, który pozostanie w mojej pamięci na zawsze.

Od kilku dni czułam się fatalnie. Męczyły mnie mdłości i zawroty głowy, a także ogólne osłabienie i ostre, napadowe bóle brzucha. Rob upierał się, bym poszła do lekarza. Odmawiałam, winiąc za swój stan listopadową aurę i związany z nią spadek formy. Dopiero kiedy zemdlałam, zrozumiałam, że to coś poważniejszego i muszę udać się do specjalisty. Robert jeszcze tego samego dnia zabrał mnie do szpitala. Po tym, jak tam dotarliśmy, lekarz najpierw przeprowadził ze mną wywiad, a potem wykonano mi całą serię badań, które – odnosiłam wrażenie – trwały w nieskończoność. Podejrzewano ostre zatrucie pokarmowe. Jeśli potencjalna diagnoza się potwierdzi, miałam zostać w szpitalu przez kilka dni, co wcale mi się nie uśmiechało.

Po przeszło dwóch godzinach oczekiwania i kilku kroplówkach nawadniających w końcu odwiedził nas lekarz – inny niż ten, który mnie przyjmował.

– Witam państwa, nazywam się Thompson, jestem pani lekarzem prowadzącym.

– Nareszcie – burknął pod nosem Robert, przez co zgromiłam go wzrokiem.

– Przepraszam, ale dziś mamy wyjątkowo zwariowany wieczór. – Obrzucił mojego pełnego obaw męża szybkim spojrzeniem.

– Co mi dolega, panie doktorze? – Ubiegłam Roberta, który już otwierał usta, by się odezwać. Był zdenerwowany i bardzo się zamartwiał, a to w połączeniu z ponad trzygodzinnym ślęczeniem w ciasnej przestrzeni za parawanem nie wróżyło niczego dobrego.

– Pani Anderson?

– Tak – przytaknęłam, ściskając dłoń męża.

– Proszę wybaczyć, musiałem się upewnić. – Zerknął do papierów, które ze sobą przyniósł.

– To coś poważnego? – Widząc, jak wnikliwie studiuje moje wyniki badań, zaczęłam się niepokoić równie mocno co Robert.

– Nie ma powodów do obaw – odparł lekarz. – Ma pani lekką anemię, ale poza tym wszystko jest w porządku.

– Jak może być w porządku, skoro moja żona od kilku dni źle się czuje?! – fuknął Robert.

– Za kilka tygodni jej przejdzie. – Thompson popatrzył po nas wymownie, a następnie szeroko się uśmiechnął.

Spojrzeliśmy na siebie z Robertem w tym samym czasie. Chyba oboje zorientowaliśmy się, co to oznacza. Wzmocniłam uścisk na dłoni męża, od razu go odwzajemnił. Zakręciło mi się w głowie, a serce przyśpieszyło na myśl o tym, co prawdopodobnie było powodem mojego złego samopoczucia.

– Czy to znaczy... – Wzruszenie uniemożliwiało mi wysłowienie się.

– Tak – potwierdził lekarz. – Jest pani w ciąży. Za chwilę zrobimy USG, by oszacować, który to tydzień.

– Będziemy mieli dziecko – wyszeptał Robert z niedowierzaniem, bardziej do siebie niż do mnie.

– Będziemy mieli dziecko – powtórzyłam piskliwie.

Rob przysiadł na moim łóżku, jakby ta wiadomość ścięła go z nóg. Zarzuciłam mu ręce na szyję, po chwili moje usta, oczy, czoło, policzki zostały obsypywane dziesiątkami pocałunków.

– Dziękuję, promyczku – powiedział ze wzruszeniem i wdzięcznością Robert. – Nie istnieją na świecie słowa, którymi byłbym w stanie opisać swoją radość.

Ujęłam jego głowę dwiema rękami i odsunęłam ją od siebie, by móc patrzeć mu w oczy.

– Kocham cię, jak nikt nigdy nikogo nie kochał.

Po tym wyznaniu nasze usta połączyły się w pocałunku.

Najpiękniejsze wspomnienie mojego życia zostało zastąpione przez inne, dalece od niego odbiegające. Oblał mnie zimny pot, oddech stał się płytszy, a ręka od razu powędrowała do brzucha.

Chłód i wilgoć przesączały się do każdej komórki mojego ciała. Drżałam, szlochając żałośnie. Desperacko chwytałam powietrze, które zdawało się nie docierać do moich płuc. Towarzyszyła mi agonia, której nie dało się opisać słowami. Mimo że brakowało mi sił, instynkt nakazał mi dotknąć ręką brzucha, by ochronić moje maleństwo. Gdy tylko to uczyniłam, poczułam między palcami lepką, ciepłą ciecz. To wzmogło uczucie paniki, które wkradło mi się do umysłu.

Uwagę, która została całkowicie pochłonięta przez moje nienarodzone dziecko, przykuło głośne rzężenie dobywające się z gardła Roba. Obróciłam głowę w lewo. Jego nieruchome ciało oświetlał nikły blask pobliskiej latarni. W oczach czaiły się taka sama panika i strach jak w moich, a rysy wykrzywiało cierpienie.

Na tyle, na ile byłam w stanie, przeskanowałam jego sylwetkę. Wyrwało mi się coś na kształt krzyku, gdy dostrzegłam, że z okolic jego pasa cieknie krew, tworząc wokół obfitą kałużę.

– Będzie dobrze, promyczku – wycharczał Robert, zauważywszy, gdzie są skierowane moje oczy. – Musisz walczyć, wyjdziemy z tego...

Rozkaszlał się, a z kącików jego ust popłynęła stróżka krwi.

To nie wróżyło nic dobrego.

– Nie, nie, nie... – mamrotałam w amoku. – Błagam, Robbie...

– Wyjdziemy z tego, promyczku... – powtórzył, ale temu zapewnieniu brakowało typowej dla niego dobitności. – Jeszcze będziesz szczęśliwa...

Z każdym słowem jego głos stawał się coraz słabszy. Próbowałam się do niego zbliżyć, ale nie byłam w stanie. Miałam wrażenie, że ciało skuł mi lód. Bezsilność potęgował strumień łez, który przez cały czas wypływał z moich oczu.

– Obiecaj, że oboje będziemy – zdołałam wykrztusić między jednym szlochem a drugim.

Przez łzy zobaczyłam przesuwającą się w moją stronę rękę Roberta. Oderwałam swoją od brzucha i przykryłam jego ciepłe palce. Przeniósł wzrok z mojej twarzy na brzuch, gdzie rosło jego dziecko. Mimo że bardzo się starał, nie udało mu się ukryć przerażenia, które zagościło w jego pozbawionych blasku oczach.

– Będzie... – wyrzęził, po czym znowu się rozkasłał i wypluł jeszcze więcej krwi.

– Nie... – Zacisnęłam powieki z nadzieją, że gdy je otworzę, to wszystko okaże się jedynie koszmarem. – Nie zostawiaj mnie...

– Pro... my...

Uniosłam powieki. To nie był sen, tylko rzeczywistość. Okrutna, bezlitosna rzeczywistość, która właśnie roznosiła cały mój świat w pył. Rozrywała mi duszę i dźgała serce milionami ostrzy na raz.

– Kocham... cię... – wydukał z trudem Rob, układając usta w coś, co miało przypominać uśmiech.

– Ja też cię kocham – wyszeptałam, dławiąc się własną rozpaczą.

Zawyłam jak konające w agonii zwierzę. Żałosny dźwięk, który nieprzerwanie wydostawał się z mojego gardła, niósł się ciemnymi ulicami. Starałam się przysunąć do Roberta, ale fizyczny ból był zbyt intensywny, bym mogła się poruszyć. Gdy poczułam mocne szarpnięcie w dole brzucha, wiedziałam... Wiedziałam, że oto moje życie się skończyło.

Poderwałam się tak gwałtownie, że zawirowało mi w głowie. Czułam, jakby wewnątrz mnie miała nastąpić jakaś eksplozja. Nie nadążałam z łapaniem kolejnych oddechów, co doprowadziło do tego, że zaczęłam się dusić. Pokój się kurczył, ściany napierały na mnie, a podłoga falowała. Panika była niczym żmija – wpełzła do mojej głowy, owinęła się wokół umysłu i syczała głośno, zagłuszając wszystkie racjonalne myśli.

Wystrzeliłam z łóżka i pognałam do drzwi. Otworzyłam je zamaszyście, lecz zamiast wybiec na zewnątrz, zamarłam, unieruchomiona dźwiękami Lost Erlendera Bratlanda, dobiegającymi z wnętrza domu. Doskonale znałam tę piosenkę. Uwielbiałam ją od chwili, gdy Robert puścił mi ją po raz pierwszy – w swoim starym camaro, które zaparkował dwie przecznice od mojego domu, tak by nie zauważyli go moi rodzice.

Kiedy minął pierwszy szok, nogi same poniosły mnie do przodu. Przez to, że zanim tu trafiłam, biegłam boso, miałam poranione stopy i każdy krok sprawiał mi niemały dyskomfort. Mimo to brnęłam przed siebie, pokonałam schody, aż dotarłam do źródła muzyki.

Spartańsko urządzony salon, gdzie wzrok przykuwała głównie surowa cegła i kortenowska stal na ścianach, wyposażono wyłącznie w szarą, stojącą przodem do rozciągającego się od podłogi do sufitu okna, kanapę i szklaną ławę. Jedynym elementem nadającym temu pomieszczeniu jako takiej przytulności był zamontowany w prawym rogu kominek. Nie elektryczny, tylko taki prawdziwy, opalany drewnem.

Zrobiłam kilka niepewnych kroków w głąb salonu. Choć czułam, że naruszam czyjąś prywatność, nie zatrzymałam się, póki nie znalazłam się bliżej kominka. W otworze ułożono kilka polan, jednak ich nie zapalono. Rozejrzałam się wokół w poszukiwaniu zapałek i zastygłam, gdy zauważyłam, że na kanapie ktoś leży.

To on.

Charlie.

Spał albo drzemał. Zgięte w łokciu przedramię chroniło jego twarz przed wpadającym przez okno światłem, drugą rękę wsunął pod głowę. Czułam się jak intruz, powinnam wrócić do pokoju, ale nogi przyrosły mi do podłogi, a oczy przykleiły się do jego typowo męskiej sylwetki. Stałam więc w bezruchu, dopóki się nie poruszył. Wtedy bezszelestnie się wycofałam, niemal wpadając na mrożoną szybę, która oddzielała salon od kuchni.

Bliskość kuchni sprawiła, że zassało mnie w żołądku – po raz pierwszy od niepamiętnych czasów. Jako że przebywałam tutaj w charakterze gościa, na dodatek nieproszonego, zawahałam się przed samodzielnym obsłużeniem. Porzuciłam jednak wątpliwości, gdy mój brzuch głośno zaburczał, a nozdrza wypełnił smakowity zapach pomidorów i bazylii.

Tak jak przypuszczałam, na płycie indukcyjnej zastałam bulgoczący na wolnym ogniu sos do spaghetti. Wystarczyło tylko ugotować makaron. Marna była ze mnie kucharka, potrafiłam zepsuć nawet jajecznicę, jednak z przygotowaniem makaronu powinnam sobie poradzić.

Nie bez obaw napełniłam garnek wodą, włączyłam zapalnik i postawiłam na nim naczynie. Gdy woda się zagotowała, wrzuciłam do niej makaron. W oczekiwaniu, aż makaron się ugotuje, przeskanowałam wystrój kuchni. W przeciwieństwie do salonu została umeblowana i wyposażona lepiej niż niejedna kuchnia restauracyjna. Również charakter miała znacznie bardziej osobisty i rustykalny, o czym świadczyły wyglądające na stare rozwieszone na ścianie garnki, patelnie i inne niezbędne podczas gotowania przybory. Na półkach ustawiono talerze, szklanki i wszelkiej maści kubki, w zlewie piętrzyło się kilka brudnych naczyń. Z podobnym stylem spotkałam się w trakcie pobytu z rodzicami w Hiszpanii. Charlie musiał lubić i umieć gotować tak jak kucharka w willi, w której się zatrzymaliśmy.

Gdy makaron był gotowy, rozłożyłam go na talerze i polałam pysznie pachnącym sosem. Następnie ledwo panując nad zdenerwowaniem, przeszłam z kuchni do salonu, żeby obudzić Charliego. Nabrałam powietrza w płuca i już miałam przemówić, gdy ujrzałam widoczny pod materiałem koszulki zarys mięśni, a niżej biegnącą w dół ścieżkę włosów. Poczułam łaskotanie w podbrzuszu i rumieniec na policzkach. Czegoś podobnego doświadczyłam wtedy, gdy między mną a Robem doszło do pierwszego intymnego zbliżenia.

Dawno nie patrzyłam na żadnego mężczyznę w sposób jawnie seksualny. Intrygowało mnie to tak samo, jak napawało wstrętem. To drugie nie powstrzymało mnie jednak przed błądzeniem wzrokiem po jego pięknie wyrzeźbionym ciele – bicepsach rozpychających rękawy koszulki, wypukłościach mięśni brzucha, udach szczelnie wypełniających nogawki dżinsów, a nawet jego bosych, wystających poza krawędź kanapy stopach. Fascynował mnie każdy skrawek jego ciała, przez co ukłucie wyrzutów sumienia przybrało na mocy.

Przerażona swoimi odczuciami, zamierzałam na powrót zaszyć się w przydzielonym mi pokoju, kiedy mężczyzna przekręcił się na plecy i niespodziewanie otworzył oczy. Najpierw wbił wzrok w sufit, a następnie przeniósł go w bok, wprost na mnie. Otaksował mnie sennym spojrzeniem, które z każdą chwilą stawało się coraz bardziej przytomne. Gdy nasze oczy się skrzyżowały, przetoczyła się przeze mnie fala przyjemnych dreszczy, a serce załomotało w sposób, o istnieniu którego zdążyłam zapomnieć.

Po raz pierwszy od półtora roku poczułam coś innego niż ból.

drugie uderzenie serca

Serce nie słucha słów

Charlie

Chwilę trwało, zanim pojąłem, że patrzę na żywego człowieka, a nie na ducha. Choć z tymi pozbawionymi iskry, podkrążonymi oczami, trupio bladą skórą, wystającymi kośćmi oraz chudymi jak patyki kończynami śmiało można by uznać tę dziewczynę za godny filmów o zombie fantom.

– Przepraszam... – wymamrotała ze zdenerwowaniem i cieniem zawstydzenia w głosie. Zdeprymowało ją to, że została przyłapana na gorącym uczynku, mimo że nie zrobiła nic złego, a przynajmniej taką miałem nadzieję.

Patrząc na nią, po raz kolejny zadałem sobie pytanie, dlaczego ją tutaj przywiozłem. Powinienem albo odstawić ją do szpitala, albo zawiadomić policję, a nie bawić się w miłosiernego samarytanina i przygarniać pod swój dach, zwłaszcza że bardzo szybko się zorientowałem, że cierpi na poważne zaburzenia psychiczne i potrzebuje specjalistycznej opieki medycznej. Zmagałem się z wystarczającą liczbą własnych problemów, by brać sobie na głowę kolejny.

Za każdym razem, kiedy obiecywałem sobie, że dzisiaj ją odeślę, wystarczyło, by spojrzała na mnie tymi swoimi zielonym, udręczonymi oczami, a miękłem. W tym spojrzeniu zawierało się całe cierpienie świata. Nie miałem pojęcia, co jej się przytrafiło, ale odczuwałem wobec trawiącego ją bólu dziwne zrozumienie.

– Co tu robisz? – zapytałem bardziej obcesowo, niż wymagała tego sytuacja.

Skarciłem się w myślach, gdy się wzdrygnęła.

– Nie chciałam... – wydukała, przestępując z nogi na nogę. – Ci przeszkadzać... – Rozejrzała się wokół z roztargnieniem, jakby szukała jakiegoś ratunkowego koła.

– Lepiej się czujesz? – Po pierwsze, próbowałem się zrehabilitować. Po drugie, naprawdę mnie to interesowało.

Kiwnęła sztywno głową.

– Na nowo uskuteczniasz śluby milczenia? – Ależ mnie to irytowało.

Spiorunowała mnie wzrokiem.

– Wiem, że potrafisz mówić, więc komunikuj się ze mną za pomocą słów, a nie gestów. – Siliłem się na łagodność, mimo że miałem ochotę nią potrząsnąć. – Będzie nam znacznie łatwiej – dodałem.

– W porządku, masz rację. – Skapitulowała.

Odzywała się tak rzadko, że za każdym razem, gdy to robiła, coś wewnątrz mnie drgało. Otulało mnie przyjemne ciepło, które dopływało do samego serca. Nie wiem, czy kiedykolwiek wcześniej zaznałem czegoś podobnego.

– W takim razie jak się czujesz? – ponowiłem pytanie, żeby nie analizować tego, co się ze mną działo.

– Dziękuję, lepiej – odparła, odwracając ode mnie wzrok.

Nie potrafiłem zdecydować, czy wierzyć jej, czy nie. Jednak to, że wstała z łóżka i zgodziła się mówić, wziąłem za dobry omen.

– Potrzebujesz czegoś przeciwbólowego? Cole zostawił tabletki, w razie gdybyś...

– Nie, dziękuję – przerwała mi, gdy tylko padła wzmianka o lekach. – Jest dobrze. – Obciągnęła moją koszulkę, chcąc zakryć poranione udo. Zażenowanie starała się zamaskować uśmiechem, ale jej próby spełzły na niczym.

– Może chociaż coś zjesz? – zaproponowałem, podnosząc się z kanapy. – Zanim zasnąłem, przyrządziłem sos. Wystarczy ugotować makaron.

Jeśli znowu odmówisz, nakarmię cię siłą.

– Ugotowałam makaron, gdy spałeś... – urwała, wyraźnie zakłopotana. – Przepraszam, nie powinnam się tak panoszyć. – Postąpiła o krok z zamiarem ucieczki.

– Stój – poleciłem, na co natychmiast się zatrzymała. – Dziękuję, że dokończyłaś. A teraz chodź, spróbujemy tego naszego wspólnego dzieła – zachęciłem.

– Nie jestem Nigellą Lawson. Moje zdolności kulinarne kończą się na gotowaniu makaronu, a i to potrafię schrzanić.

– Pewnie zaraz mi powiesz, że potrafiłabyś przypalić nawet wodę na herbatę – zażartowałem, rozbawiony jej wyznaniem.

– Prawdopodobnie nie musiałabym się specjalnie starać, by tego dokonać. – Głos miała śmiertelnie poważny.

Co ci się stało, maleńka, że jesteś taka zgorzkniała?

– Chodźmy.

Ruszyłem do kuchni, szczerze zainteresowany jej brakiem poczucia humoru i braniem wszystkiego na poważnie. Sam nie należałem do najzabawniejszych osób na świecie, jednak dziewczyna w jej wieku nie powinna być aż tak zmęczona życiem, by nie czerpać z niego najmniejszej radości. Nie zapytałem o powody takiego stanu, bo nie ustaliłem jeszcze, czy chcę brać sobie na barki dodatkowe brzemię.

Zadziwił mnie widok nakrytego stołu, a jeszcze bardziej porcja znajdująca się na jednym z talerzy. Takie ilości trawiło roczne dziecko, a nie dorosła kobieta.

Kurwa mać.

Odwróciłem się gwałtownie i o mało nie wpadłem na dziewczynę, która poruszała się tak bezszelestnie, że nie słyszałem, jak idzie za mną.

Nie mogąc się powstrzymać, ponownie zlustrowałem jej sylwetkę. Była tak przeraźliwe chuda, że zdmuchnąłby ją silniejszy powiew wiatru. Aż przykro było na nią patrzeć. Obawiałem się również jej dotykać, żeby nie uszkodzić tego kruchego ciała. Nie dopuszczałem do siebie myśli, że cierpi na zaburzenia odżywiania, choć wszystko na to wskazywało. To tylko utwierdziło mnie w przekonaniu, że nie powinienem zabierać jej do siebie.

– Myślałem, że jesteś głodna – powiedziałem, usilnie próbując zapanować nad złością.

– Bo jestem – szepnęła, spuszczając wzrok.

– Nie wierzę... – Rozejrzałem się po kuchni, jakbym czegoś szukał. – Zamontowano tu jakąś ukrytą kamerę, a ja jestem bohaterem kiepskiego żartu? – Serce tłukło mi się w piersi, aż podeszło do gardła, uniemożliwiając mi swobodne oddychanie. – To jakaś chora gra? – Nie kontrolowałem słów opuszczających moje usta. – Ukrywasz jeszcze jakieś brudne sekreciki prócz tego, że się samookaleczasz i najwyraźniej cierpisz na zaburzenia odżywiania? Tak jak ty wyglądają pieprzone anorektyczki. – Dyszałem, czując na karku nieprzyjemny oddech przeszłości. – Może zaraz zrzucisz bombę w postaci pieprzonego dzieciaka?!

Dziewczyna cofnęła się, by uciec przed moim gniewem, ale nawet z tej odległości widziałem jej zaszklone oczy i niebezpiecznie drżącą brodę.

– Dlatego cię tu nie chcę! – krzyknąłem, nic sobie nie robiąc z tego, że doprowadziłem ją do łez. – Powinienem od razu odstawić cię do psychiatryka, a nie przygarniać pod swój dach.

Gdy tylko wybrzmiały te słowa, a ich sens osiadł mi w umyśle, od razu ich pożałowałem. Dziewczyna dygotała na całym ciele, obejmując się ramionami, jakby chciała się w nich przede mną ukryć. Wydawała się jeszcze drobniejsza, bardziej krucha i delikatna. Przypominała maltretowane dziecko, chcące uchronić się przed pięścią oprawcy.

Kurwa!

– Przepraszam – wyszeptała. Choć próbowała się trzymać, pierwsza łza ściekła jej po policzku.

Żeby nie zranić jej jeszcze bardziej, zrobiłem jedyne, co przyszło mi na myśl – wyminąłem ją i wyszedłem z kuchni.

Uciekłem jak tchórz, zamiast dokończyć tę rozmowę jak cywilizowany człowiek. Nie byłem jednak w stanie trzeźwo myśleć, co groziło kolejnym wybuchem. Ta dziewczyna reprezentowała sobą całą moją przeszłość, mimo że poznaliśmy się raptem kilka dni temu. Wskrzesiła wszystkie nękające mnie upiory, które zdołałem pogrzebać. Drapały pazurami w ścianki mojej podświadomości, usiłując się uwolnić, by móc ponownie mnie niszczyć.

W pośpiechu założyłem buty, nawet ich nie sznurując, zgarnąłem ze stolika kluczyki i wyprułem z domu.

Nie myślałem nad tym, dokąd się udam. Po prostu dosiadłem swojego harleya, odpaliłem silnik i opuściłem podjazd z piskiem opon. Potrzeba ulotnienia się jak najdalej była tak silna, że nie obchodziło mnie, co stanie się z dziewczyną, która bez zaproszenia wtargnęła do mojego życia. Musiałem poczuć powiew powietrza, moc silnika i zapach wolności. Uciec od ciężaru odpowiedzialności, który sam na siebie wziąłem, a przede wszystkim od demonów przeszłości. Poza tym wściekałem się na siebie o to, jak zareagowałem. Nigdy nie zachowywałem się agresywnie wobec kobiet. Nie raniłem ani nie atakowałem fizycznie czy werbalnie, nawet kiedy docierałem na skraj cierpliwości. Nie pojmowałem, co się ze mną stało. Przerażał mnie mrok, który wyzwoliła ta stuknięta dziewczyna.

Sunąłem przed siebie pustą autostradą, napawając się cudownym rykiem silnika i zapachem spalin. Z każdym przejechanym kilometrem czułem się lżej, jakby ulatywała ze mnie złość. Nie zdefiniowałem przyczyn swojego postępowania, ale przynajmniej trochę się uspokoiłem. Postanowiłem również, że przeproszę tę małą, a potem odstawię ją do domu, do szpitala lub na komisariat, w zależności od chęci jej współpracy.

Poprawiłem się na siedzeniu i dodałem gazu; po kilku minutach przekroczyłem granicę Allstone. Zjechałem z głównej drogi i skierowałem się ku Back Bay. Zwolniłem dopiero na Landsdowne. Dzięki temu, że liczby na prędkościomierzu znacząco zmalały, mogłem zobaczyć zgromadzoną pod Lucky Strike – pubem, który niegdyś często odwiedzałem – niewielką grupkę. Niesiony jakimś dziwnym przeczuciem, skręciłem na Ipswich. Im bardziej się zbliżałem, tym mój szósty zmysł krzyczał coraz głośniej. Umilkł, gdy utwierdziłem się w przekonaniu, że faktycznie wśród czterech wyrostków widzę dobrze znaną mi twarz.

– To są, kurwa, jakieś żarty – wymamrotałem pod nosem, biorąc ostry zakręt w lewo.

Zatrzymałem się przy krawężniku, nie bacząc na to, że łamię przepisy. Trąciłem piętą stopkę i zsiadłem z motocykla. Upewniwszy się, że stoi stabilnie, ruszyłem ku grupie rozbawionych chłystków. Z każdym krokiem coraz bardziej we mnie wrzało. Pole widzenia przesłoniła mi czerwona kurtyna, zacisnąłem pięści tak mocno, że paznokcie wbiły mi się w skórę.

Co ona tu, do diabła, robiła?

Jeden z wyrostków pochylał się, szepcząc jej coś do ucha. Po tym, jak dziewczyna reagowała, wiedziałem, że nie słyszy nic przyjemnego. Gdy gnój oplótł łapę wokół jej talii, a jego parszywi koledzy zaczęli się śmiać, coś we mnie pękło.

Zrzuciłem kurtkę, by nie krępowała mi ruchów. Byłem jakiś metr za nimi, kiedy mnie dostrzegła. Z jej ust wydobył się bezgłośny dźwięk. Najwyraźniej, mimo że potraktowałem ją jak kutas, ucieszyła się na mój widok.

Palant zauważywszy jej reakcję, odwrócił się i podążył za jej wzrokiem. W tej samej chwili moja pięść wylądowała na jego szczęce. Chrzęst, który poczułem pod knykciami, świadczył o tym, że złamałem mu nos.

Wrzasnął i puścił dziewczynę. Wtedy rzuciłem się na niego i zacząłem okładać. Początkowo próbował ze mną walczyć, ale gdy zorientował się, że nie ma szans, odpuścił i przestał stawiać opór.

– Ktoś jeszcze?! – zwróciłem się do jego współtowarzyszy, którzy nawet nie starali się pomóc kumplowi.

Pozostała trójka, jak jeden mąż, uniosła ręce w geście kapitulacji.

– Stary, to tylko żarty – bąknął jeden z nich.

Uniosłem pięść z nieodpartą ochotą posłania go na glebę, ale kątem oka dostrzegłem dygoczącą ze strachu dziewczynę. To mnie otrzeźwiło na tyle, że się wycofałem. Podniosłem z chodnika skórzaną kurtkę i zbliżyłem się do dziewczyny. Wzdrygnęła się, gdy zarzucałem jej okrycie na ramiona, jednak z jej ust nie padł żaden protest. Kurtka wisiała na niej jak na wieszaku, sięgając kolan; dosłownie w niej tonęła. Podążyłem wzrokiem niżej, do jej nóg i stóp. Nagich nóg i bosych stóp. Mając żywy dowód na to, że pokonała taki kawał drogi bez butów, moja wściekłość tylko się wzmogła. Nie przebiła jednak wstydu i wyrzutów sumienia, które sprawiły, że stałem się jeszcze mniejszy niż ona.

Bez słowa wyjaśnienia jedną rękę wsunąłem jej pod kolana, a drugą objąłem w talii, i uniosłem, by nie musiała dłużej stać na zimnych płytach chodnikowych. Tym razem otworzyła usta, żeby zaprotestować. Posłałem jej nieznoszące sprzeciwu spojrzenie, na co jej buzia natychmiast się zamknęła.

W mgnieniu oka pokonałem dzielącą nas od motocykla odległość. Posadziłem ją na siodełku i sam zająłem miejsce przed nią. Gwałtownie wciągnęła powietrze, zaskoczona takim obrotem spraw.

– Opleć mnie rękoma, a stopy oprzyj na dźwigni. – Walczyłem ze sobą o zachowanie spokoju. Czułem się odpowiedzialny za to, co się stało. Gdybym tak na nią nie naskoczył, toby nie wyszła z domu i nie zawędrowała tak daleko.

– Na czym? – zapytała tak cicho, że ledwo ją usłyszałem.

– Na tych rurkach po bokach – wyjaśniłem. – Trzymaj je tam przez całą jazdę.

Wykonała moje polecenie z lekkim wahaniem. Wstrzymałem oddech, gdy jej skostniałe z zimna dłonie zetknęły się z moim brzuchem. Splotła je i przylgnęła mocno do moich pleców. Trzymała się mnie tak, jakbym był jej ostatnią deską ratunku. Biorąc pod uwagę to, jak błagała, żeby jej nie odsyłać, mogło tak być. Tylko co jej się przytrafiło, że zwróciła się o pomoc do kompletnie obcego człowieka, a nie do kogoś znajomego?

Odpaliłem maszynę. Gdy włączyłem się do ruchu, uścisk dziewczyny stał się jeszcze silniejszy. Rozbawiło mnie to, choć nasza sytuacja dalece odbiegała od zabawy. Jechałem wolniej niż zwykle, by bardziej jej nie wystraszyć. Ta zredukowana prędkość sprawiła, że zacząłem rozmyślać. Przypomniały mi się czasy, kiedy prułem ulicami, czując podobny uchwyt. Uwielbiałem to tak samo, a może i bardziej niż samą jazdę. Zaliczam te wspomnienia do jednych z najpiękniejszych w swoim życiu. Żałowałem, że nie zdołały zatrzeć zła i cierpienia, które nastąpiły po nich. Zdruzgotania, które zmieniło mnie w zupełnie innego człowieka.

Zjechałem z głównej drogi, kierując się do mojego domu na obrzeżach miasta.

Zaparkowałem harleya na podjeździe. Gdy tylko silnik zgasł, dziewczyna rozluźniła uścisk i odkleiła się ode mnie. Od razu zabrakło mi ciepła jej ciała, dlatego mało nie jęknąłem na znak sprzeciwu.

Co się ze mną, do cholery, dzieje?

Zszedłem ostrożnie z motocykla i oparłem go na nóżce, żeby nie upadł.

– Zaczekaj, pomogę ci – powiedziałem, widząc jej nieudolne próby zejścia z maszyny.

– Poradzę sobie – odrzekła z uporem. Jej ciało drżało, a zbyt wielka kurtka z za długimi rękawami nie pomagała w koordynacji. Szło jej tak kiepsko, że zamiast zejść, mało nie spadła. Złapałem ją i ściągnąłem, zanim zaliczyła zderzenie z ziemią.

– Chyba jednak potrzebujesz pomocy. – Kpina samoistnie ześlizgnęła mi się z języka. – Czasami nie warto się upierać.

Dziewczyna zacisnęła usta w wąską kreskę i odwróciła głowę w bok, by na mnie nie patrzeć. Wyglądało na to, że po raz kolejny palnąłem gafę.

Po wejściu do domu posadziłem ją na kanapie w salonie. Nie buntowała się, kiedy zdejmowałem z niej kurtkę ani kiedy opatulałem ją kocem. Drżała na całym ciele, należało opatrzyć jej stopy, przydałby jej się także gorący prysznic, ale chciałem, żeby najpierw nieco się rozgrzała.

– Rozpalę w kominku i zaparzę herbaty – oznajmiłem.

Drewno w kominku ustawiłem już wcześniej, wystarczyło jedynie je rozpalić. Przez cały czas czułem na sobie jej wzrok, co sprawiało mi dyskomfort, ale nie skomentowałem tego.

– Zaraz wracam – bąknąłem, chyba tylko po to, by zakończyć tę krępującą ciszę.

– Okej. – Nie liczyłem na odpowiedź, dlatego zaskoczyło mnie, gdy się odezwała.

Przytaknąłem, po czym przemieściłem się do kuchni.

Przygotowałem herbatę z dwoma plasterkami cytryny i sokiem z malin. Przypomniałem sobie, że taką kombinacją raczyła mnie moja babka, gdy jako dziecko wracałem przemarznięty do domu.

Gdy wróciłem do salonu, moja nowa lokatorka siedziała w bezruchu. Z rękoma oplecionymi wokół poduszki i opartym na niej podbródkiem wpatrywała się w tańczący w kominku ogień. Ten widok zafascynował mnie do tego stopnia, że obserwowałem ją przez chwilę z ukrycia. Ujawniłem się dopiero, gdy poruszyła się, żeby zmienić pozycję.

Podszedłem do kanapy, ustawiłem herbatę na stoliku. Wtedy zdałem sobie sprawę, że chyba trochę przesadziłem z rozmiarem kubka. Zrzuciłem to na roztargnienie i niecodzienność sytuacji.

Dumałem, czy mam z nią zostać, czy lepiej będzie, jeśli zaszyję się u siebie. Kiedy doszedłem do wniosku, że powinienem dać jej trochę czasu dla siebie, zdarzyło się coś, czego się nie spodziewałem.

– Noelle. Mam na imię Noelle. – Rozległ się jej słaby, drżący głos. Przez chwilę zastanawiałem się nawet czy aby na pewno się nie przesłyszałem. – Dziękuję za pomoc.

Tak mnie zbiła z tropu, że nie wiedziałem, jak zareagować.

Noelle.

Noelle.

Noelle.

Powtórzyłem kilka razy jej imię w myślach i zrobiłem to, co zazwyczaj robi się, kiedy się komuś przedstawia – wyciągnąłem ku niej rękę.

– Charlie. – Choć włożyłem całą duszę, by brzmieć lekko i swobodnie, nie byłem w stanie ukryć naznaczającego mój głos napięcia. – Miło cię poznać, Noelle. Masz piękne imię. Nietypowe, ale piękne. – Naprawdę tak uważałem.

– Ciebie również miło poznać, Charlie – odparła nieco pewniejszym głosem, ujmując lekko moją dłoń.

trzecie uderzenie serca

Najgorsze cierpienia pochodzą z miłości

Noelle

Charlie potrząsał moją ręką jak w transie. Początkowo wahałam się, czy ująć jego dłoń, jednak ostatecznie wpajane przez lata zasady konwenansu towarzyskiego wygrały.

Nasze, trwające za długo jak na kurtuazję, połączenie wprawiało mnie w zakłopotanie. Dezorientowała przepływająca między naszymi palcami rozgrzewająca od środka elektryczna iskra. Nie chciałam zachować się niegrzecznie i wyrywać rękę, chrząknęłam więc wymownie. To wyrwało Charliego ze stuporu.

– Przepraszam. – Zabrał rękę, jakbym go parzyła. – Lepiej się czujesz? – Albo mi się zdawało, albo tak jak ja zmagał się ze zmieszaniem.

Przytaknęłam pojedynczym skinieniem. To było łatwiejsze niż wyznanie prawdy, że nikt ani nic nie jest w stanie sprawić, bym poczuła się lepiej. Tak jak nie da się posklejać roztrzaskanej na drobne kawałki szklanki, tak nie da się poskładać mnie. Być może kiedyś poprawi się mój stan fizyczny, jednak na psychice na zawsze pozostaną odpryski, które będą mnie uwierały, nie dając zapomnieć o tym, co przeżyłam.

– Potrzebujesz czegoś? Dodatkowego koca? Może wreszcie coś zjesz? Albo weźmiesz gorącą kąpiel, żeby porządnie się rozgrzać? – Charlie wyrzucał z siebie pytania z prędkością karabinu maszynowego. W jego głosie słyszałam autentyczną troskę, a nawet przejęcie.

– Nie, dziękuję. – Wlepiłam wzrok w przeplatające się ze sobą czworokąty na pledzie, którym mnie opatulił. – Chciałabym po prostu posiedzieć w ciszy. – Modliłam się, by po tym, jak zaczęłam mówić i zdradziłam mu swoje imię, nie próbował wciągnąć mnie w rozmowę.

– Okej. Usiądę obok, jeśli nie masz nic przeciwko. – Wytarł dłonie o spodnie.

– Jasne, proszę. – Podkuliłam pod siebie nogi i podsunęłam się bardziej w róg kanapy, by miał więcej miejsca.

Wyprostowany, usiadł w przeciwległym końcu, tak by rozdzielał nas jak największy dystans. Dłonie położył na udach; tylko przez chwilę zachował stan spoczynku, potem zaczął trzeć nimi materiał dżinsów. Widocznie denerwował się tak samo jak ja.

Niebezpiecznie było mu się przyglądać. Za każdym razem, gdy poświęcałam mu dłuższą uwagę, coś się ze mną działo. Podejrzewałam co to takiego, ale bałam się zdefiniować to uczucie. Przekierowałam spojrzenie na buchający w kominku ogień. Im dłużej się w niego wpatrywałam, tym dalej odpływały moje myśli, aż umysł zaczął podsuwać mi obrazy mojej osoby z czasów, kiedy czułam coś bardzo zbliżonego do tego, co zakiełkowało we mnie teraz.

Byłam wtedy całkowitym przeciwieństwem człowieka, którym jestem dzisiaj. Chwilami wydawało mi się, że tamta dziewczyna była wytworem mojej wyobraźni, a nie żywą istotą. Zmieniłam się tak bardzo, że czasem nie potrafiłam określić, czy wszystkie tkwiące w mojej głowie wspomnienia nie są efektem wyobraźni – bajką, którą stworzyłam na potrzeby załagodzenia pochłaniającej mój umysł choroby. Przestrzenią, w której nikomu nie zawadzałam.

Charlie

Noelle.

Nie potrafiłem przestać powtarzać w myślach jej imienia. Ani na nią patrzeć. Strapiony umysł zabrał ją gdzieś w inny wymiar, dlatego mogłem to robić bezkarnie. Prócz tego, że wyglądała na zmęczoną i nieszczęśliwą, była piękna. Rude, sięgające brody włosy powywijały się w różne strony. W zielonych, naturalnie zmatowiałych oczach teraz odbijał się blask kominka. Mogłem sobie wyobrazić, jak błyszczały, gdy rozpierało ją szczęście. Zadziwiająco długie, jasne rzęsy rzucały cień na policzki. Nos miała mały i lekko zadarty, a kości policzkowe zbyt mocno zarysowane, co wynikało z poważnego niedożywienia. Nie pierwszy raz zacząłem zastanawiać się, co sprawiło, że stała się cieniem człowieka.

Nagle jej głowa się obróciła. Zostałem przyłapany na gorącym uczynku, ale nie byłem w stanie oderwać od niej wzroku. Na szczęście nie dostrzegłem w jej oczach dezaprobaty czy potępienia. Widziałem jedynie udrękę.

Siedzieliśmy w milczeniu, wzajemnie się sobie przyglądając, póki nie wkradła się między nas niewygodna niezręczność.

– Dlaczego wyszłaś z domu? – przemówiłem jako pierwszy.

Noelle zerwała nasze wzrokowe zespojenie, wbijając spojrzenie w swoje otulone kocem kolana.

– Nakrzyczałeś na mnie – odrzekła tak cicho, że ledwo ją usłyszałem. – Nie chciałeś mnie tutaj, więc nie mogłam zostać.

Westchnąłem ciężko.

– Przepraszam za to, jak się wcześniej zachowałem. – Nadal wrzała we mnie wściekłość na samego siebie, ale starałem się jej nie okazywać. – Z natury nie jestem agresywny. Po prostu... – uciąłem, nie wiedząc, w jakie ubrać słowa to, co chciałem powiedzieć, by nie wyjawić za wiele. Czułem jednak, że jestem jej winien wyjaśnienia.

– Nie musisz mi się tłumaczyć – odezwała się, wybawiając mnie z opresji. – To twój dom, ja jestem tylko intruzem, który zakłóca ci spokój... Poza tym każdy z nas ma sekrety. – Nerwowym gestem zatknęła pasmo włosów za ucho. – Nie chcę czuć się zobowiązana, odwdzięczać ci się tym samym, więc najlepiej będzie, jeśli zachowamy swoje tajemnice dla siebie.

Odetchnąłem z ulgą. W tej chwili nawiązała się między nami jakaś nić porozumienia. Nie znaliśmy się, nic o sobie nie wiedzieliśmy, a mimo to czułem, że wiele nas łączy. Żyło w nas to samo cierpienie, z tym że ja nauczyłem się ukrywać swoje. Jej rany były zbyt świeże, by mogła je zatuszować. Obawiałem się, że jeśli wkrótce nie zacznie wychodzić z tego mroku, w którym się zagłębiła, stanie się żeńską wersją mnie. Nie życzyłem jej tego.

– Herbata już wystygła, zaparzę nową – powiedziałem tylko po to, by ponownie nie gościła między nami cisza.

– Nie trzeba. – Chwyciła mnie za przedramię, gdy chciałem się podnieść. – Wypiję tę, którą zrobiłeś wcześniej. – Sięgnęła po kubek. – Jest idealna – stwierdziła, po tym jak upiła łyk.

Skinąłem sztywno głową. Potarłem rękę, która dziwnie zamrowiła. Jej wzrok powędrował za moją dłonią i dopiero się zorientowałem, że masowałem miejsce, którego wcześniej dotknęła. Szybko odsunąłem rękę.

– Charlie...

W sposobie, w jaki Noelle wymówiła moje imię, było to coś przypominającego szum wiatru pomiędzy koronami drzew.

– Tak? – Przeczuwałem, o co zapyta. Bałem się tego i jednocześnie chciałem to usłyszeć. Byłem jedną wielką sprzecznością.

– Wiem, że to dziwne, zważywszy na fakt, że jesteśmy dla siebie obcymi ludźmi... – głos drżał jej z nerwów. – Ale, proszę, pozwól mi zostać. Nie mogę wrócić do domu – zaczynała brzmieć desperacko. – Jeszcze nie teraz.

– Wyjeżdżam – przypomniałem.

– Wiem, dlatego to wszystko jest jeszcze bardziej pokręcone. – Zrzuciła z ramion koc, jakby od samej tej rozmowy zrobiło jej się gorąco. – Ale naprawdę nie mam się gdzie podziać. Spróbuję coś zorganizować pod twoją nieobecność i zniknę, zanim wrócisz. Obiecuję. – Utkwiła we mnie błagalne spojrzenie. – Potrzebuje tylko kilku dni...

Na jej twarzy malowała się cała paleta uczuć, którym daleko było do pozytywnych. Był to namalowany przez życie obraz rozpaczy i bólu, który emanował z każdego pociągnięcia pędzlem. Potrzebowała pomocy, tyle że nie byłem osobą, która mogłaby jej udzielić. Sam ją tutaj jednak sprowadziłem, mając bladą świadomość, że nie jest z nią w porządku. Postąpiłbym nie fair, gdybym teraz kazał się jej wynosić. Poza tym gryzło mnie poczucie winy związane z tym, jak potraktowałem ją parę godzin temu. Błąkała się sama, ledwo ubrana, bosa po ulicach. Z takim brakiem zaradności życiowej albo skończy gdzieś z poderżniętym gardłem, zostanie zgwałcona, albo – w najlepszym wypadku – trafi do przytułku dla bezdomnych. Tak czy siak będę miał ją na sumieniu.

Walczyłem sam ze sobą, lecz zanim zdołałem podjąć ostateczną decyzję, usłyszałem swój głos.

– Zgoda. Możesz zostać.

Nie kontrolowałem tego, co padało z moich zdradzieckich ust. Nie ja zadecydowałem. Czułem się wykorzystany, zupełnie tak, jakby władzę nad moim umysłem przejął ktoś inny. Nie zmienia to faktu, że nie mogłem się wycofać. Nie po tym, kiedy w jej oczach zatliła się iskra. Ledwie widoczna, ale to zawsze coś.

– Naprawdę? – zapytała niepewnie, jakby bała się, że zmienię zdanie.

Przytaknąłem ruchem głowy.

Noelle wypuściła wstrzymywane powietrze. Na rzęsach zakołysały jej łzy, które sekundę później spadły na blade policzki.

– Dziękuję! – Pierwszy raz odezwała się tak głośno. W wykonaniu innego był to normalny ton, w jej krzyk. – Bardzo ci dziękuję... Zdaję sobie sprawę z niedorzeczności mojej prośby... – Pociągnęła nosem, ewidentnie powstrzymując wybuch płaczu.

– Mam trzy warunki – wtrąciłem, licząc, że dzięki temu się nie rozpłacze. Musiała też wiedzieć, że nie pozostawię jej samej sobie. Z jej tendencją do autodestrukcji potrzebowała kogoś, kto będzie jej doglądał.

– Zgodzę się na wszystko – przytaknęła. – Zrobię to, czego sobie zażyczysz. – Zawstydzona, opuściła wzrok.

Przez jej insynuację zagotowało się we mnie z irytacji i niedowierzania.

– Czy ty znowu zasugerowałaś, że mógłbym chcieć...

– Przepraszam – przerwała mi, a jej policzki po raz pierwszy nabrały tak żywego koloru. – Nie chciałam cię urazić.

Cholera, jak dalece sięgała jej desperacja?

– Nie rób więcej takich aluzji – warknąłem.

– Przepraszam...

– I przestań przepraszać! – Przez to, że podniosłem głos, Noelle się skuliła. Zacząłem podejrzewać, że być może była maltretowana, stąd jej lęki i wręcz obsesja na punkcie tego, by nie wracać, skąd przyszła.

Potrząsnąłem głową, by pozbyć się tych nieprzyjemnych myśli. Nie mogłem się tak nakręcać, bo to zaostrzało moją wściekłość, a przy tej dziewczynie musiałem zachować jak najwięcej opanowania.

– Moje warunki – podjąłem po chwili.

Noelle spojrzała na mnie z nieśmiałością niespotykaną u kobiet w jej wieku. Ile ona właściwie miała lat? Przez to, jak wyglądała, ciężko było oszacować różnicę między nami. Bo co do tego, że była ode mnie młodsza, nie miałem wątpliwości.

– Po pierwsze, będąc tutaj, ze mną, nie wolno ci się ranić. – Musiała się dowiedzieć, że choć o tym nie rozmawialiśmy, doskonale zdawałem sobie sprawę z jej pociągu do samookaleczania. – Wiesz, co mam na myśli?

Skinęła szybko głową, wyginając nerwowo palce u rąk. Wyglądała na zażenowaną, ale tym razem nie odwróciła wzroku.

– Po drugie, zaczniesz regularnie jeść posiłki.

Kiwnęła dwukrotnie na znak, że przystaje na moje wymagania.

– I po trzecie, najważniejsze... – urwałem, pozwalając tym słowom osiąść w jej umyśle. – Po upływie dwóch tygodni, które ci dam na uporanie się ze sobą, wyjawisz mi, gdzie mieszkasz. To nie podlega żadnej dyskusji – dodałem, gdy otworzyła usta, by – najprawdopodobniej – zaprotestować. – Pozwolisz, żebym odstawił cię do domu. Jeżeli nie zgadzasz się na którykolwiek z tych warunków, już teraz możemy się pożegnać – mój ton stał się bardziej surowy. Tak tylko zwracałem się do pracowników, którzy coś przeskrobali. Ale ta mała musiała zrozumieć, że nie żartuję.

– Zgadzam się na wszystko – odparła bez wahania. – Jest tylko jeden mały problem...

Moja brew poszybowała do góry.

– Mianowicie?

– Chodzi o punkt drugi – wymamrotała na jednym wdechu. – To nie jest tak, że nie chcę jeść... – jej głos znacząco przycichł. Zauważyłem, że działo się tak za każdym razem, gdy się czegoś wstydziła.

– Możesz wyjaśnić? – Oby moje domysły się nie sprawdziły.

– Wmuszenie w siebie choćby jednego kęsa wymaga ode mnie nie lada wysiłku. – Zaczerpnęła głęboki oddech, jakby chciała dodać sobie odwagi. – Każdego dnia toczę bój sama ze sobą. To tak jakby moje ciało przeciwstawiało się umysłowi. Jestem głodna, ale nie mogę jeść. To dla mnie tortura, chcę jeść, ale nie mogę. Jedzenie rośnie mi w gardle, aż przybiera zbyt duże rozmiary, bym mogła przecisnąć je przez gardło. To blokada, którą ciężko mi pokonać...

Widząc jej smutek i to jak zmaga się sama ze sobą, nawet kiedy o tym opowiada, miałem ochotę schować ją w ramionach. Dać jej fizyczne wsparcie, którego potrzebowała, nawet jeśli nie zdawała sobie z tego sprawy. Nie zrobiłem tego jednak. Nie mogłem.

Nie dopytywałem również o szczegóły jej trudności ze spożywaniem posiłków. Nie dlatego, że nie chciałem ich poznać. Chciałem, ale bałem się, że potwierdzi obraną przeze mnie hipotezę, a tego bym nie zniósł.

– W porządku, nie będę cię do niczego zmuszał, ale musisz mi obiecać, że nad tym popracujemy. – Nie miałem pojęcia, jak się do tego zabrać. Czułem jednak, że powinienem spróbować pomóc jej pokonać tę barierę.

– Okej – przytaknęła słabo.

– Okej – powtórzyłem po niej jak automat. – Skoro już omówiliśmy warunki, to teraz chodź. – Podniosłem się i wyciągnąłem ku niej rękę.

– Dokąd? – Ta jej niepewność zaczęła mnie irytować.

– Skoro mamy zostać współlokatorami, powinnaś poznać dom.

Gdy padło to wyjaśnienie, jakby się rozluźniła. Wstała i podążyła za mną jak posłuszny szczeniak.

Podczas prezentacji poszczególnych pomieszczeń, po raz pierwszy zacząłem żałować, że nie przyłożyłem się do ich urządzenia. Mieszkałem tutaj od ponad pięciu lat, a dom wyglądał, jakby dopiero ktoś się do niego wprowadził. Wynikało to po części z lenistwa, po części z braku czasu, a także z faktu, że zanim go zająłem, przestało mi zależeć na czymkolwiek. Przeprowadziłem jedynie remont i wyposażyłem wnętrza w podstawowe elementy. Większą uwagę poświęciłem tylko kuchni, bo uwielbiam gotować.

Jeśli Noelle żywiła jakiekolwiek obiekcje co do wystroju mojego domu, to zachowała je dla siebie. Nie zadawała też żadnych pytań, odezwała się raptem dwa razy. Dopiero gdy przekroczyliśmy próg łazienki, wstąpiło w nią więcej energii. Oczy zapaliły jej się na widok wielkiej narożnej wanny, a we mnie zrodziło się coś bardzo zbliżonego do dumy.

– Jestem pewien, że gorąca kąpiel dobrze ci zrobi. – Usta ułożyły mi się w lekkim uśmiechu. – Co ty na to?

– Z przyjemnością. – Pierwszy raz w jej głosie pojawiło się coś więcej niż apatia, strach czy zdenerwowanie. Można to nawet uznać za zalążek radości. – Jeśli to nie problem, oczywiście – dodała pospiesznie.

– Żaden... Żaden problem. – Niespodziewanie głos mi ochrypł.

Było w niej coś, co przyciągało mój wzrok jak magnes. Żeby nie spłoszyć jej swoją nachalnością, pochyliłem się i zająłem przygotowywaniem wanny. Udało mi się nawet znaleźć jakiś olejek zapachowy, który w ramach żartu podarował mi mój przyjaciel Cole.

– Mam nadzieję, że woda jest odpowiednia – wymamrotałem. – Poszukam ci coś do przebrania i za chwilę wracam. – Zakodowałem, że trzeba zorganizować jej jakieś damskie fatałaszki i inne potrzebne kobietom pierdoły.

Cholera, to miało być bardziej skomplikowane, niż zakładałem.

Grzebałem w swojej garderobie, aż natrafiłam na różową bokserkę i znoszone spodnie dresowe. Miętosiłem te dwie rzeczy w rękach, zastanawiając się, czy będę w stanie oglądać je po tak długim czasie i to na kobiecie innej niż ich właścicielka. Koniec końców uznałem, że to będzie dla mnie test, którego potrzebowałem, by dowiedzieć się, czy choć trochę się wyleczyłem.

Gdy wróciłem do łazienki, Noelle stała tam, gdzie ją zostawiłem. Na mój widok wygięła usta w coś na kształt uśmiechu.

– Póki co to musi wystarczyć. – Podałem jej spodnie i koszulkę.

Na jej twarzy wymalowało się zaskoczenie, gdy zorientowała się, że wręczyłem jej damskie ubrania.

– Twoja dziewczyna nie będzie miała nic przeciwko temu? – zapytała z wahaniem. – To chyba nie w porządku, żebym mieszkała z tobą pod jednym dachem, nawet jeśli to tymczasowe. Nie chcę stać się przyczyną niesnasek między wami.

Słysząc jej aluzję, pożałowałem, że zaczęła mówić. Wznieciła we mnie uczucia, których nienawidziłem. Nie chodziło o żal czy ból, raczej o wynikającą z bezradności wściekłość. Wściekłość o to, że kiedy trzeba było reagować, miałem klapki na oczach. Przez to do końca życia będą mnie dręczyć wyrzuty sumienia. I przez to zdecydowałem się jej pomóc. Była moją pokutą, co właśnie do mnie dotarło.

– Nie mam dziewczyny – burknąłem ostro.

Odwróciłem się z zamiarem wyjścia, by nie pozostawić jej możliwości do zadawania niewygodnych pytań. Zdążyłem ujść raptem dwa kroki, kiedy usłyszałem jej zabarwiony współczuciem głos.

– Przykro mi, Charlie.

Nie obróciłem się w obawie, że zobaczę w jej oczach litość. Nie zniósłbym tego. Okazało się, że moje rany wcale się nie zagoiły, tak jak myślałem. Wystarczyło zaledwie kilka słów, bym wpadł w szpony przeszłości.

– Nie waż się, Noelle – warknąłem.

Następnie niemal biegiem się od niej oddaliłem.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki