Spis treści

1. Wstęp

2. Monika Jurczyk. Mam na imię Monika, nie Absolut

Wydawca: Miasto Kobiet
Agencja Etna, ul. Przegorzalska 1a/1, 30-252 Kraków
www.miastokobiet.pl

Wszystkie prawa zastrzeżone. Przedruk i reprodukcja całości lub części książki bez zgody wydawcy są zabronione.
© Aneta Pondo, 2019
© Agencja Etna, 2019

Redakcja: Andrzej Politowicz, Barbara Gąsiorowska

Korekta: Barbara Gąsiorowska, Monika Ślizowska

Opracowanie graficzne: Eliza Luty

Zdjęcia Barbara Bogacka / barbarabogacka.com z wyj. stron:
72–73, 134–135, 186–187, 246–247, 302–303, na których są zdjęcia z instagramowych kont bohaterów książki.

Wydanie pierwsze, Kraków 2020

ISBN 978-83-920621-6-5

Bardzo dziękuję:
Monice, Oli, Dagmarze, Michałowi i Joannie za to, że hojnie podzielili się ze mną fragmentami swojego życia; Andrzejowi i Marcelowi za to, że są; Beacie M. Kamińskiej / MakeUp Artist za makijaże do sesji zdjęciowych; Agacie Piotrowskiej prowadzącej sklep Patrizia Aryton (ul. Szpitalna 34, Kraków) za pomoc przy moich stylizacjach do sesji zdjęciowych; Gizeli Jagielskiej, gineklożce, za konsultacje wątków dotyczących endometriozy; miejscom, które udostępniły przestrzeń do sesji zdjęciowych: Nadwiślańska Resto & Vodka Bar, ul. Nadwiślańska 5, Kraków; Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha, ul. Konopnickiej 26, Kraków; Muzeum Sztuki Współczesnej w Krakowie MOCAK, ul. Lipowa 4, Kraków; Restauracji Vanilla Sky, ul. Flisacka 3, Kraków; wszystkim przyjaciołom i znajomym, bliższym i dalszym, za wsparcie.

Chciała być Beyoncé, a została Osą. Chociaż swój biznes zbudowała, chodząc z klientami na zakupy, a nie występując na scenie, jest gwiazdą – błyszczy, ma swój styl, jest niepowtarzalna i pociąga za sobą tłumy.

Ziemia zadrżała pod nią pięć lat temu, w nocy w szpitalu, gdy usłyszała diagnozę dotyczącą jej syna. Kiedy odzyskała równowagę, pomyślała: „przecież jestem panią swojego czasu” i zaczęła budować swoje imperium.

Miała osiemnaście lat, gdy zakochała się w mężczyźnie, którego poślubiła dwa miesiące później. Razem z mężem głosili, że egoizm to nie grzech. Potem on zachorował i zmarł, a ona pokazała, że żałoba nie musi być czarna.

Artystyczną wrażliwość przejawiał już w dzieciństwie. Potrafi tańczyć, grać i śpiewać, ale to z oddechu uczynił sztukę życia.

Gdy jako pięciolatka w rowie na wsi kazała dzieciom śpiewać Czarną Madonnę, nie przeczuwała, że będzie tańczyć nago na teatralnej scenie. A tym bardziej, że później pociągnie ludzi do ruchu jeszcze bardziej intymnego, bo obnażającego nie tylko ciało.

Oto oni: Monika Jurczyk, Ola Budzyńska, Dagmara Skalska, Michał Godlewski i Joanna Hussakowska – bohaterowie książki Mocne rozmowy.

Dlaczego oni? Dlaczego mocne? I dlaczego rozmowy? W rozmowie łatwiej poznać człowieka, gdy siedząc z nim twarzą w twarz, wsłuchujesz się w to, co ukryte pod słowami, gestami, spojrzeniem. Mocne – bo to, co bohaterowie mówią, w swojej autentyczności i odsłanianiu wrażliwych miejsc dotyka podobnych obszarów w nas, czytelnikach. A wrażliwość, jak już wiemy dzięki socjolożce Brené Brown, jest miarą odwagi. Dlaczego oni? Bo inspirują, idąc taką drogą, jaką idzie każdy z nas, na której są wyboje i niewiadoma za zakrętem. Idą, prowadzeni swoją klarowną misją.

Są w Mocnych rozmowach zdania, które trafiają w czułe miejsca, wiercą, nie dają spokoju.

Myślę, że napisałam tę książkę dla siebie, żeby uzyskać odpowiedź na pytania, których istnienia nie przeczuwałam. A skoro dla mnie, to także dla Ciebie, Czytelniku, bo przecież jesteśmy podobni. Mamy takie same pragnienia, chcemy być szczęśliwi, chcemy, żeby nasze życie miało głębszy sens. Szukamy świata lepszego niż ten, który widzą nasze oczy, i nie wiemy, gdzie go znaleźć.

Clarissa Pinkola Estés pisała: „Zadanie, jakie przed nami stoi, nie polega na tym, żeby naprawić od razu cały świat, ale żeby zająć się tymi fragmentami, które są w naszym zasięgu”. Bohaterowie Mocnych rozmów zajmują się właśnie takimi fragmentami rzeczywistości. Każdy w swoim obszarze, na początku niewielkim, znajdującym się na wyciągnięcie ręki, który składał się z pierwszych klientów, pierwszych uczestników warsztatów, pierwszych followersów. A potem się powiększał i jak fala rozchodząca się po wodzie zagarniał kolejne przestrzenie.

Mam nadzieję, że w czasie czytania będziecie mieli ochotę łapać za pisak, żeby podkreślać ważne dla was słowa, zdania, całe fragmenty. Że będziecie odczuwać wzruszenie albo przypływ energii. Że te rozmowy nie pozostawią Was obojętnymi.

Każdy z bohaterów ma swoje supermoce. A jakie są Twoje?

Dla Mamy i Córki,
najważniejszych kobiet w moim życiu

„Ubranie ma zakrywać, nie rzucać się w oczy i ma być w nim ciepło” – to ja, zanim poznałam Monikę Jurczyk.

Pierwszy raz poszłyśmy razem na zakupy siedem lat temu. Monika zaproponowała mi przymierzenie kilku zestawów skomponowanych z ubrań, których sama nigdy nie zdjęłabym w sklepie z wieszaka. Każdy, o dziwo, leżał na mnie idealnie, w każdym wyglądałam jak milion dolarów. Wybranie ich zajęło Monice pięć minut. Wtedy zrozumiałam, że ludzie mają talenty, o których mi się do tej pory nie śniło.

I tak ja, która nienawidzę zakupów i zamiast posegregowanych zestawów mam w szafie kłębiącą się w nieładzie stertę ubrań, za sprawą Moniki zmieniłam swój sposób myślenia o modzie – z lekko pobłażliwego, żeby nie powiedzieć pogardliwego, na akceptujący i doceniający. Potrafię już założyć na siebie mocne kolory, podwijam rękawy, żeby pokazać nadgarstki, i nogawki, aby widoczne kostki wyszczupliły sylwetkę, staram się nie chować talii pod workowatym swetrem. Rozumiem, że ubiór może być zarówno zbroją, jak i sposobem na okazanie drugiemu człowiekowi szacunku.

Kiedy szykowałam się na premierę swojej pierwszej książki, zadzwoniłam do Moniki. Wiedziałam, że dzięki niej nie będę musiała w trakcie imprezy zastanawiać się, czy dobrze wyglądam.

Także od Moniki, dokładnie pięć lat temu, zaczął się pierwszy Klub Miasta Kobiet. I chociaż nadal bliżej mi do modowej analfabetki i abnegatki, to przynajmniej nie udaję już, że to, jak wyglądam, nie ma dla mnie znaczenia.

MONIKA JURCZYK

………………………………………..

Osa, osobista stylistka, pierwsza w Polsce personal
shopperka, autorka książek o stylu i dress codzie.
Uczy, doradza, chodzi z klientami na zakupy,
przegląda cudze szafy.

………………………………………..

personalstylist.pl

………………………………………..

„Pisałam dla was książki, doradzałam i ubierałam. Każdej spotkanej kobiecie powtarzałam: Jesteś boska. I co? W pewnym momencie zorientowałam się, że sobie tego nie mówię. Że jestem dla siebie najsurowszym krytykiem. I do tego zapracowywałam się na śmierć. Prawie dosłownie. Jak to możliwe? Z zewnątrz moje życie wyglądało jak jeden wielki sukces: występy w telewizji, coraz ważniejsze projekty, wyjazdy na zagraniczne zakupy, ja zawsze dobrze ubrana, uśmiechnięta i pewna siebie. Tuż po wydaniu pierwszej książki kariera w fazie wznoszącej. Wtedy runęło moje małżeństwo. Z dnia na dzień mój idealny świat rozpadł się na kawałki”. Tak zaczynasz swoją najnowszą, trzecią książkę, Styl bardzo osobisty. Mocno, a to dopiero początek.

Na Facebooku i Instagramie możemy wykreować się, jak chcemy, ale z jakiegoś powodu prawie nikt nie pokazuje tam swoich słabości. Jak jesteś słaba, to znaczy, że nie jesteś profesjonalna. Istnieje ogromny strach, że gdy ludzie dowiedzą się o twoich problemach, zadziała stereotyp typu, że jak robisz karierę, to nie udają ci się związki, albo nie masz zdrowia. A w życiu wcale nie chodzi o karierę, tylko o to, żeby siebie szanować. Napisałam ten początek z premedytacją, żeby nie było złudzeń, że jestem we wszystkim najlepsza i że mi się wszystko super układa.

Rozwód to duża sprawa, ale przez to, że przydarza się wielu osobom, za szybko przechodzimy nad nim do porządku dziennego. A przecież rozsypują się dziewczyńskie marzenia, że jak już spotkasz faceta, w którym się zakochasz, on ci zbuduje zamek, będziecie mieli dwoje dzieci i będziecie żyli długo i szczęśliwie. Tak się nie dzieje, z różnych powodów, czasami po prostu okazuje się, że dwójka dzieci i zamek to nie twój model, i trzeba znaleźć w sobie odwagę, żeby to zburzyć i zacząć od nowa.

Z tym zapracowaniem się prawie na śmierć wcale nie przesadziłaś.

W Stylu bardzo osobistym opowiedziałam, jak bardzo wykończyłam moje ciało. Nie chciałam, żeby książka była kolejnym poradnikiem przekonującym, że jak kupisz takie i takie buty, to będziesz wyglądać dobrze, a jak będziesz wyglądać dobrze, to będziesz szczęśliwa. Bo ja wyglądam zawsze dobrze, a nie zawsze jestem szczęśliwa, więc to jednak tak nie działa. Dbanie o siebie, dbanie o ubranie znacząco podnosi jakość życia, ale trzeba zwracać uwagę, żeby nie przykrywało tego, co jest pod spodem.

W jaki sposób wykończyłaś swoje ciało?

Przy pierwszej książce przepracowałam się totalnie. Proces wydawniczy już był w trakcie, kiedy zaczęło się walić moje życie osobiste. Ale jak czołg szłam do przodu. Zaczęły się spotkania autorskie, w czasie których potwornie bolała mnie głowa. Nie zastanawiałam się, że się źle czuję. Trzeba było jechać, to jechałam. Pamiętam spotkanie w Łodzi, na którym ledwo żyłam. Na YouTubie jest wywiad z tamtego czasu, w którym widać, że jestem chora – blada jak trup, czerwone oczy. Przetrwałam czas promocji książki na środkach przeciwbólowych i kiedy w końcu trafiłam do lekarzy, żaden się nie domyślił, że mogę mieć zapalenie opon mózgowych, bo funkcjonowałam normalnie i nie miałam klasycznego objawu polegającego na tym, że nie można przycisnąć podbródka do klatki piersiowej. Mówili mi, że jestem zmęczona i powinnam odpocząć. Sugerowali nawet, że wymiotuję, bo jestem w ciąży. Nikt mnie nie traktował poważnie. Prawdopodobnie dlatego, że ja sama nie traktowałam siebie poważnie. Dopiero podczas kolejnej wizyty na pogotowiu zrobiono mi, z dużą łaską zresztą, wszystkie badania, w tym punkcję lędźwiową, która pokazała, że mam dramatycznie wysoki poziom białych krwinek. Nawet nie usłyszałam diagnozy, bo nikt tam specjalnie ze mną nie gadał, tylko lekarz stanął nade mną i powiedział: „No, miała pani rację, jest pani bardzo chora”, a pani ordynator z oddziału zakaźnego zarządziła, że od tej pory mam leżeć i nie mogę nawet, aż do odwołania, podnosić głowy.

Na początku szok – jak to, jeszcze chwilę wcześniej wmawiano mi, że nic mi nie jest, że przemęczenie, a teraz nawet głowy nie mogę podnieść? Pierwszy tydzień leżałam w szpitalu, bez ruchu, pod kroplówką. I tak nie miałam siły. Ani na myślenie, ani na nic. Paradoksalnie, wspominam ten szpital bardzo dobrze.

Odpoczęłaś?

Bardzo. Byłam wręcz wzruszona, że ktoś mi podaje śniadanie. To nic, że były to dwie kromki chleba i pasztet o szóstej rano, bo w szpitalu wszyscy dostają śniadanie o szóstej rano. Byłam wzruszona, że ktoś się mną przejmuje i że w końcu ja nie muszę wszystkiego robić sama. Wzruszyła mnie pani salowa, która zobaczyła książki przyniesione przez moich znajomych i powiedziała, że są za mądre, że ja mam zapalenie opon mózgowych i nie powinnam czytać takich mądrych książek, jak boli głowa. Przyniosła mi swoją Agathę Christie: „To sobie pani poczyta, przy tym pani odpocznie”. Dopiero później się dowiedziałam, że mój stan był tak ciężki, że mogłam umrzeć. W ogóle nie brałam tego pod uwagę. Leżałam w szpitalu prawie miesiąc, a przez kolejne dwa wracałam do zdrowia.

Pamiętam pierwszą „szafę”, którą zrobiłam po powrocie ze szpitala. Powiedziałam klientce, że mogę przyjechać, ale nie mogę się schylać, niewiele właściwie mogę, poza siedzeniem na łóżku i pokazywaniem palcem, co ma robić. I tak to wyglądało, a przy okazji uświadomiło mi, że tak jest lepiej niż wtedy, gdy wchodzę do cudzej szafy, wywalam wszystko i mówię: to możesz, tego nie możesz. Klientka stawia mniejszy opór, gdy robi to sama. Ja siedzę, piję kawę i mówię: „Pokaż mi, w czym nie chodziłaś dłużej niż rok”, i to uruchamia proces. Klientka sama przepracowuje swój stosunek do ubrań. Wtedy wkraczam ja, żeby jej opowiedzieć o fasonach i kolorach odpowiednich dla niej.

Czas, gdy byłam słaba, uświadomił mi, że jak działam na sto procent i totalnie się spalam, jest super, ale jak jestem na pięćdziesiąt procent, nadal jest to ponad oczekiwania moich klientów. Więc nie muszę za każdym razem doprowadzać się do stanu zatracenia i choroby. Na pięćdziesiąt procent możliwości też jestem ekstra.

Musiałaś zachorować, żeby sobie pozwolić na odpoczynek?

Musiałam zachorować, żeby dużo rzeczy zrobić. Mam teorię, że moje ciało wie, że do mnie nie można mówić szeptem, tylko trzeba mi dać w pysk, bo inaczej nie usłyszę. Musiałam zachorować, żeby odpocząć, żeby zauważyć ciało, żeby zmienić fatalne nawyki związane z wykańczaniem się pracą.

Co konkretnie cię wykańczało? Za dużo pracowałaś, za bardzo się przejmowałaś?

Niestety nadal się przejmuję. Już nie tak jak wtedy, ale jednak ciągle za bardzo. Ostatnio mój przyjaciel powiedział mi, żebym przestała być taka odpowiedzialna, bo to mnie wykańcza.

Czym się przejmujesz?

Wszystkim. Przejmuję się, kiedy zasypiam i orientuję się, że np. komuś nie odpisałam. Myślę, o Boże, to jest takie nieprofesjonalne, że nie odpisałam, a przecież powinnam była. Więc to mogą być totalne pierdoły. Przejmuję się, że coś zostało niedopilnowane, pomimo że staram się myśleć o sobie, że mam na imię Monika, nie Absolut. A, jak mówi przyjaciel, skoro nie jestem absolutem, to mam prawo się pomylić. Wiem, że nie da się zrobić wszystkiego, a jednak siedzi we mnie prymuska, która powtarza, że wszystko powinno być zrobione „od do”, bo przecież na tym polega moja praca, bo mam wysokie stawki. Natomiast przestałam tak bardzo cisnąć. Jak ma być jakieś zlecenie, to super, a jak nie, to nie. Jeśli zlecenie kosztuje mnie za dużo nerwów, wolę nie przedłużać umowy, zamiast męczyć się przez następny rok, bo moje zdrowie jest ważniejsze niż ileś tam hajsu na koncie.

Odpowiedziałaś sobie na pytanie, przed czym uciekałaś w pracę?

Przed wieloma rzeczami, przede wszystkim przed emocjami. Pamiętam sytuację, kiedy jechałam samochodem na szkolenie dla stylistek i zadzwoniła mama, aby powiedzieć, że umarła ciocia. Przejęłam się bardzo, a jednocześnie pierwszą myślą po odłożeniu słuchawki było: jak dobrze, że mam pracę, która nie pozwala, żebym zbyt długo tkwiła w szoku i smutku. Przeskakuję w pracę od emocji, których nie chcę. Jeśli masz pracę, która daje ci satysfakcję, flow i feedback, że wszyscy cię uwielbiają, że pod twoim wpływem zmieniło się ich życie, naprawdę bardzo łatwo jest w to popłynąć.

Czy po chorobie wróciłaś do większości starych przyzwyczajeń, czy jednak coś zmieniłaś?

Myślę, że wróciłam do połowy z nich. To było jednak zbyt mocne uderzenie, żeby nie pozostawiło śladu, więc dużo się zmieniło, ale to był zaledwie początek procesu. Potem musiałam dostać kolejny strzał, żeby zostać przywołaną do porządku.

A ten kolejny strzał to?

Endometrioza.

Nie wiedziałaś wcześniej, że ją masz?

Wiedziałam, ale nie dopuszczałam tego do świadomości. Wiedziałam, że coś się dzieje z moimi hormonami, więc w miarę szybko się zdecydowałam na dziecko. A potem machnęłam ręką – jakoś to będzie, jakaś endometrioza, nie umiera się od tego, to kto by się nią przejmował. Okazało się jednak, że ona bardzo boli i że czasem jest groźna dla życia. Wraca do mnie w momentach stresu i wtedy, gdy robię rzeczy, których nie powinnam, które nie są moje.

Jest kompasem dla ciebie?

Tak, tylko trzeba ją usłyszeć. Na razie mi się udaje, odpukać… Choroba trzyma mnie w ryzach dbania o siebie. Raz w tygodniu chodzę na akupunkturę, chociaż lekarze mówią mi: „No i po co pani płaci za tę akupunkturę, skoro może pani kupić sobie tabletki hormonalne za trzydzieści złotych w aptece?”. Abstrahując od tego, że to nie jest żadne rozwiązanie, to kiedy leżysz z tymi igłami i masz godzinę dla siebie, jest to dobry czas, żeby przeskanować ciało, czy wszystko jest z nim w porządku, co boli i dlaczego. W czasie akupunktury milion rzeczy wychodzi, nie tylko endometrioza. I ta godzina, którą musisz wygospodarować, żeby na siebie spojrzeć – niezależnie od tego, co robisz, może to być akupunktura, medytacja, cokolwiek – jest megaważna.

Podobno na endometriozę cierpi co dziesiąta Polka.

I nawet o tym nie wie.

Opowiedz, co to za choroba.

Najbardziej wkurzające jest, że nie ma na nią lekarstwa. Czasem moje feministyczne serce mówi mi, że być może dlatego, że to nie jest męska choroba, więc się nad nią nie pracuje.

Wspomniałaś, że są jakieś tabletki.

Są hormony, ale one nie leczą przyczyn choroby, a jedynie zatrzymują jej rozwój. W bardzo dużym skrócie i uproszczeniu, w endometriozie komórki błony śluzowej macicy, złuszczające się w czasie miesiączki, zamiast wypłynąć z krwią z organizmu, przemieszczają się przez jajowody do jamy brzusznej, a następnie wszczepiają się w różne narządy, np. w pęcherz moczowy, jelito, jajniki. Skupiają się tam w grupki, a potem w torbiele. Krwawią i wywołują ból. Nikt nie wie, dlaczego tak się dzieje. Niektórzy mówią, że to choroba autoimmunologiczna, ale nikt nie zna dokładnych przyczyn. Można więc w endometriozie brać hormony, żeby te grudki nie rosły bardziej. Jak je wcześniej wykryjesz i bierzesz hormony, masz to niejako pod kontrolą. Czytałam jednak wyniki badań, że gdy przestajesz przyjmować leki, endometrioza wraca ze zdwojoną siłą. Innym rozwiązaniem jest wycięcie torbieli. W pierwszym etapie mojej choroby doprowadziłam się do takiego momentu, że musiałam iść na operację, nie było wyjścia. Tego typu zabiegów robi się dużo, więc lekarze traktują je jak usunięcie migdałków prawie. Ale po operacji długo się dochodzi do siebie. Jednym słowem, jak szybko zdiagnozujesz endometriozę, możesz spróbować jakichś alternatywnych metod lub pigułek hormonalnych, ale leku na nią nie ma.

Najgorszy jest ból?

Mnie się długo wydawało, że jak masz okres, to musi po prostu boleć. Byłam przekonana, że jestem taką księżniczką, delikatną, z niskim progiem bólu. Dopiero kiedy nie zauważyłam, że rodzę, bo przy skurczach ból miał podobne nasilenie jak ten co miesiąc, zorientowałam się, że może jednak boli za bardzo.

Co miesiąc mieć ból jak przy porodzie to duże wyzwanie.

Naprawdę myślałam, że bóle porodowe to są skurcze przepowiadające, i dopóki mnie nie powaliło na kolana, nie zorientowałam się, że rodzę. Siedziałam w domu i jak przyjechałam na porodówkę, mówiąc: „dajcie mi znieczulenie”, okazało się, że jest za późno, bo zaraz urodzę, czas znieczulenia przesiedziałam w domu.

Aktorka Lena Dunham usunęła macicę, żeby nie cierpieć z powodu endometriozy. Co myślisz o tak drastycznych zabiegach?

Nie czuję się ekspertem. Wiem, że nie wszystko, co pomaga mnie, będzie pomagać innym. Domyślam się, jak wielki musi być poziom cierpienia i frustracji, żeby usunąć sobie macicę. Pozbywasz się na własne życzenie fragmentu swojego ciała, a to ciało coś ci mówi. Dla mnie to jest ostateczność, ale może ją coś postawiło pod murem tak mocno, że już nie dała rady.

Z pierwszych rozdziałów najnowszej książki wynika, że nie akceptowałaś swojego ciała. Piszesz: „Długo dojrzewałam do tego, żeby uznać, iż to ciało jest w wizerunku najważniejsze. Nie jego wygląd, a akceptacja. Ubierałam je krzykliwie, męczyłam w niewygodnych butach, zamykałam w zbyt ciasnych sukienkach. Zakrywałam samą siebie dużą ilością biżuterii, wariackimi fasonami, dziwnymi zestawieniami. Wybierałam ze swojego ciała to, co lubię, i eksponowałam tylko to. Resztę ukrywałam, udawałam, że jej po prostu nie ma”. Miałaś wtedy tego świadomość?

Zupełnie nie. Jakbym wiedziała, nie robiłabym tego. Zawsze mi się wydawało, że akceptuję siebie w stu procentach. Nie miałam żadnych wątpliwości.

Kiedy one się pojawiły?

Właśnie wtedy, gdy zachorowałam na zapalenie opon mózgowych. Nie możesz umyć włosów, nie możesz wstać w ogóle, nawet głowy nie możesz podnieść.

I nagle dostrzegasz, że masz ciało?

Że masz ciało i że ono ma ci coś do powiedzenia. Niezależnie, co tam sobie w głowie wymyślisz, nie zrobisz tego, bo ono cię zatrzyma. Głowa swoje, ciało swoje. A moje ciało miało dosyć po prostu.

Czego nie akceptowałaś najbardziej?

Nie wiem, czy to o akceptację chodzi. Dla mnie było oczywiste, że mam ciało i że ono ma działać. Bo ja tak chcę, bo mam rzeczy do zrobienia. Jeśli chodzi o akceptację, brzuch musiałam przepracować na milion sposobów, żeby go polubić, cała reszta zawsze była OK. Więc chodziło głównie o sposób, w jaki je traktuję.

Instrumentalny?

Tak, ono ma być i ma robić.

Spacery, masaże, balsamowanie – nie robiłaś dla ciała takich rzeczy?

To były półśrodki. Gdy zaczęła mnie boleć głowa, pierwsze, co zrobiłam, to wzięłam masaż. Ale niezależnie od tego, czy to jest ubranie, masaż czy balsamowanie, jeżeli robisz to instrumentalnie, czyli po to, żeby ciało działało, to nic nie da. Boli cię – idziesz na masaż, jesteś zestresowana, masz spięty kark – idziesz na masaż. I mówisz sobie, że tyle zrobiłaś dla swojego ciała. Nieprawda, zrobiłaś to, żeby dalej harować i żeby cię nic nie bolało.

Jak to dziś wygląda?

Jest lepiej. Jak moje ciało jest zmęczone, daję mu czas, żeby wypoczęło. Nie wywieram na nim presji, że musi już natychmiast zacząć działać.

W książce zadajesz dużo pytań, można powiedzieć, coachingowych. Tak jakby pytania o zawartość szafy były pytaniami o coś więcej, jakby ubrania były czymś więcej niż sukienką, spodniami, spódnicą.

Bo są. Ubrania mówią. Gdybyśmy umieli czytać z ubrań, byłoby nam łatwiej. Wiedziałabyś, dlaczego dzisiaj ubrałaś się tak, a nie inaczej, dla kogo się ubrałaś i czy to jest twoje, czy nie. Takie diagnozowanie swojego stylu od czasu do czasu jest potrzebne. Bo nagle coś zakładasz, nie czujesz się w tym dobrze i myślisz: może ja już z tego wyrosłam. Może wyrosłam z sukienek z falbankami, może wyrosłam z glanów, może wyrosłam z czegoś tam. Rozwijamy się, więc ubrania idą z nami.

Co czytasz z ubrań?

Dużo rzeczy. Z mężczyzn czyta się łatwiej niż z kobiet. Bo my mamy bardzo dużo masek i dużo różnych sposobów, żeby się ukryć. Faceci ubierają się bardziej intuicyjnie, czyli bardziej w zgodzie ze sobą. Więcej można rozpoznać. Jak widzisz turystyczne, wygodne sandały, które odprowadzają powietrze i amortyzują, na pewno masz przed sobą gościa, który jest strategiem, czyli wojownikiem, musi gdzieś dojść, ma cel. Jak te sandały są supermodne, w ekstra kolorze i z wielkim logo, to masz gwiazdę. Jak sandały są najzwyklejszymi sandałami, ale wygodnymi, jest to realizator, który po prostu potrzebuje czegoś komfortowego, ładnego, co się wpisuje w konwencję. Realizatorzy lubią wyglądać tak jak inni. Lubią mieć to samo co inni. A jak masz klasyczne sandały albo klasyczne buty, masz analityka przed sobą.

A spodnie? Krótkie spodenki, długie spodnie?

Krótkie czy długie – to raczej bez znaczenia. Bardziej istotny jest kolor. Zobacz, pan, który tam siedzi, w granatowych podwiniętych spodenkach, na pewno ma w sobie element osobowości gwiazdy.

Dlaczego?

Bo musiał się nad tym wywinięciem zastanowić. Założył też koszulkę, która nie jest zwykłym T-shirtem, ale ma gdzieniegdzie modne odbarwienia. Nie wystają mu skarpetki z tych butów. Musiał się skupić nad tymi elementami, więc mu zależy na wyglądzie. Temu z lewej strony też zależy, ale w nim widzę pomieszane typy osobowości żółtego z czerwonym, czyli gwiazdy ze strategiem, bo ma na sobie wygodne ubranie, jak strateg, ale zegarek jest taki duży, że po prostu oczy wybija, jak u gwiazdy. Gwiazdę widać. Przyciąga uwagę.

Jak to wygląda u kobiet?

Podobnie. Kobieta, która ma superwygodne buty, jest albo realizatorką, albo wojowniczką. Bo albo potrzebuje latać dookoła ludzi, albo potrzebuje gdzieś w nich dojść. Żeby założyć buty ładniejsze, które widać, które błyszczą, trzeba mieć domieszkę gwiazdy. To nie są już zwykłe buty, tylko coś na nich się dzieje. Niewygodne buty noszą tylko gwiazdy, bo one cierpią dla mody. Gwiazda lubi mieszać wzory, kolory, im więcej się dzieje, tym lepiej. Jak nie lubisz prasować, to raczej jesteś wojowniczką, bo ci się nie chce marnować czasu na coś, co uważasz za relikt społeczny. Nie musisz mieć kołnierzyka wyprasowanego, żeby zdobywać świat. Ale analityczki, żeby się czuć bezpiecznie, profesjonalnie, już muszą. Dlatego że te zagniecenia na koszuli by je po prostu rozpraszały. One są tak skupione na szczegółach, że każdy element, który nie pasuje do jakiejś ich koncepcji, jest nie do przyjęcia.

Wymieniłaś gwiazdę, wojowniczkę, analityczkę, realizatorkę i dodałaś jeszcze różne kolory. Co to za podział?

W wielu metodach coachingowych wykorzystuje się podział na cztery typy osobowości i przyporządkowuje im się zestaw dominujących cech i kolorów. Ja powiązałam różne typy osobowości ze sposobem ubierania. W drugiej książce o dress codzie, Szefowa swojej szafy, wydzieliłam cztery typy modowych osobowości: Czerwoną Wojowniczkę, Żółtą Gwiazdę, Zieloną Realizatorkę i Niebieską Analityczkę. Rzadko jesteśmy jednym typem osobowości, ale zwykle któryś z nich jest dominujący. Czerwona Wojowniczka to liderka dopasowująca ubranie do celu, jaki zamierza osiągnąć. Żółta Gwiazda jest bardzo świadoma stylu i siły ubrań, lubi się wyróżniać. Zielona Realizatorka przeciwnie, chce wyglądać ładnie, ale bez rzucania się w oczy. Niebieska Analityczka jest ubrana zawsze zgodnie z zasadami. W najnowszej książce Styl bardzo osobisty zamieściłam test, który pomaga rozpoznać, jakim się jest typem.

NIE MUSISZ
MIEĆ
WYPRASOWANEGO
KOŁNIERZYKA,
ŻEBY ZDOBYWAĆ
ŚWIAT.

Kim ty jesteś według swoich sylwetek, wyróżników i innych modowych systemów?

Mam sylwetkę Y, czyli szczupłe nogi, trochę szerszą górę, głównie ramiona, i większy biust.

Jestem typem kolorystycznym zimnym, czyli wyglądam dobrze w zimnych odcieniach kolorów. A mój modowy styl osobowości to czerwono-żółta, wojowniczka i gwiazda, czyli można powiedzieć: generał-gwiazdor.

Bardziej gwiazda czy bardziej generał?

Różnie. W pracy jestem bardziej generałem, a w relacjach towarzyskich albo sytuacjach medialnych gwiazdą. Mój partner Michał mówi, że gdy zaczynam pracować, robię się całkiem „czerwona”. Nie dbam wtedy o relacje, tylko o to, czy cel zostanie osiągnięty i jak szybko.

W twoim systemie są jeszcze wyróżniki, czyli jakiś charakterystyczny, niepowtarzalny dodatek.

U mnie wyróżniki się zmieniają, bo szybko się nudzę. Najbardziej wierna zostałam blond włosom. W książce wprowadzam nowy system – kwadrat stylu, który pozwala na wyodrębnienie czterech wyróżników określających elementy sylwetki, które chcemy eksponować, nastrój stylizacji, wartości, jakie pragniemy komunikować strojem, oraz jego charakter. Ja lubię się ubierać ekstrawagancko i kobieco jednocześnie. Zawsze tworzę miks czegoś, co jest kobiece, z czymś, co jest tak nieoczywiste, że niektórzy powiedzą: „super”, a inni, że beznadziejne.

Powiedziałaś wcześniej, że gdybyśmy umieli czytać z ubrań, byłoby nam łatwiej. W jaki sposób tę wiedzę można wykorzystać?

Inaczej komunikujesz się z osobami, które mają różną osobowość. Do gwiazdy mówi się emocjami. Ponieważ jestem gwiazdą pomieszaną z wojowniczką, nie lubię szczegółów. Im więcej mi ich podasz, tym bardziej mnie zanudzisz, będę wywracać oczami, zacznę sprawdzać telefon, może wyjdę, bo potrzebuję bodźców. Z kolei moje „wow, ekstra wyglądasz” na analityczkę nie zadziała w ogóle. Ona potrzebuje dokładności, szczegółów. Doradzam czasem w salonach optycznych, jakie kupić oprawki okularów. Analityk albo analityczka zawsze zapytają, z czego są zrobione i ile mają lat gwarancji. A ja tego nie wiem, bo mnie to nie interesuje. Mnie interesuje, jak one wyglądają, jakie robią ogólne wrażenie. Czy są ciężkie, czy się połamią, czy nie, jak na nich usiądziesz, jest dla mnie sprawą drugorzędną, bo nie jestem praktyczna; analityk zawsze o to zapyta.

To, o czym mówisz, czyli charakter gwiazdy czy analityczki, można poznać nie tylko po ubraniu, ale też po sposobie mówienia czy z mowy ciała.

Tak, ale po ubraniu jest najprościej. Moda jest błyskawicznym językiem. Nie wiem, o czym ci ludzie naokoło nas rozmawiają, ale jestem w stanie wyczuć, jak ja powinnam do nich mówić, żeby mnie słyszeli w ogóle.

Można się pomylić? Bo np. gwiazda nie ubierze się jak gwiazda?

Każdy się czasem myli. Ale akurat gwiazda nigdy nie ubiera się jak niegwiazda. Gwiazdę widać zawsze. Zawsze coś ją zdradzi. Kolor paznokcia. Jakiś błysk. Złamanie jakiejś reguły. Moim zdaniem nawet w banku, gdzie panuje sztywny dress code, jesteś w stanie zauważyć gwiazdę. Może to być mężczyzna w czerwonych skarpetkach. Znalazł sobie ten jeden punkt w regulaminie, który nie jest określony, i po prostu musiał zaznaczyć swoją indywidualność, bo inaczej nie czułby się dobrze, bo się nie lubi dopasowywać. Zmyłki zdarzają się najczęściej w sytuacjach formalnych, gdy obowiązuje dress code. Szczególnie kobiety lubią się przebrać za kogoś, kim nie są, bo chcą być silniejsze, bardziej profesjonalne. Wtedy siedzi przed tobą pani, która wygląda jak zimna analityczka skoncentrowana na Excelu, a najchętniej by cię przytuliła i zapytała, co słychać. Ale nie widać tego po ubraniu, które jest jej zbroją, maską. Maski nie zawsze są złe, one czasem pomagają. Nie musimy się wszyscy nagle odsłonić i powiedzieć: dobra, ja jestem właśnie taka, kochajcie mnie wszyscy. Żyjemy w społeczeństwie i dopasowujemy się.

Czy możemy to, co ty świadomie czytasz z ubrań, wyłapać podświadomie?

Tak. Zależy to m.in. od tego, na ile jesteś empatyczna. O, zobacz, tamten pan ma koszulkę z logo, to już całkowicie gwiazda.

Dla mnie jest to bardzo ciekawe, bo ja tego w ogóle nie rozpoznaję.

To jest megaciekawe. Uczę tego w firmach i nagle się okazuje, że dress code nie jest nudny i nie sprowadza się do sztywnego kołnierzyka i odpowiedniej długości spódnicy. Są np. mężczyźni, którzy muszą mieć zawsze podszewkę, uwielbiają to, chcą być zauważalni. Ja wolę być ubrana dziwnie niż nijako. A ten pan, którego ci pokazałam, jest też trochę czerwony.

Bo ma plecak?

Tak.

Musisz mieć dużą frajdę z obserwowania ludzi.

Nie włączam tej umiejętności na co dzień, bo bym zwariowała. Zrobiłam to teraz, żeby pokazać ci, jak to działa.

Czy to jest jakiś twój wyjątkowy dar, czy każdy, kto zajmuje się modą, to ma?

Wydaje mi się, że nie każdy. My, ludzie mody, jesteśmy zwykle gwiazdami, więc mało nas interesuje, co tam u innych, my wiemy lepiej (śmiech).

Chcielibyście wszystkich przebrać za gwiazdy?

Za siebie (śmiech). Cała praca polega na tym, żeby gwiazdę w sobie stonować, chociaż minimalnie, i dopuścić do wiadomości, że ktoś może nie lubić szpilek lub czegoś tam. Chociaż to trudne i serce krwawi, no ale cóż zrobisz.

Jak się ta gwiazda przejawiała u ciebie, gdy byłaś małą dziewczynką?

Moja rodzina opowie ci anegdotkę o tym, jak mała Monika śpiewała czternaście zwrotek ballady o Henryczku, a oni musieli tych czternastu zwrotek wysłuchiwać na każdych imieninach i urodzinach. Bo Monika śpiewała. Nadal lubię śpiewać. Gwiazda wychodziła ze mnie na wszystkich akademiach, musiałam coś zaśpiewać, wyrecytować, lubiłam występować. Taka byłam jako mała dziewczynka.

MODA JEST BŁYSKAWICZNYM JĘZYKIEM. Nie wiem, o czym ci ludzie naokoło nas rozmawiają, ale jestem
w stanie wyczuć, jak ja powinnam do nich mówić, żeby mnie usłyszeli.

Czyli mogłabyś być aktorką.

Mogłabym być Beyoncé (śmiech). Chciałabym być Beyoncé, bardzo mnie scena kręci. Gdybym poszła inną drogą, zostałabym piosenkarką. Aktorką raczej nie, bo aktorka musi się bardziej odsłonić, bardziej wybebeszyć, a piosenkarka wychodzi, śpiewa, rzuca włosami i jest gwiazdą.

W ubraniach też byłaś gwiazdą jako dziewczynka?

Nie wiem, czy byłam gwiazdą w ubraniach, natomiast na pewno bardzo lubiłam się ubierać dziwnie. Najdziwniejsze były zwykle moje czapki, śmieszne, oryginalne, wyszukane. Były to czapki na miarę możliwości, teraz bym się w nich nie pokazała. Ciągnęło mnie do rzeczy, w których wyglądałam inaczej niż wszyscy.

Skoro chciałaś być Beyoncé, w dodatku w dziwnej czapce, dlaczego nie pociągnęło cię w stronę kariery scenicznej?

Z rozsądku. Bo tylko w połowie jestem gwiazdą, ale druga połowa to wojowniczka, czyli strateg. Poszłam więc na studia politologiczne, bo byłam młodą aktywistką i polityczką, i tak miało być już na zawsze.

Jak się przejawiał twój aktywizm?

W liceum byłam przez dwie kadencje przewodniczącą sejmiku młodzieżowego województwa opolskiego. Powołałam w tym województwie instytucję rzecznika praw ucznia, zainicjowałam akcję organizowania korepetycji dla biedniejszych dzieci i zaopatrzenia ich w różne artykuły szkolne. Bardzo mi się to podobało.

Gwiazdorstwo może się więc przejawiać w różnych sytuacjach, nawet w byciu politykiem?

Myślę, że chodzi też o charyzmę.

Poszłaś więc na politologię.

Wydawało mi się to bardzo logicznym ciągiem wydarzeń, skoro już to robiłam. A ja nie lubię zmian.

Nie wierzę.

Naprawdę, nienawidzę zmian.

Chyba że chodzi o zmianę ubrań.

Nawet to niekoniecznie. Zdziwiłabyś się, gdybyś zobaczyła moją szafę. Mam rzeczy, o które się boję, że się zniszczą. Bo co, jak ich nie będzie? Już sobie nie będę mogła kupić takiej samej sukienki, a to moja ulubiona. Kiedy kupuję sukienkę i wiem, że ją kocham, boję się, co się stanie, jak się zużyje. Więc przywiązuję się do ubrań, tak jak przywiązuję się do sytuacji, do określonej wizji. Tak samo było z polityką.

A jednak nie zostałaś polityczką.

Okazało się, na szczęście albo nieszczęście, że te studia to trochę krok wstecz. Samorząd studencki robił prawie to samo, co ja trzy lata wcześniej w mojej małej młodzieżowej radzie miasta. A ja chciałam więcej. Poza tym okazało się, że samorząd i polityka to trochę inne rzeczy, i ta polityka nie podobała mi się tak bardzo.

Ale studia skończyłaś?

Na drugim roku zostałam Osą, osobistą stylistką, i już wiedziałam, że nie będę zajmować się polityką, jednak studia skończyłam, żeby dać moim babciom oprawioną w skórę pracę magisterską. Ale też dlatego, że moi klienci to ludzie światli, i wszystko, co czytam, czym się interesuję, co przeżywam, przekłada się na moją pracę, bo to nie są tylko ubrania. Dużo wiem o świecie, bo mnie przycisnęli na tym UJ-ocie, a to wzbogaca moją pracę.

Jak babcie przyjęły, że nie będziesz się zajmować polityką?

Dobrze. W mojej rodzinie wszyscy jesteśmy dość odważni. Nigdy nikt mi nie powiedział, co mam robić, że mam być polityczką, lekarką albo prawniczką. Nie usłyszałam tego ani od rodziców, ani od babć. Jestem im wdzięczna, że miałam pełną wolność wyboru. Kiedy już jako dorosła kobieta zastanawiałam się nad tym, doszłam do wniosku, że jest to niesamowicie rzadkie.

Jedna z moich babć na emeryturze pracowała w sklepie z ubraniami, interesuje się modą i powiedziała, że jakby wiedziała 30–40 lat temu, że jest taki zawód jak stylistka, też by nią została, bo to jest superzajęcie. Druga babcia dopytywała, czy na pewno mi na wszystko wystarcza pieniędzy i czy to jest fajna praca. Obie są moimi wiernymi fankami, są ze mnie dumne i czekają na moje występy telewizyjne.

Jak w ogóle wpadłaś na ten pomysł? Na Osę? Na to, że ludzie będą ci płacić za to, że wyrzucasz im ubrania z szafy i chodzisz z nimi na zakupy?

Musisz pamiętać, że jak jesteś charyzmatyczną osobowością, jak uważasz, że jesteś najlepsza i najfajniejsza na świecie, a jeszcze dołączysz do tego brak wątpliwości związany z tym, że jesteś na drugim roku studiów, i myślisz, że uda ci się wszystko, to masz duże szanse na powodzenie.

Żadnych wątpliwości?

Żadnych. To było wspaniałe. Teraz mam ich dużo. Im jestem starsza, tym mam ich więcej i one mnie hamują. Wtedy się nie wahałam, bo nie miałam nic do stracenia. Nic poza studenckim czasem. Ale jak masz dwadzieścia ileś lat, to czasu masz potąd, a kolektywne picie piwa mnie nie kręciło, nie dawało mi energii, więc nie miałam co żałować studenckiego życia.

A pomysł nie był mój. Przyjaciółka Ewa powiedziała mi, że istnieje w Londynie ktoś taki jak personal shopper i może ja mogłabym robić coś podobnego w Polsce. Odpowiedziałam, że jasne. Ale jakbyś mi w tamtym czasie powiedziała, że mogę być Beyoncé, też bym powiedziała: jasne. W ciągu miesiąca miałam nazwę, logo, stronę i szybko okazało się, że jestem w tym po prostu bardzo dobra.

Kto był twoim pierwszym klientem i skąd wiedziałaś, że jesteś w tym bardzo dobra?

Moim pierwszym klientem był mężczyzna. Poszłam z nim na zakupy. Wybrałam mu rzeczy, on je wszystkie kupił i był superzadowolony. Skąd wiedziałam, że jestem dobra? Było to dla mnie tak łatwe, że nawet nie zauważyłam, kiedy ten czas minął. Nie miałam wtedy jeszcze opracowanego swojego systemu sylwetek, który teraz bardzo ułatwia mi pracę i uczenie innych, po prostu poszłam z nim na zakupy, on wyglądał ekstra i czuł się super. To było naturalne i nadal takie jest. Przed spotkaniem z klientką powtarzam sobie: tylko nie myśl za dużo. Najlepiej jest wtedy, gdy pozwalam naszemu spotkaniu „płynąć”.

Od początku czułaś, że personal shopper to dobry biznes?

W ogóle nie traktowałam tego jak biznesu i nie analizowałam pod kątem finansowym. Żadnych planów, wszystko z serca. Po części dlatego po drodze popełniłam trochę biznesowych błędów.

Jakie to były błędy?

Wiele ich było. Kiedyś wymyśliłam platformę z kursami online i ją zrobiłam. Kosztowała dużo pracy i pieniędzy. Ale to było za wcześnie, nie miałam pomysłu, jak sprzedać kursy, i zabrakło mi konsekwencji, żeby je rozwinąć. Najbardziej lubię kreatywną pracę, a dobrze byłoby jeszcze to, co się wymyśli, poukładać i sprzedać. I tak nadal, moim zdaniem, robię za dużo rzeczy.

To „za dużo” to aktualnie co?

Chodzę z klientami na zakupy i „robię im szafę”, czyli przegląd garderoby. Szkolę firmy z dress code’u, szkolę stylistów. Piszę bloga i książki. Robię filmy na YouTube, relacje na Instagrama, prowadzę grupy na Facebooku, co tydzień przygotowuję stylizacje Os. To jest masa roboty. A to i tak nie wszystko. Doradzam klientom w salonach, a ostatnio miałam mentoringi biznesowe.

Wracając do początków, o Osie, jako o biznesie, zaczęłam myśleć późno, gdy zorientowałam się, że jestem zdana sama na siebie. Pracowałam w czasie studiów w różnych miejscach, w SAPU jako modelka, a później dziennikarka, potem w sieciówce, gdzie liznęłam korporacji, łącznie z wyzyskiem i mobbingiem. Jestem im za to bardzo wdzięczna, bo wtedy postanowiłam, że nie będę tak pracować, nigdy w życiu. Prowadzenie firmy nie przerażało mnie, nie wydawało mi się trudne, na pewno łatwiejsze niż dostosowywanie się do cudzych warunków. Podobało mi się oczywiście, że jako osobista stylistka zarabiam pieniądze. Ale pieniądze nie zawsze są warte wysiłku, jakiego wymagają. Pięć lat temu wzięłam duże zlecenia, które mnie wykończyły zupełnie. Zarobiłam spore dla mnie, jak na tamte czasy, pieniądze, ale byłam tak zmęczona, że przestałam robić kursy dla stylistek, mimo iż nieźle na tym zarabiałam i jestem w tym dobra, umiem uczyć i większość dziewczyn, które wyszkoliłam, pracuje.

A bycie modelką podobało ci się?

Nie, bo modelki nie mogą mówić. Nikt się nie liczył z moim zdaniem. Modelka ma się w coś ubrać i iść. Nie ma nic do powiedzenia. Nie lubiłam tego. Nie znoszę po prostu nie mieć nic do powiedzenia.

Jednak teraz do tego wróciłaś, bo w socialmediach pokazujesz ubrania na sobie.

Nie czuję się modelką. Pokazuję siebie i ubrania, a nie same ubrania. One grają ze mną. Jak ja się w nich czuję dobrze, zdjęcie wychodzi dobrze, jak się w nich czuję gorzej, zdjęcie wychodzi gorzej, i to widać. Modelka jest od tego, żeby zawsze jak najlepiej zaprezentować każde ubranie, a także wizję projektanta. Więc to jest zupełnie coś innego, niż jak masz swoją sukienkę i czujesz się w niej dobrze, i robisz sobie w niej zdjęcie na Instagrama.

Mówiłaś o błędach, a masz jakieś biznesowe zasady, których się trzymasz?

Mam wiele zasad, np. wolne weekendy. Inna zasada: robię rzeczy, co do których nie mam wątpliwości. Jak mam wątpliwości, to znaczy, że nie mam wątpliwości. Jak czuję, że nie powinnam czegoś robić, mam tego nie robić. I tyle, to jest po prostu intuicja. Ale najważniejszą zasadą jest cenienie własnej wartości. Większość stylistek jest ode mnie tańsza, ale uznałam, że ja nie konkuruję ceną. To jest moja kluczowa zasada. Konkuruję jakością i tym, że mam opinię takiej, która sobie poradzi. Jak sobie inna stylistka nie radzi, dzwoni się do Osy.

Często masz takie sytuacje?

Tak. Słyszę: „Wie pani, my się tak martwimy, bo z panią prezes sobie wcześniej pani stylistka nie poradziła, i co, jak pani prezes znów będzie niezadowolona?”. Mówię wtedy, że pogadamy, jak będzie niezadowolona. Mam opinię stylistki do zadań specjalnych. Chociaż wcale tak się nie czuję, bo rzadko przytrafia mi się ktoś naprawdę bardzo, bardzo trudny. Niestety zdarza się, że moje coachingowe podejście do klientów sprawia, że ktoś zakłada, że w jeden dzień potrafię wyleczyć jakiś jego olbrzymi kompleks, np. krzywych nóg, ale sorry, nie jestem w stanie tego zrobić. Nie potrafię wyprostować nóg.

Są takie oczekiwania wobec ciebie?

Wyobraź sobie taką sytuację, że pani ma ładne włosy, dobrą figurę i krzywe nogi. Nie jakoś bardzo, ale i tak całe jej życie jest skoncentrowane na tych nogach. Więc pracujemy, zarówno rozmową, jak i ubraniami, żeby to zmienić. Jeśli bardzo nie akceptujesz tego, że masz krzywe nogi, to nosisz szerokie spodnie, logiczne, prawda? Więc moja praca polega też na tym, żeby przekonać klientkę do jakiegoś fasonu. Bo nie ma rurek, które ukryją krzywe nogi, no po prostu nie da się tego przeskoczyć. Nie jestem psycholożką, nie uważam się za coacha. Pracuję z ubraniami, ale mam notes pełen telefonów do dobrych ludzi, którzy znają się na tym, na czym ja się nie znam. Mówię wtedy: może pójdziesz tu i tu, i jak ci to pomoże, wrócimy do rurek. Są rzeczy, których stylistka za ciebie nie zrobi, nie ma cudów.

Czy są różnice między oczekiwaniami kobiet i mężczyzn, z którymi chodzisz na zakupy?

Wszystko jest inne. Mężczyźni wynajmują profesjonalistkę, żeby outsourcingować usługę, żeby ktoś za nich zrobił zakupy, bo ich nie lubią, bo mają inne zadania. Dobry wygląd jest celem do zrealizowania, jest im potrzebny, np. w pracy. Zazwyczaj usługa jest szybka, bardzo konkretna, nie ma za dużo dyskusji. Jak mężczyźnie podoba się to, co proponuję, kupuje to i jest zadowolony. Nie ma rozwodzenia się nad miłością do siebie, akceptowaniem swojego ciała. Nie chcę generalizować, mężczyźni też mają swoje ukryte problemy, ale nie oczekują ich rozwiązywania podczas zakupów. Mam wrażenie, że mężczyznom nie trzeba mówić, że są warci ubrań. Stoją przed lustrem, widzą, że wyglądają ekstra, i wiedzą, że są tego warci, że mogą wydać na siebie pieniądze i czuć się super.

A kobiety?

Nad kobietami trzeba pracować. Kobiety się otwiera, leczy z kompleksów, uświadamia im, skąd się te kompleksy wzięły, po kim przejęły przekonania na temat zakupów i dlaczego uważają, że nie mogą kupić torebki za tysiąc złotych, chociaż zarabiają wystarczająco dużo i stać je na to, i jest to lepsza inwestycja niż trzy tańsze torebki.

Co się zmienia w życiu tych kobiet po zakupach poza tym, że wydadzą dużo pieniędzy?

Dużo to jest pojęcie relatywne. Co to znaczy dużo?

Nie mam koncepcji.

No właśnie, dla każdego „dużo” oznacza coś innego i często nie zależy to od zamożności osoby, tylko od mentalności. Zakupy są okazją do pracy z przekonaniami na temat pieniędzy, wyniesionymi najczęściej z domu. Pomagają zobaczyć, ile to jest dużo pieniędzy wydanych na ubrania dla siebie i czy jesteśmy w stanie pozwolić sobie na to mentalnie. Dla niektórych trzy tysiące to dużo, dla niektórych mało. Czasem dziewczyny liczą, ile wydają na kompulsywne zakupy, i okazuje się, że mają w szafie pełno niepotrzebnych, nietrafionych, do niczego niepasujących ubrań, więc są to pieniądze wyrzucone w błoto.

A co do zmian życiowych, zmienia się dużo. Dostaję różne maile, niektóre kobiety się rozwodzą (śmiech), to najbardziej ekstremalny przypadek, niektóre mają odwagę poprosić szefa o podwyżkę, bo nagle czują się tego warte. Pamiętam, jak robiłam charytatywnie metamorfozy w urzędzie pracy, dla dziewczyn, które wyszły z patologicznych rodzin. Miały cały kurs przystosowania do życia na nowo. Jedna z dziewczyn założyła czerwony żakiet i powiedziała: „Teraz jestem taka jak one”. Zapytałam: „jak kto?”. „Jak te wszystkie dziewczyny z telewizji, co robią karierę”. Spojrzała w lustro i zobaczyła w sobie nową jakość. Czerwony żakiet z Zary za 139 złotych może zrobić taką różnicę, taki przeskok w głowie.

Szafy kobiet i mężczyzn też są inne?

Szafy mężczyzn są mniejsze.

Usługa, którą proponujesz, przegląd szafy, kojarzy mi się z niesamowitą intymnością.

Bo to jest intymne.

Trzeba mieć dużo odwagi, żeby wpuścić cię do swojej szafy?

Nie tylko mnie, każdego. Ja nie lubię, jak mi ktoś zagląda do szafy. Niezależnie od tego, czy to jest stylistka, czy ktoś inny. Zaglądanie, co i jak jest poukładane, jest bardzo, bardzo intymne, dlatego że w ubraniach widać każdą historię.

Masz więc taką szafę i co w niej widzisz?

Wszystko. Czy tata był wojskowym na przykład.

Bo poukładane ubrania?

Marynarki z ciężkich materiałów i z wielkimi guzikami, oficerki. Możliwie, że lubisz jeździć konno, ale może być tak, że tata zawsze ci mówił, że tylko ciężkie marynarki są porządne, a lekkie i bez podszewki to zło.

Czasem zawartość szafy nie zgadza mi się z osobowością. Widzę na wieszakach niebieską koszulę, białą koszulę, ołówkową spódnicę, czarną, granatową, buty z kwadratowym noskiem. Typowa szafa analityczki, ale rozmawiałam wcześniej z klientką i wiem, że na pewno nie jest analityczką. „Bo mi mąż doradza, on ma lepszy gust”, tłumaczy. No tak, mąż na pewno jest analitykiem.

Czyli w małżeństwie można nie dobrać się nawet stylistycznie?

To działa naprawdę bardzo różnie. Możesz mieć takiego samego faceta jak ty, możesz mieć takiego, który jest w połowie jak ty, a w połowie nie, możecie być kompletnie odmienni. Świadomość tego bardzo pomaga rozumieć zachowania. Dlaczego na jednego faceta działa, jak kobieta jest zajęta? Bo lubi rywalizację, jak nie ma rywalizacji, nie ma zabawy. Wolna dziewczyna nie jest dla niego żadnym wyzwaniem.

Czy po szafach twoich klientek widać, że np. mają problem z niedowartościowaniem się albo z wydawaniem na siebie pieniędzy?

Na pewno widać czasem, że mają problem z wydawaniem pieniędzy. To temat rzeka, jeżeli chodzi o kobiety. Niezależnie, ile zarabiają. My jako kobiety musimy mieć milion usprawiedliwień, że możemy sobie coś kupić. Nie ma u nas takiego myślenia: „Pozwól sobie, nie musisz mieć na to finansowego ani praktycznego argumentu, że ci to pasuje do wszystkiego. Nie musisz, zarabiasz pieniądze, więc też możesz je wydać na siebie i kropka”. Nie trzeba żadnej legitymizacji.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki