Przemysław Olek

Literki Aurelki. O średniku, który nie chciał być średniakiem.

© Przemysław Olek, 2020

Alfabet — gromada wesołycyh gryzmołów, których wygląd budzi u kilkulatka podsycane dziecięcą wyobraźną i zapadające w pamięć skojarzenia. Czy literkowe i interpunkcyjne stworki — z czasem poskładane — zamienią naszą pociechę w wytrawnego czytelnika, wrażliwego na słowo pisane? Oby…

ISBN 978-83-8189-731-0

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Literki Aurelki. O średniku, który nie chciał być średniakiem.

2. Strona 1

3. Strona 2

4. Strona 3

5. Strona 5

6. Strona 6

7. Z powrotem na stronie 2.

Ten nieśmiały debiut w dziedzinie literatury dziecięcej dedykuję moim kochanym Córeczkom — Dagmarce, która już umie czytać (co nie znaczy, że uwielbia;) — oraz Aurelce, która właśnie wytrwale uczy się czytać.

Strona 1

Co za spotkanie!

To był jeden z tych przedwiosennych dni, kiedy dzieci chodzą po ścianach. Po ścianach? — zapytacie — jak pająki?! Nie… dzieci to nie pająki i nie plotą pajęczyn. Co najwyżej — dla żarciku — czasami plotą głupotki. Tak jak Aurelka, która mieszka z rodzicami, siostrą i babcią w domku przy lesie. Ma prawie, prawie sześć lat.

— „Chodzić z nudów po ścianach” — to taka przenośnia — wytłumaczył Aurelce tego dnia tata — Nikt, kto się nudzi, tak naprawdę nie chodzi od tego po ścianach — wyjaśnił córeczce.

— Chyba że alpinista — zauważyła Aurelka.

Zapracowany tata z nosem utkwionym w laptopie nie wiedział już co na to odpowiedzieć, ale obiecał Aurelce, że pobawi się z nią, jak tylko skończy pracę. Dziewczynka, szukając sobie zajęcia, po cichutku weszła na mały stryszek. Piętrzyły się tam aż po sufit klamoty, starocie i książki, o których kiedyś ktoś — pewnie tata — powiedział: „Jeszcze się przyda…”.

Aurelka zauważyła drewniany, zielony kuferek i po kilku chwilach już zaglądała do środka. Nie było tam nic oprócz leżącego na dnie jednego, niezbyt grubego zeszytu. Miał poszarzałą okładkę i pożółkłe ze starości kartki.

— Tato, tato! Co to takiego? — zapytała Aurelka, pokazując swoje znalezisko.

— O! To chyba … stary kajet twojego dziadka, w którym pisał dawno temu, kiedy był małym chłopcem i chodził do szkoły. A może dopiero poznawał wtedy literki i uczył się pisać?

— A co to jest „kajet”? — zapytała Aurelka.

— To po prostu starodawne określenie zeszytu — powiedział tata.

Aurelka usiadła na dywaniku w swoim pokoju i nieśmiało otworzyła pierwszą stronę. W pierwszej chwili głośno kichnęła: AAAAAAAAAAAAAAAA ….PSIK! — od kurzu, który wyskoczył ze środka kajetu. Na pierwszej stronie nie zauważyła niczego oprócz linijek, o których wie, że pomagają pisać prosto i nie stawiać kulfonów. Już miała przewrócić kartkę, kiedy nagle w prawym dolnym rogu zauważyła małą kreseczkę nakreśloną niebieskim atramentem. Aurelka szybko złapała za lupę, przez którą kreseczka wyglądała w powiększeniu mniej więcej tak:

— Nic ciekawego — powiedziała do siebie dziewczynka.

„Wszyscy tak mówią…” — usłyszała czyjś cichutki smutny głosik, dobiegający nie wiadomo skąd.

Aurelka zastygła ze zdziwienia. Kto to powiedział? Przecież to nie był głos nikogo z jej domowników. Zbliżyła lupę, wysiliła wzrok i zdawało jej się, że atramentowa kreseczka drgnęła na papierze, a może nawet leciutko pomachała do małej czytelniczki, chwiejąc się na boki. Znów dało się słyszeć z zeszytu smutny głosik: „Dawno nikt tu do mnie nie zaglądał — chyba całą wieczność.” Nie było wątpliwości — ten znaczek mówił do Aurelki ludzkim głosem!

— Ale, ale … ty mówisz? — zapytała zdziwiona dziewczynka.

— Tak, ale tylko do dzieci, które uczą się czytać i pisać. Czyli ty do nich na pewno należysz. Jak masz na imię?

— Aurelka — odpowiedziała coraz bardziej zaciekawiona dziewczynka — a ty kim…, to znaczy… czym jesteś?

— Jakie to szczęście, że mnie odwiedziłaś. Dawno, dawno temu pióro, które mnie nakreśliło, powiedziało mi, że jak będę sięgała wysoko i zdobędę kropeczkę — to mogę zostać nawet literką:

,ale coraz bardziej w tą wątpię. Proszę cię, Aurelko, zabierz mnie w podróż na koniec zeszytu. Może wtedy dowiem się, kim jestem i kim będę, kiedy dorosnę. Musisz tylko przewracać kolejne strony w zeszycie. Pomożesz mi?

— Ruszajmy w drogę! — zdecydowała Aurelka.

— Wołaj na mnie „Kreseczka” — powiedziała nowa znajoma i chyba nawet się uśmiechnęła.

Strona 2

Kleks i gąsieniczki

Aurelka otworzyła drugą stronę starego kajetu, a jej nowy znajoma — atramentowa kreseczka — ochoczo tam przeskoczyła niczym sprężynka. Na pierwszy rzut oka było tu raczej pusto, nie licząc dwóch — jak gdyby — gąsieniczek, pełzających w górze kartki:

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.