B. J. Hermansson

Ojciec – opowiadanie erotyczne

Tłumaczenie
Ludwika Kotecka

Lust

Ojciec – opowiadanie erotyczne
Tłumaczenie
Ludwika Kotecka

Tytuł oryginału
Fader
Zdjęcie na okładce: Shutterstock
Copyright © 2019, 2020 B. J. Hermansson i LUST
Wszystkie prawa zastrzeżone
ISBN: 9788726260731

1. Wydanie w formie e-booka, 2020

Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą LUST oraz autora.

Leżałam na plecach na ołtarzu. Oplotłam go nogami. Wciąż miał na sobie koloratkę. Docisnęłam rękami jego usta do moich piersi. Pieprzył mnie. A ja nareszcie straciłam dziewictwo.

Teraz chciałabym o tym opowiedzieć.

Już pierwszego dnia wiedziałam, że pragnę go mieć.

Kiedy moi przyjaciele przygotowywali się do konfirmacji byłam tym kompletnie niezainteresowana. Nie rozumiałam, z jakiego powodu miałabym do niej podejść i wolałam spędzić wakacje na czymś lepszym niż kontynuowaniu nauki – byłam nią zresztą bardzo zmęczona. Potem jednak minęło kilka lat i coraz częściej zadawałam sobie pytania na temat istnienia, przyszłości i sensu bycia. Zaczęłam się głęboko zastanawiać, szukać i kwestionować różne sprawy. Jakby całe to zmęczenie nauką i słuchaniem, które kładło się gęstą mgłą na moich latach szkolnych, jak ręką odjął. Po raz pierwszy od dawna poczułam, że chcę się dowiedzieć czegoś, co wymagałoby więcej wysiłku niż zwykłe wyszukiwanie w Internecie. Prawdopodobnie – patrząc z perspektywy czasu – chodziło raczej o chęć odkrycia samej siebie, tego kim jestem i na czym stoję.

Wpadł mi do głowy pomysł. Postanowiłam, że mimo wszystko podejdę do konfirmacji.

Problem w tym, że byłam na to za duża. Miałam dziewiętnaście lat, choć do konfirmacji podchodziło się zazwyczaj w ósmej klasie. Byłam pewna, że straciłam swoją szansę. Kiedy jednak sobie uświadomiłam, albo raczej jak mi się wydawało, że nie ma już dla mnie nadziei, nabrałam jeszcze więcej determinacji. Nie zamierzałam się poddać. Nie zamierzałam odpuścić, jak robiłam to już milion razy wcześniej, przez to, że kierował mną raczej strach niż odwaga. Nie – miałam zamiar spróbować. Miałam siłę do działania. Dlatego wyszukałam odpowiednią parafię w mieście. Zapukałam do drzwi kancelarii i zapytałam kobietę w dużych okularach i włosach zaplecionych w dwa warkocze, czy rzeczywiście jest już za późno.

– Ależ skąd, moja droga – odezwała się matczynym tonem. – W żadnym wypadku nie jest za późno.