Tytuł oryginału: EL PALESTINO

Redaktor prowadzący: Elżbieta Łanik

Konsultacja merytoryczna: dr hab. Marcin Gawrycki

Konsultacja arabistyczna: Magdalena Kamel

Redakcja i korekta: Beata Kołodziejska

Projekt graficzny okładki: Piotr Rosiński/Libertago

Zdjęcia na okładce: Vetta/Getty Images/Flash Press Media

Przygotowanie publikacji elektronicznej: Ewa Modlińska

Copyright © Antonio Salas, 2010

Copyright © Ediciones Planeta Madrid, S.A., 2010

Copyright © for the Polish edition by Dom Wydawniczy PWN Sp. z o.o., Warszawa 2014

Copyright do Posłowia © by Dom Wydawniczy PWN Sp. z o.o.

ISBN 978-83-7705-420-8 (ePub)

ISBN 978-83-7705-563-2 (Mobi)

Dom Wydawniczy PWN

02-460 Warszawa

ul. Gottlieba Daimlera 2

www.dwpwn.pl

Wszelkie prawa zastrzeżone. Reprodukowanie, kopiowanie w urządzeniach przetwarzania danych, odtwarzanie w jakiejkolwiek formie oraz wykorzystywanie w wystąpieniach publicznych w całości lub części tylko za wyłącznym zezwoleniem właściciela praw autorskich.

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Z wyrazami wdzięczności dla przyjaciół, którzy potrafili zrozumieć moją nieobecność, miesiącami, bez słowa wytłumaczenia, i którzy nadal są ze mną. Tych, którzy nie rozumieli, przepraszam. Oto wytłumaczenie, jakiego oczekiwali.

My jesteśmy waszymi opiekunami w życiu na tym świecie i w życiu ostatecznym. Dla was będzie tam to, czego zapragną wasze dusze; i dla was będzie tam to, o co wy poprosicie.

Święty Koran 31, 41[I]

Wszystkim moim współtowarzyszom i braciom, którzy zginęli w czasie realizacji tego śledztwa: Omarowi, Gato, Andresowi, Arquimedesowi, Estebanowi, Isie Omarowi, Santiemu… Z wyrazami szacunku – od towarzysza podróży odległego od ich ideologii.

Bóg dał im nagrodę tego świata oraz piękną nagrodę życia ostatecznego. Bóg Kocha ludzi czyniących dobro!

Święty Koran 3, 148

Współtowarzyszom rewolucji i muzułmańskim braciom, którzy pomogli mi otworzyć umysł i zrozumieć obcy mi świat, i których imion nie mogę tu wymienić, nie narażając ich na niebezpieczeństwo... moje podziękowania. Tym, którzy mi nie pomogli, uważając tę książkę za zdradę islamu, socjalizmu i niezależności ich kraju, godną kary śmierci... mam nadzieję, że gdy dobrną do ostatnich stron, zrozumieją, iż przemoc nigdy nie przynosi pokoju, a jedynie więcej przemocy.

Powiedz: „O wy – niewierni! Ja nie czczę tego, co wy czcicie, ani wy nie jesteście czcicielami tego, co ja czczę. Ja nie jestem czcicielem tego, co wy czcicie – ani wy nie jesteście czcicielami – tego, co ja czczę. Wy macie waszą religię, a ja mam moją religię”.

Święty Koran 109, 1-6

Wstęp

Jajko dziś lepsze jest od kury jutro.

Przysłowie arabskie

Siedemnastego kwietnia 2009 roku, jak w każdy piątek w ciągu ostatnich kilku lat, wyszedłem z meczetu pogodny duchem, utwierdzony w mojej wierze… i bez broni. Wejście do meczetu z pistoletem byłoby krępujące dlatego, że skłony i pozycje przybierane w czasie salatu (muzułmańskiej modlitwy rytualnej, odmawianej pięć razy w ciągu doby) mogłyby pozostawić go na widoku, a biorąc pod uwagę, że od 11 marca 2004 roku wszystkie europejskie meczety pełne są szpicli i konfidentów policji, po pięciu minutach zostałbym znów zatrzymany. Z głębi mojej muzułmańskiej tożsamości, w której przybranie włożyłem tyle wysiłku przez te lata, wniesienie broni do meczetu wydaje mi się brakiem szacunku wobec świętego miejsca i wobec moich braci, bez względu na to, co o tym sądzą instruktorzy walki zbrojnej. Tak więc w każdy piątek, idąc na południową modlitwę, zostawiałem broń w samochodzie, w hotelu albo w skrytce i zabierałem z powrotem po wyjściu ze świątyni. Podczas paramilitarnych szkoleń w Wenezueli moi towarzysze z guerrilli (nielegalnego oddziału militarnego działającego przeciwko reżimowi państwa) wpoili mi nawyk noszenia broni, niezbędnej (według nich) każdemu rewolucjoniście i bojownikowi islamu. W tak szczególnych okolicznościach jak teraz, kiedy to znów miałem eskortować pewnego libańskiego towarzysza, byłego zwierzchnika wywiadu Hezbollahu, przebywającego z wizytą w Hiszpanii, broń była mi potrzebna…

W tamten piątek, kiedy czekałem w Madrycie na przedstawiciela Hezbollahu, wybrałem meczet Abu Bakr przy ulicy Anastasio Herrero pod siódemką, bardziej dyskretny od sławnego meczetu M-30, w którego murach modliło się już wiele najbardziej mrocznych i symbolicznych postaci międzynarodowego terroryzmu, wtopionych między setki prawdziwych muzułmanów, którzy wypełniają świątynię każdego dnia… Po wyjściu i odzyskaniu broni skierowałem się na pocztę przy pobliskiej ulicy Mariano Fernandeza. Przed spotkaniem libańskiego brata, którego miałem eskortować, czekała mnie jeszcze jedna misja.

Inny brat, boliwijski komendant Eduardo Rózsa Flores, weteran wojny na Bałkanach i lider Węgierskiego Stowarzyszenia Islamu, wydał mi ścisłe polecenie wysłania paczki do jego siostry Silvii, do Boliwii. Zawsze wypełniałem polecenia, zwłaszcza kiedy pochodziły od takich postaci jak Rózsa. Tak więc po salacie wysłałem paczkę na adres, który komendant Rózsa podał mi w ostatnim e-mailu z tego tygodnia.

Po wyjściu z poczty musiałem pokonać zaledwie kilka metrów i przejść na drugą stronę ulicy, aby dotrzeć do dobrze mi znanej kafejki internetowej. Obecność wenezuelskiego Palestyńczyka w locutorio, lokalu oferującym tanie międzynarodowe rozmowy telefoniczne i uczęszczanym przez imigrantów, nigdy nie zwracała niczyjej uwagi, nawet gdy przesiadywałem tam przy komputerze ciurkiem osiem czy dziesięć godzin. Tamtego popołudnia miałem sporo zaległej pracy. Mój „ojciec chrzestny” − Ilich Ramírez Sánchez, bardziej znany jako Carlos el Chacal – Szakal przesłał mi sporo tekstów i zdjęć, które powinienem wrzucić na jego oficjalną stronę: www.ilichramirez.blogspot.com. Szakal od wielu miesięcy przekazywał mi telefonicznie instrukcje z więzienia w Paryżu. Dzwonił co najmniej raz, dwa razy w tygodniu. Teodoro Darnott, lider Hezbollahu Wenezuela, skazany na 10 lat więzienia za podłożenie bomby w ambasadzie amerykańskiej w Caracas, którego stroną internetową też się opiekowałem[1], miał przynajmniej dostęp do internetu ze swojej celi w siedzibie wenezuelskiego wywiadu (budynek El Helicoide, w której mieści się DISIP[2]). Carlos, oskarżony o ponad 80 zabójstw i odbywający karę dożywocia we francuskim więzieniu bez dostępu do sieci, przesyłał mi wszystkie teksty czy zdjęcia, które chciał umieścić na swojej stronie. Wypełniałem co do joty wszystkie jego instrukcje.

Komendant Ilich Ramírez był niezwykle zadowolony z mojej pracy, co wielokrotnie dawał mi do zrozumienia, zwłaszcza od chwili, gdy pięć miesięcy wcześniej wziąłem udział w jego imieniu w pewnym zebraniu w Szwecji, a on uczestniczył w spotkaniu za pomocą mojego telefonu komórkowego, na ciągłym podsłuchu francuskiego wywiadu. Niewiele wcześniej poinformowałem go, że dzięki moim rozlicznym kontaktom w Al-Dżazirze i w radykalnych grupach islamskich w końcu udało mi się zdobyć kopię jedynego i nigdy nierozpowszechnionego wywiadu, jakiego udzielił szejk Osama bin Laden po 11 września. Zastanawialiśmy się poważnie nad możliwością umieszczenia tego nieopublikowanego filmu wideo na jego stronie internetowej.

Dzięki tej stronie nawiązali ze mną kontakt członkowie kluczowych grup „rewolucyjnych” na świecie: ETA, Hezbollahu, FARC, Hamasu, ELN... Kontaktowali się ze mną także członkowie ruchu neonazistowskiego, rewizjoniści i antysyjoniści, zaangażowani w sprawę palestyńską. Za mniej więcej dwa miesiące miałem zeznawać jako świadek pod ochroną w wielkim procesie przeciwko Hammerskin España, jednej z neonazistowskich organizacji, którą infiltrowałem, pisząc poprzedni reportaż Diario de un skin (Dziennik skina)[II]. Teraz znowu, zupełnie tego nie planując, miałem infiltrować ruch neonazistowski, uczęszczając w te same miejsca i spotykając te same osoby co podczas mojego śledztwa o skinheadach NS. Tym razem jako palestyński aktywista…

Właśnie za pośrednictwem oficjalnej strony Carlosa Szakala skontaktowały się ze mną też takie osoby jak Eduardo Rózsa, jego towarzysz z czasów legendarnych operacji prowadzonych przez Ilicha Ramireza w Europie w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych. Od tamtej pory, stosując się do poleceń Carlosa, stałem się pośrednikiem między Szakalem a jego dawnym towarzyszem przygód na Węgrzech.

Usiadłem przed komputerem, gotów spędzić kolejne godziny, odpowiadając na e-maile, które docierały z całego świata do Carlosa i aktualizując jego stronę internetową, ale najpierw sprawdziłem pocztę. I wtedy świat runął mi na głowę.

Od początku tej infiltracji, częściowo za sprawą Eduarda Rozsy, nauczyłem się posługiwać serwisami społecznościowymi, takimi jak Facebook, MySpace czy Messenger, które pomogłyby mi spleść międzynarodową sieć złożoną z członków różnych organizacji zbrojnych. Oprócz tego używałem systemu powiadomień Google’a, aby śledzić losy najbardziej znanych braci i towarzyszy, z którymi dzieliłem życie od 11 marca 2004 roku. Jakakolwiek wiadomość opublikowana w którejkolwiek gazecie świata na temat lidera Brygad Al-Aksy, Ajmana Abu Aity albo założyciela Hezbollahu Wenezuela, Teodora Darnotta czy też „człowieka Az-Zarkawiego w Hiszpanii”, Abu Sufjana, samego Illicha Ramireza, Szakala, tupamaro Chino Cariasa José Artura Cubillasa z ETA czy komendanta Eduarda Rozsy, nie wspominając o wielu innych, trafiała bezpośrednio do mojej skrzynki e-mailowej. Ci inni, działający w konspiracji i niebędący sławnymi lub namierzonymi przez wywiad terrorystami, nigdy nie trafiali do Google’a. Mimo to w piątek 17 kwietnia opublikowano setki wiadomości, których bohaterem był Eduardo Rózsa, a zawiadomienia zalały skrzynkę mojej poczty elektronicznej.

Nie wierzyłem, ale zdjęcia mojego muzułmańskiego brata, przeszytego kulami tego ranka w hotelu w Santa Cruz (Boliwia), były bardzo wyraziste. Według tytułów prasowych z całego świata Rózsa i jego współtowarzysze z komando, którym dowodził, zginęli od strzałów boliwijskiej policji podczas brutalnej operacji antyterrorystycznej, jaka miała zapobiec ich domniemanym planom zbrodni na dużą skalę. Według owej prasy komórka dowodzona przez Eduarda Rozsę planowała zabójstwo prezydenta Evo Moralesa i przekształcenie stanu Santa Cruz w nowy Kraj Basków, nowe Kosowo, wolne i niezależne od państwa boliwijskiego. Mieli wykorzystać w tym celu techniki partyzanckie, których Rózsa nauczył się najpierw w czasie wojny na Bałkanach, a następnie podczas podróży do Iraku.

Nie był to ani pierwszy, ani ostatni z moich towarzyszy poznanych w czasie infiltracji sieci międzynarodowego terroryzmu, który ginął podziurawiony pociskami w trakcie mego śledztwa. Przed Rozsą na tym brutalnym i krwawym świecie zastrzelono pół tuzina moich kolegów. Wielu innych miało podzielić później ich los. Jednak przypadek Rozsy był szczególny. Według wzmiankowanych tytułów prasowych mój towarzysz dowodził komórką terrorystyczną, która zamierzała zabić głowę państwa, co niewątpliwie oznaczało, że najpierw boliwijskie służby wywiadowcze, a następnie służby innych państw bezzwłocznie pójdą jego śladem. Ten ślad, co było zupełnie jasne, prowadził prosto do Szakala i tym samym do mnie.

Na dodatek paczka, którą wysłałem tego samego ranka do siostry komendanta, do Santa Cruz, niedługo miała dotrzeć do Boliwii. Stało się to dokładnie 25 kwietnia, jak potwierdziła później Silvia. Fakt ten wyraźnie skierowałby w moją stronę poszukiwania policji i dziennikarzy. I rzeczywiście, tuż po śmierci Rozsy moje arabskie imię zaczęło pojawiać się w boliwijskich mediach. Koledzy dziennikarze, szukając informacji o liderze oddziału terrorystycznego, który przypuszczalnie planował zabójstwo Evo Moralesa, musieli się natknąć na ostatni wywiad, którego Eduardo Rózsa udzielił przed śmiercią... a to ja byłem jego autorem. W czasie krótszym niż 48 godzin stałem się jednym z głównych obiektów zainteresowań moich latynoamerykańskich kolegów. Miałem nawet udzielić tajnych wywiadów dla rozlicznych mediów w kraju, gdzie raz po raz broniłem pamięci komendanta Rozsy i niewinności Ilicha Ramireza względem domniemanych planów zabicia Evo Moralesa... Właśnie tego ode mnie oczekiwano. Oczywiście w kręgach terrorystów całe to zamieszanie uwiarygodniło jeszcze bardziej moją arabską tożsamość.

Śmierć lidera Węgierskiego Stowarzyszenia Islamu, którego Carlos Szakal trzymał jak asa w rękawie i wobec którego miał plany na przyszłość, stała się cezurą w tej infiltracji. Od tamtej pory moje relacje z członkami ETA, Hezbollahu, Hamasu, Islamskiego Dżihadu, FARC, Tupamaros, ELN, Brygad Męczenników Al-Aksy itp. nie mogłyby być lepsze. Tyle że teraz ryzyko nie ograniczało się do ewentualnego zdemaskowania mnie w roli dziennikarza śledczego. Gdyby służby bezpieczeństwa pomyliły mnie z prawdziwym terrorystą, mogłem po prostu zostać zastrzelony. Nie przesadzam.

Zupełnie przypadkiem, miesiąc po śmierci Rozsy, samochód, którym zwykle jeździłem po Caracas wyleciał w powietrze. Jeszcze w styczniu podłożono pod nim bombę, która wtedy nie wybuchła. Ale za drugim razem stary, przywieziony z Hiszpanii seat Ibiza 1500, który był świadkiem tylu tajnych spotkań z kolumbijskimi, baskijskimi czy wenezuelskimi grupami zbrojnymi w różnych częściach kraju, zapalił się jak pochodnia. Na szczęście nie było rannych. Do dziś nie wiem, czy zamach był dziełem jakiegoś sąsiada „słabeusza”, jak nazywa się członków opozycji wobec rządu Hugo Chaveza i rewolucji boliwariańskiej, czy też jakiejś innej grupy zbrojnej czy służby wywiadowczej.

Wszyscy wyżej wymienieni mieli na listach swoich potencjalnych ofiar niejakiego Muhammada Abdullaha, którego widziano w Palestynie, Libanie, Wenezueli, Egipcie, Syrii, Kubie, Jordanii, Maroku, Tunezji, Mauretanii i części Europy po 11 marca 2004 roku i który kontaktował się z przywódcami znanych organizacji terrorystycznych...

Przedmowa
Muhammad,
el Palestino – Palestyńczyk

W Imię Boga Miłosiernego i Litościwego! Chwała Bogu, Panu światów, Miłosiernemu i Litościwemu, Królowi Dnia Sądu. Oto Ciebie czcimy i Ciebie prosimy o pomoc. Prowadź nas drogą prostą…

Święty Koran 1, 1

Twój język jest jak twój koń: jeśli jesteś mu wierny, on będzie ci wierny; jeśli go zawiedziesz, on cię zawiedzie.

Przysłowie arabskie

Mam na imię Muhammad Ali Tovar Abd Allah, Abu Ajman, Al-Filastini. Jestem gocho. Tak nazywa się mieszkańców Andów Wenezuelskich. Urodziłem się w Egido, w stanie Mérida, w „Wenezueli Saudyjskiej” Carlosa Andresa Pereza. Moja mama i dziadkowie byli Palestyńczykami. Jak tysiące innych Palestyńczyków uciekli przed okupacją kraju przez syjonistyczne siły zbrojne Izraela, porzucając w małym miasteczku niedaleko Dżaninu dom, ziemię i gaje oliwne, przesiąknięte krwią męczenników. Nie porzucili jednak pamięci o nich.

Moi dziadkowie ze strony matki znaleźli się w walczącej komunistycznej Wenezueli lat sześćdziesiątych, poprzedzających nadchodzącą już wielką imigrację wywołaną przez naftowy dobrobyt lat siedemdziesiątych i powstanie PDVSA − Petróleos de Venezuela S.A. Tam poznali rodzinę mojego taty, komunisty i agnostyka, który w końcu jednak przeszedł na islam, aby ożenić się z moją mamą.

Ojciec, marksista z przekonania, zanim poznał słowa proroka Mahometa, był za pan brat z wenezuelską guerrillą, walczącą z adecos, zwolennikami partii AD, Akcji Demokratycznej, w czwartej republice prezydenta Betancourta i ówczesnego ministra spraw wewnętrznych, przyszłego prezydenta Carlosa Andresa Pereza. To były dni ołowiu i selwy. Ojciec brał udział w potyczkach u boku już wtedy legendarnego guerrillero Douglasa Bravo, a przynajmniej tak mi opowiadał w dzieciństwie. Los chciał, żebym wiele lat później, w XXI wieku, w Wenezueli Chaveza, sam zaprzyjaźnił się i nawiązał współpracę z tym ostatnim. Stąd moje związki z latynoamerykańską partyzantką.

Mój tata zakochał się w mamie od pierwszego wejrzenia. Porzucił broń dla Koranu, bo dla dobrego muzułmanina nie ma miejsca na te obydwie rzeczy jednocześnie. Przynajmniej tak mu się wtedy wydawało. Mimo to przekonanie dziadka do owego małżeństwa wiele go kosztowało. I wtedy pojawiłem się ja.

Nigdy nie poznałem mojej matki. Zmarła w czasie porodu, czego mój tata chyba nigdy mi nie wybaczył. Pewnie stąd wziął się mój buntowniczy i konfliktowy charakter, jaki pokazywałem od dziecka.

Znałem mamę tylko z tego, co pozostało w pamięci i wspomnieniach mojego palestyńskiego dziadka, zagorzałego zwolennika Jasira Arafata. Dziadek miał za sobą walkę w ruchu oporu w Dżaninie i Nablusie. Zawsze opowiadał mi o niej z rozgoryczeniem i nostalgią, tak jak o naszej ziemi w Palestynie, okupowanej i grabionej przez Izraelczyków od 1948 roku. To mój dziadek, elegancki Wassin, od dziecka zaszczepił we mnie islam i zawziął się, abym nauczył się języka Świętego Koranu. Niestety przez wszystkie lata po jego śmierci zapomniałem tego, czego mnie uczył… w tym między innymi języka Koranu. Stąd mój kulawy arabski.

Pod koniec lat siedemdziesiątych Luis Herrera Campins, z ramienia katolickich konserwatystów z COPEI, zastąpił na szczytach władzy Carlosa Andresa Pereza i rozpoczął poszukiwania dukatów, które przepadły gdzieś w państwowym skarbcu, zubożając naród Wenezueli. Wenezuelska lewica pożegnała się z marzeniami na 30 długich lat, zmuszając towarzyszy mojego taty do pozostawania w podziemiu aż do pojawienia się Hugo Chaveza. Moja rodzina, jak wiele innych rodzin komunistycznych, przed 1979 rokiem zdecydowała się opuścić Wenezuelę i osiadła w Hiszpanii, gdzie mieszkałem i uczyłem się przez prawie 20 lat. Mój hiszpański jest z tego powodu niemal całkowicie pozbawiony latynoskiego akcentu.

Jako młody człowiek naznaczony konfliktem osobowości między komunistycznym dziedzictwem ojca a muzułmańską edukacją dziadków byłem krnąbrnym uczniem. Będąc zarówno dobrym muzułmaninem, jak i dobrym komunistą, od najmłodszych lat czułem powołanie do służby. W wieku zaledwie 18 lat zacząłem angażować się w działania różnych organizacji humanitarnych zajmujących się współpracą międzynarodową w Afryce i na Bliskim Wschodzie, co zaowocowało przydatnymi dla dżihadu kontaktami w krajach arabskich.

Będąc wolontariuszem organizacji TRC[III] w Dżaninie, prowadzonej z Ramallah przez mojego drogiego przyjaciela doktora Mahmuda Sehwaila, poznałem moją pierwszą żonę Dalal Madżahad S., najpiękniejszą kobietę na całym – arabskim albo i niewiernym – świecie. Powtórzyła się historia moich rodziców. Zakochaliśmy się w sobie w momencie, kiedy się zobaczyliśmy. Jej ojciec, czynny członek Hamasu, nie akceptował naszego związku, a zwłaszcza mojego komunistycznego wykształcenia i rodzinnych powiązań z organizacją Al-Fatah. Tak więc nasz związek był potajemny. I krótki.

Dziewiątego marca 2004 roku moja ukochana żona, będąc w ciąży z naszym pierworodnym synem, znajdowała się w Dżaninie podczas jednego z rutynowych rajdów patroli izraelskich na ziemie palestyńskie. W czasie wymiany ognia z ruchem oporu zabłąkana żydowska kula wpadła przez okno i zakończyła życie mojej żony i mojego syna Ajmana, a także moje plany na przyszłość. Wtedy zapragnąłem zostać mudżahidem i walczyć w jakiejkolwiek części świata przeciwko syjonistom oraz ich północnoamerykańskim i europejskim sprzymierzeńcom aż do męczeństwa.

Porzuciłem pracę humanitarną, pogłębiłem islamskie wykształcenie i przeszedłem szkolenie paramilitarne w Wenezueli. Stwierdziłem, że solidarność nie ochroni niewinnych przed kulami imperialistów. Tylko inne kule, większego kalibru, mogą tu coś zdziałać. Od tamtej pory moim celem jest żyć i umrzeć za dżihad, eliminując po drodze wszystkich możliwych niewiernych.

Oczywiście, wszystko co właśnie przeczytaliście jest zmyślone. Mimo to przez ostatnie sześć lat żyłem z tą fałszywą tożsamością, infiltrując międzynarodowe organizacje terrorystyczne od 11 marca 2004 roku.

CZĘŚĆ PIERWSZA

Rok 2004 po Chrystusie,
rok 1425 hidżry[3]

Rozdział 1
Droga mudżahida

Zaprawdę, czyny piękne usuwają czyny złe!

Święty Koran 11, 114

Człowiek jest wrogiem tego, czego nie zna.

Przysłowie arabskie

As-Salamu alejkum

− Salas, nie gadaj głupstw! Jak to chcesz infiltrować islamski terroryzm? Kompletnie zgłupiałeś czy masz się za Supermana? A może i jedno, i drugie?

Inspektor Delgado zawsze był bardzo rozmowny, kiedy przedstawiałem mu swoje projekty i zawsze zwykł oburzać się tak samo. Był na tyle miły, że prezentował, razem z Estebanem Ibarrą[4], moją książkę Dziennik skina i pomagał mi za każdym razem, kiedy potrzebowałem jego rady. Mimo że ponad rok wcześniej zerwałem z nim kontakt (z powodów tutaj nieistotnych), gdy znów zapukałem do jego drzwi, nie zamknął mi ich przed nosem. Ponieważ nie wiedziałem nic o terroryzmie, a tym bardziej o terroryzmie islamskim, poprosiłem go o pomoc w rozpoczęciu mojego śledztwa. Ale tego dnia w marcu 2004 roku, krótko po tym jak w mediach pojawił się islamski trop w sprawie zamachów z 11 marca (11-M), jego reakcja była inna, niż się spodziewałem.

− Zdecydowanie oszalałeś. Albo jesteś pijany. Albo i jedno, i drugie. Czy ty w ogóle rozumiesz, co wyprawiasz? Jak chcesz uchodzić za arabskiego terrorystę?

− No… ja… No wiesz, jeśli udało się ze skinami i z mafią, to nie sądzę, żeby to było o wiele bardziej skomplikowane – próbowałem odpowiedzieć. I poniosłem klęskę.

− Nie masz bladego pojęcia, o czym mówisz. Gdzie ty w ogóle zajdziesz z tą gębą aroganckiego utrzymanka? Jakim cudem chcesz udawać radykalnego muzułmanina? Chcesz, żeby cię zabili?

− Słuchaj, mogę zapuścić brodę, zmienić strój… no nie wiem…

− Nie wiesz, jasne, że nie wiesz. Przecież jesteś biały jak śnieg. Jak chcesz udawać Araba?

− Mogę iść do solarium… Są odpowiednie sposoby na przyciemnienie skóry, samoopalacze… no nie wiem.

− No właśnie, już wiem, że nie wiesz. Nie masz najmniejszego pojęcia. Czy ty w ogóle wiesz coś o islamie? Wiesz coś o Al-Kaidzie?

− Mogę się nauczyć.

− I nauczysz się też arabskiego, nie? Taki z ciebie bystrzak.

− Przyrzekam ci, że jestem gotów zrobić wszystko co będzie trzeba. I jeśli będzie trzeba nauczyć się arabskiego, to się nauczę arabskiego.

− Jasne! Będziesz miał jaja, żeby nauczyć się arabskiego... Kutas...

− No co ty, od tego jest uniwersytet, są kursy...

− Idiota! Mówię o kutasie, o twoim kutasie. Obetniesz sobie?

I tu mnie miał. Szczęka mi opadła, byłem w stanie powtórzyć tylko:

− Obciąć?

− Tak, tak, obciąć! Muzułmanie tak jak Żydzi są obrzezani! Jesteś Żydem?

− No nie...

− Jesteś obrzezany?

− No nie…

Muszę przyznać, że argumenty inspektora były przekonujące, jednak z obrzezaniem to już przesadził. Nie zamierzałem wystawiać mojego penisa po meczetach, więc potraktowałem komentarz Delgado bardziej jako spontaniczny wybryk niż jako poważną przeszkodę w infiltracji.

− Jesteś gotów rzucić alkohol, palenie… i, co gorsze, przestaniesz jeść szynkę, kiełbasę, kaszankę, boczek…?

Po roku obcowania z rosyjskimi, rumuńskimi, latynoskimi i afrykańskimi przemytnikami przyznaję, że przyzwyczaiłem się do kieliszka wódki i papierosa zawsze pod ręką, o każdej porze dnia. „Papieros zapalony od poprzedniego peta i wódka z samego rana są kompanami jego wyznań”, napisali w dzienniku „Qué”[5] M. Pampón i S. Barriocanal po wywiadzie, jaki ze mną przeprowadzili dla swej gazety. W tamtym okresie alkohol i tytoń, jakkolwiek by to brzmiało, pomagały mi znieczulić pamięć po przeżyciach z mafiami zajmującymi się handlem kobietami. Dlatego rzucenie palenia i picia brzmiało jak utopia. Ale z drugiej strony nie było niezbędne, tak samo jak niejedzenie wieprzowiny czy obrzezanie. Wystarczyło, żeby Maurowie nie widzieli mnie podczas palenia, picia, jedzenia… czy oddawania moczu. Oczywiście wtedy wiedziałem tyle samo o islamie co o terroryzmie, czyli nic. Ale byłem gotów wszystkiego się nauczyć.

Jedenasty marca zastał mnie w Madrycie, niedaleko mieszkania, z którego kolumbijsko-libańska piosenkarka Shakira obserwowała brutalne sceny zamachu, który poruszył całą Hiszpanię. Trzy dni wcześniej, 8 marca, przy wtórze bezlitosnej i niesłusznej polemiki odbyła się prezentacja mojej książki Handlowałem kobietami[6]. Mimo że opisuję w niej infiltrację międzynarodowych sieci handlujących dziewczynkami i kobietami wykorzystywanymi seksualnie, media skupiły się na temacie prostytucji wielkich sław, tak więc zarówno przed, jak i po publikacji książki we wszystkich programach i na wszystkich kanałach telewizyjnych praktycznie nie mówiło się o niczym innym.

Między 8 a 11 tamtego miesiąca prawdopodobnie stałem się osobą najbardziej poszukiwaną przez moich kolegów z prasy, a we wszystkich wywiadach powtarzało się raz po raz jedno pytanie: Czego będzie dotyczyło kolejne śledztwo Antonia Salasa? A ja nadal nie miałem odpowiedzi. Po infiltracji mafii handlu kobietami byłem emocjonalnie i psychicznie zdruzgotany. Nadal jestem. Tak więc ograniczyłem się do pozwolenia, aby koledzy dalej spekulowali na temat mojego kolejnego śledztwa, z podobną celnością, z jaką snuli domysły na temat mojej prawdziwej tożsamości: handel narkotykami, bronią, korupcja polityczna, dziecięca prostytucja...? Tak było przez trzy dni. Potem przyszedł czas na hałas i ciszę, strach i solidarność wszystkich obywateli, wściekłość, ale również determinację, aby wyjść na prostą. Chaos, jaki wywołały wybuchy bomb przyniósł wiele łez, ale zdarzyły się też cuda…

Rankiem 11 marca miało miejsce wiele cudów w Madrycie: opóźnienie jakiegoś pociągu, wybuch dwóch bomb później niż zaplanowano, leniwi podróżni, którym uciekł pociąg… Niektóre z tych cudów są tak zadziwiające jak w przypadku Sebastiana Alburquerque, który tamtego ranka trafił na ostry dyżur po wybuchu wagonu. Spędził prawie tydzień w śpiączce, ale badania, jakim go poddano, wykryły raka nerek, i byłby on śmiertelny, gdyby nie zdiagnozowano go na czas. Sebastián mówi, że nadal żyje dzięki 11 marca. Być może ja mogę powiedzieć to samo. Dla wszystkich nas, którzy w taki lub inny sposób zostaliśmy naznaczeni tą datą przez opatrzność, już nigdy nic nie było takie samo. Nasze życie, podobnie jak życie setek innych rodzin, na zawsze się zmieniło. A ja postanowiłem, że muszę pomóc w jedyny sposób, w jaki potrafię.

Tego samego ranka wyjechałem z Madrytu, jeszcze w szoku po tym, co się właśnie stało i po moim prywatnym cudzie, ze świadomością, że nie będę miał czasu na odstawienie ukrytej kamery, jak zaplanowałem po piekle infiltracji mafii handlujących kobietami. Po zamachach z 11 marca moje plany wypoczynku w szpitalu psychiatrycznym (nie przesadzam) zostały odłożone na czas nieokreślony. Zamiast tego, jeszcze z dzwoniącym mi w uszach echem syren i krzyków, zaczął rodzić się El Palestino... chociaż miało minąć jeszcze wiele dni, zanim skierowałem uwagę w stronę terroryzmu islamistycznego. Najpierw pojawił się trop ETA, a razem z nim nadszedł pośpiech. Rząd PP – Partii Ludowej przypisał zamach właśnie temu ugrupowaniu terrorystycznemu, a ja nie miałem powodu, żeby nie uwierzyć w oficjalną wersję. Tak więc musiałem nauczyć się euskera − języka baskijskiego, przeprowadzić się do Bilbao albo San Sebastián i odbudować dawne kontakty z antysystemową lewicą, żeby zbliżyć się do abertzales – zwolenników nacjonalistycznej skrajnej lewicy w Kraju Basków.

Przypadkowo, po publikacji mojej poprzedniej książki, skontaktował się ze mną odbywający karę więzienia Juan Manuel Crespo, lider skrajnej prawicy w Walencji i były pracownik Levantina de Seguridad[7]. Crespo w więzieniu nie tylko pisał Memorias de un ultra do mojego zbioru Serie Confidencial[8], ale na dodatek serdecznie zaprzyjaźnił się z legendarnymi członkami ETA, takimi jak Urrusolo Sistiaga czy Idoia López Riaño, la Tigresa − Tygrysica. Wiedziałem, że Crespo mógłby mi pomóc zbliżyć się do tej grupy, chociaż nie wiedziałem jak. Nie zdążyłem jednak nawet zapisać się na kursy euskera do szkoły językowej na placu San Pablo w Bilbao.

Jeszcze 11 marca zadzwonił do mnie przyjaciel David Madrid, należący do CNP − Cuerpo Nacional de Policía (Policji Państwowej), który prawdopodobnie uratował mi życie, ostrzegając o wydaniu mnie skinheadom przez wysokiego funkcjonariusza podczas mojej infiltracji ruchu neonazistowskiego. Obecny na miejscu wybuchów, jak wszyscy policjanci z Madrytu, opisał mi te okrutne sceny i już wtedy wspomniał o opuszczonym i przypuszczalnie związanym z terrorystami samochodzie oraz o kasecie z jakimś nagraniem po arabsku. Wtedy rząd PP nadal obstawał przy autorstwie ETA, w co uwierzyłem. I trwałem w tym przekonaniu jeszcze dwa dni, do 13 marca 2004 roku.

Skandal wybuchł tuż przed wyborami parlamentarnymi. Coraz więcej poszlak wskazywało na to, że autorami zamachu byli arabscy a nie baskijscy terroryści. Wtedy zdecydowałem o dwóch rzeczach: że 14 marca nie pójdę do urny, zważywszy na to, że politycy wszystkich partii dokładali wszelkich starań, aby zinstrumentalizować zamachy z 11 marca, i że tego dnia zacznę pisać dziennik ze szlaku wiodącego do wnętrza terrorystycznej międzynarodówki. Podróż odbyła się z niewielkim bagażem: kamerą wideo i egzemplarzem Świętego Koranu.

Pierwsze kroki

Jak przeciętny Europejczyk, niezbyt bystry, bez przygotowania i doświadczenia w świecie arabskim, bez szkolenia i opieki agencji wywiadu, z budżetem nieprzekraczającym wpływów ze sprzedaży poprzednich książek i kontaktami w liczbie nie większej, niż ma je zwykły dziennikarz, może infiltrować międzynarodowy terroryzm? Autor tej książki miał takie same możliwości zbliżenia się do arabskich grup terrorystycznych jak kelner, informatyk czy robotnik. Albo i mniejsze. Najlepszym wyjściem było więc zacząć od początku, czyli od teorii.

Poważnie postanowiłem, że wszystkiego się nauczę. Użyłem kontaktów w służbach bezpieczeństwa, aby zapisać się na wszystkie organizowane w Hiszpanii kursy o terroryzmie, a zwłaszcza na te o dżihadzie. Musiałem też nauczyć się języka arabskiego. I powinienem dotrzeć do wszystkich możliwych raportów, dossier i bibliografii o islamizmie.

W ten sposób, krok po kroku, tydzień po tygodniu, dorobiłem się pokaźnej biblioteki. I czytałem. Czytałem mnóstwo książek. Całe noce spędzałem na studiowaniu dziesiątek woluminów, tracąc przy tym cenne godziny snu. Czytałem wszystko, co znalazłem o terroryzmie islamistycznym, z punktu widzenia polityki, historii, teologii, ekonomii, policji… Jednak w żadnym z tekstów nie udało mi się znaleźć wskazówek psychologicznych, których potrzebowałem, aby zrozumieć, jak myśli i co czuje islamistyczny terrorysta. A to było niezbędne, aby móc stać się jednym z nich.

Prawie wszystkie książki, które przeczytałem, zostały napisane przez zachodnich (a nie muzułmańskich) analityków, przekazujących fascynujące, pełne erudycji informacje naukowe – użyteczne, lecz odległe. Dotyczy to także prac autorstwa najbardziej znanych hiszpańskich ekspertów, takich jak Reinares, Irujo, Arístegui itp. Wszyscy zostaną później moimi „profesorami” na kursach o terroryzmie, w których uczestniczyłem przez kolejne trzy lata. Przeczytałem ich książki od deski do deski, podkreślając całe akapity i robiąc notatki, nie znalazłem tam jednak tego, czego potrzebowałem. Moim celem nie była walka z islamistami, tylko ich zrozumienie, tak aby móc się przeobrazić w jednego z nich.

Pamiętam doskonale, że pierwszą przeczytaną książką, której punkt widzenia był najbardziej zbliżony do moich oczekiwań, była praca zatytułowana[9], autorstwa Chalida al-Barriego. Opublikowana tuż po zamachach z 11 września opisuje emocjonalną i religijną przemianę młodego człowieka z Al-Dżama’a al-Islamijja, radykalnej organizacji egipskiej. Chalid al-Barri otwiera duszę, opowiadając o młodzieńczym odkrywaniu seksualności, duchowych wątpliwościach, uczestnictwie we wspólnocie religijnej. Perfekcyjnie rysuje obraz radykalnego islamu na południu Egiptu, rywalizację między organizacjami takimi jak Al-Dżama’a al-Islamijja i Bracia Muzułmanie oraz innymi, a także współzawodnictwo między ich członkami. Są refleksje, nadzieje, obawy… Wszystko to jest zaskakująco podobne do tego, co mógłby opisać adept jakiejkolwiek radykalnej sekty chrześcijańsko-judaistycznej. To był właśnie ten rodzaj informacji, jakiego potrzebowałem, a który okazał się tak trudny do znalezienia[10]. Oczywiście przeczytałem też dzieła wielkich teoretyków dżihadu[11], takich jak Sajjid Kutb, niezbędne, aby zrozumieć myśl islamistyczną. I wyrzuciłem maszynkę do golenia… Jeszcze długo miałem jej nie używać. Dokładnie sześć lat...

Zaraz po zamachach z 11 marca wiele instytutów i uniwersytetów organizowało kursy o terroryzmie islamistycznym, a ja zapisałem się na prawie wszystkie. Nie chciałem po tylu latach wracać na uniwersytet. Na początku godzenie obowiązków dziennikarza z obecnością na wszystkich tych kursach i lekcjach arabskiego, na które zapisałem się jeszcze tego samego roku, okazało się nieco skomplikowane. Ale nie byłem jedyny. Wściekłość i frustracja po 11 marca skłoniły do zmiany budżetu nie tylko Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Ministerstwo Obrony. Środki, wcześniej przeznaczane na walkę z ETA, pozostające w gestii CESID (Ośrodek Informacyjny Obronności, obecnie CNI – Narodowy Ośrodek Wywiadu), Guardia Civil (Straż Obywatelska) i policji, skierowano na fundusz walki z terrorystycznym dżihadem. I wielu, bardzo wielu funkcjonariuszy policji czy CNI zdecydowało się z własnej inicjatywy na naukę arabskiego i uczęszczanie na kursy o terroryzmie organizowane przez MSW i Ministerstwo Obrony oraz rozliczne uniwersytety. Tak więc nic dziwnego, że wielu starych znajomych znów się spotkało.

W kolejce do zapisów na jeden z tych kursów zupełnie przypadkowo spotkałem mojego dawnego „mistrza”, agenta Juana, z którym nie poruszałem tematu od marca, kiedy byłem pewien, że za zamachami na stacji Atocha stała ETA. Juan to prawdziwa anomalia wśród personelu hiszpańskich służb wywiadowczych. Kreatywny technik informatyk i weteran wywiadu, stworzył sieć „anten” w Afryce Subsaharyjskiej na zlecenie Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, a konkretnie Urzędu do Spraw Cudzoziemców i Dokumentacji (Comisaría General de Extranjería y Documentación). Realizował również zamówienia innych agencji wywiadu na usługi „szpiegowskie”, jak to opisałem w Handlowałem kobietami.

W każdym razie, mimo że Juan specjalizował się w pracy nad mafiami handlującymi ludźmi, po 11 marca ktoś doszedł do wniosku, że jego wiedza może być również bardzo przydatna w sprawach dotyczących antyterroryzmu. W końcu Afryka była jego domeną, a północ Czarnego Kontynentu już wtedy stawała się poletkiem Al-Kaidy (Baza). Dlatego też spotkanie go w tej samej kolejce, w której, nawiasem mówiąc, stał wraz z najlepszą współpracownicą, nie powinno było mnie zdziwić.

Nic nie wskazywało na to, że ten facet, dla którego wymyślono określenie „absolutnie normalny”, elegancki, słusznej postury, nigdy nierozstający się ze swoimi telefonami komórkowymi i elektronicznym kalendarzem, był agentem wywiadu. Może oprócz przenikliwego spojrzenia niebieskich oczu, które rozpoznałem w sekundę za najnowszym modelem okularów przeciwsłonecznych. Jego egzotyczna towarzyszka Benedicta, młoda Afrykanka o wspaniałej urodzie i ogromnej inteligencji, była najwybitniejszą z jego współpracownic. Ze swoim doskonałym umysłem analityczki była najlepszą studentką w naszej grupie; pracowała jako tłumaczka w komisariacie policji, gdzie analizowała nagrania rozmów telefonicznych subsaharyjskich przemytników, i przewyższała nas wszystkich biegłą znajomością arabskiego. Ale Benedicta nigdy nie mogłaby zostać agentką w terenie. Była zbyt atrakcyjna. Mimo że obecność Juana i jego najlepszej agentki w tej kolejce mogło oznaczać tylko jedno, udałem zdziwienie.

− Juan? To ty?

− Toni! Co ty tu robisz? – odpowiedział, zdejmując okulary.

− Przyszedłem zapisać się na kilka kursów. A ty?

− Ja też. Na jakie kursy się zapisujesz?

− Z islamskiego terroryzmu. A ty?

− Ja też.

W taki sposób ponownie spotkałem agenta Juana. Od tamtej pory, aż do chwili, kiedy piszę te słowa, było nam dane dzielić wiele chwil w czasie naszych równoległych śledztw dotyczących międzynarodowego terroryzmu. On prowadził swoje dla rządu hiszpańskiego, ja swoje – dla czytelników.

To samo przytrafiło mi się z agentem Davidem Madrid. Z moim przyjacielem, policjantem i autorem książki[12] udało mi się dzielić ławkę na tym samym madryckim uniwersytecie podczas kursu o terroryzmie islamistycznym, na który obaj się zapisaliśmy. W tamtym okresie David pisał doktorat o analizie i prewencji terroryzmu[13]. W latach 2004–2006 roku wielokrotnie trafiałem z nim i jego kolegami z CNP (Cuerpo Nacional de Policía) na te same kursy arabskiego i szkolenia o terroryzmie islamistycznym. Jednym z uczestników kursu był Juanma, także funkcjonariusz CNP, z którym przeżyłem niesamowitą przygodę kilka miesięcy później. Notabene, na tym samym kursie z Juanmą i Davidem mieliśmy w grupie grono adwokatek przygotowujących się do publicznego konkursu na stanowisko sędziego, które w czasie jednej z rozmów przyznały, że są wielbicielkami dziennikarza Antonia Salasa. Nigdy nie dowiedziały się, że ten siedział za nimi w ławce, podobnie jak sędzia Abdelkader Chentouf, przyjaciel i kolega z pracy Baltasara Garzóna[IV], sędzia Sądu Apelacyjnego w Rabacie oraz komisarz w śledztwie w sprawie zamachów w Casablance z maja 2003 roku. Jakiś czas później miałem odświeżyć kontakt z sędzią Abdelkaderem podczas pobytu w Maroku, gdzie rozpocząłem naukę Koranu i i gdzie chciałem pójść tropem zamachów w Casablance, Meknesie i Marrakeszu...

Obserwowanie jak funkcjonariusze policji czy byłego CESID (Centro Información de la Defensa − Główne Centrum Informacji Obronnej) po 11 września postanowili na własny rachunek nauczyć się arabskiego bądź wyszkolić w dziedzinie terroryzmu islamistycznego wydało mi się niemal wzruszające. Podobnie jak ja, musieli poświęcać godziny snu na naukę, płacili ze swojej kieszeni za książki i kursy oraz pokrywali wszystkie inne dodatkowe koszty. To, co zobaczyli na stacjach Madrytu w dniu zamachów było najlepszą motywacją dla młodych idealistów, którzy jeszcze wierzyli, że zadaniem policji jest walka ze „złem” oraz ochrona i służba obywatelom. Czas i politycy, a także policyjni zwierzchnicy, bardziej upolitycznieni od samych polityków, w końcu ugasili ten zapał. I prawie wszyscy, łącznie z Juanem i Davidem, w przeciągu trzech lat ostatecznie porzucili naukę arabskiego i szkolenia antyterrorystyczne.

W poszukiwaniu moich korzeni: z Sahary do Izraela

Mimo cennych rad przyjaciela, inspektora Delgado, mój zamiar infiltracji sieci międzynarodowego terroryzmu był absolutnie niepodważalny. Miałem ku temu słuszne powody, ale zbyt mało informacji. Pierwsze próby stworzenia mojej fikcyjnej tożsamości islamskiego terrorysty okazały się szeregiem błędów i porażek. Punktem wyjścia były niedorzeczne uprzedzenia wobec islamu, prawdopodobnie takie same, jakie ma większość Amerykanów po 11 września 2001 roku i Europejczyków po 11 marca 2004 roku i 7 lipca 2005 roku.

Chciałem uchodzić za arabskiego terrorystę – który na dodatek mówi perfekcyjnie po hiszpańsku – i moim pierwszym pomysłem było wcielenie się w muzułmanina Sahrawi − rdzennego mieszkańca Sahary Zachodniej, zradykalizowanego za sprawą okupacji marokańskiej. Ta dawna kolonia hiszpańska, położona na Saharze między Marokiem a Mauretanią, została porzucona na pastwę losu w 1976 roku. Od tamtej pory ponad ćwierć miliona ludzi egzystuje marnie z międzynarodowej pomocy humanitarnej w nędznych obozach dla uchodźców, głownie w mieście Tinduf.

To nie była zła opcja. Dżabhat al-Polisario, Front Polisario, skrót od Frente Popular de Liberación de Saguia Al Hamra y Río de Oro (Ludowy Front Wyzwolenia Sakiji al-Hamry i Río de Oro), jest jedną z organizacji zbrojnych budzących prawdopodobnie największą sympatię Zachodu. Polisario jest następcą Ruchu Wyzwolenia Sahary i walczy od lat siedemdziesiątych o niezależność Sahary Zachodniej, najpierw od hiszpańskich kolonizatorów a teraz od Marokańczyków. Poza tym, co osobiście sprawdziłem, w Saharze Zachodniej duża część ludności mówi po hiszpańsku, z kanaryjskim akcentem, używając sporo idiomów, co wyjaśniałoby mój akcent i znajomość hiszpańskiego, kiedy będę próbował infiltrować arabskie organizacje terrorystyczne. Wysoki odsetek Europejczyków wyraża solidarność z ludnością Sahary Zachodniej na wiele sposobów: od sponsorowania dzieci, które co roku latem, odwiedzają przybrane rodziny w Hiszpanii, Francji, Włoszech itd., aż po słynny doroczny festiwal filmowy Festival Internacional de Cine del Sahara. W to wydarzenie aktywnie angażuje się wielu aktorów, reżyserów i producentów, równie sławnych co solidarnych, z Javierem Bardemem na czele.

Bez wątpienia kształtowanie mojej nowej tożsamości w Saharze Zachodniej byłoby o wiele bardziej przystępne, bezpieczne i tanie, korzystne także ze względów logistycznych. To znacznie bliżej Hiszpanii pod względem odległości, języka i kultury niż w jakimkolwiek kraju na Bliskim Wschodzie. Lecz ta opcja miała dwa minusy: po pierwsze, po 11 marca islamistyczni terroryści z pewnością byliby mocno podejrzliwi w stosunku do wszystkiego, co miałoby związek z Hiszpanią; wszystkie hiszpańskie służby wywiadu skupiły się na „polowaniu na terrorystów” islamskich za wszelką cenę. Po drugie, najpoważniejszym wrogiem rebeliantów z Sahary jest Maroko, a ja przeczuwałem, że właśnie Maroko jest największą kopalnią mudżahidinów ()[14] czy „wojowników” islamu. Oczywiście w Maroku nie darzą szczególną sympatią ludności saharyjskiej, którą postrzega się jako swoistych „Cyganów” pustyni. W końcu stwierdziłem więc, że gdybym wszczął śledztwo jako Saharyjczyk, utrudniłoby to mi działanie najpierw w Maroku, a potem być może też w innych krajach arabskich. Dlatego wybrałem inną opcję. Dalszą, droższą i dużo bardziej odległą kulturowo: Palestynę.

Jak większość moich kolegów, równie niedouczonych i obojętnych w stosunku do krajów arabskich co ja, zawsze zakładałem, że wszyscy muzułmanie to potencjalni terroryści, ale Palestyńczycy – najbardziej. Nigdy nie zadałem sobie trudu, żeby poznać dogłębnie konflikt izraelsko-palestyński i jak przez mgłę pamiętam tytuły gazet i czołówki wiadomości zdające relacje z jednego czy drugiego zamachu terrorystycznego na biednych Izraelczyków dokonanego przez fanatycznego palestyńskiego samobójcę. Tak więc na początek ta opcja była równie dobra co tożsamość radykalnego Saharyjczyka. Miało upłynąć jeszcze trochę czasu, nim odkryłem, że moje pojęcie o palestyńskich muzułmańskich terrorystach było pełne uprzedzeń i przekłamań, podobnie jak spora część tego, co usłyszałem po 11 marca. Większość palestyńskiego ruchu oporu nie tylko nie posługuje się terroryzmem, ale nawet nie jest muzułmańska.

Jak we wszystkich poprzednich śledztwach, również w tym jestem freelancerem, więc zacząłem szukać sprzymierzeńców, gdzie się tylko dało. Podczas tej infiltracji nie mogłem liczyć na niczyje wsparcie finansowe, urzędowe czy ludzkie, co zwalniało mnie z wierności i posłuszeństwa wobec jakiejś linii śledztwa. W poszukiwaniu informacji zapukałem do wszystkich możliwych drzwi. W 2000 roku, kiedy próbowałem zbliżyć się do ruchu neonazistowskiego, zrobiłem to samo, zwracając się między innymi do attaché prasowego przy ambasadzie Izraela w Madrycie. Teraz powracałem do tego źródła, tylko że tym razem szukałem informacji o terroryzmie, a nie o skinheadach. I to był błąd, zresztą jeden z wielu, jakie popełniłem podczas tej przygody. I chyba jeden z najpoważniejszych. Gdyby wiedział to, co wiem dziś, być może nigdy nie wyszperałbym ze swojego notesu telefonu Abrahama A., dawnego wysokiego funkcjonariusza izraelskiego Mosadu, którego poznałem, zbierając informacje o międzynarodowych ruchach nazistowskich[15].

Mimo że podczas swoich infiltracji poznałem niezliczoną liczbę neonazistów, przemytników, stręczycieli i terrorystów, Abraham był pierwszą osobą w moim życiu, której spojrzenie napawało mnie strachem. Drugą taką osobą był szef wywiadu Hezbollahu, z którym kolegowałem się w Caracas wiele lat później. Obaj bardzo wysocy i krzepcy, po pięćdziesiątce, mieli ponad metr dziewięćdziesiąt wzrostu i nieokreśloną liczbę śmierci na sumieniu. Bardzo podobni fizycznie i mentalnie, obaj mają szare, zimne jak lód oczy. Biorąc pod uwagę wygląd, Izraelczyk Abraham i Libańczyk Issan S. spokojnie mogliby być braćmi. Są jednak nieprzejednanymi wrogami, na śmierć i życie. Stoją na krańcach przeciwnych stron konfliktu arabsko-izraelskiego.

Przypuszczam, że kiedy w 2002 roku powiedziałem Abrahamowi o zamiarze infiltracji skinheadów, wydałem mu się „sympatycznym, ale nieco stukniętym chłopakiem”. Było dla mnie oczywiste, że to głównie Żydzi, tacy jak Abraham, powinni być zainteresowani walką z nazistowskim antysemityzmem. Notabene, od tamtej pory widzieliśmy się osiem czy dziesięć razy, na obiadach lub innych serdecznych spotkaniach towarzyskich w Barcelonie, mieście, w którym do dziś mieszka, teoretycznie już jako emeryt izraelskiego wywiadu. Myślę, że nie potraktował mnie wtedy poważnie.

− Chcesz infiltrować skinheadów? – powiedział były mosadowiec. Hmm, oni są tylko bojówkami na zawołanie dużo groźniejszych, ważnych osobistości, które nie chodzą z ogolonymi głowami.

− Ale mógłbyś mnie jakoś naprowadzić, dać mi jakąś wskazówkę? Nie wiem, od czego zacząć.

− Tak naprawdę to chyba nie, Antonio. My się nie zajmujemy narybkiem… − odpowiedział, pozostawiając mnie na łasce losu.

Co ciekawe, pamiętam dokładnie, że podczas tej pierwszej rozmowy skomentował, że jego „agencja” była zainteresowana bardziej wpływowymi od skinheadów osobami i mogę przysiąc, że wspomniał wtedy o Ahmadzie Ramim, oficerze marokańskiej armii na uchodźstwie w Szwecji, który prowadził Radio Islam, potężny środek komunikacji rewizjonistów i antysyjonistów. Miał kontakty we wszystkich organizacjach neonazistowskich na świecie. Opatrzność chciała, że kilka lat później miałem okazję poznać Ahmada Ramiego, właśnie w Barcelonie, w ramach niniejszej infiltracji.

Kiedy w 2003 roku wyjaśniłem Abrahamowi, że zamierzam infiltrować mafie handlujące kobietami, potraktował mnie bardziej poważnie. Ale kiedy w 2004 roku popełniłem błąd, prosząc go o pomoc przy moim nowym projekcie, już wiedział, że nie żartuję. Dwukrotnie udowodniłem, że gdy zamierzałem przeniknąć do jakiejś grupy przestępczej, zawsze w końcu dopinałem swego. Jednak Abraham, jak wszyscy pracujący w służbach wywiadowczych, nie był skłonny pomóc mi za darmo, aż do tamtej nocy w 2004 roku, gdy widziałem go po raz ostatni. Zawsze spotykaliśmy się w miejscach publicznych w Barcelonie. Zwykle odbywało się to w lokalach samoobsługowych. Kiedy powiedziałem mu, że chodzę na kursy z antyterroryzmu i uczę się arabskiego na potrzeby nowego wcielenia, zmienił nastawienie. Gdy widzieliśmy się po raz ostatni, zaprosił mnie na kolację do domu. Pokazał mi gabinet wyposażony w najnowocześniejsze elektroniczne urządzenia szpiegowskie. Przedstawił mi żonę, córkę oraz jej narzeczonego. I usiłował mnie przekonać, abym zgodził się polecieć z nim do Tel Awiwu na „specjalne” szkolenie z izraelskim wywiadem. Opowiadał o nowym świecie, pełnym luksusu i splendoru, jaki mógłbym dzięki temu poznać. Obiecał, że wprowadzi mnie do żydowskiego lobby w Stanach Zjednoczonych, przedstawi mi Stevena Spielberga, Davida Copperfielda i nie wiem ilu jeszcze sławnych Żydów. Twierdził nawet, że jest bliskim przyjacielem sędziego Baltasara Garzona... „Toni, skończyły się czasy infiltracji bez środków, zasobów, teraz poznasz inny świat”, to były jego słowa. Ale ja się przestraszyłem.

Wbrew wszystkim bredniom, które o mnie pisano, na ogół z dużą dozą wyobraźni, nigdy nie pracowałem dla żadnej hiszpańskiej służby wywiadowczej, a tym bardziej nie zrobiłbym tego dla obcych służb. Względny sukces moich ostatnich książek pozwolił mi na niezależność finansową i wolność, której nie zamierzałem stracić, tym bardziej na rzecz sprawy tak bardzo mi obcej jak sprawa izraelska. Sukces Dziennika skina pozwolił mi pokryć koszty śledztwa do Handlowałem kobietami, bez potrzeby zwracania się o pomoc do jakiejś stacji telewizyjnej, wydawnictwa, a tym bardziej agencji prasowych. A książka Handlowałem kobietami była jedynym źródłem finansowania niniejszej, równie niezależnej infiltracji światowego terroryzmu. Jednak nie był to jedyny powód, dla którego podziękowałem Abrahamowi i odrzuciłem jego hojną ofertę. Było coś jeszcze, być może właśnie to lodowate zimno, które biło z jego szarego spojrzenia. Albo moje gorzkie doświadczenia z wysokimi urzędnikami służb policyjnych, takimi jak ten, który wydał mnie neonazistom. A może po prostu to ulotne i niezdefiniowane uczucie, które nazywamy intuicją i które wiele razy uratowało mnie z opresji. Tak czy inaczej, faktem jest, że kiedy wychodziłem z domu Abrahama po tej serdecznej kolacji, widzieliśmy się po raz ostatni. Później rozmawialiśmy jeszcze tylko raz, przez telefon.

Amman: brama Palestyny

Już zdecydowałem, że na czas infiltracji wcielę się w palestyńskiego radykała. Musiałem tylko stworzyć wiarygodną biografię i jak najbardziej autentyczne rekwizyty do zaprezentowania nowej postaci na scenie. Po porzuceniu opcji Saharyjczyka wiedziałem, że podawanie się za Irakijczyka, Irańczyka czy Afgańczyka byłoby zbyt ryzykowne, kosztowne i trudne. Na dodatek ani Irańczycy, ani Afgańczycy nie mówią po arabsku. Dlatego pojechałem do Jordanii.

W Ammanie, mieście równie kosmopolitycznym i nowoczesnym jak niejedna stolica europejska, do którego miałem wracać wielokrotnie w czasie tego śledztwa, nabyłem wszystkie niezbędne „dodatki” do mojej postaci. Kupiłem ubrania, książki, ozdoby i wszystko to, co z głębi mojej ignorancji powinno posłużyć do wyposażenia własnego kąta, czyli domu radykalnego muzułmanina. Obrazy przedstawiające świątynię Al-Ka’ba (), miejsce święte w Mekce; klawiatura komputerowa z arabską czcionką; słowniki; mapy; tradycyjne ubrania itp. Prawdę mówiąc, jedyne co osiągnąłbym z tym wszystkim to wygląd cudzoziemca z Zachodu, który próbuje uchodzić za Araba, podczas gdy terroryści dżihadu to Arabowie, którzy starają się wyglądać na mieszkańców Zachodu. Więc, tak naprawdę, powinienem był zamienić się w mieszkańca Zachodu, który będzie wyglądał na Araba próbującego wyglądać na cudzoziemca z Zachodu… To zdecydowanie bardziej subtelne i skomplikowane, jak wszystko w tej infiltracji.

Z Ammanu pojechałem do Izraela z zamiarem zrobienia sobie zdjęć w Betlejem, Jerozolimie czy Ramallah, które wzmocniłyby biografię mojej nowej tożsamości radykalnego Palestyńczyka.

Z Ammanu aż do przejścia granicznego przy Moście Króla Husajna pojechałem samochodem. Przejechałem ze strony jordańskiej na izraelską transportem, który łączy oba punkty graniczne. W moim autobusie podróżowało wielu Izraelczyków i równie wielu Arabów, Jordańczyków, Palestyńczyków i przedstawicieli innych narodowości. Przypuszczam, że mój wygląd mógł przypominać raczej mieszkańca Zachodu niż Araba.

W tamtym momencie nie znałem jeszcze chorobliwej, acz zrozumiałej paranoi izraelskich służb mundurowych i ich ekstremalnych środków bezpieczeństwa na granicach. Nie jestem funkcjonariuszem CNI, nie przeszedłem też żadnego specjalnego szkolenia czy przygotowania. Mam takie same kwalifikacje do „zabawy” w szpiega, jak każdy inny europejski obywatel, którego praca nie ma nic wspólnego z wywiadem. Ta sytuacja mnie przerosła. Izraelskie kontrole są bardzo wymagające: trzeba przejść przez wiele wykrywaczy metalu, rewizje bagażu i wywiady z funkcjonariuszami służb bezpieczeństwa. Kiedy myślisz, że cykl się zakończył, wszystko zaczyna się od nowa. Zdążyłem nawet pomyśleć, że wszyscy żołnierze z kontroli celnej wiedzą, że ja to Antonio Salas, który próbuje dostać się do ich kraju, aby tam wcielić się w palestyńskiego terrorystę. Tak więc po czterech i pół godzinie ciągłych przesłuchań oraz rewidowania moich walizek, popełniłem błąd nowicjusza i zadzwoniłem do Abrahama z prośbą o pomoc.

− Szalom, Abraham? Tu Antonio Salas. Przepraszam, że nie odzywałem się tak długo, ale teraz mam problem. Jestem na przejściu granicznym na Moście Króla Husajna, od czterech godzin próbuję wjechać do Izraela. Możesz mi jakoś pomóc?

− Nie martw się, zaraz kogoś wyślę. Nie ruszaj się stamtąd – stanowczo i definitywnie odpowiedział były mosadowiec.

Abraham opowiedział mi raz, że jeden z jego synów był pilotem bojowym w Izraelu, jednym z odpowiedzialnych za bombardowania osiedli palestyńskich terrorystów, być może nawet jednym z uczestników ostatnich nalotów w Strefie Gazy. Wtedy jeszcze święcie wierzyłem w izraelską wersję konfliktu i przez sekundę przeszło mi przez myśl, że może to syn Abrahama lub któryś z jego dawnych podwładnych z Mosadu przyjedzie mnie odebrać. Jednak intuicja podpowiedziała mi, że jeśli wywiad izraelski przyczepi się do mnie już podczas pierwszej podróży do Palestyny, to później będzie bardzo trudno się od nich uwolnić. Na dodatek w momencie kiedy zobaczyliby mój paszport, skończyłaby się moja anonimowość. A z doświadczenia wiem, że dziennikarz może łatwo stać się najlepszą kartą przetargową w razie negocjacji o wymianę informacji. Nauczył mnie tego zwierzchnik hiszpańskiej policji, który wydał mnie organizacji Hammerskin.

Wykonałem ten telefon (ostatni telefon do Abrahama) ze zdenerwowania i z braku doświadczenia. Gdybym poczekał jeszcze pięć minut, okazałoby się, że tak surowe kontrole są normalne w Izraelu i że nikt mnie o nic nie podejrzewał mimo świeżo wyhodowanej brody oraz miny winowajcy. Dlatego, kiedy tylko wręczono mi paszport i walizkę i powiedziano, że mogę jechać dalej, wyszedłem jak najszybciej z posterunku granicznego, wsiadłem do taksówki i odjechałem, nie czekając na kontakt, który Abraham wysłał mi na pomoc, wyłączywszy komórkę i wyjąwszy z niej baterię.

„Jeśli Salas ma jaja… niech jedzie do Palestyny!”

Jerozolima (nazywana po arabsku Al-Kuds) uświadomiła mi strach, w jakim żyje większość Izraelczyków, zawsze podejrzliwie spoglądających na autobusy, kawiarnie czy inne zbiorowiska ludzkie, gdzie potencjalny palestyński samobójca mógłby zdetonować materiał wybuchowy. Wtedy wszystkie środki ostrożności, które zachowywał Izrael, aby terroryści nie przedostali się na jego terytoria wydawały mi się zrozumiałe… Jeszcze nie miałem jasności co do tego, czyje w rzeczywistości były te terytoria.

W Ramallah nabyłem sporą część rekwizytów mojego palestyńskiego alter ego. Ulice Al-Irsal, Palestine, Al-Ma’es czy An-Nahda, które otaczają symboliczny plac Menara z jego równie symbolicznym pomnikiem czterech lwów, pełne są sklepów i kiosków, a także straganów ulicznych, gdzie można kupić wszystko: od kominiarek z anagramem Hamasu, aż po nagrania ostatniej woli zamachowców samobójców czy najnowszych bohaterskich czynów Dżuby, domniemanego snajpera z Bagdadu, zawsze wymykającego się pościgom.

Właśnie tam, przy hotelowym komputerze w Ramallah, zdałem sobie sprawę, że faktycznie mam kolegów dziennikarzy, którzy chętnie zobaczyliby mnie martwego i w pełni zrozumiałem nagonkę, którą moi liczni krytycy rozpętali w Hiszpanii. Po publikacji książki Handlowałem kobietami wybuchła zajadła polemika: wszczęto zaciekłą debatę o prostytucji, która ciągnęła się miesiącami i sprawiła, że stręczyciele wraz z klientami dołączyli do neonazistów w nienawiści do Tigera88. Internet pełen był obelg i ataków, a także spekulacji, domysłów i dywagacji na temat mojej prawdziwej tożsamości, motywacji i celów. Powstały nawet specjalne strony internetowe, by mnie skompromitować, a najciekawsze jest to, że informacje na nich zawarte opierały się na totalnie nieprawdziwych przypuszczeniach. Wyświadczono mi wielką przysługę tymi wszystkimi spekulacjami na temat mojego miejsca pobytu, tożsamości czy kolejnej infiltracji, tak dalekimi od rzeczywistości, że ułatwiały mi kontynuowanie nowego kamuflażu. Zupełnie niechcący i zgodnie z zasadami sztuki wojennej Sun Tzu moi oszczercy, chcąc mi zaszkodzić, stali się moimi największymi sprzymierzeńcami w kolejnej infiltracji. Przypisywano mi wszystkie możliwe do wyobrażenia tożsamości: od właściciela burdeli, starającego się wyeliminować konkurencję, poprzez zirytowaną kobietę, grupę dziennikarzy, wizjonera, parapsychologa czy tajnego agenta Mosadu, aż po antyfaszystę, Żyda.

W tamtych dniach, w znanej w Walencji gazecie, pewien publicysta, który okazał się kolegą i rodakiem José Luisa Roberta, przewodniczącego skrajnie prawicowej partii España 2000 i współzałożyciela stowarzyszenia burdeli ANELA[16], podważał moją wiarygodność, jak mógł, zapowiadał wystąpienie na drogę sądową, a nawet spekulował co do jednej z moich domniemanych tożsamości. Ale najlepsze było to, że życząc mi losu moich zamordowanych kolegów, Julia Anguita Parrado, Salvadora Ortegi czy José Couso, oburzał się, że zadedykowałem książkę właśnie Couso, którego znałem wiele lat i który kilka razy był moim kamerzystą. Na koniec ów kolega J. L. Roberto zachęcał mnie do infiltracji w Ameryce Łacińskiej lub na Bliskim Wschodzie, „jeśli mam jaja”... Inna znana w dziennikarskim świecie postać precyzowała to, stwierdzając: „Jeśli ma jaja, niech jedzie do Palestyny”. Tragikomiczne było to, że czytałem te krytyki w Ramallah, a później miałem spędzić wiele miesięcy w Ameryce Łacińskiej i na Bliskim Wschodzie. Jednak nie mogłem użyć tych argumentów w obronie.

Musiałem poczekać sześć lat, aby odpowiedzieć na te ataki. Od dawna byłem już w Palestynie, kiedy krytycy ze swoich wygodnych biur w Europie rzucali mi wyzwania infiltracji na Bliskim Wschodzie z nadzieją, że jakaś zabłąkana kula zdoła dokonać tego, czego nie udało się ani skinom, ani mafiom. To jeden z minusów tego typu dziennikarstwa. Jedyną formą obrony przed oszczerstwami jest praca. Nie mogę, nie chcę i nie powinienem wplątywać się w gorące dyskusje, aby usprawiedliwiać swoje śledztwa. Jedynym argumentem jest owoc mojej pracy. Anonimowość jest niestety niezbędna w czasie realizacji śledztwa za pomocą infiltracji. Wystarczyłoby, żeby komentatorzy zgorszeni moją krytyką prostytucji przeczytali książkę, którą kwestionowali. Gdyby to zrobili, dostrzegliby, że w dodatku do Handlowałem kobietami, włączonym do ostatniego wydania i dostępnym także na www.antoniosalas.org, moja ostatnia notatka została napisana w Jerozolimie. Nie byłoby zbyt trudno wydedukować, jak zrobił to jeden z bystrzejszych czytelników, że już wtedy znajdowałem się w Palestynie.

Przyznaję, że głównym celem pierwszej podróży do Ziemi Jezusa było skompletowanie rekwizytów dla mojej postaci, oswojenie się z pewnymi miejscami, które później posłużyłyby do uwiarygodnienia mojej palestyńskiej biografii, oraz sfotografowanie się w tych miejscach, dlatego nie zaprzątałem sobie głowy poznaniem konfliktu arabsko-izraelskiego. Zawsze czytałem, że Palestyńczycy to zamachowcy samobójcy, przez których pokrzywdzeni izraelscy osadnicy zmuszeni są żyć uzbrojeni po zęby. Dziś już nie postrzegam tego problemu w sposób tak naiwny i beztroski, co nadal robi wielu moich kolegów.

Ograniczyłem się do wyboru małego miasteczka Burkin (), niedaleko Dżaninu, na północy Palestyny, jako kolebki mojego rodu; było to idealne miejsce, aby zapuścić korzenie. Spokojne i bardzo dyskretne, ale o długiej historii. Położone trzy czy cztery kilometry na południowy wschód od Dżaninu, połączone z nim drogą 6155, ma jakieś siedem tysięcy mieszkańców. Większość jest muzułmańska, chociaż żyje tam też około 20 rodzin chrześcijańskich (prawosławnych), które z dumą opiekują się kościołem świętego Jerzego, największym skarbem Burkinu. Odwiedziłem miasteczko, przeszedłem się po ulicach, zapamiętałem jego historię i próbowałem przekonać się, że tu żyli moi rodzice i dziadkowie. Musiałem znaleźć sposób na emocjonalne związanie się z tym miejscem, aby w przyszłości, gdy będę opowiadał o palestyńskich korzeniach, moja historia okazała się spójna.

Wróciłem do Hiszpanii, aby dalej pobierać lekcje arabskiego i zacząć kreślić profil nowej tożsamości. Raz po raz będę musiał go retuszować w miarę pogłębiania wiedzy o świecie arabskim, islamie i terroryzmie oraz pozbywania się wszystkich uprzedzeń i frazesów, które miałem w głowie przed rozpoczęciem tej przygody.

Muhammad Abd Allah Abu Ajman… wdowiec i mudżahid

Miałem jasność co do swojego nowego imienia: Muhammad Abd Allah. Wybrałem Muhammada, bo to imię proroka islamu, tłumaczone pejoratywnie na Zachodzie jako Mahomet[17]. Jednocześnie jest tak proste i powszechne, jak imię Jezus w kraju chrześcijańskim[V]. Abd Allah dlatego, że prawie wszystkie imiona arabskie mają jakieś znaczenie, a Abd Allah oznacza „sługa boży”. Wydało mi się to doskonałym imieniem dla kogoś, kto zamierzał zostać terrorystą dżihadu i męczennikiem islamu.

Było też oczywiste, że potrzebowałem mocnego argumentu, aby uzasadnić zamiar poświęcenia się w ofierze jako zamachowiec samobójca. I tak przyszło mi do głowy, że potencjalnie, wiarygodnym powodem mógłby być dramat rodzinny. Na przykład: Żydzi zamordowali moją rodzinę i stąd moja nienawiść do Izraela i jego europejskich i północnoamerykańskich sprzymierzeńców. Teraz musiałem tylko udokumentować całą tragedię. Dlatego, już po powrocie do Hiszpanii, poszedłem do Fatimy, luksusowej prostytutki, z pochodzenia Marokanki, którą poznałem, kiedy infiltrowałem środowisko mafii handlujących kobietami. Fatima (to nie jest jej prawdziwe imię) jest młoda i piękna, przyciąga uwagę egzotyczną urodą. Mulatka, o czarnych oczach i smagłej skórze, była jedną z najbardziej pożądanych prostytutek agencji w Barcelonie, gdzie świadczyła usługi. Mylnie sądziła, że ma u mnie dług wdzięczności.

Po roku spędzonym w jednej z najbardziej znanych agencji towarzyskich w mieście, okazało się, że jej ojciec, Marokańczyk o żelaznych islamskich przekonaniach, chce przyjechać do Katalonii odwiedzić córkę i zobaczyć, jak jej się wiedzie na Półwyspie Iberyjskim. Fatima powiedziała rodzinie, że pracuje jako sekretarka i musiała szybko coś wymyślić, żeby ojciec nie odkrył kłamstwa. Wtedy przyszła do mnie. Według niej, gdyby ojciec zorientował się, że jego najdroższa i jedyna córka para się prostytucją, potępianą zarówno przez islam, jak i chrześcijaństwo, konsekwencje byłyby nieuchronne i tragiczne.

Wykonałem kilka telefonów i pewien stary znajomy, dyrektor jednego z katalońskich czasopism, zgodził się pomóc w oszustwie, oferując nawet mojej przyjaciółce, w razie potrzeby, własne biuro w swojej redakcji. W ten sposób ochroniliśmy Fatimę i jej ojciec nie dowiedział się prawdy. Kiedy jakiś czas później poprosiłem ją, żeby udawała moją arabską żonę, zgodziła się, i co szlachetne z jej strony, nie zadawała żadnych pytań.

Tak naprawdę potrzebowałem, żeby Fatima udawała moją żonę tylko przez dwie godziny. W sam raz, żeby przygotować nasz „album rodzinny”. Wynająłem apartament w dzielnicy Barceloneta. Był surowy, bez żadnej ostentacji. Nie było w nim niczego, co mogłoby wskazywać na europejskie mieszkanie. Udekorowałem cały dom rekwizytami, które przywiozłem z Bliskiego Wschodu: portretami Jasira Arafata, obrazami z widokami z Palestyny, rycinami ze scenami z Koranu, sziszą − tradycyjną arabską fajką wodną, a nawet egzemplarzami „Al-Kuds”, jednej z najważniejszych palestyńskich gazet w Jerozolimie, i arabskimi czasopismami, które porozrzucałem po kanapach i półkach w pozornie przypadkowy sposób. Wszystko to, w moim wyobrażeniu i przy nikłej wiedzy, miało uwiarygodnić urządzenie palestyńskiego domu, w razie gdyby ktoś chciał wnikliwie zbadać zdjęcia, które mieliśmy sobie zrobić. Włożyłem nawet Fatimie na szyję mały łańcuszek z Al-Ka’bą ze srebra, którego później używałem w czasie podróży jako pamiątki po zmarłej żonie.

Przywiozłem też dwa hidżaby (kobiece chusty, które zakrywają włosy, popularne w wielu krajach muzułmańskich) oraz męskie i damskie ubrania w stylu arabskim. Fatima zgodziła się zrobić sobie ze mną wiele zdjęć, w różnych strojach, na różnym tle, tak żeby te obrazy mogły poświadczyć długi związek i wspólne życie, gwałtownie przerwane śmiercią mojej żony zabitej przez Izraelczyków. Zdjęcia wyszły świetnie i zawsze były doskonałym alibi. Przez kolejne lata, kiedy pokazywałem je w jakimkolwiek meczecie w Europie, Afryce czy Ameryce, nigdy nie musiałem już tłumaczyć przyczyny mojej nienawiści do Żydów oraz ich europejskich i jankeskich sprzymierzeńców. Jeśli jeden obraz wart jest więcej niż tysiąc słów, to zdjęcia tego palestyńskiego małżeństwa, brutalnie przerwanego przez izraelskich żołnierzy, warte były całej encyklopedii. Umieściłem je w małym albumie ze swoimi prawdziwymi zdjęciami z dzieciństwa, zdjęciami z kilku poprzednich podróży do krajów arabskich i nowych podróży już w czasie infiltracji. Gdyby ktoś chciał przeszukać mój bagaż podczas kolejnych wyjazdów, album ten byłby dowodem mojego muzułmańskiego życia. I ten album (álbum de fotos), który można obejrzeć na www.antoniosalas.org, będzie jeszcze czynił cuda…

Teraz tylko musiałem dopasować do tego jakąś realną historię, która pokrywałaby się ze zdjęciami mojej rzekomo zamordowanej żony, w razie gdyby ktoś próbował ją sprawdzić. Tak więc udałem się do ambasady Palestyny w Madrycie, propalestyńskich organizacji pozarządowych i archiwów prasowych, aby znaleźć między palestyńskimi ofiarami okupacji izraelskiej tę, która będzie odpowiadać profilowi Fatimy.

Nie było to zbyt trudne. Listy młodych palestyńskich kobiet zamordowanych w czasie okupacji izraelskiej są długie i spotkałem się z wieloma historiami (wszystkie były dramatyczne), które pasowały do mojego traumatycznego wdowieństwa. Oto niektóre z nich: Husam Dżalal Salim Odeh, 24 lata, zastrzelona niedaleko checkpointu w Huwarze; Sza’ban Tahrir Hiszam, 16 lat, dostała strzał w głowę w czasie wejścia patrolu do obozu uchodźców w Dżabaliji; Nadżwa ’Awad Radżab Chalif, 24 lata, ostrzelana z helikoptera w szkole w Gazie, gdzie zginęła wraz z piątką swoich uczniów… Izraelska okupacja oferowała mi dziesiątki młodych Palestynek, zmarłych w straszny i brutalny sposób, które mogły mi posłużyć jako alibi. Ale ostatecznie zdecydowałem się na przypadek Dalal Madżahad. Dwudziestopięciolatka, która 9 marca 2004 roku znajdowała się we własnym domu w Dżaninie, kiedy izraelski patrol wjechał do miasta i zaczęła się wymiana ognia. Zabłąkana kula wleciała przez okno i odebrała Dalal życie. Nazywają to skutkiem ubocznym.

Wybrałem Dalal z wielu powodów. Po pierwsze, Dalal to także imię pierwszej palestyńskiej bojowniczki, która zginęła w walce przeciwko okupacji izraelskiej (Dalal al-Maghribi), więc było łatwe do zapamiętania. Po drugie, Dżanin był jednym z najbardziej symbolicznych miast palestyńskiego ruchu oporu i już je odwiedziłem w czasie pierwszej podróży. Miałem wystarczająco dużo własnych fotografii zrobionych na ulicach tego miasta, aby stworzyć wiarygodną historię. Na dodatek Burkin (miasteczko, które wybrałem jako miejsce pochodzenia mojej palestyńskiej rodziny) znajduje się zaledwie trzy kilometry od Dżaninu. Ponadto wybrana przeze mnie Dalal została zamordowana 9 marca 2004 roku, dwa dni przed zamachami z 11 marca i 24 godziny po publikacji książki Handlowałem kobietami. Nie byłoby mi więc trudno zapamiętać datę, kiedy owdowiałem.

Nauczyłem się na pamięć historii Dalal, starając się zaangażować emocjonalnie w tę tragedię. Musiałem doprowadzić do tego, aby podczas opowieści o prawdziwej Dalal – o twarzy mojej przyjaciółki Fatimy – łamał mi się głos, a w oczach pojawiały się łzy. Nie przychodzi mi na myśl lepszy argument uzasadniający moją rzekomą nienawiść do Żydów i ich zachodnich sprzymierzeńców oraz pragnienie poświęcenia siebie i unicestwienia przy tym wszystkich niewiernych, których uda mi się zgładzić.

Historia pasowała jak ulał. Dalal była prawie w tym samym wieku co Fatima. Aby nadać opowieści jeszcze większego dramatyzmu, dodałem, że Dalal była w ciąży z naszym pierworodnym, który miał mieć na imię Ajman. Myślę, że teraz nawet najmniej wrażliwy terrorysta mógł zrozumieć moją nienawiść do Zachodu po śmierci żony i nienarodzonego syna. I zrozumieli. Nawet legendarny Ilich Ramírez Sánchez alias Carlos Szakal, złoży mi najszczersze i przepojone współczuciem kondolencje, kiedy cztery lata później, w czasie wypełniania dla niego misji w Sztokholmie, opowiem mu o tej rodzinej tragedii.

Cały rok spędziłem na nauce. Kilka razy pomyślałem nawet, że nie da się uczyć więcej. Byłem zmuszony poświęcać godziny swojej pracy, aby chodzić na lekcje arabskiego. Musiałem szukać wymówek, by uczestniczyć w kursach o terroryzmie, tak aby rodzina niczego się nie domyśliła. Poświęcałem czas przeznaczony dla przyjaciół, żeby przeczytać, ile tylko byłem w stanie o terroryzmie, Al-Kaidzie, bin Ladenie, Palestynie... W końcu zacząłem racjonować godziny snu, ograniczając je do sześciu na dobę. Moje życie towarzyskie kurczyło się coraz bardziej. Ani moi przyjaciele, ani rodzina, ani koledzy z pracy czy zajęć nie mieli najmniejszego pojęcia o tym, czym się zajmowałem, chociaż broda (nie goliłem się od marca) zaczynała być powoli tematem żartów. Na szczęście rodzina i przyjaciele byli już przyzwyczajeni do radykalnych zmian mojego wyglądu.

Wtedy jeszcze znajdowałem się na etapie czysto teoretycznym i przygotowawczym. Ograniczałem się do uczestnictwa w konferencjach, oglądania filmów dokumentalnych, czytania i uczenia się. Jeszcze dużo mi brakowało do składania i rozkładania broni, a potem strzelania z AK-47, M-4, uzi czy posługiwania się miotaczem granatów tudzież spania z bronią pod poduszką.

Infiltrowani antyislamiści przeciw infiltrowanym antychrześcijanom

Po zamachach z 11 września, a jeszcze bardziej z 11 marca, nieufność, pogarda, a nawet nienawiść do muzułmanów rozprzestrzeniły się po Hiszpanii, tak jak wcześniej stało się to w Stanach Zjednoczonych, a po 7 lipca w pozostałych krajach Europy. Rozumiałem liczne manifestacje, które organizowano w Hiszpanii przeciwko budowie nowych meczetów, a także przeciwko tym już istniejącym w Premià de Mar (Barcelona), Felanitx (Majorka), Sales de Viladecans, Madrycie... Nie uczestniczyłem jednak w żadnej z nich; byłoby to nierozważne, biorąc pod uwagę mój zamiar infiltracji. W całym kraju, podobnie jak w Wielkiej Brytanii, we Francji, Włoszech czy w Szwajcarii, grupy sąsiedzkie i anonimowi ludzie spontanicznie wyszli na ulice, aby wyrazić sprzeciw wobec islamu.

To byli uczciwi mężczyźni i uczciwe kobiety, prawi obywatele. Europejczycy wychowani w tradycji chrześcijańskiej, w większości katolicy bez rasistowskiej czy ksenofobicznej przeszłości, którzy, tak jak ja, utożsamiali muzułmanów z terroryzmem. W krajach o tradycji chrześcijańskiej, takich jak Portugalia, Francja, Belgia czy Wielka Brytania, korzystali z prawa do okazania niechęci wobec religii i kultury, która była im obca. Jednak kiedy w wiadomościach pokazywano obrazy z masowych manifestacji w Algierii, Egipcie, Iranie czy Turcji, gdzie inni prawi obywatele wyrażali sprzeciw wobec innej obcej religii: chrześcijaństwu, traktowaliśmy ich jak fundamentalistycznych fanatyków…

Wszystkie te manifestacje przeciwko meczetom i islamskim ośrodkom, w których uczestniczyli szczerze zaniepokojeni (i zdezinformowani) ojcowie rodzin, gospodynie domowe i przedstawiciele wszelkich opcji politycznych, były infiltrowane przez moich dawnych towarzyszy ze skrajnej prawicy, świadomych, jak żyzny jest to teren dla ich rasistowskich i ksenofobicznych poglądów.

W Sewilli mieszkańcy dzielnicy Bermejales utworzyli nawet platformę przeciwko budowie wielkiego meczetu w mieście: www.mezquitanogracias.com, a inicjatywa ta była intensywnie podsycana przez ultraprawicową partię Democracia Nacional. Mieszkańcy Bermejales nie byli świadomi wykorzystywania akcji przez nazistów. W Badalonie protesty przeciwko meczetom w Sant Roc, Artigues, La Salut i Llefià zostały zorganizowane przez Plataforma per Catalunya (Platforma za Katalonię), ruch, którego liderem był były przewodniczący Fuerza Nueva (Nowa Siła), Josep Anglada. W Reus (Tarragona) w tak symboliczny dzień jak 11 września 2004 roku, moi dawni kompani skinheadzi, dużo mniej dyplomatyczni od swych towarzyszy z Fuerza Nueva, po prostu zaatakowali meczet w przemysłowej strefie Dyna (gdzie będę się modlił niejeden raz), wybijając szyby i wypisując sprayem obraźliwe wobec islamu i muzułmanów słowa[18].

Coś bardzo podobnego stało się z meczetem La Unión w Maladze. Moi dawni towarzysze skini z Alianza Nacional zdobywali coraz większe wpływy wewnątrz hiszpańskiego ruchu neonazistowskiego w XXI wieku. Przyjmą nawet w swoje szeregi Eduarda Clavero, lidera zespołu Batallón de Castigo, który po opublikowaniu Dziennika skina napisał pełną pogróżek wobec mnie piosenkę. Ultraprawicowcy z AN wiele razy atakowali meczet, wyważali drzwi i zostawiali naklejki ozdobione karykaturą Muhammada ucharakteryzowanego na terrorystę z podpisem: „Wróg jest wśród nas. Dla imigrantów islamskich − deportacja!”. Właśnie ten meczet będzie kluczowy w mojej infiltracji.

W Talayueli (Cáceres) moi dawni koledzy z Movimento Católico Español (Hiszpański Ruch Katolicki) i z Acción Juvenil Española (Hiszpańska Akcja Młodzieżowa), z José Luisem Corralem na czele, przyłączyli się do sąsiedzkich protestów przeciwko budowie nowego meczetu w miasteczku. Straż Obywatelska skonfiskowała ulotki, jakie ultrasi Corrala rozdawali wśród manifestantów. Można było na nich znaleźć islamofobiczny przekaz, z którym w gruncie rzeczy wielu z nas się zgadzało, ale tylko moi dawni ultraprawicowi towarzysze odważyli się głośno go wyrazić. Wśród wielu innych obelg na ulotkach rozdawanych podczas manifestacji przeciwko meczetowi w Talayueli napisano:

Przeżywamy inwazję imigrantów, którzy nie byliby problemem, gdyby tylko reprezentowali tę samą kulturę, religię, styl życia albo przynajmniej gdyby mieli szacunek do tego, co nasze i chcieli się integrować. Ale to jest niemożliwe w przypadku islamu. Wiedzieli o tym nasi przodkowie, którzy musieli ich znosić przez dziewięć wieków… Islam jest fanatyczną i nietolerancyjną religią, która nie dopuszcza istnienia innych. Wiedzą o tym ci, którzy żyją obok muzułmanów w jakiejkolwiek części świata. Tam, gdzie znajdują się muzułmanie oraz inne religie zawsze pojawia się niekończący się konflikt: od Filipin po Nigerię, w Indonezji, Timorze, Indiach, Pakistanie i Kaszmirze, na Bliskim Wschodzie, Ziemi Świętej, w Kosowie, Sudanie czy Etiopii. Rasa czy kultura są nieważne, zawsze, ale to zawsze, islam stara się przemocą narzucić swoją wolę, kiedy tylko zaczyna czuć się wystarczająco silny. A chrześcijanie są powoli eksterminowani. W krajach muzułmańskich nie mogą zakładać nowych kościołów ani głosić Ewangelii. Za nawrócenie na chrześcijaństwo grozi kara śmierci… Wiedzą o tym dobrze Francuzi, oni mają na przykład tysiące miasteczek i dzielnic zamienionych w getta, którymi rządzi szariat, islamskie prawo, i gdzie nie ma wstępu żaden Francuz ani policja… Nawet jeśli nie wszyscy muzułmanie są fanatykami czy stosują przemoc (ci to mniejszość), to spłodzą innych, co nieuniknione, którzy fanatykami będą. A teraz, w czasach terroryzmu, broni masowego rażenia, bomb, gazów i samobójców, niebezpieczeństwo jest bardzo poważne. Nie możemy chronić gniazd terroryzmu, przemocy i nietolerancji… Mniejsza o przestępczość, gwałty, nieuczciwą konkurencję w pracy i, co za tym idzie, niższe zarobki, wzrost bezrobocia i drożyznę na rynku mieszkaniowym. Nawet zasiłki, które dostają z pieniędzy publicznych i na które my płacimy z naszych podatków, ani przeciążenie pomocy społecznej, szkół i szpitali nie są aż tak ważne. To co naprawdę ważne to nasza przyszłość. Jeśli teraz się osiedlą, nasze wnuki nieuchronnie będą musiały stawić im czoło i albo wyrzucą najeźdźców, albo to oni będą zmuszeni opuścić swój naród, swoją ziemię i swoją ojczyznę. Na dodatek, zgodnie z zasadami demokracji, kiedy staną się już większością, będą mogli ubiegać się o niepodległość. A wtedy jakiś nowy Zapatero wysłucha ich i dostaną to, czego będą chcieli, zwłaszcza jeśli zgromadzą wystarczająco dużo śmiertelnych ofiar na stole negocjacyjnym… Niech wracają do swojego kraju a nas zostawią w naszym…

Stare arabskie przysłowie powiada: „Dopóki będziemy żyć w niewiedzy, zawsze będziemy wrogami”. Dziś wiem, że ten przykład bzdur, kłamstw, uprzedzeń, frazesów i obłudy jest równie niesprawiedliwy co krzywdzący wobec muzułmanów. Ale po 11 marca 2004 roku wielu Europejczyków było skłonnych w to wszystko uwierzyć. Wiem też, że grupy sąsiedzkie i prawi europejscy obywatele, którzy organizowali lub uczestniczyli w tych antyislamskich manifestacjach, nie byli odpowiedzialni za ich wykorzystanie polityczne i propagandowe przez neonazistów ani tego świadomi. Jednak w przypadku innych podobnych wystąpień działo się dokładnie to samo, tylko że na odwrót. Antychrześcijańskie manifestacje, które zaczęły pojawiać się w krajach arabskich w obliczu rosnącej islamofobii rozprzestrzeniającej się na Zachodzie, też były infiltrowane przez radykałów, tym razem z dżihadu, równie podłych, brutalnych i fanatycznych co nasi neonaziści. Jest im dokładnie tak samo daleko do prawych muzułmańskich obywateli, jak neofaszystom do nas.

Z całym tym międzyreligijnym napięciem w tle w listopadzie po raz drugi został zatrzymany syryjski dziennikarz Tajsir Aluni, ale prawie nikogo to nie obeszło, mimo że Aluni był jedynym dziennikarzem na świecie, któremu udało się przeprowadzić wywiad z bin Ladenem po 11 września. Był on ważnym elementem całej tej łamigłówki.

Przypadek Tajsira Aluniego wstrząsnął dziennikarskim światem arabskim, jednak zachodni koledzy niezbyt się nim przejęli. Tym bardziej po tym, jak miesiąc później Pilar Manjón stawiła się jako przedstawicielka ofiar przed Komisją Śledczą do spraw 11 Marca. Jej rozdzierające zeznania wywarły wrażenie na nas wszystkich. Dziesięć miesięcy od masakry po raz pierwszy poświęcaliśmy uwagę głosowi cierpienia, niewypowiedzianemu bólowi tych, którzy stracili w pociągach swoich najbliższych. Manjón straciła syna. Zeznania wzmocniły mój zapał. Jeśli przed jej wystąpieniem kilka razy zastanawiałem się, czy nie rzucić tego wszystkiego w obliczu wyraźnego braku talentu do arabskiego, słowa Manjón uświadomiły mi, że każdy wysiłek w walce przeciwko terroryzmowi jest ważny. Wszyscy zostaliśmy do niego zachęceni.

Manjón i rodziny innych ofiar zamachów z 11 marca uwidoczniły najbardziej gorzki aspekt efektu motyla. Przedtem ofiary przemocy z innych części świata pukały do naszych drzwi z prośbą o pomoc. Nie otworzyliśmy im, więc wyważyli drzwi.

Aż do 11 marca uważaliśmy, że agonia i cierpienie dalekich narodów, wojny toczące się w odległych krajach nas nie dotyczą. Dramaty, które codziennie rozgrywają się w Afganistanie, Palestynie, Sudanie, Pakistanie, Czeczenii zdawały się jedynie dwuwymiarowymi obrazami, bez zapachu, które pojawiały się na ekranach naszych telewizorów w czasie wiadomości, dzięki profesjonalistom takim jak mój kolega José Couso. Ale 11 marca dał nam krwawą lekcję, a echo krzyków więźnia torturowanego w Iraku, bomb w afgańskich górach czy strzałów na palestyńskich terenach okupowanych zabrzmiało, i to ze zdwojoną siłą, na stacjach kolejowych w Madrycie.

Z pozdrowieniami z Izraela...

Czytelnik niewątpliwie zrozumie, że kiedy 28 grudnia 2004 roku, w trakcie tak ambitnego projektu, otrzymałem e-maila od izraelskiej telewizji, miałem prawo pomyśleć, że nowa infiltracja właśnie została zaprzepaszczona. Jak to możliwe, że akurat w Dzień Niewiniątek skontaktował się ze mną izraelski kanał telewizyjny, w czasie gdy przygotowywałem swoją nową tożsamość palestyńskiego radykała, aby infiltrować międzynarodowe organizacje terrorystyczne? Czy istniała możliwość, że izraelski Mosad odkrył moje zamiary i chciał mnie jakoś wykorzystać? Czy mój przyjaciel Abraham A. miał z tym coś wspólnego? Być może wpadłem w paranoję, ale w moim zawodzie paranoja może uratować życie. Taki e-mail mógł wzbudzać podejrzenia, tym bardziej w okolicznościach, w jakich się znalazłem:

Do: tonisalas2000@yahoo.es

Data: wtorek, 28 grudnia, 2004 4:43 PM

Temat: telewizja izraelska, kanał 2

Szanowny Panie Salas!

Od kilku miesięcy jesteśmy w trakcie produkcji serii dokumentalnej dla kanału 2 telewizji izraelskiej o antysemityzmie na świecie. Chcielibyśmy przeprowadzić z Panem wywiad do odcinka o Hiszpanii na temat ruchów neonazistowskich, ze szczególnym uwzględnieniem Ultras Sur. Jeśli jest Pan zainteresowany tym projektem, prosimy o kontakt na jeden z poniższych e-maili: rohilevi@..., lewi@..., ronatamir@... dziękuję, z poważaniem,

Rohi Bet Levi

Scenarzysta

W kolejnych e-mailach – które przepisuję w oryginalnej wersji – Rohi Bet Levi podał więcej informacji o projekcie i na pierwszy rzut oka moja paranoja związana z Mosadem była nieuzasadniona:

Szanowny Panie Salas!

Przede wszystkim dziękuję za szybką odpowiedź. Podaję więcej szczegółów o produkcji naszej spółki (TTV). Jesteśmy w trakcie realizacji serii dokumentalnej dla telewizji izraelskiej o antysemityzmie, która będzie emitowana na kanale 2 telewizji izraelskiej w godzinach dużej oglądalności. Seria porusza temat współczesnego antysemityzmu w Europie, Ameryce Południowej i Stanach Zjednoczonych. Każdy odcinek będzie trwał około 50 minut. Telewizja izraelska po raz pierwszy poświęca 200 minut w trakcie dużej oglądalności tak trudnym i ważnym kwestiom. Produkcja została wsparta przez fundację Eliego Wiesela, współpracujemy też z izraelskim Ministerstwem Spraw Zagranicznych, Agencją Żydowską (Sochnut), ADL, a także z ECJC i innymi organizacjami walczącymi z antysemityzmem na świecie.

Nagrania w Hiszpanii będą odbywały się mniej więcej od 20 do 30 stycznia i chcielibyśmy wiedzieć, kiedy moglibyśmy się spotkać w Madrycie. Mamy świadomość, jak duże znaczenie ma dla Pana zachowanie anonimowości, na co zgadzamy się, jeśli tylko będzie pan sobie tego życzył. Będziemy też potrzebowali drobnej pomocy w skontaktowaniu się z jakimś przedstawicielem lub byłym członkiem Ultras Sur w Madrycie.

Aby nasza komunikacja była łatwiejsza, prosimy o pański numer telefonu i zostawiamy też nasze:

Rohi: 00972-52…

Rona (po angielsku): 00972-54

Raz jeszcze dziękuję i mam nadzieję, że pozostaniemy w kontakcie

Rohi Bet Levi

Moja wydawczyni przekonała mnie, że argumenty Izraelczyków były bardzo logiczne. Koniec końców Żydzi są jednymi z ulubionych ofiar neonazistowskiej nienawiści, a Dziennik skina stał się znaną książką w Hiszpanii i za granicą. Na dodatek w 2004 roku zakończono zdjęcia do filmu nakręconego na podstawie mojej infiltracji ruchu skinheadów, który został zaprezentowany na Festiwalu Kina Hiszpańskiego w Maladze w kwietniu 2005 roku. W styczniu tego samego roku zaczynały się zdjęcia do filmu zainspirowanego moją infiltracją mafii handlujących kobietami. Tak więc brzmiało logicznie, mówiła wydawczyni, że do Izraela dotarła wiadomość o mojej pracy i to był powód ich zainteresowania wywiadem ze mną. Jednak w czasie nagrywania tego wywiadu Izraelczycy chyba wyczuli moje zmieszanie, mimo że aż do tej chwili nie mogli sobie nawet wyobrażać powodu tego spięcia.

Później, wracając do Palestyny na spotkanie z wysokimi zwierzchnikami Hamasu, Islamskiego Dżihadu czy Brygad Męczenników Al-Aksy, będę bardzo żałował, że udzieliłem tego wywiadu telewizji izraelskiej. Po emisji w jednym z państwowych kanałów cały Izrael i Palestyna miały okazję poznać niejakiego Antonia Salasa, hiszpańskiego dziennikarza, który realizował reportaże śledcze poprzez infiltracje. Chociaż wtedy już zdołałem okpić kontrole policji izraelskiej, przemycając do kraju sprzęt do nagrywania ukrytą kamerą...

Przypisy

[1] www.teocraciaevenezuela.blogspot.com (wszystkie przypisy oznaczone gwiazdką pochodzą od autora).

[2] DISIP – Dirección General Sectorial de los Servicios de Inteligencia y Prevención − Centralne Biuro Wydziału Służb Wywiadu i Prewencji, obecnie SEBIN – Servicio Bolivariano de Inteligencia − Boliwariańska Służba Wywiadu. Jej główna siedziba mieści się w strasznym wielopłaszczyznowym budynku w Caracas, do którego dwa razy udało mi się „wślizgnąć”.

[3] Nowy Rok 1425 w kalendarzu muzułmańskim świętowano 22 lutego 2004 roku.

[4] Przewodniczący Movimento contra la Intolerancia (Ruchu przeciwko Nietolerancji).

[5] Wszystkie podkreślone w tekście słowa mają odnośniki do dokumentów w internecie. Wystarczy wejść na stronę: www.antoniosalas.org i wprowadzić dany wyraz, aby mieć dostęp do raportów, dokumentów, nagrań wideo i innych dodatków.

[6] Handlowałem kobietami, tłum. Teresa Tomczyńska, WN PWN, Warszawa 2012.

[7] Handlowałem kobietami, s. 21 i nast.

[8] Memorias de un ultra: la historia secreta de la extrema derecha española. (Wspomnienia ultrasa: poufna historia hiszpańskiej skrajnej prawicy), Temas de Hoy, 2006. Colección Serie Confidencial de Antonio Salas.

[9] Khaled al-Berry, Confesiones de un loco de Alá (Wyznania szaleńca w służbie Allaha), La Esfera de los Libros, 2000.

[10] Znalazłem jeszcze tylko dwa tytuły, które okazały się przydatne z tego punktu widzenia,: My Jihad (Mój dżihad) Aukaia Collinsa, północnoamerykańskiego mudżahida, który walczył w Czeczenii wraz z Al-Chattabem (The Lyons Press, 2002), a także Mi vida en Al Qaeda (Moje życie w Al-Kaidzie) Omara Nasili, marokańskiego współpracownika francuskich służb wywiadowczych wyszkolonego w Afganistanie (El Andén, 2007).

[11] Arabskie słowo „dżihad” dosłownie oznacza „wysiłek” i jest rodzaju męskiego, mimo że na Zachodzie często używa się go w rodzaju żeńskim, błędnie tłumacząc je jako „święta wojna”. Ja wolę być wierny oryginalnemu rodzajowi i rzeczywistemu znaczeniu po arabsku, stosując termin w rodzaju męskim.

[12] Insider: un policía infiltrado en las gradas ultras (Insider: policjant infiltruje trybuny ultras), Temas de Hoy, 2005. Colección Serie Confidencial de Antonio Salas.

[13] Patrz: wstęp Antonia Salasa do książki Insider: un policía infiltrado en las gradas ultras. Temas de Hoy, 2005, s. 17.

[14] Mimo że w większości artykułów o terroryzmie, które przeczytałem, używa się wyrażenia „mudżahedin” dla określenia jednego islamskiego bojownika a „mudżahedini” dla liczby mnogiej tego słowa, w rzeczywistości „mudżahidin” już jest liczbą mnogą od „mudżahid” (). Dlatego też będę używał terminu „mudżahid” odnośnie jednego islamskiego wojownika i „mudżahidin” dla liczby mnogiej, co jest według mnie prawidłową transkrypcją z arabskiego.

[15] Dziennik skina.

[16] Handlowałem kobietami, s. 20 i nast.

[17] Imię Muhammad jest jednym z najpopularniejszych w krajach arabskich. W zależności od dialektu i transkrypcji na angielski, francuski, hiszpański itd. tłumaczone jest jako Mohamé, Muhamed, Muhammed, a nawet, w odniesieniu do proroka islamu, jako Mahomet. Według mnie prawidłowa transkrypcja to Muhammad (ponieważ samogłoski e oraz o nie istnieją w języku arabskim), ale imiona niektórych postaci tego śledztwa zachowam w takiej formie, jakiej używają w krajach, gdzie mieszkają.

[18] W październiku następnego roku, kiedy neonaziści znów usiłowali zaatakować meczet w Reus, zatrzymano sześciu dorosłych i trzech niepełnoletnich, przenoszących skrzynkę z dziewięcioma koktajlami Mołotowa; przypuszczalnie chcieli użyć do podpalenia świątyni. W marcu 2010 roku sprawa została skierowana do Sądu Najwyższego, który zastosuje wobec nich artykuł 577 Kodeksu karnego, po tym jak wielki proces Hammerskin, w którym brałem udział jako świadek chroniony, ustanowił precedens sądowy traktujący grupy neonazistowskie jako zorganizowane grupy przestępcze.

[I] Cytaty z Koranu według: Koran, z arabskiego przełożył i komentarzem opatrzył Józef Bielawski, PIW, Warszawa 1986. Pierwsza liczba oznacza numer rozdziału, druga wersu (przypisy rzymskie pochodzą od wydawcy polskiego).

[II] Tytuł wyd. pol. Dziennik skina – publikacja planowana przez WN PWN na wiosnę 2013 roku.

[III] TRC − Treatment and Rehabilitation Center for Victims of Torture – Centrum Reahabilitacji i Leczenia Ofiar Tortur – niezależna organizacja zapewniająca opiekę ofiarom przemocy na Zachodnim Brzegu Jordanu.

[IV] Znany hiszpański sędzia, który prowadził głośne śledztwa dotyczące między innymi działalności i zwalczania ETA, Al-Kaidy i dyktatury Franco.

[V] W Hiszpanii imię Jesús (Jezus) jest bardzo powszechne.