Tytuł oryginału: The Lie

Copyright: © 2014 by Hesh Kestin

Copyright © for the Polish edition by Dom Wydawniczy PWN Sp. z o.o., 2014

Grupa Wydawnicza PWN

ul. Gottlieba Daimlera 2

02-460 Warszawa

tel. 22 695 45 55

www.dwpwn.pl

Menedżer Pionu Wydawniczego: Monika Kalinowska

Wydawca: Dąbrówka Mirońska

Tłumaczenie: Jacek Żuławnik

Redakcja: Magdalena Binkowska

Korekta: Renata Lewandowska, Anna Sot

Projekt okładki: Eric White

Zdjęcie na okładce: © Shane McCauley/Gallery Stock

Opracowanie graficzne okładki: Ewa Modlińska

Przygotowanie wersji elektronicznej: Ewa Modlińska

Skład wersji elektronicznej na zlecenie Domu Wydawniczego PWN: Aneta Więckowska

ISBN 978-83-7705-723-0 (ePub)

ISBN 978-83-7705-724-7 (Mobi)

Wszelkie prawa zastrzeżone. Niniejsza publikacja ani jej żadna część nie może być kopiowana, zwielokrotniana i rozpowszechniana w jakikolwiek sposób bez pisemnej zgody wydawcy.

prawolubni Książka, którą nabyłeś, jest dziełem twórcy i wydawcy. Prosimy, abyś przestrzegał praw, jakie im przysługują. Jej zawartość możesz udostępnić nieodpłatnie osobom bliskim lub osobiście znanym. Ale nie publikuj jej w internecie. Jeśli cytujesz jej fragmenty, nie zmieniaj ich treści i koniecznie zaznacz, czyje to dzieło. A kopiując jej część, rób to jedynie na użytek osobisty.

Szanujmy cudzą własność i prawo.

Więcej na www.legalnakultura.pl

Polska Izba Książki

15

Następnego dnia Floyd Hooper, ubrany w czarny T-shirt z logo CNN trzydziestopięciolatek o przystojnej aparycji prezentera telewizyjnego, przesuwa ciemne okulary na czoło i kładzie egzemplarz „The Jerusalem Post” na kawiarnianym stoliku, stojącym na chodniku naprzeciw jerozolimskiego targowiska Mahane Yehuda. Dahlia siada po drugiej stronie. Za ich plecami handlowy gwar: zakupowicze spieszą od stoiska do stoiska, a sprzedawcy głośno zachwalają rozmiary bakłażanów, świeżość pomidorów, niepowtarzalny aromat oliwy z oliwek. Przez gęsty dym cygara Floyd posyła jej dyskretny pocałunek. Nie po raz pierwszy Dahlia się zastanawia, jak to się stało, że zarówno jej mąż, jak i kochanek palą cygara.

Rozgląda się.

– Nie powinniśmy usiąść w środku?

– Bardzo się spóźniłaś.

– W tej części świata zegary mają wskazówki z gumy. Może jednak lepiej chodźmy do środka, co?

– A kto nas zobaczy? Poza tym ja jestem dziennikarzem, a ty moim źródłem.

– Mam nadzieję, że przyjemności.

– I to jakiej. Powiedz, co takiego się stało, że musiałaś mnie zerwać z łóżka o tak nieludzkiej porze.

– Jest południe.

– W Izraelu. W Atlancie jest piąta rano. Złożyłem zamówienie.

– Kiedy ze sobą zerwiemy, każdej mojej myśli o tobie będzie towarzyszyło pierdnięcie.

– Ale przecież przepadasz za jajecznicą z bobem… – Z marnym skutkiem wciela się w postać z jakiegoś filmu. – Zjadłem jego posiekaną wątróbkę z macą i falafelem. Zapomniałem, jak to się nazywa…

– Zwariowałeś.

– Dla ciebie.

– Ale z ciebie głupek. Bób to po hebrajsku ful. F u l. Wbij to sobie do głowy i następnym razem zamów po tutejszemu, a nie po swojemu.

– Wolałbym wbić się w co innego…

– Czemu faceci uważają, że takie teksty są zabawne?

– Czy nie kochasz mnie właśnie za to?

– Kocham. Tak jak za ful, śmierdzące cygara i za to, że nigdy cię nie ma, kiedy cię potrzebuję. To taka czeresienka na torcie.

– Wisienka.

– I jeszcze za to, że po czterech latach w Izraelu, znając raptem pięć zwrotów po hebrajsku – „cześć”, „dzięki”, „w lewo”, „w prawo”, „zrób mi laskę” – śmiesz poprawiać mój angielski…

– Śmiem też zapytać, dlaczego chciałaś się spotkać. To nie jest nasz dzień. – Wyjmuje zapałki, żeby na nowo zapalić cygaro.

– Zamykam kancelarię.

Zastyga w bezruchu.

– Zamykasz kancelarię?

– I się rozwodzę.

Odkłada cygaro.

– Głos ci odjęło?

Śmiech.

– Mowę.

– Jesteś taki słodki, kiedy brakuje ci słów. Mogłabym cię schrupać.

– Z chęcią dam zajęcie twoim ustom – mówi. – Resztę dnia mam wolną.

– Zabrakło izraelskich potworności, które mógłbyś rozdmuchać?

– Nic się nie dzieje. Niech zgadnę… Udało ci się wypracować ugodę, od której dostaniesz niezły procent, i dlatego postanowiłaś przestać bronić niewinnych ludzi. Zrozumiałbym, gdyby chodziło o kogoś innego. Ale ty…

– Nawet ludzi o największym sercu dopada zmęczenie.

– Czemu ci nie wierzę?

– Bo z zawodu jesteś kłamcą, tak jak każdy dziennikarz, i nie dociera do ciebie, że nie wszyscy na tym świecie kłamią. To się ładnie nazywa: projekcja.

– Boże, ale mam ochotę cię zerżnąć…

– Mam spotkanie w Knesecie. Będę u ciebie o trzeciej.

Floyd dotyka dłoni Dahlii i lekko ją ściska.

– Jeśli się spóźnisz choćby pięć minut, zacznę bez ciebie.

Widząc zbliżającego się kelnera, Dahlia cofa rękę.

– Nigdy nie wybaczę swojej matce.

– Tego, że jest potworem?

– Tego, że kiedy dorastałam, nie poradziła mi, żeby brać się za młodszych.