Strony tytułowe

Z AUTORKĄ ROZMAWIAŁY

Z AUTORKĄ ROZMAWIAŁY

Agnieszka Buksińska — z urodzenia lublinianka, z wychowania dęblinianka, od dziesięciu lat z wyboru aninianka. Żona swojego męża i mama szesnastoletniego Huberta. Właścicielka dwóch psów: owczarka niemieckiego Pirata i Jack Russel teriera Frygi, a także kotki Michaliny. Była sąsiadka Małgorzaty Gutowskiej-Adamczyk. Pracuje jako pedagog wspomagający w gimnazjum. Chroniczna miłośniczka książek (szczególnie historycznych i fantasy), niepoprawna marzycielka. Kocha Afrykę i wszystko, co jest związane z kulturą plemion afrykańskich. Marzy o wyjeździe na misję (chociaż na miesiąc). W ludziach ceni szczerość i uczciwość, nie znosi kłamstwa. Wierzy (nadal), że jej praca to powołanie do dawania siebie innym.

Katarzyna Hordyniec — w Polsce wolała formę Katarzyna, ale w Irlandii, gdzie mieszka od prawie dziesięciu lat, jest dla wszystkich Kasią i tak się teraz przyjęło. Osiadła w tak małym miasteczku, że listonosz zawsze ją znajdzie, gdziekolwiek by się nie przeprowadziła, ale odkąd kupiła tu dom, przeprowadzać się nie ma zamiaru. Od ćwierć wieku z tym samym facetem, wspaniała żona wspaniałego męża. Matka dwójki dzieci (22 i 16), które jakoś ominął okres buntu, tym samym łatwo się było z nimi zaprzyjaźnić. Pani Jacka Russela Franka, który uważa, że Pani jest jego człowiekiem. Franio przeżywa okres buntu od urodzenia, ale i tak go wszyscy kochamy. Felietonistka „Tygodnika Siedleckiego” (kiedyś) i tygodnika „Gazeta Polska” w Irlandii (obecnie). Pracuje z domu: pisze, tłumaczy nudne dokumentacje medyczne i niepokojące pisma prawnicze, a w wolnej chwili z zapałem bloguje (Notatki Coolturalne). Uwielbia czytać, oglądać interesujące filmy (ma słabość do kostiumowych seriali BBC i rosyjskich filmów współczesnych oraz dawnych, mogą być w oryginale), teatr, muzykę klasyczną, rosyjskie ballady, jazz i acid jazz; w porywach soul. Kiedyś admiratorka wielkich miast, w których się dużo dzieje, dzisiaj sławi swoje odludzie, okoliczne plaże, dzikość Donegalu i spokój. Kobieta szczęśliwa, chociaż niepozbawiona trosk.

Marta Orzeszyna — małomiasteczkowa kura domowa z wyboru, ale z ambicjami. Po licznych życiowych zawirowaniach znalazła swoje miejsce na ziemi. Żona świetnego mężczyzny, mama dwóch chłopców. Uzależniona od czytania książek, zakochana w kulturze francuskiej i w Paryżu. Mimo zaawansowanego wieku nie wyzbyła się naiwnej wiary, że „jeszcze będzie przepięknie”. Żyje, jak chce, robi, co chce; nie wyobraża sobie utraty wolności. Przez chodzenie wiecznie pod prąd dostawała często po głowie, ale, robiąc bilans zysków i strat, stwierdza z całą odpowiedzialnością — warto być sobą. Jeden z ulubionych cytatów: „Ogólnie zaś chodzi o to, żeby nie być idiotą”.

Elżbieta Sabak — zwyczajna kobieta, co to wie, jak wygląda pracoholizm i bezrobocie, córka, matka, żona, na której drodze Pan Bóg stawia wiele przeszkód i sprawdza, czy naprawdę ma poczucie humoru. Sportowa dusza, której się chce jeszcze raz i jeszcze raz, z uśmiechem na ustach i radością dziecka, bo warto. Jako matematyczka, udowadnia sobie każdego dnia, że 2 + 2 to niekoniecznie 4, że słowa nie zawsze muszą ranić, a szczęście mieszka w niej. W telewizji najchętniej ogląda sport, komedie, kabarety, a także filmy psychologiczne. Struny jej duszy poruszają ciekawe dźwięki i głosy: Natasha St-Pier, Josh Groban, a ostatnim odkryciem jest Maria Bethania. Odpoczywa przy poezji śpiewanej. Gdy potrzebuje energii do pracy, słucha R&B. Czyta wszystko, co jej wpadnie w ręce. Fascynują ją ludzie, ich możliwości, ograniczenia, a drażni podłość. Nie lubi kłamstwa, wzrusza ją wyciągnięta dłoń drugiego człowieka, jego uśmiechnięte oczy. Lubi dzieci umorusane czekoladą.

Dorota Zygmunt — niepoprawna optymistka, energiczna dziewczyna ze Śląska, rodowita rybniczanka. W bardzo udanym związku małżeńskim z Wojtkiem. Dwóch synów: Jakub, dziesięć lat i Filip, sześć lat. Od kilku lat prowadzi własną agencję reklamową. Uwielbia świeże powietrze, ludzi, książki, dobre filmy i muzykę, dla duszy raczej klimaty z krainy łagodności, lekki jazz i trochę swingu, a dla ciała gorące rytmy, kocha zumbę. Ciągle w ruchu, chyba że siedzi przy komputerze. Kiedy tylko ma okazję, działa, często bez planu. Jednym słowem nigdy niezdiagnozowane, ale raczej motywujące ADHD.

WSTĘP

WSTĘP

Hanna Michalska

Co wynika z rozmów Małgorzaty Gutowskiej-Adamczyk z czytelniczkami?

Tak mi się wydaje, że gdybym napisała książkę, to największą radość sprawiłoby mi, gdyby ta książka otwierała czytelników na innych, była pretekstem do rozmowy.

To jest wstęp do takiej właśnie książki — rozmowy czytelniczek o ważnych dla nich sprawach z różnych obszarów życia. Często w życiu zostajemy sami ze swoimi myślami. Jeśli jednak mamy szczęście i umiejętności, lubimy dzielić się swoimi przemyśleniami, wątpliwościami, poglądami z innymi. Aby tak się stało, musimy mieć pewność, że rozmowa przebiega w atmosferze zaufania, musimy mieć poczucie bezpieczeństwa. W hierarchii potrzeb amerykańskiego psychologa Abrahama Maslowa potrzeba bezpieczeństwa sytuuje się zaraz po potrzebach biologicznych, jako warunkująca nasz rozwój. Sprawia, że jesteśmy gotowi i otwieramy się na przyjaźń i bliskość z innymi. Poszukujemy przyjaźni, tworzymy więzi. Rozmowa Kasi, Agnieszki, Marty, Elżbiety i Doroty z Małgorzatą Gutowską-Adamczyk właśnie w takiej atmosferze przebiega, w atmosferze bezpieczeństwa, zrozumienia, z zachowaniem prawa do odrębności, do różnienia się. Pokazuje nam, jak możemy rozmawiać o życiu, uczuciach, szczęściu, dobrych radach, przyjaźni, rozstaniu, rodzinie, o pracy, zainteresowaniach, a nawet o wierze i religii, Polsce i Polakach.

A więc o czym jest ta książka? O wszystkim! Kobiety rozmawiają o życiu. Rozmawiają! To słowo wymaga podkreślenia. Mówią i słuchają, a przecież wielu/wiele z nas tęskni za rozmową, którą, żyjąc w pośpiechu, zamieniliśmy na krótkie wiadomości tekstowe i komunikaty w sieci. Rozmowa, a jeszcze bardziej mówienie o sobie z poczuciem, że ktoś nas słucha i rozumie, to istota psychoterapii. W książce Ela mówi „bo powieści dla kobiet spełniają o wiele większą rolę, niż by się to mogło komukolwiek wydawać”, a Gosia — Autorka — odpowiada, że „to literacka psychoterapia”. W tej rozmowie czytelniczek możemy także znaleźć wzorce zachowań. Kasia mówi o sobie: „ja to już nawet nie umiem przytulić mamy ani być przytulaną przez nią. Mam cierń w sercu z tego powodu. Za to tulę się z moimi dziećmi bez przerwy, a jak jesteśmy wszyscy w domu, to często słychać hasło — family hug i wtedy tulimy się we czwórkę, a pies między nami”, a my, czytelnicy, możemy to odnieść do naszego życia, porównać, może coś zmienić. Gosia swoimi wypowiedziami podsuwa coraz to nowy wątek rozmowy, czasami prowokuje. Jest w nich jednak coś więcej: „wiem z prasy, że istnieją rodzice-okrutnicy, mój tata miał takiego ojca, mój drugi dziadek też nie był wcieleniem słodyczy. Jednak doświadczenie domu rodzinnego spowodowało, że żyłam jakby pod kloszem. Zawsze i bezwarunkowo mogłam liczyć na rodziców, którzy wspierali mnie w każdym przedsięwzięciu. Nigdy też nie zwątpiłam w ich miłość, to najważniejsze podwaliny mojego szczęścia”. Jest w tym otwartość — cecha, za którą tęsknimy, a czasami boimy się jej. Boimy się, że być może nas zbyt mocno odsłoni, osłabi, a nawet ośmieszy. Bohaterki podejmują także ważne i aktualnie tematy społeczne, np. rozwód. Gosia wypowiada gorzkie słowa: „czy lepiej, by dziecko żyło tylko z jednym z rodziców we względnej harmonii, czy też ma patrzeć na ciągłe kłótnie, być świadkiem dąsów, kłótni, nie daj Boże rękoczynów. Dorośli myślą, że mają przecież prawo do szczęścia, a dzieci są produktem ubocznym związku, który im nie wyszedł”. Te słowa zachęcają do refleksji i pracy nad związkiem.

Książka oswaja nas z marzeniami — z prawem do marzeń! Pokazuje, jak niewiele trzeba, by przemienić się z pesymisty w optymistę, jak dobrze wpływać na nasz los i unikać samospełniającej się przepowiedni w realizacji kolejnej porażki. Ela mówi: „zawsze łatwiej uwierzymy w porażkę niż w sukces, gdy strach nas paraliżuje, nie pozwala podjąć decyzji, widzimy tylko ciemną stronę każdej sprawy. Smutek nie pozwala dostrzegać drobnych radości życia. I rzeczywiście nic nam się nie udaje, zostajemy w tym samym miejscu albo spadamy w dół (...), ale czy podobny proces zachodzi z dobrymi myślami?”.

W rozmowie pojawiają się także tematy wiary, religii, ale mówią o tym nie tak, jak słyszymy to w dyskusjach „mężów uczonych” czy jak czytamy w prasie katolickiej. Bohaterki rozmowy mówią o tym swoim językiem. Językiem serca i wiary zwykłych kobiet. Tak, jak to czują na co dzień, jak czuje to wiele z nas. Kasia mówi: „nie mam wielkich słów na określenie, czym jest dla mnie religia (...). Wierzę w Boga Ojca, Syna i Jego Matkę, gorzej mi idzie z Duchem Świętym”.

Jeżeli książka, którą czytamy, pozostaje w nas, chłoniemy ją, doceniamy — czujemy wdzięczność wobec autora. Dostajemy „coś więcej”, to jakby, mówiąc za Agą, „głos z Nieba”: „o, zobacz, to jest szczęście!”.

A zaczęło się od lektury Cukierni Pod Amorem... polecam Rozmowy...

Hanna Michalska — dyrektor Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w Mińsku Mazowieckim od 1983 roku, nauczyciel dyplomowany, mediator rodzinny i sądowy, członek Polskiego Towarzystwa Psychologicznego, trener programów psychoedukacyjnych i profilaktycznych „Spójrz Inaczej”, „Nasze spotkania”, „Elementarz”. Autorka artykułów na tematy: nerwic dziecięcych, depresji, samobójstw; współautorka podręcznika dla nauczycieli Nauczanie w klasach integracyjnych.

TYTUŁEM WSTĘPU

TYTUŁEM WSTĘPU

Kiedy w siódmej klasie szkoły podstawowej przylgnął do mnie przydomek „Bielicka”, nie rozumiałam, skąd się wziął. Wiedziałam oczywiście, że Hanka Bielicka odtwarza na estradzie postać Dziuni Pietrusińskiej, nie dotarło jednak do mnie, że moje przezwisko sprowokowane zostało przez owo gadulstwo. Nie przejęłam się zbytnio, zapamiętując to jako przykład obserwacji, którą może poczynić na nasz temat ktoś z zewnątrz, a która nie musi się zgadzać z naszym o sobie mniemaniem. Albowiem każdy postrzega świat i ludzi w nieco inny sposób. Wpływ mają wychowanie, indywidualny charakter, warunki, w jakich żyjemy i poznajemy otoczenie.

Istnieje kilka sposobów, aby wyjść ze sztywnych ram własnego widzenia świata i ograniczeń, jakie ono powoduje. Najbardziej przydatne wydają się czytanie książek oraz rozmowa. A rozmawiamy chyba coraz mniej, zajęci nowymi technikami komunikowania, które albo stawiają nas w roli konsumenta komunikatu, albo jego nadawcy, z rzadka jednak pozwalają na faktyczne porozumiewanie się z drugim człowiekiem. Zwłaszcza portale społecznościowe tworzą pozory wymiany myśli. Uparcie trwam na stanowisku, że nic nie zastąpi kontaktu z prawdziwym, żywym człowiekiem, magii, jaka wytwarza się, kiedy patrzymy drugiej osobie w oczy, kiedy, często podświadomie, czytamy jej niewerbalne komunikaty.

Pomysł tej książki ma wiele korzeni, a jednym z nich, i wcale nie najmniej ważnym, były moje spotkania autorskie z dorosłymi czytelniczkami. Prędzej czy później rozmowa zawsze schodziła na dom, rodzinę, kwestie wychowania dzieci i radzenia sobie z codziennością. Pamiętam ciekawe spotkanie w Nowej Hucie i słowa z końca sali: „Niech pani o tym napisze!”. Początkowo prychnęłam na tę myśl, w końcu o czym miałoby to być? O tym, jak dojrzewałam do wniosku, że mój czas jest równie cenny jak moich domowników, i zbierałam się, by powiedzieć chłopcom, że obsługa pralki nie jest wcale tak skomplikowana, jak sądzą?

O tym, jak potem cierpiałam z tego powodu, czując się wyrodną matką?

W końcu przekonałam się, że wsparcie innych kobiet może być pomocne przy podejmowaniu takich pozornie prostych decyzji. Zaprosiłam do rozmowy o naszym życiu pięć czytelniczek, które wydawały mi się różne w swoich doświadczeniach, osobowościach i pasjach. Potem się jednak okazało, że w gruncie rzeczy jesteśmy do siebie dość podobne: wszystkie w związkach małżeńskich, wszystkie mamy dzieci. Mieszkamy w kraju i za granicą, wykonujemy różne zawody, jesteśmy w różnym wieku, ale żadna z nas nie jest singielką, żadna też nie pochodzi ze wsi. Chciałabym, abyście, otwierając tę książkę, przyłączyli się do rozmowy.

Zapraszam,

Strona redakcyjna

TYTUŁ Małgorzata Gutowska-Adamczyk rozmawia z czytelniczkami „Cukierni Pod Amorem”

AUTOR TEKSTU Małgorzata Gutowska-Adamczyk

WYDANIE POLSKIE

WYDAWNICTWO NAUKOWE PWN SA

02-676 Warszawa, ul. Postępu 18

infolinia: 801 33 33 88

www.pwn.pl

Copyright for the text © by Małgorzata Gutowska-Adamczyk, Warszawa 2012 Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo Naukowe PWN SA, Warszawa 2012 Copyright © for the cover by Wydawnictwo Naukowe PWN SA, 2012

WYDAWCA Monika Kalinowska

REDAKCJA Paulina Martela

KOREKTA Elwira Wyszyńska

REDAKCJA TECHNICZNA Maria Czekaj

PRODUKCJA Ewa Oszwałdowska

SKŁAD I ŁAMANIE Paweł Panczakiewicz / PANCZAKIEWICZ ART.DESIGN

PROJEKT GRAFICZNY OKŁADKI I WNĘTRZA Paweł Panczakiewicz / PANCZAKIEWICZ ART.DESIGN

DRUK Drukarnia Wydawnicza im. W.L. Anczyca S.A., Kraków

ISBN 978-83-01-16953-4

Wszelkie prawa zastrzeżone. Reprodukowanie, kodowanie w urządzeniach przetwarzania danych, odtwarzanie w jakiejkolwiek formie oraz wykorzystywanie w wystąpieniach publicznych w całości lub w części tylko za wyłącznym zezwoleniem właściciela praw autorskich.

Publikację elektroniczną przygotował

Koniec wersji demonstracyjnej