Copyright © for the Polish edition

by Dom Wydawniczy PWN Sp. z o.o., 2014

Grupa Wydawnicza PWN

ul. Gottlieba Daimlera 2

02-460 Warszawa

tel. 22 695 45 55

www.dwpwn.pl

Menedżer pionu wydawniczego: Monika Kalinowska

Wydawca: Marcin Kicki

Przekład: Anna Kowalska

Redakcja: Magdalena Binkowska

Korekta: Malwina Łozińska, Małgorzata Ruszkowska

Projekt okładki: Penguin Group

Zdjęcia na okładce: Paul Knight /Trevillion Images (stacja benzynowa), John Miles/The Image Bank/Getty Images (słup chmurowy), Eastcott Momatiuk/Iconica/ Getty Images (chmury na niebie)

Opracowanie graficzne okładki: Ewa Modlińska

Przygotowanie wersji elektronicznej: Ewa Modlińska

Skład wersji elektronicznej na zlecenie Domu Wydawniczego PWN: Aneta Więckowska

Tytuł oryginału: The Shadow Tracer

Copyright: © M.G. Gardiner, 2013

ISBN 978-83-7705-751-3 (ePub)

ISBN 978-83-7705-752-0 (Mobi)

Wszelkie prawa zastrzeżone. Niniejsza publikacja ani jej żadna część nie może być kopiowana, zwielokrotniana i rozpowszechniana w jakikolwiek sposób bez pisemnej zgody wydawcy.

prawolubni Książka, którą nabyłeś, jest dziełem twórcy i wydawcy. Prosimy, abyś przestrzegał praw, jakie im przysługują. Jej zawartość możesz udostępnić nieodpłatnie osobom bliskim lub osobiście znanym. Ale nie publikuj jej w internecie. Jeśli cytujesz jej fragmenty, nie zmieniaj ich treści i koniecznie zaznacz, czyje to dzieło. A kopiując jej część, rób to jedynie na użytek osobisty.

Szanujmy cudzą własność i prawo.

Więcej na www.legalnakultura.pl

Polska Izba Książki

Dla Sheily Cowley i Deborah Schneider

1

Igiełki śniegu kłuły ją w twarz. Sarah Keller biegła, ślizgając się na liściach i błocie. Nie było ścieżki. Las jodeł i sosen gęstniał. W ramionach kobiety wiło się niemowlę.

Ciaśniej otuliła drobne ramionka Zoe kocykiem.

– Już dobrze – wyszeptała zachrypniętym głosem. – Cii...

Nagle potknęła się i upadła, tuląc maleństwo w ramionach.

– Psiakrew!

Zreflektowała się. Podmuch wiatru może ponieść jej głos.

Z trudem wstała. Zoe krzywiła się, wtykając zaciśnięte piąstki pod brodę. Sarah poprawiła jej przekrzywioną czapeczkę.

– Już dobrze, już dobrze, cii…

Przypadkiem umazała dziewczynce policzek błotem. Maleństwo otworzyło oczy, zakwiliło. Chciała otrzeć twarz dziecka i zamarła. Tym razem na policzku Zoe została krew. Sarah obróciła rękę. Długie rozcięcie znaczyło wnętrze jej dłoni. Zaskoczona, patrzyła na głęboką ranę. Dopiero po chwili poczuła piekący ból.

Spojrzała przez ramię na drogę, którą pokonała. W oddali, za drżącymi gałęziami, majaczyła chata. Sarah zamrugała, uwalniając łzy czające się pod powiekami. Odwróciła się i zostawiła za sobą przeszłość. To już koniec. Wszystko odeszło. Dyszała ciężko, przemykając między drzewami.

Furgonetkę zostawiła jakieś pół kilometra dalej, zaparkowaną przy krętej drodze. Kiedy jechała tutaj wcześniej, instynkt podpowiedział jej, żeby nie zatrzymywać się na podjeździe. Upiorny głos szepnął jej do ucha: „Jedź dalej. Ktoś tam jest i cię obserwuje”.

Góry na południe od San Francisco były idyllicznym miejscem, ustronnym, samotnym, dzikim i usianym sekwojami. Marzenie o Kalifornii. Koszmar na jawie.

A do tego padał śnieg. Przeklęty śnieg, piętnaście kilometrów od plaży.

Sarah poprawiła kocyk.

– Cii. Obronię cię.

Sześciotygodniowe niemowlę. Ledwie potrafiło chwycić palec Sarah i odczytać uśmiech z jej twarzy. A teraz coś takiego.

Dlaczego? Dlaczego teraz? Dopiero co znalazły spokój i bezpiecznie dotarły do domu. Wszystko miało być w porządku.

Tyle że nie było. Sarah poczuła, jak jeżą się jej włoski na karku. Pomiędzy podmuchami wiatru usłyszała inny dźwięk, mroczny, narastający, gotowy, aby przybrać pewną formę. Chata stanęła w płomieniach. Sarah odwróciła się z drżeniem i ruszyła w kierunku górskiej serpentyny.

Mężczyzna zmaterializował się przed nią nagle, jakby wyłonił się z szarej masy drzew. W milczeniu zaszedł jej drogę. Był ciemnooki i posępny, twarz miał ogorzałą od wiatru.

– Stój albo cię zabiję! – krzyknęła, unosząc półautomatyczny pistolet.

Wiatr potrząsnął drzewami, zrzucając z gałęzi tumany śniegu. Miała wrażenie, że zaczynają ich otaczać duchy.

2

Pięć lat później: obecnie

Trzy minuty po dziewiątej. Sarah zrobiła fotkę przed pomnikiem i wsunęła telefon do kieszeni dżinsów. Pamiątki przyczepione do ogrodzenia z metalowej siatki powiewały w wiosennej bryzie. Zdjęcia, kwiaty, miniaturowe flagi, pluszowe niedźwiadki. Stała samotnie pod bramą muzeum. Póki zachowa poważną minę, będzie brana za turystkę, a nie za zagrożenie.

Nie za natręta, a już na pewno nie za złodziejkę.

Poranek był ciepły, niebo porcelanowo niebieskie. Pojazdy na Harvey Avenue zmierzały w kierunku centrum. Po drugiej stronie ulicy stało zaparkowane stare czerwone porsche 911, zamknięte i niestrzeżone. Kierowca oddalił się od wozu jedenaście minut temu. Nie zauważył Sarah. Nacisnął przycisk pilota i odszedł zaabsorbowany własnymi myślami, zostawiając samochód na ulicy, kuszący niczym lizak o mocy trzystu koni. Sarah cierpliwie przechadzała się wzdłuż płotu.

Czterdzieści pięć metrów dalej grupa dzieci w wieku szkolnym zgromadziła się przed wejściem do muzeum. Podskakiwały i chichotały, podczas gdy nauczyciele i rodzice uciszali wchodzącą grupę.

„Pozwólcie im się śmiać” – pomyślała Sarah. „Niech śmiech odbija się echem i napełni to miejsce życiem”.

Odstawiła się dziś jak na rodeo: dżinsy biodrówki, pasek z masywną srebrną klamrą, biała koszulka bez rękawów, koszula w kratę zawiązana w supeł pod biustem i miejskie kowbojki. Wyglądała jak żywcem wyjęta z wyścigu wokół beczek, jednak w tej okolicy takie przebranie sprawdzało się lepiej niż strój maskujący snajpera. Jej rozpuszczone brązowe włosy do połowy pleców lśniły w ciepłym blasku słońca.

Minął ją poranny biegacz. Usłyszała kawałek Muse płynący z jego słuchawek. Mężczyzna, którego śledziła, kierowca porsche, zniknął w bloku mieszkalnym nieopodal.

Znowu zerknęła na zegarek. Jak długo jeszcze? A może się przeliczyła? Może grają w Trivial Pursuit, uprawiają szaleńczą miłość albo się zastanawiają, kto ich wrobił i dlaczego.

Ulicą wolno przejechał radiowóz. Policjant za kierownicą otaksował ją wzrokiem.

Srebrzyste głosiki dzieci zniknęły w głębi muzeum. Zapanowała cisza, w której blask słońca zdawał się wibrować na Polu Pustych Krzeseł[1] – było ich sto sześćdziesiąt osiem, z czego dziewiętnaście mniejszych niż reszta.

Wiatr poruszył sosnami. Za ich kępą rysował się róg Budynku Federalnego imienia Alfreda P. Murraha, pozostawiony na pamiątkę w czasie rozbiórki: beton i powykręcane zbrojenie, tynk osmolony przez żar eksplozji. Drapacze chmur miały widok na park pamięci – piękny i rozdzierający serce krajobraz.

Na siatce płotu zalśniły breloczki do kluczy. Obok nich wisiała para dziecięcych bucików. Sarah zatrzymała się. Malutka Mary Janes.

Raz jeszcze zerknęła na wejście muzeum. Zoe też miała dziś wycieczkę. Jej grupa przedszkolna wsiadała do autokaru zapewne właśnie w tej chwili.

Jedna z opiekunek grupy wprowadzała ostatnie dzieci przez drzwi. Roześmiała się cicho, patrząc na swój telefon. Telefon, który prawdopodobnie miał włączony GPS i informował o miejscu pobytu tej kobiety wszystkie portale społecznościowe, tak aby cała planeta dokładnie wiedziała, o której godzinie weszła z dzieciakami na teren muzeum upamiętniającego okropieństwa zamachu terrorystycznego. Sarah nigdy nie włączała GPS-u w swoim telefonie. Dokładnie wiedziała, gdzie jest: w centrum dzielnicy przesiąkniętej duchami, pośrodku Oklahoma City, zupełnie sama.

OKC było dużym miastem – obszar metropolitalny liczył ponad milion mieszkańców. Sarah odkryła, że przy odrobinie wysiłku może tu pozostać stosunkowo anonimowa. Nikt nie robił się podejrzliwy, jeśli chroniła swoją prywatność. Miejsce było bezpretensjonalne, ludzie przyjaźni. Starali się dbać o siebie nawzajem, co być może stanowiło następstwo wydarzeń z 1995 roku, które rozegrały się niedaleko miejsca, gdzie teraz stała. Gdzie Timothy McVeigh zaparkował wynajętą ciężarówkę firmy Ryder, podpalił lont i po prostu odszedł.

Dziecięce buciki wiszące na płocie były uszyte z czarnej lakierowanej skóry. Dotknęła ich i odwróciła się od porannego słońca.

Kierowca porsche wyłonił się z bloku i ruszył chodnikiem w kierunku swojego auta.

Nazywał się Derek Dryden. Był lekarzem, miał świra na punkcie szybkich samochodów i zdradzał żonę. Wynajmował swojej kochance mieszkanie w Cadogan Towers i jeśli Sarah dobrze wszystko rozegrała tego ranka, właśnie się z nią pokłócił.

Dryden wyglądał na udręczonego. Rozglądał się wokół jak człowiek, który nie chce zostać zauważony.

Czas na przedstawienie. Sarah się rozejrzała i przeszła przez ulicę, zmierzając w jego stronę.

Jej glock został w furgonetce, w przenośnej zamykanej skrzynce z nierdzewnej stali, ale w torbie listonoszce miała sprężynowy nóż wojskowy. Nie znała Drydena i nie zamierzała ryzykować. Stetoskop nie gwarantował, że nie użyje wobec niej przemocy.

Żar bił z chodnika. Ulica była płaska jak preria, a blada trawa z trudem starała się pokryć czerwoną glebę okolicznych trawników, na których królowały wytrzymałe dęby. Ona i Dryden byli jedynymi ludźmi na zalanej słońcem, odsłoniętej alejce.

Zdradziły go dwie rzeczy: mandat za przekroczenie prędkości oraz jego śmieci. Dopadnięcie go zajęło jej tydzień i wymagało pokonania łącznie trzystu kilometrów oraz zużycia kilku kompletów lateksowych rękawiczek. Teraz nadeszła pora na ostateczną rozgrywkę. Dryden nie wiedział, że został zmanipulowany – przynajmniej miała taką nadzieję. Bo to nie on stanowił jej cel, lecz jego kochanka.

Kayla Pryce miała umięśnione ciało maniaczki treningów. Na zdjęciach wyglądała, jakby mogła złamać mężczyznę między udami niczym orzeszek. A do tego miała serce z przeżartej kwasem stali. Wcześniej pracowała dla organizacji charytatywnej powiązanej ze szpitalem dziecięcym w Houston. Kiedy się okazało, że ktoś wyczyścił konto bankowe tej organizacji, o defraudację oskarżono dyrektora finansowego. Tymczasem dzień po jego aresztowaniu Kayla Pryce zniknęła z miasta.

Dyrektor finansowy miał stanąć przed sądem, a jego adwokat zamierzał wskazać prawdziwego sprawcę – Kaylę. Wydano wezwanie do sądu, zobowiązujące ją do złożenia zeznań. Uchylała się od jego przyjęcia, a Sarah zamierzała to zmienić.

Jednak proces miał się zacząć już za cztery dni. Adwokat był coraz bardziej niespokojny. „Znajdźcie Pryce” – powiedział. „Nie zostało nam zbyt wiele czasu”.

Problem polegał na tym, że nie miał też zbyt wielu informacji. Znał tylko jej pełne imię i nazwisko oraz datę urodzenia. I słyszał pogłoski, że przebywa w Oklahoma City.

Początkowo Sarah niczego nie znalazła. Żadnego adresu, żadnego numeru telefonu. Sprawdzenie informacji o karalności też nic nie dało. Samochód Pryce był zarejestrowany w Teksasie, a w raporcie o zdolności kredytowej jako ostatni znany adres widniało Houston. Pryce anulowała wynajem, wszystkie usługi oraz zerwała umowę abonencką telefonu komórkowego i zwiała z miasta bez podania adresu do korespondencji.

Ludzie ścigani, ludzie, którzy próbują się ukryć, trzymają się z dala od światła słonecznego. Trudno ich zauważyć, ale zostawiają cienie. I właśnie taki cień wytropiła Sarah.

Kayla Pryce była przebiegła, ale też nieostrożna. Jak większość młodych Amerykanów łapczywie ssała cycek cyberprzestrzeni i nie mogła się odzwyczaić od używania mediów społecznościowych. Zamiast pokasować swoje konta, zaledwie zmieniła ustawienia na prywatne. A to nie powstrzymało Sarah przed obejrzeniem listy jej przyjaciół. Przyjaciół, którzy rozmawiali z Kaylą i o Kayli. I w końcu ktoś udostępnił zdjęcie.

To była fotka, którą Pryce strzeliła sobie na poboczu autostrady gdzieś w polu, podczas gdy jej facet właśnie dostawał mandat za przekroczenie prędkości. Zdjęcie pokazywało jej teksańską fryzurę, ramiona wyrzeźbione na siłowni i nadąsane wargi. Pokazywało też kawałek samochodu – starego czerwonego porsche – znacznik przy autostradzie, U.S. 62 West, oraz dolną część znaku: „Witamy w Kio”.

Był też podpis pod zdjęciem: „Tak blisko granicy hrabstwa”.

To wystarczyło. Sarah wydedukowała, że właściciel porsche musiał dostać mandat na styku hrabstw Kiowa i Comanche, a potem udała się do budynku administracji hrabstwa najbliżej tej granicy.

Większość ludzi nie zdaje sobie sprawy z tego, że mandaty za przekroczenie prędkości trafiają do publicznych rejestrów. Zajęło jej to dwie godziny, ale znalazła: porsche 911, rocznik siedemdziesiąty szósty, namierzone podczas jazdy z prędkością stu pięćdziesięciu kilometrów na godzinę. Na mandacie widniały nazwisko Dereka Drydena i jego adres w Oklahoma City.

Mieszkał w rezydencji w stylu Tudorów w pobliżu country clubu[2]. W trakcie obserwacji Sarah odkryła, że Dryden owszem, zdradza żonę, ale posłusznie wynosi kubeł ze śmieciami na krawężnik przed domem w każdą środę wieczorem.

To właśnie z tego kubła Sarah podwędziła torbę zawierającą paragon za panoramiczny telewizor, który kupił i kazał dostarczyć do Cadogan Towers.

Niestety kwit z poleceniem dostawy był podarty i brakowało numeru mieszkania. Sarah próbowała go zdobyć, dzwoniąc do sklepu, ale to nic nie dało. Zadzwoniła więc do recepcji w holu Cadogan Towers, udając, że jest pracownicą sklepu, i zapytała, czy telewizor dostarczono pod właściwy adres. Ta próba również zakończyła się fiaskiem.

W związku z tym dziś rano wkroczyła do holu bloku mieszkalnego, niosąc z sobą dwa tuziny czerwonych róż.

– Przesyłka z Moonflower dla Kayli Pryce – oznajmiła.

Recepcjonistka się uśmiechnęła. Sarah ją minęła, kierując się w stronę wind.

– To mieszkanie numer…

– Może je pani zostawić u mnie.

– Wolałabym je zabrać na górę…

– Dopilnuję, żeby zostały dostarczone.

Zostawiła kwiaty. Dziesięć sekund później wylądowała z powrotem na chodniku i ruszyła w kierunku muzeum. Miała nadzieję, że róże wywołają odpowiednią reakcję. Chciała, żeby wywabiły Pryce na ulicę, żeby pobiegła za nią, żądając wyjaśnień. Właśnie dlatego na bileciku napisała: „Dla mojej jednej jedynej, mojej cudownej Janelle. Z wyrazami miłości, Derek”.

Pryce nie wybiegła ani nie zatelefonowała do kwiaciarni – pod fałszywy numer z przekierowaniem na komórkę Sarah – jednak dziesięć minut po tym, jak Sarah zostawiła róże, pod budynek podjechało porsche i Dryden wszedł do środka. Teraz, trzynaście minut później, wracał do samochodu. Sam.

Kayla Pryce reprezentowała sobą wszystko, czego Sarah nienawidziła: była oszustką, pijawką, złodziejką. Przebiegłą, chytrą i pozbawioną skrupułów. Być może Derek Dryden wiedział o tym, a może nie chciał wiedzieć. W każdym razie to nie był problem Sarah.

Patrzyła, jak wściekły maszeruje do samochodu. Obejrzał się raz za siebie, spoglądając na blok.

Idealnie. Obawiał się, że Pryce go obserwuje. Nie zrobiłby tego, gdyby okna jej mieszkania nie wychodziły na ulicę.

Sarah przybrała odpowiednią minę i podeszła do porsche. Zwolniła, podziwiając je przez chwilę, a potem oparła się o maskę. Skrzyżowała stopy i czekała na niego, jakby auto należało do niej. Albo należał do niej facet, który nim jeździł.

– Co ty wyprawiasz?! – zawołał zirytowany Dryden.

– Ta maszyna to dzieło sztuki. – Przesunęła dłonią po boku auta, jakby głaskała konia czystej krwi. – Rocznik siedemdziesiąty szósty, prawda?

– Taa… Odsuń się.

– Dam ci za niego dziesięć procent ponad oficjalną wycenę.

– Nie jest na sprzedaż.

– W gotówce. Albo w czeku kasjerskim. Mogę zdobyć dla ciebie pieniądze w dwadzieścia minut.

Zbliżył się, odpędzając ją ręką.

– Co przed chwilą powiedziałem? Ruszaj się.

– Piętnaście procent ponad wycenę. To piękność.

– Czy ja mówię do ściany? Zabierz swój kowbojski tyłek z mojego samochodu.

Był jakieś półtora metra od niej. Jeszcze nie na wyciągnięcie ręki, ale wystarczająco blisko, aby poczuła lęk. Na oko miał metr dziewięćdziesiąt i wyglądał na wysportowanego, jakby podnosił ciężary, a może boksował. Roztaczał silny zapach wody kolońskiej i potu.

– Reprezentuję kolekcjonera, który jest gotów zapłacić dużą kwotę za zabytkowy samochód, taki jak ten. Daj mi znać, jaka jest twoja cena, a przynajmniej pozwól, abym dała ci swoją wizytówkę.

Wyciągnęła rękę w jego kierunku – sugestywnie, miała nadzieję.

Minął ją, prawie się o nią ocierając.

– Zapomnij – syknął, a potem wsiadł i trzasnął drzwiczkami. Podeszła do okna od strony kierowcy, pochyliła się i błagalnie przyłożyła jedną dłoń do szyby.

– Gdybyś zmienił zdanie…

Odpalił silnik, położył dłoń na dźwigni zmiany biegów, ale nagle jakby zamarł. Rozejrzał się. Spochmurniał.

Aha.

Z impetem otworzył drzwiczki.

– Kim ty, do diabła, jesteś?!

– Hola! – Uniosła dłonie i zrobiła krok do tyłu. – O co ci chodzi?

Wysiadł i ruszył w jej stronę.

– Czy to ty przysłałaś kwiaty?

Nie przestawała się cofać.

– Jakie kwiaty?

Złapał ją za ramię.

– Co to za pieprzone gierki?

Nie musiała udawać strachu. Strząsnęła jego rękę.

– Przestań.

Zreflektował się, jakby zdał sobie sprawę z tego, że przekroczył granicę. Wskazał na nią palcem.

– Jeśli się dowiem…

– Zapomnij. Zostaw sobie swój samochód. Nie chcę go.

Odwróciła się i ruszyła ulicą. Jego palec wisiał w powietrzu sekundę dłużej. Potrząsnął głową zniesmaczony, wsiadł do porsche i odjechał z piskiem opon. Ona została na środku ulicy, trzymając się pod boki.

Cóż, to było nawet zabawne.

Na chodniku stała skrzynka na listy. Podeszła do niej, zebrała się w sobie i kopnęła ją z całej siły. Czas na przedstawienie, przypomniała sobie. To właśnie dlatego założyła kowbojki z twardymi noskami. Kopnęła znowu. Otarła nos grzbietem dłoni, a potem odeszła powoli, tak żeby było ją widać, do kawiarni na rogu. Weszła do środka i opadła na siedzenie przy oknie.

To nie były żadne gierki. Sarah była łowczynią, manipulatorką, zawodową kłamczynią. Tropicielką tych, którzy uciekali. Wyjrzała przez okno na Cadogan Towers i czekała.