Copyright © for the Polish edition

by Dom Wydawniczy PWN Sp. z o.o., 2015

Grupa Wydawnicza PWN

ul. Gottlieba Daimlera 2

02-460 Warszawa

tel. 22 695 45 55

www.dwpwn.pl

Menedżer pionu wydawniczego: Monika Kalinowska

Wydawca: Marcin Kicki

Przekład: Bogumiła Ratajczak

Redakcja: Magdalena Binkowska

Korekta: Olga Gorczyca-Popławska, Agnieszka Więckowska

Projekt okładki: Magdalena Kuc

Zdjęcie na okładce: Dirk Wüstenhagen Imagery Getty Images/Getty Images Poland

Przygotowanie wersji elektronicznej: Ewa Modlińska

Skład wersji elektronicznej na zlecenie Domu Wydawniczego PWN: Tomasz Szymański

Tytuł oryginału: In i labyrinten

Copyright: © Sigge Eklund, 2014

First published by Albert Bonniers Förlag, Sweden.

Published by arrangement with Nordin Agency AB, Sweden.

ISBN 978-83-7705-842-8 (ePub)

ISBN 978-83-7705-843-5 (Mobi)

Wydawca niniejszej publikacji dołożył wszelkich starań, aby jej treść była zgodna z rzeczywistością, nie może jednak wziąć żadnej odpowiedzialności za jakiekolwiek skutki wynikłe z wykorzystania zawartych w niej materiałów i informacji.

Wszelkie prawa zastrzeżone. Niniejsza publikacja ani jej żadna część nie może być kopiowana, zwielokrotniana i rozpowszechniana w jakikolwiek sposób bez pisemnej zgody wydawcy.

Książka, którą nabyłeś, jest dziełem twórcy i wydawcy. Prosimy, abyś przestrzegał praw, jakie im przysługują. Jej zawartość możesz udostępnić nieodpłatnie osobom bliskim lub osobiście znanym. Ale nie publikuj jej w internecie. Jeśli cytujesz jej fragmenty, nie zmieniaj ich treści i koniecznie zaznacz, czyje to dzieło. A kopiując jej część, rób to jedynie na użytek osobisty.

Szanujmy cudzą własność i prawo.

Więcej na www.legalnakultura.pl

Polska Izba Książki

Tom

maj 2010

Gdy Tom budzi się rano, jeszcze nie wie o zaginięciu Magdy, ponieważ przez ostatnich kilka dni był w rozsypce – po raz pierwszy od sześciu lat został sam. Na różne sposoby próbował się odnieść do Katji, ale nie potrafi zapomnieć jej łez i wyrazu twarzy. Kiedy widzieli się w zeszłym tygodniu po raz ostatni, była smutna – jakże daleka od tej dawnej silnej kobiety, którą znał. Na każde wspomnienie ich ostatniej nocy zbierało mu się na płacz, bo był zupełnie nieprzygotowany na to, by ją oglądać w tak złym stanie.

Nie miał pojęcia, jak zareagować na szloch, więc siedział cicho i wpatrywał się w jej oczy błyszczące w ciemności. Miał ogromną chęć zapytać, dlaczego stało się tak, a nie inaczej, czyja to wina i czy można było tego uniknąć, ale tego nie zrobił, zbyt mocno przerażony tym, co mógłby usłyszeć.

Próbował załagodzić sprawę, mówiąc, że każdy związek przechodzi pewne fazy, ale na próżno. Ona się poddała. Widział to w jej oczach: podjęła decyzję i nazwała to ich „wspólnym niepowodzeniem”. Porażka ciążyła jej zatem za bardzo, aby mogła udźwignąć ją sama. Musiała podzielić się winą.

Za każdym razem, kiedy przypominał sobie wyraz jej twarzy, ściskało go w piersiach, ale ten niepokój w mgnieniu oka przeradzał się we wściekłość na to, jak go porzuciła. „Symptomatyczne dla osoby – pomyślał – która tak jak ona odczuwa strach przed bliskością: zerwać za pomocą karteczki przyklejonej na lodówce”.

Jego zdaniem to, że zniknęła ot tak, świadczy o jej niesłychanym egocentryzmie i nieczułości na potrzeby partnera, o niemożności rozstania się, jak przystało na dorosłych.

Raz po raz oburza się na to zachowanie tak bardzo, że aż czerwienieje na twarzy. „Dobrze, że nie udało jej się z tym tomikiem poezji – myśli wtedy. – Przyda jej się takie utarcie nosa. Zawsze patrzy na innych z góry, taka pewna siebie”.

Rozważa przez chwilę, czy do niej nie zadzwonić, ale właśnie czyta na Twitterze o zaginięciu córki Martina.

Pięć minut później nadal siedzi bez ruchu. Przykuło go do łóżka. Jest w szoku z powodu własnej reakcji na wieść o zniknięciu dziewczynki. Nie wie, dlaczego trzęsą mu się ręce, skąd ma łzy na policzkach. Owszem, w ciągu ostatnich dwóch miesięcy bardzo się z Martinem zaprzyjaźnił, ale płacz?

Katja z pewnością wyjaśniłaby to wszystko jego „opętaniem”. Już to sobie wyobraża: jej przemądrzałą minę, gdyby zobaczyła, że szlocha.

Jednak to wyłącznie przypuszczenia, których nie zweryfikuje, bo nie zamierza pisnąć słowem nikomu – a już na pewno nie Katji – że zaczął ryczeć, ani opowiadać o dziwnym odgłosie, jaki z siebie wydał, przeczytawszy wiadomość.

Zaginięcie Magdy i jego gwałtowna reakcja – drżenie rąk, kołatanie serca – wstrząsnęły nim niemal tak samo. Jednocześnie w kilka sekund wyrosły przed nim dwie zagadki. Bierze głęboki oddech i zabiera się do rozwiązywania pierwszej, tej, którą wie, jak ugryźć. Włącza laptopa. Chce się dowiedzieć czegoś więcej.

W kwadrans zapoznaje się ze wszystkimi informacjami dostępnymi w sieci, są już trzy rekonstrukcje wydarzeń z ostatniej nocy.

Bierze prysznic w ekspresowym tempie, wyciera się i wraca do komputera, jak gdyby coś mogło go ominąć, jeśli na zbyt długo oderwie się od napływających wiadomości.

Artykułów jest coraz więcej. Widząc zdjęcie Martina pod nagłówkiem Zniknięcie córki znanego wydawcy, znowu zaczyna panikować. Jego wzrok pada na własne odbicie w dużym lustrze. Kupił je swego czasu po to, by móc z różnych stron podziwiać doskonałe ciało swojej partnerki, a teraz przypomina mu głównie o tym, ile utył od czasu, gdy zaczął pracować z Martinem. Ów widok jest niczym policzek – otrzeźwia go. Znowu pochyla się nad laptopem.

Wygląda na to, że pierwsze zgłoszenie na policji odebrano w poniedziałek o dwudziestej drugiej trzydzieści. Dzwoniła Åsa: Magda zniknęła z ich willi w Brommie, podczas gdy ona i Martin przebywali w restauracji nieopodal.

Podczas kolacji oczywiście do niej zaglądali, jednak tylne drzwi zostawili otwarte. Ktoś musiał wejść i ją zabrać.

Około dwudziestej pierwszej czterdzieści pięć zorientowali się, że jej nie ma. Wtedy wraz z garstką sąsiadów zaczęli przeczesywać okolicę, a po czterdziestu pięciu minutach zadzwonili na policję. Krótko po dwudziestej drugiej trzydzieści na miejscu pojawił się patrol, a zaraz za nim jednostki operacyjno-rozpoznawcze. Według doniesień prasowych bezzwłocznie zaczęto szukać dziewczynki. Policjanci chodzili od domu do domu i pukali do drzwi, obeszli całą okolicę. Stopniowo oddział powiększał się, w sumie w akcji wzięło udział jakichś dwudziestu mundurowych plus cała rzesza wolontariuszy z sąsiedztwa.

Zdaniem eksperta, którego poproszono o wypowiedź, „należało się spieszyć”, ponieważ „z reguły mamy siedemdziesiąt dwie godziny na dotarcie do zaginionych dzieci, później statystyczne szanse na odnalezienie ich żywych drastycznie spadają”.

Rankiem nurkowie przeszukali jezioro Mälaren. Niczego nie znaleźli.

Tom spogląda na zegar w komputerze. Upłynęło już kilka godzin. Wstaje po telefon, ale natychmiast znów siada. Kręci mu się w głowie. Zbiera myśli.

Kiedy ostatni raz widział Martina? W piątek? W poniedziałek nie pojawił się w wydawnictwie, ponieważ Magda się rozchorowała. Tak, właśnie tak. Zatelefonował około dziewiątej i powiedział, że córka źle się czuje. Tom sam poprowadził spotkania zaplanowane na ten dzień. Po czwartej zadzwonił do szefa, ale ten miał wyłączoną komórkę.

Bierze do ręki telefon, zastanawia się przez chwilę, po czym wybiera jego numer. Połączenie od razu trafia na automatyczną sekretarkę. Rozważa, czy się nagrać, ale w końcu rozłącza się przed sygnałem.

Z przyzwyczajenia chce zatelefonować do Katji, ale natychmiast się powstrzymuje.

Ubiera się i wybiega na ulicę, aby dotrzeć do wydawnictwa.

W nocy spadł deszcz. Chodniki przy Norr Mälarstrand lśnią czystością.

Decyduje się wziąć taksówkę, żeby dotrzeć do biura jak najszybciej. Odczuwa silną potrzebę przebywania wśród ludzi równie jak on poruszonych tragedią. Znających Martina.

W drodze na postój obok kiosku z papierosami rzucają mu się w oczy plakaty przedstawiające pierwsze strony gazet. Kupuje wszystkie dzienniki i czyta je później w taksówce, jadąc na Sveavägen.

„Aftonbladet” publikuje zdjęcia. Na okładce duża twarz Magdy. W środku informacja, że rodzicami są Martin Horn, wydawca, i Åsa Horn, psycholożka ze Szpitala Świętego Jerzego.

„Svenska Dagbladet” również opisuje to wydarzenie, ale krócej i bez nazwiska ojca, nazywając go jedynie „znaną osobą z branży wydawniczej”.

Tom odkłada gazety na bok i wygląda przez okno. Niepokój sprawia mu fizyczny ból. W ciągu zaledwie kilku miesięcy dzięki Martinowi jego życie nabrało sensu. Współczuje facetowi, który tak mocno zaważył na jego sprawach.

Jest zły na Katję, bo nawet nie zadzwoniła, by zapytać, co się właściwie stało. Ma przecież pełną świadomość roli Horna w jego życiu. Egoistka. Chyba się nawet zaczyna cieszyć, że od niego odeszła.

W wydawnictwie wszyscy zebrali się w atrium. Stoją w grupkach, szepczą, kiwają głowami. Tom lustruje pomieszczenie, szukając kogoś, z kim mógłby porozmawiać. Z grona kilku pań z działu marketingu wyławia innego redaktora.

– To jest coś strasznego – mówi tamten.

– Biedny Martin… – rzuca jedna z kobiet.

– Jak mógł zostawić ją samą? – zastanawia się druga.

Czyli wiedzą tyle co on. Nie mają na ten temat nic ciekawego do powiedzenia. Większość się tylko bulwersuje, że Martin i Åsa zostawili dziecko bez opieki. On pragnie dociec, co się do cholery stało.

Dochodzi do wniosku, że oni nie znają Martina. Jeżeli oboje z Åsą zostawili otwarte drzwi, to znaczy, że uznali to za całkiem bezpieczne. Magda ma jedenaście lat i powinna sobie radzić w domu sama. Poza tym knajpa znajduje się blisko ich willi, w zamożnej dzielnicy i wśród domostw sąsiadów, których znali i do których mieli zaufanie.

Reakcja kolegów i koleżanek potwierdza jedynie jego dawne przypuszczenia: jest jedyną osobą, którą Martin wpuścił do swojego prywatnego kręgu. To fakt. Pozostali albo się go boją, albo go nie lubią. W zaledwie dwa miesiące Martin stał się jego mentorem, przewodnikiem oraz – ta świadomość przepełnia go radością – przyjacielem, więc tym samym to nieszczęście dotyka go bardziej niż innych.

Pod wpływem impulsu biegnie na górę, do gabinetu Martina. Na miejscu odkrywa, że drzwi oklejono policyjną taśmą.

– Stop! – woła łysy facet z końca korytarza, gdzie rozmawia z kilkoma kolegami wydawcy. – Zna pan Martina Horna?

– Oczywiście, że tak.

Mężczyzna macha ręką na kobietę, która podchodzi do Toma z notesem. Wygląda na zdenerwowaną.

– Kim jest dla pana Martin Horn? – pyta.

– Pracujemy razem.

– Na co dzień?

– Tak.

– Kiedy widzieliście się po raz ostatni? – rozkręca się.

Łysy policjant wraca do swoich świadków.

Toma uderza myśl, że to wszystko jest niezwykle surrealistyczne. Ni stąd, ni zowąd znalazł się na planie filmowym, otoczony przez dochodzeniówkę.

– W piątek. Dlaczego?

Telefon kobiety zaczyna dzwonić.

– Proszę tutaj zaczekać – mówi ona i odchodzi parę kroków na bok.

Tom siada na ławce pod gabinetem i głęboko oddycha, podczas gdy policjantka rozmawia przez komórkę. Z dużego portretu wiszącego naprzeciw świdruje go wzrokiem Strindberg, przez co cała sytuacja natychmiast jawi się jako jeszcze bardziej beznadziejna. W tym samym miejscu siedział dwa miesiące temu, czekając na rozmowę kwalifikacyjną prowadzoną przez Martina.