Strona redakcyjna

Projekt okładki

Przemysław Spiechowski

Korekta

Małgorzata Stempowska

Skład i łamanie

Krzysztof Szporak

© Copyright by Katarzyna Mlek

ISBN 978-83-940454-1-8

Wszelkie prawa zastrzeżone. Rozpowszechnianie i kopiowanie całości lub części publikacji zabronione bez pisemnej zgody autora.

Druk i oprawa

Drukarnia Cyfrowa

OSDW Azymut sp. z o.o.

ul. Senatorska 31

93-192 Łódź

Napisałeś książkę i chcesz ją wydać? Zapraszamy do serwisu Rozpisani.pl. Znajdziesz tu szeroki zakres usług wydawniczych, dzięki którym Twoja książka trafi do księgarń. Pomożemy Ci dotrzeć do czytelników na całym świecie!

Kontakt

www.rozpisani.pl

info@rozpisani.pl

Publikację elektroniczną przygotował: azymut

Księga pierwsza

Ubrał się starannie. Poszedł piechotą, od czasu do czasu spoglądając na swoje odbicie w szybach wystawowych. Podobało mu się to, co widział, zwłaszcza czerwony krawat. W końcu stał się sobą, takim, jakim planował być.

Ostatni raz sprawdził, jak leży granatowy garnitur od Brooks Brothers, przechodząc przez drzwi hotelu, w którym odbywała się konferencja. Uznał, że Andreas będzie z niego zadowolony. Belg nie znosił flanelowych koszul, sztruksowych marynarek i trampek, w których kiedyś gustował Mirek. Bez pytania Andreas po prostu się ich pozbył i zapełnił szafę kolegi koszulami Rage Age, swetrami Polo i skórzanymi butami. Mirek czuł się z tego powodu skrępowany, ale szybko przestał. Teraz przesunął na środek krawat i poprawił poszetkę. Na srebrnym patku philippie sprawdził godzinę — zdążył przed czasem. Znów zerknął na swoje odbicie. „Jak ja w ogóle mogłem uważać flanelową kratę za stylową? Żeby to chociaż był element hipsterskiego luzu...” — pomyślał zażenowany i wszedł do środka.

Sylwię wypatrzył zaraz przy drzwiach. Oparta o framugę, w dłoni trzymała na wpół opróżniony kieliszek z szampanem. Podszedł i dotknął jej ramienia.

— To nasz bilet do wielkiego świata — powiedział. Drgnęła, zaskoczona powitaniem. Szampan w naczyniu zafalował i zasyczał.

— Cześć! — odparła. — Co mówiłeś?

— Że to nasz bilet do wielkiego świata. Ten, na kogo właśnie patrzysz. Cześć! — uśmiechnął się i już zamierzał sięgnąć po alkohol, którym częstował ubrany we frak kelner, gdy ostatecznie rozmyślił się, widząc, że Sylwia oddała swój kieliszek.

— Co? Nie rozumiem. Co jest biletem? — zapytała znowu.

— Nie co, tylko kto. On. Andreas Maes — odparł Mirek, wskazując kierunek krótkim ruchem głowy.

Pośrodku, pomiędzy dwoma dobrze ubranymi wysokimi kobietami, stał atrakcyjny mężczyzna. Rozmawiał z jednym z profesorów TransGenu, współpracownikiem Mirka, którego Sylwia znała z widzenia i nie lubiła — był do szpiku kości przesiąknięty uprzejmą nienawiścią do wschodnich nacji, i to z jego powodu obydwoje, Sylwia i Mirek, na dobre utknęli w hierarchii krępującej ruchy austriackiej spółki badawczej. Naukowiec patrzył głównie na dziewczyny, które Andreas zdawał się ignorować. Nieuważnie słuchał wywodu rozmówcy i jednocześnie rozglądał się po sali. Zauważył Mirka i zatrzymał na nim wzrok. Mrugnął w niemal niezauważalny sposób, dając znak, aby podszedł i przerwał rozmowę, na którą Andreas nie miał ochoty. Mirek zrozumiał.

— Chodźmy! — rozkazał i ruszył przed siebie, a Sylwia za nim.

— Cześć! Miło cię widzieć! — przywitał go Andreas, przerywając profesorowi w pół zdania. Starszy mężczyzna był jego zachowaniem oburzony, ale Maes udawał, że tego nie widzi. — Świetnie wyglądasz! — pochwalił Mirka, znowu się uśmiechnął i wykonał gest oznaczający coś smakowitego — szybkie pocałowanie opuszków palców. Sylwia była zażenowana. Po dziedzicu belgijskiej fortuny zbitej na przemyśle wydobywczym spodziewała się większej powściągliwości.

— Cześć! — odpowiedział Mirek. — Też się cieszę, że cię widzę! — stanął bardzo blisko Belga i delikatnie przesunął dłonią po jego plecach. Andreas na moment chwycił ją i mocno ścisnął.

— Czy to Satia? — zapytał, zwracając się po trochu do Mirka, po trochu do Sylwii. Odruchowo chciała skorygować pomyłkę. „Sylwia, nie Satia” — niemal wyrwało się z jej ust, ale powstrzymało ją spojrzenie kolegi. „Cicho”.

— Tak, to ja — powiedziała i wyciągnęła dłoń. Uścisnęła rękę Maesa i uśmiechnęła się.

— Miran dużo mi o tobie mówił. Same superlatywy! — zaśmiał się Belg.

„Aha, czyli już obydwoje zostaliśmy przechrzczeni” — pomyślała Sylwia. Zaśmiała się również.

— Na pewno przesadzał — zażartowała.

— Jestem pewien, Satio, że nie — odparł Andreas, który najwyraźniej dobrze opanował sztukę konwersacji. Sylwia pokiwała z uznaniem głową.

— Chodźmy do naszego stolika — zaproponowała, nie dając się oczarować miłymi słowami. — Zaraz się zaczyna.

— Chętnie! — odparł Andreas. — Miran, prowadź!

Usiedli z boku, razem z kilkoma osobami z działu zajmującego się środkami ochrony roślin. Pestycydowcy zajęci byli własnymi sprawami, więc Satia, Miran i Andreas poprzestali na zdawkowym powitaniu. Na rozmowy i tak nie mieliby czasu. Kelner zdążył nalać wody i zapytać, czy czegoś jeszcze potrzebują, gdy na ekranie z tyłu sceny pojawił się zwiastun prezentacji. Zza przepierzenia wyszedł na podwyższenie dyrektor TransGenu. Zbliżył się do mikrofonu, chrząknął w zwiniętą dłoń, poprawił marynarkę i rozpoczął od wylewnego powitania, podczas którego technicy ściemnili światło. Sylwia zauważyła, że Mirek i Andreas przysunęli się bliżej siebie. Szeptali coś, czego nie mogła usłyszeć, niemal ocierając się o siebie policzkami.

— Co z naszymi planami? — dotarło do jej uszu pytanie Mirka.

— Pożyjemy, zobaczymy — odparł Maes i napił się wody.

***

Andreas bawił się wyjętym z wewnętrznej kieszeni marynarki caran d’ache’em. Podnosił pióro do góry, opierał o stół, przesuwał palce w dół, okręcał i powtarzał czynności od początku. Tymczasem trzeci z kolei prelegent, kompletnie niezrażony tą manifestacją znużenia (możliwe, że oślepiony reflektorami nawet jej nie zauważył), kontynuował wywód. Andreas obrócił pióro ponownie. Po złotej oprawce prześlizgnął się promień światła. Westchnął. Żałował, że przyszedł. Zrobił to tylko dlatego, że Miran poprosił.

— Wpadnij, posłuchasz, o co chodzi. Może przekonasz się, że nie opowiadam głupot — przekonywał. — Będzie sporo konkretnych informacji, ciekawych informacji. Interesujących z biznesowego punktu widzenia! — kusił. Namawiał tak długo, aż Andreas się zgodził. Każdemu innemu odmówiłby, ale do Mirana miał pewną słabość. Chłopak był atrakcyjny, chętny, a przy tym niesamowicie uległy. Poddawał się wszystkiemu, czego Maes oczekiwał, i to wciągało. Właśnie dlatego spotykał się z Miranem od dobrego roku i jak na razie nie miał dość jego towarzystwa. Sam się temu dziwił — zazwyczaj lubił zmiany. Fakt, od czasu do czasu szukał jakiejś odskoczni, jednak niezmiennie wracał do „swojego ulubionego mózgowca”, jak określał Mirana. Teraz wolałby być z nim gdzie indziej, sam na sam.

— W chwili obecnej prowadzimy zaawansowane testy owsa C-17-G-8 — prelegent ciągnął rozpoczętą przed dwudziestoma minutami prezentację. Andreas z trudem powstrzymał ziewnięcie. — Owies to roślina niezwykle istotna w naszej gospodarce. Niestety, ze względu na specyficzną topografię Austrii i dominację obszarów o ostrym klimacie uprawa standardowej odmiany ma marginalne znaczenie, pomimo że owies nie potrzebuje wiele, by dawać dobry plon. Natomiast odmiana nieznacznie zmodyfikowana genetycznie radzi sobie i na słabej glebie, i w niskiej temperaturze.

Na ekranie pojawiły się kolejne ilustracje przedstawiające coś, co Andreas uznał za trawę, a następnie zostały wyświetlone zbliżenia nałożonych na szalki Petriego preparatów. „Te są ciekawsze niż reszta, przynajmniej kolorowe” — uznał. Na moment zawiesił na nich wzrok, a potem znowu przeniósł go na ścianę. Obrócił pióro. Przypadkiem wypadło mu z dłoni i zadzwoniło o kryształową szklankę, a reszta siedzących przy tym samym stole gości spojrzała na niego z dezaprobatą. Wzruszył ramionami i nadal bawił się jak do tej pory.

— Zanim przejdę do kolejnych roślin, chcę pokazać zestawienie kosztów i korzyści — zapowiedział profesor. Ekran na moment zgasł, a potem miejsce barwnych próbek zajęła pełna liczb tabela. Lubiący arkusze kalkulacyjne Andreas odruchowo przeanalizował dane.

Z prezentowanego zestawienia wynikało, że zakończenie badań i poprowadzenie eksperymentalnych upraw modyfikowanego owsa przez okres od roku do dwóch lat na większym niż dotychczas obszarze, pozwalającym na weryfikację wyników w skali makro, kosztowałoby nieco ponad milion euro. „Drobne”. Strona przychodowa prezentowała się bardzo obiecująco. Korzystająca wyłącznie z nasion naturalnych Austria produkowała około sześciu dziesiątych procent światowego owsa. Odmiana określana jako trans dawałaby jej szansę na zostanie światowym liderem. Nawet jeśli założenia te były zbyt optymistyczne, skłaniały do myślenia. A Andreas potrafił myśleć szybko.

— Chodźmy — powiedział półgłosem do Mirana i Satii, po czym wstał. Nie pytali dokąd i po co. Po prostu wyszli na korytarz. — Chodźmy na bok — zaproponował Andreas i zaciągnął Mirana za ściankę oddzielającą hol od korytarza prowadzącego do wind. — Mamy do pogadania.

— O czym? — zaniepokoiła się Satia.

— O planach.

Miran od dawna przekonywał Andreasa, aby zainwestował w badania i propagowanie żywności genetycznie modyfikowanej. Miał wiele propozycji, nie posiadał jednak środków, aby samodzielnie wystartować. Dlatego raz po raz prosił Andreasa o pomoc. Belg słuchał go nieuważnie, obiecując, że zbada sprawę, ale ciągle to odkładał. Zajęty był wysoce ryzykownymi, ale też potencjalnie zyskownymi inwestycjami w surowce, które uważał za mniej wymagające niż zależna od pogody produkcja rolna. Jego wiedza o organizmach trans ograniczała się do tego, co widział w reklamach przemawiających za GMO i GMO przeciwnych, ale nie pomyślał o tym jako o źródle zarobku. Do dziś.

— Co jeszcze potraficie wyprodukować? — zapytał bez ogródek.

— Wszystko — odparł Miran.

— Dokładniej. Satia, ty powiedz! — rozkazał. Miran mógł koloryzować, ale kobieta w jego ocenie była bardziej prostolinijna.

— No, wszystko... — powtórzyła. — Rośliny, zwierzęta...

— Krowy? Przykładowo konie? Umiesz wyprodukować konia? Takiego, jak zechcę? Wyścigowego, porządnego konia?

— Umiem, ale to nielegalne — odpowiedziała Satia.

— Nie wolno tego robić? Przecież owcę Dolly jakoś zmontowali! — zaśmiał się Andreas.

— Tak, jedną. I podniósł się krzyk o zabawie w Boga. Obecnie obowiązuje zakaz klonowania organizmów bez specjalnego zezwolenia — wyjaśnił Miran.

— Ale technicznie jest to możliwe? Satia!

— Tak. Wiem, że istnieją jakieś klonownie, ale są dobrze zakamuflowane, ponieważ za naruszenie zakazu produkcji organizmów, czy to trans, czy klonów, bez zezwolenia grożą poważne kary. To jest cholernie kosztowne. I nielegalne — powtórzyła.

— To trzeba sprawić, aby było legalne — wzruszył ramionami Belg i zaczął przeglądać listę kontaktów w telefonie.

— Tylko po co? — zapytała kobieta.

— Jak to „po co”? — parsknął. — Dla pieniędzy.

***

W limuzynie było przyjemnie chłodno, nie zimno, jak bywa w samochodach z kiepską, wiejącą chłodem klimatyzacją, ale idealnie orzeźwiająco. Pachniało gorzkawo skórą, którą obciągnięto fotele. Obicie było miękkie i nie kleiło się do ud jak syntetyki. We wnętrzu panowała niemal kompletna cisza, chociaż jechali dość szybko. Szczelne drzwi odgradzały ich od szumu ulicy. Idealnie czyste szyby, pokryte przyciemniającą folią, pozwalały oglądać brudny świat zewnętrzny, samemu nie będąc widzianym.

Zamiast przemykać wzrokiem po mijanych przechodniach, odprowadzających czarnego jak asfalt Maybacha pełnymi zazdrości i pewnej rezygnacji spojrzeniami, Miran wpatrywał się w ekran komputera. Po raz ostatni przed spotkaniem z Grupą Pięciu analizował prezentację, nad którą pracował od tygodnia. Miał nadzieję, że jest dobra.

— Dostaniesz jedną jedyną szansę — uprzedził go tydzień wcześniej Andreas, kiedy siedzieli przy porannej kawie w jego apartamencie. — Ściągam tych ludzi dla ciebie, bo wierzę, że to, co proponujesz, ma sens. Jeśli ich nie przekonasz, po interesie. Sam w to nie pójdę, ale z nimi — owszem.

— Po co ci oni? — zapytał Miran, wstając i przytulając się do pleców Belga. — Obskoczmy temat we dwóch. Przecież cię stać.

— Tyle o ile — odparł Andreas i gwałtownie poderwał się z krzesła. Narzucił wiszący na oparciu szlafrok i sięgnął po papierosy. Uchylił okno, po czym zapalił. Zaciągnął się z całych sił i wydmuchnął dym na zewnątrz. — Stać mnie, ale ryzyko jest za duże. Jeśli się nie uda, popłynę.

— E tam — Miran chciał raz jeszcze objąć Belga, ale ten się odsunął.

— Koniec dyskusji — uciął. — Załatwiam spotkanie. Przekonasz uczestników — będzie Genesis. Nie przekonasz — zostajesz, gdzie jesteś.

— Ale ty dziś jesteś nie w humorze! — zaśmiał się Miran, a Andreas, zamiast odpuścić, zirytował się. Pstryknięciem cisnął papierosa do popielniczki, odwrócił się i chwycił kochanka za brodę.

— Słuchaj, chłoptasiu! — wysyczał. — Nie myśl sobie, że dla twojej gładkiej dupci wywalę kilka miliardów w błoto. Nie naciągnę też na byle interes ludzi, których znam od lat. Rozumiesz? Dupa nie wystarczy. Lepiej, żebyś miał naprawdę dobre argumenty — warknął.

— Rozumiem — Miran nie poruszał się. Czuł, jak paznokcie Maesa wbijają się mu w policzki. Bolało. Na szczęście Andreas szybko go puścił.

— Dobrze! — syknął. — A teraz spieprzaj! — zarządził i wyszedł do gabinetu, gdzie natychmiast zaczął rozmawiać przez telefon.

Trzy dni później zadzwonił do Mirana z informacją, że w piątek o siedemnastej lecą do Leuven. Nie przeprosił za tamtą rozmowę, ale Miran tego nie oczekiwał. Andreas taki właśnie był: raz ujmujący, innym razem nieobliczalny. Trzeba się było z tym pogodzić, zwłaszcza że potrafił wynagradzać nieprzyjemności.

Kiedyś pokłócili się podczas kolacji. Maes miał jeden ze swoich napadów zazdrości, oskarżał kochanka o flirtowanie z kelnerem, potem o romans z jednym z asystentów w laboratorium. Miran oponował, wyjaśniał, ale Belg był głuchy na argumenty. W końcu wrócili w milczeniu do wynajętego apartamentu w wiedeńskim Hiltonie. Tam Miran znowu próbował załagodzić sprawę.

— Co mam zrobić, żebyś uwierzył, że nikogo poza tobą nie ma? — zapytał, nalewając sobie burbona. Pociągnął łyk i czekał, co powie wściekły partner. Andreas chodził po pokoju od ściany do ściany i przeklinał. Usłyszawszy pytanie, zatrzymał się.

— Jak to co? — zaśmiał się. — Ściągaj gacie.

Potraktował go jak dziwkę. Miran nie protestował, chociaż za pewnymi rzeczami nie przepadał, a niektóre wywoływały w nim nawet odrazę. Musiał odsunąć ją na bok, w końcu Maes był mu potrzebny. Poza tym przywykł do bycia ofiarą. Od dziecka taką miał rolę i w odgrywaniu jej osiągnął mistrzostwo. Dlatego robił, co mu kazano, a Andreas napawał się. W końcu nad ranem uznał, że został usatysfakcjonowany, i poszedł spać, a jego odesłał do innego pokoju.

Aby wynagrodzić Miranowi swoje zachowanie, zabrał go do Mediolanu. Nakupił nowych garniturów, butów, wód kolońskich, biżuterii męskiej. Płacił za wszystko, co tylko wpadło Miranowi w oko.

— Chcesz to? — pytał, głaszcząc go po głowie i całując raz po raz w czoło.

— Tak — odpowiadał Miran i dostawał, co chciał.

To wtedy Andreas kupił mu ultralekkiego, srebrzystego MacBooka. Tego, na którego ekranie teraz, w samochodzie, przewijała się dzisiejsza prezentacja. „Genesis” — głosił błękitny niczym hiszpańskie niebo napis na pierwszym slajdzie. Taką nazwę nosić miała nowa spółka, zajmująca się badaniami i wdrażaniem technologii genetycznej. Kolejne ekrany prezentowały szczegółowo plan rozwoju nowego przedsiębiorstwa, określały profil działalności, harmonogram rozwoju produktów, kluczowe czynniki sukcesu, kamienie milowe i szacowany budżet wraz z rachunkiem zysków i strat oraz spodziewanych przepływów pieniężnych. Zdaniem Mirana inwestycja była obiecująca. Bardzo obiecująca. „Przekonać ich, aby wyłożyli na nią pieniądze” — powtórzył swój cel Miran. Poprawił położenie kilku ilustracji na dwóch slajdach i zamknął maca.

***

— Co z Plantinium? — zapytał starszy mężczyzna, ubrany w liczący chyba ze dwadzieścia lat garnitur od Gucciego. Ubranie nadal wyglądało jak nowe, ale staromodny krój zdradzał jego wiek. Idealnie pasowało do noszącego je biznesmena, osiemdziesięcioletniego gracza na rynku tekstyliów, właściciela floty statków szwalni szyjących ubrania na wodach Pacyfiku i Atlantyku, z dala od lądu z jego nieprzyjemnymi normami, podatkami i opłatami. „Dziadek” — pomyślał o nim wcześniej Miran. Teraz żałował — powinien był docenić przeciwnika. — Co z nimi? — dopytywał się Adrian Suarez. — Nie oddadzą pola tak sobie — zauważył. Najwyraźniej dobrze przygotował się do dzisiejszej prelekcji.

Plantinium było potentatem w branży GMO. Przez lata zajmowało się wytwarzaniem środków ochrony roślin, płynnie przechodząc z tego pola do badań na roślinami modyfikowanymi genetycznie i ich produkcji. Miało bardzo mocne lobby i żadnych skrupułów. Sprzedawało nasiona trans każdemu, kto wykazał choćby minimalne zainteresowanie i nie bał się nowatorskich upraw.

Ponieważ modyfikowane rośliny Plantinium były bardziej wydajne i niezwykle odporne, firma szybko odniosła sukces. Wkroczyła na rynek światowy, otworzyła szereg ośrodków badawczych i uruchomiła głośną kampanię public relations, pokazującą zalety żywności trans. Aby przekonać niezdecydowanych, organizowała konferencje i odczyty w największych i najdroższych hotelach na świecie, zapraszając na nie rolników, hurtowników i właścicieli sklepów. Odurzeni przepychem, dotąd będącym poza ich zasięgiem, drobni przedsiębiorcy wysłuchiwali profesjonalnej mowy przedstawiciela Plantinium, po czym przystępowali do programu współpracy z koncernem.

Amerykańska firma przemilczała oczywiście wszelkie wady, a trochę ich było. Najpoważniejszy problem stanowił fakt, że GMO nie do końca służyło konsumentom. Dotyczyło to i ludzi, i zwierząt. Bardziej wybredne ptactwo, takie jak przepiórki, odmawiało jedzenia karmy z domieszką kukurydzy trans. Wszystkożerne kury karmione odmianami zmodyfikowanymi chorowały, głównie na różnego rodzaju odmiany raka. Ludzie natomiast... Można było przypuszczać, że również zapłacą jakąś cenę za tańszą żywność. Ale o tym Plantinium nie wspominało.

Koncern pewnie nie zostałby wezwany do odpowiedzi, gdyby nie pech: zatrudnił nie tego, kogo trzeba — aktywnego działacza środowisk proekologicznych. Nastąpił przeciek. Światło dzienne ujrzały wyniki badań ujawniające, że żywność trans nie jest pod względem wartości odżywczych równoważna ekologicznej, a do tego powoduje śmierć karmionych nią szczurów laboratoryjnych. Plantinium co prawda pozbyło się naukowca, który puścił tę informację w świat, próbowało dementować doniesienia, ale na to było już za późno. Proekologiczne lobby dostało do ręki poważny argument. A zaraz potem kolejny: po skandalu ze szczurami przyszedł kryzys wizerunkowy, którego tematem były pszczoły.

Kilka lat wcześniej Plantinium zdecydowało się na ryzykowną operację: stosując trudno wykrywalne środki owadobójcze, wyeliminowało około jednej trzeciej populacji tych owadów. Celem było przekonanie opinii publicznej, że produkowane przez koncern zmutowane warianty kukurydzy, zapylane z samolotów, są rozwiązaniem lepszym niż odmiany naturalne, ponieważ nie zależą od delikatnych ekosystemów.

Ekolodzy oczywiście zauważyli, że pszczół jest mniej, ale Plantinium wysunęło argument, że powodem jest globalne ocieplenie.

— Pszczoły umierają z powodu hipertermii, podobnie jak osowate. Weźmy przykładowo szerszenie: aby się ich pozbyć, pszczeli rój obsiada intruza, który dostał się do ula. Potem wszystkie robotnice machają intensywnie skrzydełkami, a temperatura wewnątrz kokonu z ich ciał podnosi się. Szerszeń ginie po kilku minutach. Druga hipoteza to nieznany nam wirus, coś obcego naszym ekosystemom, co zdziesiątkowało populację pszczół...

Ekolodzy przyjmowali wyjaśnienia, ale nie byli przekonani. Zaczęli sprawdzać, co się dzieje, zwłaszcza że roje nadal ginęły — Plantinium jak gdyby nigdy nic kontynuowało akcję. Entomolodzy zbierali pszczele trupy i dokładnie oglądali. W końcu uznali, że owady nie zginęły z powodu upałów ani wskutek działania tajemniczego wirusa, o którym informacje podrzucił koncern.

— Ktoś im w tym pomógł — powiedzieli głośno i światła jupiterów natychmiast skierowano na nich.

Poczuli, że mają media na haczyku, i złapali wiatr w żagle. W toku kolejnych badań nie wykryli trucizny, którą podał rojom genetyczny potentat, ale stwierdzili bezsprzecznie, że na terenie całych Stanów Zjednoczonych zadziałało coś, co spowodowało paraliż dróg oddechowych i w efekcie śmierć pszczół. Potem wskazali winnego. Plantinium.

Skandal z pszczołami rzucił cień na firmę. Aby jakoś przeciwdziałać kryzysowi wizerunkowemu, spółka wypłaciła rolnikom, którzy stracili wszystkie ule, odszkodowania. Obiecała udzielić dofinansowania do projektu budowy sztucznych rojów, składających się z małych, podobnych do pszczół robotów. Nie wystarczyło. Koncern dodatkowo zmuszony został do wypłaty odszkodowań tym, na których pola przypadkiem dostały się nasiona roślin trans, przyniesione na skrzydłach ptaków czy w sierści drobnych zwierząt. Mało tego: Plantinium nakazano zaprzestanie prac nad modyfikowanym żytem i pszenicą oraz zablokowano produkcję hormonu wzrostu trans, który miał być podawany krowom w celu zwiększenia ich mleczności.

Koncern przetrwałby do czasu, aż sprawa przycichnie. W Ameryce Południowej trzymał się mocno. Właściciele wielkich latyfundiów chętnie siali jego modyfikowaną soję, dzięki czemu zarabiali krocie, a kontynent zaczął importować żywność — nie opłacało się produkować niczego poza tą soją trans. Plantinium umacniało się też w Afryce i Azji, powoli, ale nieubłaganie wkraczając ze swoją kukurydzą na ekologiczne pola. Prędzej czy później podniosłoby się, gdyby nie konflikty wewnątrz. W obliczu problemów członkowie rady nadzorczej, dyrektorzy wykonawczy i więksi akcjonariusze zrzucali jedni na drugich winę za całą sytuację. Wzajemne oskarżenia i próby obrony przed nimi stały się ważniejsze niż bieżąca działalność. Biura Plantinium przypominały pole bitwy i nikt nie mógł być pewien swojego stanowiska.

Skutek nie był trudny do przewidzenia. W niepilnowanych przez nikogo mediach zaroiło się od szkalujących koncern tekstów. Na Facebooku raz po raz tworzono wydarzenia związane z protestami przeciw Plantinium i propagowano publikacje dowodzące jego nielegalnych praktyk. Prasa raz po raz donosiła na spółkę. Do akcji wkroczyła rada nadzorcza, na moment stabilizując sytuację. Potem jednak jeden z udziałowców udzielił wywiadu, w którym zdradził, że za pozwoleniem Chrisa Sylusa, wiceprezesa do spraw badań nad genomem zwierzęcym, Plantinium testowo klonuje krowy. Mężczyzna podzielił się tą rewelacją w jednym z najgorętszych talk-show w Ameryce tylko po to, by pozbyć się Chrisa. Nie zwrócił uwagi, że podcina gałąź, na której sam siedzi.

Rozpętało się istne piekło. Skupione na zażegnaniu kompletnej katastrofy Plantinium niemal zaprzestało kolejnych badań. Nie pilnowało też swoich interesów na świecie. Na jego terytorium zaczęły wkraczać niewielkie spółki badawcze, czasem legalne, czasem nie, takie jak TransGen, w którym pracowali Satia i Miran. Wypierały nasiona Plantinium i wyprzedzały koncern pod względem technologicznym. I oczywiście dbały o czarny PR dla wielkiego konkurenta. Na razie wyglądały jak muchy przy słoniu, ale kąsały konsekwentnie.

— Przedsiębiorstwo jest w złej kondycji — podsumował Miran. — Szacujemy, że obecny rok zamknie stratą netto, co zaniepokoi akcjonariat. Można się spodziewać, że mniejsze firmy konkurencyjne zaczną grać ostrzej, licząc, że wykończą giganta i podzielą się tortem. W tej sytuacji ci z Plantinium powinni być skłonni się sprzedać. Nam, czego chyba nie muszę dodawać.

— Rozumiem — powiedział usatysfakcjonowany informacjami Suarez. — Przejęcie to w tej sytuacji najlepsza opcja.

— Ale chyba niemożliwa — odparł siwy mężczyzna o wyglądzie motocyklisty z Hell’s Angels. Miran znał go z telewizji jako potentata prasowego. „Lucky, mówią na niego Lucky” — przypomniał sobie. Na trudnym rynku medialnym mężczyzna odniósł ogromny sukces, musiał więc być szczęściarzem. „I twardym sukinsynem” — ocenił Miran.

— Dlaczego niemożliwa? — zdziwił się Suarez.

— Bo oni się nie sprzedadzą.

— Z jakich przyczyn? Chyba znają się na biznesie. Dlaczego?

— Z powodów ideologicznych. Plantinium to firma rodzinna. Pakiet większościowy ma pewien Żydek, Goldbaum czy Weinberg, nie pamiętam, te ich nazwiska zawsze brzmią dla mnie tak samo. Resztę akcji mają dwaj jego kuzyni czy bracia. Nimi bym się nie martwił — dupki jakich mało. To stary Żyd jest problemem numer jeden.

— Każdy problem można rozwiązać, a jeśli nie ma rozwiązania, nie ma problemu — mruknął filozoficznie Andreas.

— Jak chcesz to załatwić? — zapytał Lucky.

— Pieniędzmi — podrzucił Suarez.

— Tu nie zadziałają — odparł potentat prasowy.

Zapadła cisza. Słychać było tylko jednostajny szum wentylatora komputera Mirana i szelest klimatyzacji.

— Trzeba znaleźć metodę — odezwał się Andreas. — Klucz. Klucz, który otworzy zatwardziały umysł i przekona Goldbluma — tak się nazywa ten gość z Plantinium — żeby sprzedał.

***

Zachary wracał z chederu sam. Zazwyczaj w szkółce żydowskiej, przygotowującej dzieci do bar micwy, towarzyszył mu jego przyjaciel

Izaak — syn starego znajomego ojca, z którym Zachary znał się od małego. Dziś Izaak był chory — podobno leżał z gorączką i bólem żołądka w swoim wyposażonym w telewizor oraz dwa komputery pokoju. Zachary podejrzewał, że w rzeczywistości koledze nic nie dolega. Izaak nie znosił nauk. Nie rozumiał, dlaczego ma spędzać długie godziny na lekturze pism, których nie pojmował, i najchętniej — z czego zwierzał się Zacharemu szeptem — porzuciłby judaizm, gdyby nie ortodoksyjni dziadek i ojciec. Na szczęście Jeff, tata Zacharego, nie przestrzegał wiary aż tak surowo jak oni, ale potrafił dokuczyć dziwnymi wymaganiami, niemającymi zdaniem syna sensu we współczesnym świecie.

Chłopiec szedł dobrze sobie znaną drogą, przeskakując z jednej płyty chodnikowej na drugą. Nie spieszył się — w Nowym Jorku zapanowała wiosna i w końcu mógł odetchnąć świeżym powietrzem. W Central Parku zakwitły kępy żonkili, a na migdałowcach pojawiały się pierwsze różowawe kwiaty. Było cieplej, na tyle ciepło, że chłopiec rozpiął kurtkę. Poczuł na piersi podmuch zaledwie letniego powietrza, ale nie zamierzał się zapinać. Podbiegł kilka kroków i przeskoczył rozlaną na chodnik kawę — ktoś musiał, spiesząc się do pracy, upuścić kubek ze Starbucksa i powstała ciekawa przeszkoda. Zachary przeskoczył ją jeszcze kilkukrotnie. Przez zimę zdążył się stęsknić za spacerami i wolnością, która w domu była reglamentowana. Poza normalnymi obowiązkami szkolnymi niemal codziennie miał dodatkowe lekcje języków obcych, muzyki, jazdy konnej i tak dalej.

— Nie narzekaj! — karcił ojciec, gdy syn uskarżał się na nadmiar obowiązków. — Inne dzieci cieszyłyby się, mogąc uczyć się tyle co ty.

Dziecko nie podzielało zdania ambitnego rodzica, ale rozsądnie milczało. Mając chwilę dla siebie, starało się przeciągać ją w nieskończoność. Tak jak teraz.

Zachary skręcił w prawo obok galerii sztuki współczesnej i uśmiechnął się, widząc na wystawie trzy fioletowe rzeźby buldożków francuskich. Na moment oparł czoło o szybę, przyjrzał się im, a kiedy oderwał wzrok, przy krawężniku zauważył czarną furgonetkę. Samochód był odrapany i kompletnie nie pasował do czystej ulicy. „Pewnie to czyszczenie dywanów po zimie” — uznał Zachary, przypomniawszy sobie, że jego matka również zamawia taką usługę i wykonuje ją właściciel równie niechlujnego pojazdu.

Minął forda i wskoczył na murek, po którym planował przejść aż do kolejnego rogu ulicy. Zrobił dosłownie dwa kroki, gdy usłyszał trzask otwierających się bocznych drzwi auta. Spojrzał przez ramię, ale z samochodu nikt nie wysiadł. Chłopiec doszedł tam, gdzie planował, zeskoczył z murku, aby ominąć wystającą ponad płot kępę krzewów, gdy zza pokrytych pierwszymi liśćmi gałęzi wychyliło się dwóch mężczyzn.

— Zachary Goldblum? — zapytał wyższy z nich.

— Tak — odparł odruchowo Zachary.

— Tak — potwierdził niższy z mężczyzn. — Zabieramy go.

Rozejrzał się i stwierdziwszy, że na ulicy nikogo nie ma, jednym ruchem wyszarpnął z kieszeni chustkę, którą przyłożył Zacharemu do twarzy. Chłopiec poczuł nagłe zawroty głowy. Wydawało mu się, że osuwa się na chodnik, a potem jakby wlatuje do furgonetki. W tym momencie zapadły ciemności.

***

— Jeff Goldblum! — warknął do telefonu siedzący za odlanym z plastiku, nowoczesnym biurkiem mężczyzna. Blat mebla był zupełnie pusty, nie licząc laptopa i telefonu. Piszący w szaleńczym tempie na klawiaturze Jeff wcisnął między ramię a ucho słuchawkę Bang & Oluffsen z limitowanej serii „For Friends”. Ciągle zapominał, jak łatwo może włączyć tryb głośnomówiący, i nadal rozmawiał z przechyloną głową, aby potem skarżyć się na ból karku.

— Stefan Huber — przedstawił się dzwoniący. Jeff na moment przerwał pisanie, ponieważ nie kojarzył nazwiska. „Skoro nie kojarzę, nie jest ważne” — uznał.

— Nie mam teraz czasu — rzucił. Nieznajomy Stefan nie mógł zadzwonić w gorszym momencie. Zachary nie wrócił z chederu, pięć minut temu dzwoniła rozhisteryzowana Abby i kazała natychmiast go odszukać, a on miał na głowie pilny kontrakt, którego musiał osobiście dopilnować. Dlatego został w biurze, a do miasta posłał ochroniarza. Był pewien, że Federico bez trudu odnajdzie chłopca. Pospiesznie wpisywał uwagi do umowy i czekał na telefon od niego, gdy zgłosił się Huber.

— Nie masz nawet chwili? — zapytał uparty rozmówca, chyba nie rozumiejąc, że powinien się wycofać.

— Ani chwili — odparł Jeff. — Właśnie zaczynam telekonferencję.

— Tak? — zdziwił się Huber... Jego głos przybrał irytujący ton. Jeff zacisnął zęby. Chciał rzucić słuchawką, ale to byłoby nie na miejscu, niezbyt odpowiednie dla kogoś o jego pozycji, nawet tak zajętego.

— Tak! — odpowiedział. — Zadzwonię jutro. Mam rozmowę...

— A ja myślę, że wcale nie masz.

— O co ci chodzi? — warknął zniecierpliwiony Jeff.

— Myślę, że kłamiesz — odpowiedział półgłosem Huber.

— Daj spokój!

— Tak się zastanawiam, Jeff, dlaczego jeszcze nie szukasz Zacharego...

— Co?! — Jeff gwałtownie wstał. Poczuł, jak jego serce gwałtownie przyspiesza. Zakręciło mu się w głowie — miał już swoje lata i mimo że o siebie dbał i regularnie grał w tenisa, źle reagował na skoki tętna. Przytrzymał się biurka i czekał, aż zawroty głowy miną. Tymczasem Stefan ciągnął swoją wypowiedź.

— Myślę, że masz nadzieję, że mały gdzieś się zagapił albo zajęcia z żydowskiego prawa trwały dłużej — powiedział konwersacyjnym tonem, jakby właśnie rozmawiali na błahe tematy podczas nic nieznaczącego bankietu. — Może poszedł na lody? Albo do kolegi?

— Nie rozumiem, do czego zmierzasz — Jeff potrząsnął głową i opanował nieznośne uczucie słabości, którego nie lubił. Wyprostował się.

— Rozumiesz — usłyszał odpowiedź. — Twój ochroniarz biega po całej ulicy i rozgląda się za dzieciakiem. Nie znajdzie go.

— Panie Huber. — Jeff zacisnął dłoń na słuchawce. — O co chodzi?! — zapytał, dzieląc słowa na sylaby.

— O Plantinium — odpowiedział zupełnie spokojnie dzwoniący. — Sprawa jest prosta. Ja mam dzieciaka, ty masz firmę. Wymieńmy się.

Zaczął kolejno podawać warunki, na których zamierzał przejąć przedsiębiorstwo. Jeff nie słuchał go. Nawet nie komentował niedorzecznych wymagań. Był wściekły, tak bardzo zły, że w ustach czuł gorzki smak podchodzących do gardła soków żołądkowych. „Cholerna Abby, to jej wina!”. Żona upierała się, że powinni zachowywać się tak jak zwykli mieszkańcy Nowego Jorku. Nie dała się przekonać, że są inni — bogatsi.

Z powodu jej uporu dzieci nie były obstawione ochroną, same wracały do domu z pobliskich szkół, wolno im było bawić się bez nadzoru u sąsiadów, odwiedzać ich i wychodzić z przyjaciółmi na lody. Jeff wolałby, aby pozostawały pod stałą obserwacją, choćby dyskretną, ale żona nie wyrażała na to zgody i wymogła na nim obietnicę, że nie przydzieli im opiekunów, chociaż sam zawsze kogoś przy sobie miał. Jeff przysiągł, że ona i dzieci będą wolne od obstawy, ale od czasu do czasu łamał dane słowo i kazał pilnować rodziny, o czym Abby nie miała pojęcia. Tym razem jednak Zachary był bez stróża.

— Żyjmy normalnie, normalnie, ciągłe przewidywanie, co może się stać, ściąga nieszczęścia! — prosiła Abby. „I mamy konsekwencje jej kretyńskich pomysłów!”. „Spokój!” — warknął do siebie w duchu Jeff. „Myśl”.

— Poczekaj chwilę — poprosił Hubera. Sprawdziwszy, czy kontrolka zagłuszacza podsłuchów wskazuje, że urządzenie działa poprawnie, przełączył telefon na głośnik i sięgnął po iPada. — Okej — rzucił do rozmówcy. — Mów dalej. — Mężczyzna kontynuował, a Jeff w tym czasie włączył tablet, przesunął palcem po ekranie i podał kod dostępu. — Drogi panie, to akurat jest nie do przyjęcia — odezwał się po krótkiej chwili ciszy. — Nie mogę się na to zgodzić, a dlaczego, wyjaśnię osobiście, bo to wymaga spojrzenia na sprawozdania — odchrząknął, po czym zaczął szukać wśród kontaktów tego, którego potrzebował. W tym samym czasie dzwoniący chyba się zastanawiał, jak odnieść się do tego sprzeciwu.

Goldblum pospiesznie zaczął wpisywać wiadomość tekstową do osoby, z którą zamierzał się skontaktować. Huber tymczasem podjął dyskusję na nowo i mówił o oczekiwanym składzie zarządu, komisji dyrektorów i rady nadzorczej; mówił matowym tonem, jakby czytał z kartki. „Dostał instrukcje, a sam jest nikim” — pomyślał Jeff. „Znajdę tego, kto to zmontował” — obiecał sobie. Ignorował recytowane słowa Hubera, od czasu do czasu odpowiadając monosylabami, aby zachować pozory. Już miał wysłać zawiadomienie, kiedy padło nazwisko, którego nie znał. Przez lata nauczony zwracać uwagę na nowe i ważne informacje od razu próbował je zapamiętywać.

— Miran Zieliński — powiedział dzwoniący. „Aha” — pomyślał Jeff i przełączył się z programu pocztowego na przeglądarkę. — Będzie szefem badań w przejętej firmie.

„Po co on mi to mówi? Co za półgłówek!” — uznał Goldblum i wprowadził dane Mirana do wyszukiwarki. Nacisnął ikonę z zawracającą strzałką. „To pewnie jakiś pieprzony Ruski, za którym stoi ta wódeczna mafia. Chcą go wepchnąć jako swojego do Plantinium” — pomyślał.

Zdziwił się, widząc pierwszy z wyników. Mirosław Zieliński był według zamieszczonych w Internecie informacji kierownikiem oddziału w TransGenie, zwykłym żuczkiem, ale trzeba przyznać, że atrakcyjnym. Jeff przesuwał po ekranie kolejne zdjęcia. Konferencja, pozowane zdjęcie do życiorysu, jakieś fotografie z imprezy charytatywnej, z koncertu... „Stop!”. Wrócił do ostatniego zdjęcia. Powiększył. „Maes!” — rozpoznał osobę towarzyszącą Zielińskiemu. „Zabiję cię” — obiecał wyświetlonej na ekranie fotografii. „I ciebie też” — zapowiedział w myślach Andreasowi. Wyłączył Safari i wysłał wiadomość. Odłożył iPada na bok. Przez moment rozmawiał jeszcze z Huberem.

— Pamiętaj, nie rób żadnych numerów, żadnej policji, nic takiego, jeśli chcesz odzyskać Zacharego — zaznaczył człowiek Andreasa.

— Oczywiście. Rozumiem. Nie jestem głupi — warknął Jeff, uśmiechając się do siebie.

— Czyli mogę liczyć na bezkonfliktową współpracę?

— Oczywiście. Zależy mi na dziecku — zadeklarował szef Plantinium.

— Świetnie. Wobec tego odezwę się niebawem i umówimy spotkanie — rzucił na pożegnanie Huber.

— Kiedy tylko zechcesz — odparł Jeff. Pożegnał się uprzejmie i rozłączył. — Zabiję cię jak psa! — krzyknął, po czym znieruchomiał w fotelu, oczekując na tego, którego wezwał.

Koniec wersji demonstracyjnej.