Spis treści:

Strona redakcyjna

Podziękowania

I

Strona redakcyjna

Projekt okładki

Kinga Konopko

Redakcja i korekta

Katarzyna Wróbel

Skład i łamanie

BC Projekt

© Copyright by Viktoria Armstrong

ISBN 978-83-938126-3-9

Wszelkie prawa zastrzeżone. Rozpowszechnianie i kopiowanie całości lub części publikacji zabronione bez pisemnej zgody autora.

Druk i oprawa

Drukarnia Cyfrowa

OSDW Azymut sp. z o.o.

ul. Senatorska 31

93-192 Łódź

Napisałeś książkę i chcesz ją wydać? Zapraszamy do serwisu Rozpisani.pl. Znajdziesz tu szeroki zakres usług wydawniczych, dzięki którym Twoja książka trafi do księgarń. Pomożemy Ci dotrzeć do czytelników na całym świecie!

Kontakt

www.rozpisani.pl

info@rozpisani.pl

Publikację elektroniczną przygotował:

Podziękowania

Drugi tom był dla mnie wyzwaniem. Przede wszystkim do serca wzięłam sobie uwagi recenzentów po pierwszej książce. I tak chciałabym podziękować za ich trafne uwagi, które przyczyniły się między innymi do innego zakończenia w porównaniu z pierwszym tomem. Historia 7 wymiarów będzie miała oczywiście ciąg dalszy. Podziękowania należą się też mojej rodzinie, dodającej mi skrzydeł, i serwisowi Rozpisani.pl. Dziękuję ponownie moim córkom, które zawsze — bez względu na mój nastrój — wspierały mnie. Ogromne podziękowania składam Kindze Konopko, która zamiast okładek tworzy dzieła sztuki. Dziękuję również aktorkom sztuki Klimakterium za nagranie filmów promocyjnych Ametysty.

I

Furia przetoczyła się przez porcelanowobiałą komnatę. Wokoło zadrżały magiczne witraże. Stojący po prawej stronie tronu kocioł zaczął wydzielać zapachy świadczące o zakończonym procesie tworzenia eliksiru. Dławiące opary współgrały z nastrojem królowej, która siedziała wyprostowana jak struna na swoim kanciastym tronie. Jej oczy błyszczały szkarłatem. Nie było widać białek, lecz jedynie soczystą czerwień, czyniącą upiorne wrażenie. Dłonie zacisnęła na poręczach tronu z wypolerowanej kości smoka, a jej palce zzieleniały z napięcia. Zwężone usta królowej i mocno zaciśnięte zęby spowodowały, że jej twarz przybrała mocno niepokojący wygląd.

— Jesteś nic nieznaczącym robakiem! — wrzasnęła królowa.

— Tak, pani — wymamrotał.

— Jesteś nic niewartym darmozjadem! Dałam ci siennik, cel życia, jedzenie, a nawet doświadczyłeś zaszczytu służenia mi. A ty?!

Dotknęła palcami naszyjnika z miedzi i srebra w kształcie trzech splecionych w walce smoków. W momencie gdy jej granatowe paznokcie musnęły wisiorek, oczy smoków błysnęły jasnym światłem. Lustrowała klęczącego mężczyznę przeszywającym wzrokiem. Zaczęła wypowiadać pod nosem zaklęcia, a brzęczenie przybierającej na sile formuły roznosiło się po sali. Dźwięk był natarczywy, jakby do pomieszczenia wleciał rój szerszeni. Mamrotała pod nosem swoje inkantacje, powodując u mężczyzny utratę tchu. Sługa złapał się za szyję, a jego źrenice się rozszerzyły. Próbował zaczerpnąć powietrza, ale tylko otwierał usta jak ryba wyciągnięta ze stawu. Gardłowym, lekko słyszalnym głosem wydobył z siebie:

— Błagam...

— Ty mnie błagasz? Jakie to urocze. — Uśmiechnęła się do niego, obnażając zęby, wyglądające, jakby właśnie zostały wybielone i wyrównane na podobieństwo „gwiazd magów z podziemia”. — Przecież mnie nienawidzisz. Próbowałeś zbuntować moich służących i niewolników. Niesamowite, jaki jesteś słaby. Nigdy nie zrównasz się z kobietą. Przypominam ci, że ja jestem nawet więcej niż kobietą, jestem jedyną prawowitą władczynią tego świata. Królową królowych. Mam moc, o jakiej nawet nie śniłeś. To przez twój podgatunek setki lat temu mój lud musiał zejść do podziemia. Tacy jak ty czy Areon sprowadzają na nas same nieszczęścia.

Mężczyzna leżał na podłodze, wpatrując się wytrzeszczonymi oczyma w królową. Z uszu zaczynały mu wypływać cieniutkie strużki krwi. Jego ręce próbowały zerwać niewidzialne obręcze zaciskające się na jego szyi. Paznokciami rozdzierał skórę, która zwisała teraz już płatami, obnażając nagie, niczym niechronione mięśnie i wnętrzności. Jego żywot dobiegał końca i mężczyzna miał pełną tego świadomość. Jednak nawet przez chwilę nie żałował, że starał się uwolnić mężczyzn spod jej władzy. Może on był tym pierwszym? Może przyjdą po nim następni? Z tą myślą zgasł, zwinięty w kłębek. Jego ciało zaczęło drgać w przedśmiertnych spazmach. Leżał bezwładnie na zimnej, marmurowej podłodze wysadzanej kamieniami na tle misternej mozaiki.

— Dradonie, podejdź tutaj. — Jej twarz opromienił ciepły, życzliwy uśmiech, a rysy złagodniały. Bez wątpienia była zjawiskowo piękna. Tylko oczy wciąż miały kolor wina.

Młody mężczyzna podbiegł szybko. Miał spuszczoną głowę i oczy wbite nieruchomo w podłogę. Tak jak nieszczęśnik leżący u jej stóp na szyi nosił subtelnie błyszczący łańcuszek. Jego gęste długie włosy były spięte z tyłu i spływały mu po niewiarygodnie umięśnionych plecach. Usłużność zupełnie nie współgrała z wyglądem mężczyzny. Miał ponad dwa metry wzrostu i ciało boga. Odziany w obcisłą szatę uwalniał wyobraźnię każdej kobiety, która na niego spojrzała.

— Tak, pani? — wyszeptał, wpatrując się nadal nieruchomo w podłogę.

— Gdybyś był tak miły, Dradonie, i przygotował dla mnie kąpiel w płatkach kwiatów oraz łoże. Muszę się zrelaksować. Zdrady zawsze mnie wykańczały. I zabierz te zwłoki, psują mi estetykę komnaty. A! Zawołaj też Evrina, mam zapotrzebowanie na jego usługi. Mam nadzieję, że ostatnimi czasy nie był eksploatowany przez inne królowe.

— Tak, pani.

Dradon wycofał się w kierunku drzwi, pozostając przodem do królowej. Przy drzwiach obrócił się i wyszedł do holu. Lubiła patrzeć, jak się oddala. Jego pośladki były takie nęcące. Po chwili powrócił z czyszczącą lampą. Wraz z nim przyszła również młoda kandydatka na czarownicę. Miała może jedenaście lat i piękne rude loki spięte z tyłu granatową wstążeczką. Ubrana w turkusowy habit uczennicy, który był trochę na nią przyduży, stanowiła miły dla oka widok, mimo że w tamtej chwili mocno kontrastowała z obrazem komnaty. Nauki pobierała już od ponad roku, dlatego też dla wprawy mogła pomagać, jako mała czarownica, w komnatach królowej. Dotknęła lampy i wypowiedziała zaklęcie. Dradon oświetlił miejsce, w którym przed chwilą leżał nieszczęśnik. Dobrze jednak, że został usunięty przez innych podwładnych, tak zwanych czyścicieli. To nie był odpowiedni widok dla dziecka. Lampa miotała iskrami i barwami, wysysała pozostałości śmierci i krwi, jednocześnie impregnując marmury i ukryte w nich kamienie. Wszystko na powrót lśniło. Królowa siedziała nadal na tronie, a jej twarz zdradzała zadowolenie z efektu. Uśmiechnęła się do filigranowej, rudej dziewczynki.

— Sebille, podejdź do mnie, dziecko.

Dziewczynka dygnęła i zbliżyła się do królowej. Mimo swego wieku była dostojna w ruchach. Odznaczała się gracją i elegancją, które to cechy posiadała również jej matka.

— Tak, ciociu Mesto.

— Widzę, kochanie, że robisz postępy. Mama byłaby z ciebie dumna, moje słoneczko. — Pogłaskała ją po głowie tak czule i delikatnie, że Sebille od razu wdrapała się jej na kolana i przylgnęła do niej swoim drobnym ciałkiem.

— Ciociu, czy myślisz, że mogłabym mieć trochę wolnego od szkoły? Chciałabym się pobawić z dziewczynkami. One mają wolne w każdym tygodniu, a ja nie miałam już wolnego do trzech miesięcy. — Spojrzała na Mestę swoimi dużymi zielonymi oczami tak błagalnie, że niejeden kot by się nie powstydził.

— Eh, kochanie, no wiesz, ty jesteś księżniczką. Twoja mama chciała, abyś pobierała u mnie nauki. Wiesz, że nikt nie nauczy cię tyle co ja.

— No ale ciociu, przecież wiesz, że robię postępy. Mam najlepsze wyniki w klasie. Nigdy się nie spóźniam, a mój test na czarownicę dopiero za pięć lat. Czy te dwa dni wolnego naprawdę będą takim kłopotem? Proooszę...

— Eh, co ja z tobą mam. Dobrze, powiem nauczycielom, żeby dali ci te dwa dni wolnego.

— Trzy? — Spojrzała znowu na nią oczami niewiniątka.

— Nie przesadzaj, młoda damo. Jak przeholujesz, to będzie zero.

— Naprawdę dostanę te dwa dni?

— Tak, dostaniesz. Nawet możesz sobie wybrać które.

— Oj, ciociu, jesteś kochana. Dziękuję!

Mała z radości tak piszczała, że mało co bębenki w uszach nie popękały. Rzuciła się na szyję królowej i ścisnęła ją tak mocno swoimi chuchrowatymi rączkami, że omal nie udusiła swojej cioci.

— Dziękuję, dziękuję, ciociu.

Zeskoczyła z kolan i pognała w podskokach w kierunku komnat treningowych. Nad jej głową zaczęły migać kolorowe iskierki.

— Oj, nasza Sebi będzie się musiała jeszcze dużo nauczyć o kontrolowaniu mocy.

Do komnaty wszedł, zgięty wpół, kolejny służący i oznajmił, że kąpiel przygotowana, a Evrin jest do jej usług. Wstała z tronu z gracją, choć przy jej wzroście stanowiło to nie lada wyzwanie. Była potężną kobietą, choć nie grubą. Dorównywała wzrostem niejednemu usłużnemu. Włosy miała krótkie jak na sprawowanie takiego urzędu. Nie przejmowała się jednak konwenansami — proste jak sznurki blond włosy sięgały jej lekko za uszy. Nosiła powłóczystą suknię z materiału, który przy odpowiednim oświetleniu odkrywał jej wszystkie wdzięki. Biust miała obfity, ukryty pod eleganckim, choć nie tak niewinnym dekoltem obszytym czarnymi perłami, te zaś były cennym kamieniem w ich wymiarze. Sprowadzali je dla niej usłużni, którzy mieli zaszczyt pracować na własny rachunek. A przynajmniej tak im się wydawało. U ludzi byliby czymś pomiędzy szlachtą a mieszczanami, jednak tu, w niebieskim wymiarze, a właściwie w jego podziemiach była to klasa społeczna mająca sporą władzę w porównaniu z sytuacją innych mężczyzn. Szła powoli w kierunku komnaty. Gdy odsunęła jedwabie, które pełniły funkcję drzwi, zobaczyła w wannie przygotowaną kąpiel. Płatki falowały na wodzie, która parowała, tworząc wokoło mgiełkę. Rzuciła zaklęcie ciszy na zasłonę, tak by mogła się czuć swobodnie, zsunęła ubranie i weszła do wody.

— Evrinie! Umyj mnie, tylko nie zapominaj, co lubię. Miałam ciężki dzień.

— Tak, pani.

Koniec wersji demonstracyjnej.