Spis treści

- Dedykacja

- 1

- 2

- 3

- 4

- 5

- 6

- 7

- 8

- 9

- 10

- 11

- 12

- 13

- 14

- 15

- 16

- 17

- 18

- 19

- OD AUTORKI

- PODZIĘKOWANIA

- O AUTORCE

- Przypisy

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Tytuł oryginału: Timeless

Published in the United States by Delacorte Press, an imprint of Random House

Children’s Books, a division of Random House, Inc., New York

Pierwsze wydanie w języku polskim © by Wydawnictwo Jaguar Sp. Jawna

Redakcja: Urszula Przasnek

Skład i łamanie: EKART

Projekt graficzny okładki: Joanna Wasilewska

Zdjęcie zegara © Svetlanaprikhnenko

Zdjęcie dziewczyny © Konradbak

Grateful acknowledgment is made to Fain Music Co. And Williamson Music,

Inc. for permission to reprint lyrics from “I’ll Be Seeing You” by Sammy Fain

and Irving Kahal, copyright © 1938 by Williamson Music, Inc. Renewed 1966

by Fain Music Co., and The New Irving Kahal Music Company. International

copyright secured. All rights reserved. Reprinted by permission of Fain Music Co.

and Williamson Music, Inc.

Polish language translation copyright © 2014 by Wydawnictwo Jaguar Sp. Jawna

Text copyright © 2011 by Alexandra Monir

ISBN 978-83-7686-231-6

Wydanie pierwsze, Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2014

Adres do korespondencji:

Wydawnictwo Jaguar Sp. Jawna

ul. Kazimierzowska 52 lok. 104

02-546 Warszawa

www.wydawnictwo-jaguar.pl

Wydanie pierwsze w wersji ebook

Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2013

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

DEDYKUJĘ MOIM RODZICOM,

KTÓRYCH KOCHAM I SZANUJĘ

– PRZEZ CAŁY CZAS.

1

Michele stała pośrodku pełnego luster korytarza. W szklanej tafli odbijała się dokładnie taka sama dziewczyna o kasztanowych włosach, skórze koloru kości słoniowej i orzechowych oczach. Była nawet tak samo ubrana: ciemne dżinsy i czarny top. Kiedy jednak Michele zrobiła krok naprzód, tamta pozostała nieruchoma. I jeszcze jedna różnica – szyja Michele była obnażona, a na szyi tamtej z lustrzanego odbicia dostrzegła złoty łańcuszek z dziwnym kluczem, niepodobnym do żadnego z tych, które Michele kiedykolwiek widziała.

Był to złoty wytrych podobny kształtem do krzyża, z dziwną pętlą u góry. Na pętli wyryty był zegar słoneczny. Klucz był chyba stary, Michele miała wrażenie, że jest niemal żywą istotą, niezwykle mądrą, która mogłaby opowiadać historie sprzed wieków. Chciała sięgnąć poprzez lustro i dotknąć niezwykłego klucza, poczuła jednak tylko chłodną powierzchnię szkła, a dziewczyna z twarzą Michele zdawała się jej nie dostrzegać.

„Kim jesteś?” – wyszeptała Michele. Odbicie nie odpowiedziało, nawet jej chyba nie usłyszało. Michele zadrżała zaniepokojona i zamknęła oczy. Co to było?

A potem, niespodziewanie, cisza została przerwana. Ktoś gwizdał jakąś spokojną melodię. Ciało Michele pokryła gęsia skórka. Dziewczyna otworzyła oczy i zdumiona obserwowała, jak do jej odbicia dołącza ktoś jeszcze. Zaparło jej dech w piersiach. Stała jak skamieniała, niezdolna oderwać wzrok od lustra.

Jego oczy miały głęboką barwę i lśniły, kontrastując z ciemnymi, gęstymi włosami. Oczy jak szafiry. Choć wyglądał na równolatka Michele, ubrany był zupełnie inaczej niż jej koledzy. Miał na sobie śnieżnobiałą koszulę, białą, jedwabną kamizelkę, krawat, eleganckie czarne spodnie i czarne lakierowane pantofle. W dłoniach odzianych w białe rękawiczki trzymał czarny cylinder. Wyglądał doskonale. Słowo „przystojny ” nie wystarczało, żeby go opisać. Patrząc na niego, Michele poczuła dziwne ukłucie.

Jej serce waliło niczym młot, kiedy zsuwał z dłoni rękawiczki i upuszczał cylinder na ziemię. Potem wyciągnął dłoń ku tamtej dziewczynie stojącej przy nim. Zaskoczona Michele poczuła jego dotyk. Opuściła wzrok – choć jej dłoń była pusta, wyraźnie czuła dotyk jego palców. Ogarnęło ją podniecenie.

Co się ze mną dzieje? – Myśli pędziły jej przez głowę.

Nagle nie mogła już myśleć, bo widząc chłopaka obejmującego dziewczynę w lustrze, poczuła silne ramię na swojej talii.

„Czekam na ciebie” – wyszeptał, uśmiechając się znajomo, jakby porozumiewawczo.

Po raz pierwszy Michele i odbicie w lustrze zestroiły się, odpowiadając: „Ja też”.

Michele Windsor obudziła się, z trudem łapiąc oddech. Zdezorientowana wpatrywała się w ciemność sypialni i czuła, jak jej serce stopniowo zwalnia. Nagle zrozumiała – to był sen. Ten sam dziwny, obezwładniający sen, który nękał ją od lat. I jak zwykle, poczuła rozczarowanie. Tęskniła za nim – za człowiekiem, który przecież nawet nie istniał.

Była jeszcze dziewczynką, kiedy zaczęła o nim śnić. I to tak małą, że w niczym nie przypominała nastolatki, która odbijała się w lustrze. Sen powtarzał się wtedy rzadko – może raz czy dwa razy do roku. W miarę jednak jak dorastała, coraz bardziej przypominając swoje nastoletnie odbicie, sny coraz częściej nawiedzały jej podświadomość, zupełnie jakby chciały jej coś powiedzieć. Michele zmarszczyła czoło i ułożyła znów głowę na poduszce, zastanawiając się, czy kiedykolwiek coś z tego zrozumie. Z drugiej jednak strony, Tajemnica i Niepewność towarzyszyły jej, odkąd się urodziła.

Obróciła się na bok, twarzą do okna, i zaczęła wsłuchiwać się w fale uderzające o brzeg tuż za bungalowem na Venice Beach. Zazwyczaj ich dźwięk szybko ją usypiał, nie tej nocy jednak. Nie mogła zapomnieć o szafirowych oczach. Oczach, które zapadły w jej pamięć, choć nigdy przecież nie widziała ich na jawie.

„Widzisz, że jestem wszędzie, wszędzie, że cię oświetlam.” Słowa hip-hopowej piosenki Lupe Fiasco „Shining Down” rozbrzmiały w budziku nastawionym w iPodzie Michele. Wysunęła głowę spod poduszki i wyłączyła dźwięk. Jak to możliwe, że było już rano? Miała wrażenie, że ledwie parę minut wcześniej udało jej się znowu zasnąć.

– Michele! – usłyszała głos rozbrzmiewający w korytarzu. – Wstałaś już? Zrobiłam naleśniki, musisz je zjeść, zanim ostygną!

Michele otworzyła oczy. Sen czy naleśniki? Wybór był prosty. Na samą myśl o popisowym daniu mamy pociekła jej ślinka. Zarzuciła szlafrok, wsunęła stopy w puchate kapcie i ruszyła przez skromne pokoje do przytulnej kuchni. Marion Windsor zachowywała się tak, jak to miała w zwyczaju o poranku: popijała kawę, przeglądając swoje najnowsze modowe projekty w szkicowniku. Z ich starego gramofonu dobiegał trzeszczący dźwięk jej ulubionej płyty jazzowej: śpiewał nie kto inny, jak jej babcia, Lily Windsor.

– Dzień dobry, kochanie! – Marion przywitała córkę, z uśmiechem unosząc wzrok znad szkicownika.

– Dobry. – Michele pochyliła się, by pocałować mamę, i spojrzała na rysunek, nad którym Marion aktualnie pracowała. Długa, zwiewna sukienka w stylu Pocahontas 2010 roku pasowała do pozostałych projektów boho z linii jej mamy: Marion Windsor Designs.

– Podoba mi się – powiedziała z uznaniem. Usiadła przed talerzem pełnym złotych naleśników z truskawkami. – I to też. To mi się naprawdę podoba.

– Bon appétit – uśmiechnęła się Marion. – À propos jedzenia, czy jesteś już umówiona z dziewczynami na lunch?

Michele wzruszyła ramionami, połykając pierwszy kęs przepysznych naleśników.

– Tak jak zwykle, nie planujemy nic szczególnego.

– Jakby co, to ja mam wolne popołudnie, więc pomyślałam, że odbiorę cię po szkole i pojedziemy na hamburgery na molo w Santa Monica. Co ty na to?

Michele spojrzała na nią z ukosa.

– Wciąż ci mnie szkoda, prawda?

– Co? Nie! – odparła mama.

Michele uniosła brwi.

– No dobrze, dobrze – ustąpiła Marion. – Nie jest mi cię szkoda, ponieważ wiem, że znacznie lepiej ci bez niego, ale też nie mogę patrzeć, jak cierpisz.

Michele odwróciła się, kiwając głową. Ledwie dwa tygodnie temu jej chłopak Jason zostawił ją, i to w wigilię pierwszego dnia szkoły. Jego słowa brzmiały dokładnie tak: „Kochanie, uważam, że jesteś fantastyczna i tak dalej, ale w tym roku kończę szkołę i nie mam czasu na związek. Chciałbym trochę poszaleć, poskakać z kwiatka na kwiatek. Rozumiesz, prawda?”. Hmm, nie, nie rozumiała. Musiała więc zacząć pierwszą klasę ze złamanym sercem, które bolało jeszcze bardziej, odkąd dowiedziała się, że Jason spotyka się ze starszą o rok dziewczyną, Carly Marsh.

Marion ścisnęła dłoń Michele.

– Słoneczko, wiem, jakie to trudne, widzieć swojego pierwszego chłopaka z kimś innym. Potrzeba trochę czasu, byś mogła o nim zapomnieć.

– Ale tak naprawdę powinno mi już przejść! – zawołała Michele. – W końcu on bez przerwy gadał tylko o wodnym polo i był równie romantyczny co stara wykałaczka. Po prostu tęsknię… sama nie wiem za czym…

– Tęsknisz za motylami w brzuchu, za pragnieniem, by być z kimś, i za świadomością, że on chce tego samego? – zgadywała Marion.

– Taaa – przyznała niechętnie Michele. – Właśnie tak.

– No to obiecuję, że znów to poczujesz, ale do kogoś znacznie lepszego – powiedziała uspokajająco Marion.

– Skąd wiesz? – Michele nie była przekonana.

– Bo my, matki, mamy doskonałą intuicję. Kiedy więc zobaczysz Jasona z Carly, postaraj się po prostu wzruszyć ramionami i pomyśleć, jak to dobrze, że jesteś wolna i możesz spokojnie czekać na faceta, który naprawdę jest ciebie wart.

Michele pokręciła głową zamyślona. Pozytywne spojrzenie matki na jej życie miłosne nie przestawało jej zadziwiać. Tak jak samo jak fakt, że Marion wciąż wierzyła w miłość – koniec końców miała kiepskie doświadczenia w tej materii.

– Mówię poważnie – upierała się Marion. – A tymczasem możesz wykorzystać cały ten mętlik jako inspirację do pisania.

– Och, sama wiesz – odparła Michele, krzywiąc się. – Napisałam mnóstwo smutnych wierszy i tekstów piosenek.

– Moja kochana dziewczynka – powiedziała Marion zachęcająco. – Musisz dać mi je do przeczytania.

– Jasne, kiedy tylko dopracuję je w każdym szczególe – uśmiechnęła się Michele. – No i chyba zabiorę cię na plażę na hamburgera.

Chociaż przewidywania Marion dotyczące jej miłosnego życia nie przekonały jej do końca, to jak zwykle po rozmowie z mamą zdecydowanie poprawił się jej humor. Odkąd Michele się urodziła, były tylko we dwie, a Marion potrafiła rozwiązać każdy problem dzięki swojemu uporowi i poczuciu humoru.

– Kochanie, wyglądasz strasznie blado – zauważyła Marion, spoglądając na nią z niepokojem. – Źle spałaś?

– Obudziłam się w środku nocy, bo śnił mi się Tajemniczy Mężczyzna, a potem długo nie mogłam zasnąć.

– A więc znowu go widziałaś. – Oczy Marion rozbłysły. – A to ciekawe.

– Mamo, wiem, że uważasz te sny za urocze, ale przecież w rzeczywistości nigdy nie spotkam się z tym chłopakiem. Więc tak naprawdę są dosyć irytujące.

– Cóż, myślę, że to bardzo romantyczne. Może to twoja podświadomość podpowiada ci, żebyś nie przejmowała się Jasonem, bo znajdziesz kogoś wyjątkowego. – Marion popatrzyła na zegarek. – O rany, już wpół do ósmej. Powinnaś się zbierać.

– Okej, daj mi piętnaście minut. – Michele pobiegła do pokoju i przebrała się w dopasowaną, białą koszulę, dżinsy od Abercrombie i czarne baleriny. Popędziła do łazienki, żeby uczesać się, nałożyć na twarz korektor i błyszczyk, potem wrzuciła kosmetyki do swojej torby listonoszki.

Marion czekała już na nią w volvo przed domem. Gdy ruszyły do Santa Monica, Marion zerknęła na odtwarzacz CD.

– Chciałabym się z tobą podzielić moim najnowszym odkryciem – powiedziała. – Może nie jest to najlepsze określenie, biorąc pod uwagę, że ta babka zdobyła już Grammy i śpiewa od dziesięcioleci, ale ja usłyszałam o niej bardzo niedawno i od razu stała się moją nową ulubioną wokalistką. Nie licząc babci, oczywiście.

Michele z ciekawością czekała na piosenkę., W końcu jej mama miała tak eklektyczny gust, że nigdy nie wiedziała, czego się spodziewać. Muzyka zaskoczyła ją. Była jednocześnie ciężka i lekka, pełna werwy i bólu. Kiedy tylko usłyszała pierwsze akordy hiszpańskich gitar i kołyszący, brazylijski rytm, wydało jej się, że przenosi się do egzotycznego raju. Kiedy jednak kobieta o niskim, ochrypłym głosie zaczęła śpiewać smutną, portugalską melodię, Michele natychmiast odgadła, że śpiewa o bólu. A jednak piosenka wcale nie była smutna.

– Tęsknota – wyjaśniła Marion – to słowo, które wciąż powtarza. Sodade – to portugalskie określenie tęsknoty tak głębokiej, że nie ma ona angielskiego odpowiednika.

– Łał. – Michele podniosła pudełko na płytę i spojrzała na okładkowe zdjęcie piosenkarki, która wyglądała na jakieś sześćdziesiąt czy siedemdziesiąt lat. Nazywała się Cesaria Evora. Michele i jej mama słuchały w milczeniu, a kiedy rozbrzmiały ostatnie dźwięki, Michele zapytała: – Przywodzi ci coś na myśl?

– Tak, dom. – Marion powiedziała to tak cicho, że Michele zastanawiała się, czy dobrze usłyszała.

Popatrzyła na mamę.

– Naprawdę?

Zaparkowały przed szkołą Crossroads High. Marion nie odpowiedziała, uśmiechnęła się tylko do Michele i przeczesała palcami jej włosy.

– Zobaczymy się na obiedzie, kochanie.

– Pa, mamo. – Michele objęła ją lekko. – Kocham cię.

– Ja też cię kocham. No i powodzenia z… sama wiesz. – Marion uśmiechnęła się znacząco i odjechała, potrząsając długimi, kasztanowymi włosami.

Przy szafce czekały jej najlepsze przyjaciółki Michele: Amanda, pisząca coś na swoim iPhonie, i Kristen przeglądająca się w lusterku. Kilka chwil później dziewczyny ruszyły razem do klasy, plotkując. Michele zauważyła skierowane w ich stronę spojrzenia, była jednak przekonana, że przeznaczone są dla jej przyjaciółek. W końcu Amanda była długonogą i jasnowłosą początkującą modelką, a Kristen – gwiazdą drużyny futbolowej.

Michele musiała przyznać, że przyjaźń ze szkolną pięknością i z gwiazdą sportu uświadamiała jej, jak bardzo sama jest zwyczajna. Niekiedy pozwalała sobie na marzenia, że kiedyś wróci do szkoły po letnich wakacjach całkiem odmieniona. Że zwyczajna dziewczyna z sąsiedztwa zmieni się w tajemniczą piękność i że wreszcie wtedy zdobędzie się na odwagę, by posłuchać rady mamy i wysłać swoje teksty piosenkarzom i wytwórniom płytowym, co uczyni z niej cudowne dziecko poezji śpiewanej.

– Halo, tu Ziemia do Michele! – Amanda machnęła dłonią tuż przed jej twarzą. – Słyszałaś, co powiedziałam?

Michele uśmiechnęła się zawstydzona. Naprawdę powinna przestać pogrążać się w marzeniach, zwłaszcza w miejscach publicznych.

– Sorry, nie słyszałam. Co mówiłaś?

– Pytałam, czy twoja mama wymyśliła nam już jakieś kostiumy na Halloween.

– A, właśnie. Dziś po południu idziemy na hamburgery, wtedy ją zapytam. Ale mamy jeszcze ponad miesiąc!

– Wiem, ale skoro to my jesteśmy w tym roku gospodyniami imprezy, nasze kostiumy muszą być wyjątkowe – powiedziała Amanda nieznoszącym sprzeciwu tonem. – Ludzie wiele się spodziewają po projektach twojej mamy.

Michele zachichotała.

– Okej, nie martw się. Wiesz, że potrafi sprostać wymaganiom.

Od wielu już lat Marion projektowała i szyła dla nich wyjątkowe kostiumy, w których dawniej chodziły po domach, prosząc o cukierki, a teraz po prostu imprezowały. Michele uwielbiała to uczucie, które towarzyszyło jej, gdy wkraczały tak na bal razem, ręka w rękę, wszystkie trzy w przepięknych kostiumach.

Równo z dzwonkiem weszły do klasy, w której miała się odbyć ich pierwsza w tym semestrze lekcja ekonomii. Siadając, Michele nie mogła przestać patrzeć na Jasona. Z całych sił starała się zignorować ucisk w piersi na widok jego piaskowych włosów i brązowych oczu, zwróconych jednak w zupełnie inną stronę.

– Dzień dobry – przywitała ich nauczycielka, pani Brewer. – Jako że zajmujemy się historią handlu, nasz dzisiejszy wykład będzie dotyczył jednego z najwybitniejszych handlowców w historii Ameryki.

Michele zamarła. Doskonale wiedziała, o kim mówi pani Brewer.

– August Charles. – Michele poczuła, że całe jej ciało tężeje, jak zawsze, gdy słyszała to nazwisko. – Windsor – dokończyła pani Brewer. – Ze słynnej rodziny Windsorów. Był pierwszy multimilionerem Ameryki. August Charles urodził się w biednej, holenderskiej rodzinie w 1760 roku, jednak od dziecka znany był ze swojej inteligencji i ogromnej ambicji. W wieku dwudziestu jeden lat rozpoczął pracę jako sprzedawca futer i był to jego pierwszy krok ku fortunie, zdobytej z czasem dzięki handlowi i sprzedaży nieruchomości. Potomkowie kontynuowali jego dzieło, zdobywając kontrolę nad budową nowojorskich torów kolejowych…

Głos pani Brewer zdawał się cichnąć. Michele przyglądała się swoim kolegom. Część z nich słuchała i robiła notatki, a część przysypiała. Nikt z nich w życiu by nie uwierzył, że Michele Windsor z Crossroads High pochodziła z tej właśnie rodziny.

Marion często mówiła, że jej historia mogłaby być ostrzeżeniem dla wszystkich dziedziczek z Manhattanu, a morał tej opowieści brzmiał: każdy przywilej ma swoją cenę, nawet jeśli nie widać tego na pierwszy rzut oka. Jej sąsiedzi z Venice Beach, luzackiej dzielnicy Los Angeles, byli pewni, że Marion i Michele Windsor to po prostu zwykła samotna matka i córka, niezwiązane w żaden sposób ze słynną rodziną ze Wschodniego Wybrzeża. Tego właśnie chciała Marion: anonimowości. Tak więc wtedy, kiedy ciotki, wujkowie i dziadkowie Michele, mieszkający w samym sercu Nowego Jorku, wakacje spędzali w Europie i chadzali na przyjęcia do Białego Domu i na premiery na Broadway, Marion i Michele z trudem wiązały koniec z końcem. Utrzymywały się dzięki skromnym zyskom, jakie przynosiła firma odzieżowa Marion, i jeszcze mniejszym zarobkom Michele dorabiającej jako kelnerka.

Michele mogłaby narzekać na niesprawiedliwość losu, zwłaszcza w trudnych latach dojrzewania, kiedy nie miały wystarczająco dużo pieniędzy, żeby opłacić obóz, na który jechały jej przyjaciółki, albo kupić modne ciuchy i stylowe gadżety. Wiedziała jednak, że nie ma prawa narzekać – gdyby nie wygnanie Marion, ona w ogóle by się nie urodziła.

Kiedy Michele była już wystarczająco duża, by to zrozumieć, Marion opowiedziała jej swoją historię. Zrobiła to tylko jeden, jedyny raz. A mimo to Michele zapamiętała i w każdej chwili była w stanie przywołać wszystkie szczegóły. Nie chciała jednak robić przykrości mamie i nigdy nie wracała do tego tematu.

W 1991 roku szesnastoletnia dziedziczka Marion Windsor zakochała się w dziewiętnastolatku z Bronxu. Poznali się na lekcji fotografii w Museum of Modern Art. Chłopak natychmiast zafascynował Marion. „Był tak… tak zupełnie różny od wszystkich chłopaków, których znałam. Jakby pochodził z innego świata. Wszystko, nawet jego imię, wydawało mi się wyjątkowe”. Michele pamiętała, że matka przerwała w tym momencie opowieść, przełknęła ślinę i kilka razy odetchnęła głęboko, jakby zbierała się na odwagę, by kontynuować. „Mieszkał sam – jego rodzice byli gdzieś daleko – a to sprawiało, że wydawał mi się znacznie starszy i dojrzalszy niż wszyscy pozostali. Byłam przyzwyczajona do zgarbionych grandżowców z lat dziewięćdziesiątych, do ich szerokich, walających się po ziemi spodni i lekceważenia, które okazywali nam, dziewczynom. Pierwszego dnia zajęć, kiedy poznałam Henry’ego, był elegancko ubrany, a przedstawiając mi się, zdjął czapkę jak prawdziwy dżentelmen. I już mnie miał”.

Kurs trwał, a Marion coraz bardziej zachwycała się wyrazem koncentracji malującym się na twarzy Henry’ego, kiedy przyglądał się fotografiom, tym, że potrafił dostrzec piękno w przedmiotach i pejzażach, na które nikt nie zwracał uwagi. Patrzył na świat w jakiś inny sposób, a to przyciągało ją niczym magnes.

„Strasznie chciałam go poznać, więc pewnego dnia postanowiłam zebrać się na odwagę i usiąść obok niego. No i tak się złożyło, że tego dnia nauczyciel zarządził pracę w parach” – mówiła Marion drżącym głosem, zupełnie innym niż zazwyczaj. – „W połowie lekcji byłam już pewna, że jest mną zainteresowany. Poprosił mnie o numer telefonu i w sobotę poszliśmy na naszą pierwszą randkę”.

Związek stawał się coraz poważniejszy, a Marion nie mogła uwierzyć w swoje szczęście. Henry zakochiwał się w niej. Jednak jej konserwatywni rodzice uznali, że chłopak mieszkający po drugiej stronie torów to najgorszy wybór, jakiego mogła dokonać ich jedyna córka. „Na początku myśleli, że to tylko szczeniackie uczucie, które szybko minie, więc pozwalali mi się z nim spotykać, choć im się to zupełnie nie podobało. Byliśmy parą przez dwa ostatnie lata liceum. Wtedy jednak rodzice zaczęli mnie już wyciągać na te idiotyczne imprezy dla debiutantek i zmuszali do randek z synami swoich znajomych. Oboje z Henrym wiedzieliśmy, że moje nazwisko i to, co ono oznacza, to dla mnie pułapka”.

Kiedy Marion skończyła osiemnaście lat, a zakończenie szkoły było już bardzo blisko, Henry postanowił rozwiązać ich problem i po prostu oświadczyć się. Był gotowy na wspólne życie. Marion zawsze wiedziała, że jest dla niej właściwym mężczyzną, więc entuzjastycznie przyjęła propozycję.

„Nie oczekiwałam, że moi rodzice się ucieszą, ale nigdy nie spodziewałabym się, że zareagują w taki sposób”. – Oczy Marion pociemniały na to wspomnienie. – „Mama płakała przez całą noc, a ojciec krzyczał, że jestem ostatnią ze stuletniej linii Windsorów i że mój ślub z Henrym zhańbi nasze nazwisko. Nie miałam braci, więc powinnam poślubić biznesmena, który zarządzałby imperium Windsorów. Kogoś z bogatej rodziny, kto pomógłby naszej nadal błyszczeć pośród socjety Manhattanu”. Henry oczywiście nie spełniał żadnego z tych warunków, ale Marion kochała go i nie zamierzała go opuścić.

„Nie możecie być razem. Nowy Jork nigdy nie zaakceptuje tego związku i my też nie”… – ogłosiła matka. Marion i Henry uznali więc, że nie mają wyboru: musieli wyjechać z Nowego Jorku i opuścić Windsorów. Jak osiemnastoletnia dziewczyna mogłaby nawet rozważać rozstanie z osobą, którą kochała najbardziej na świecie? – Marion pytała Michele. Henry miał trochę oszczędności, a ich wspólny kolega z lekcji fotografii, który niewiele wcześniej zamieszkał w Los Angeles, zaproponował, że przygarnie ich, póki nie znajdą własnego mieszkania. Henry i Marion zaczęli więc planować swoje nowe życie na Zachodnim Wybrzeżu.

10 czerwca 1993 roku, dzień po rozdaniu dyplomów, Marion zapakowała najważniejsze rzeczy do plecaka na tyle małego, by nie zwrócił niczyjej uwagi, i zdenerwowana czekała, aż rodzice wyjdą na wieczorne przyjęcie. Pół godziny po ich wyjściu przyjechał po nią Henry. Marion po raz ostatni spojrzała na piękną sypialnię, w której spędziła osiemnaście lat życia, zostawiła liścik w saloniku matki na drugim piętrze i wybiegła z domu prosto w ramiona Henry’ego.

Początki w Los Angeles były trudne – oboje tęsknili za swoimi domami i w Kalifornii czuli się nie na miejscu. Mimo kłótni z rodzicami, Marion wciąż ich brakowało, miała też wyrzuty sumienia, że ich skrzywdziła. Ani ona, ani Henry nie wątpili jednak w słuszność swojej decyzji. „Od początku wiedzieliśmy, że postępujemy słusznie. A kiedy wprowadziliśmy się do naszego własnego mieszkania, poczułam, co oznacza domowe ciepło”. – Marion uśmiechnęła się smutno. -„Był tak zdolny, że namówiłam go, żeby przyjął propozycję bezpłatnego stażu i popracował jako asystent profesora fizyki na UCLA w zamian za darmowe lekcje w college’u. Uczył się do późna, a ja pracowałam jako kelnerka, ale byliśmy młodzi i zakochani. Planowaliśmy, że pojedziemy do Vegas i weźmiemy ślub, kiedy tylko zbierzemy odpowiednią kwotę. Wydawało nam się, że możemy zrobić wszystko, mieć wszystko, być, kim tylko zechcemy – o ile tylko będziemy razem”.

Kilka krótkich tygodni później ich wspólne marzenie zmieniło się w koszmar. Marion wróciła do domu z wieczornej zmiany i nie zastała Henry’ego w domu. Kiedy wreszcie przyszedł, zdawał się roztargniony i nieprzytomny, jakby nagle znalazł się w innym świecie. Owszem, przytulił ją i pocałował jak zwykle, jednak tak, jakby jej nie widział. Kiedy spytała, co się dzieje, odpowiedział, że to nic takiego, że po prostu jest zmęczony. „Wydało mi się, że stało się coś bardzo ważnego. Coś, czym nie mógł się ze mną podzielić”.

Następnego dnia Marion znów wróciła do pustego mieszkania. Z początku się tym nie przejęła, sądząc, że Henry pracuje do późna. Tym razem jednak nie wrócił wcale.

Spanikowana obdzwoniła wszystkich, którzy tylko przyszli jej do głowy – jego szefa, kolegę, u którego mieszkali po przyjeździe do LA, ludzi, których zdążyli poznać podczas krótkiego pobytu w Kalifornii. Nikt nie wiedział, co się z nim dzieje. Zadzwoniła też na policję i do okolicznych szpitali, ale nie było po nim śladu.

Z całych sił starała się nie poddać histerii, kiedy więc zadzwonił telefon, była przekonana, że to wreszcie Henry. Słysząc jednak głos jego szefa, Alfreda Woosleya, ekscentrycznego profesora fizyki, omal się nie rozpłakała.

„Nie, nie przyszedł dzisiaj do pracy” – powiedział powoli Alfred. – „Ale, Marion… jestem pewien, że wszystko u niego w porządku”.

„Gdzie on jest?” – spytała Marion, unosząc głos. – „Skąd pan wie, że nic mu się nie stało?”.

„Nie wiem, gdzie jest, ale wczoraj do mojego gabinetu zadzwonili twoi rodzice. Chcieli z nim rozmawiać. No i rozmawiali przez niemal godzinę, a kiedy Henry odłożył słuchawkę, wydawał się… no cóż, odmieniony”.

Marion ledwie mogła oddychać. Dzwonili do niego jej rodzice? Jej rodzice mogli mieć swój udział w jego zniknięciu? Szybko zakończyła rozmowę z profesorem, ledwo rejestrując jego ostatnie słowa o czymś, co Henry zostawił w gabinecie.

„Natychmiast zadzwoniłam do mamy i taty… a oni przyznali, że zaoferowali Henry’emu milion dolarów za zerwanie naszych zaręczyn. Powiedzieli też jednak, że odmówił, a im niemal ulżyło, tak bardzo czuli się winni, że cały ten pomysł w ogóle przyszedł im do głowy”. – Marion ze złością zmarszczyła nos. – „Umiem rozpoznać kłamstwo. Skoro byli w stanie złożyć tę obrzydliwą propozycję, byli też w stanie kłamać do końca. Wiem, że to dlatego mnie zostawił. Moi rodzice sądzili pewnie, że jeśli mu zapłacą, wrócę do domu, jednak po tym, co zrobili, pożegnałam się z nimi na dobre”.

Dwa tygodnie później, nim jeszcze Marion zdążyła się pozbierać po zdradzie rodziców i narzeczonego, odkryła, że jest w ciąży. Henry zostawił więc nie tylko ją – pozbawił też dziecko ojca.

„Przyznaję, że kiedy się dowiedziałam, miałam totalnego doła. Potem jednak pomyślałam, że choć straciłam wszystko – narzeczonego, rodzinę, dom – teraz Bóg dał mi powód, by żyć dalej” – powiedziała mama, biorąc Michele za rękę. – „Cały ten ból miał jakiś sens. Być może musiałam poznać Henry’ego Irvinga i zakochać się w nim, żebyś ty mogła przyjść na świat. A kiedy zobaczyłam moją córeczkę… to była miłość od pierwszego wejrzenia. Przysięgłam sobie, że będę dla ciebie prawdziwym rodzicem. Że będę wszystkim, czym nie umieli być twój ojciec ani twoi dziadkowie”.

Jak Marion obiecała, tak zrobiła. Była nie tylko rodzicem, ale też najlepszą przyjaciółką Michele. I niemal za każdym razem, gdy Michele odwiedzała domy swoich koleżanek i widziała tradycyjne rodziny z obojgiem rodziców i dziadkami z obu stron, napięcie, jakie panowało między nimi, pozwalało jej myśleć, że jednak ma szczęście.

Chociaż Marion nigdy już nie związała się z żadnym mężczyzną, wydawała się spełniona jako matka i jako projektantka mody. Można by więc uznać, że wszystko skończyło się zaskakująco dobrze, mimo to Michele nie lubiła ani czytać, ani słuchać o słynnych Windsorach. Podczas gdy wszyscy wokół uznawali ich za symbol Amerykańskiego Snu, Michele wiedziała, kim byli naprawdę: okrutnymi dyktatorami, którzy omal nie zniszczyli życia jej matki.

Wysłuchawszy historii matki, Michele zadała jej tylko jedno pytanie: „Ale jak… jak ty to w ogóle przetrwałaś? Czy nie chciałaś po prostu umrzeć?”.

W tym momencie Marion chwyciła Michele za ramiona i spojrzała jej prosto w oczy. „Posłuchaj mnie, Michele. Nic na świecie nie jest w stanie cię zniszczyć poza tobą samą. Złe rzeczy przydarzają się wszystkim, ale kiedy trafia na ciebie, nie możesz po prostu rozpaść się na kawałki i umrzeć. Musisz walczyć. Jeśli tego nie zrobisz, poniesiesz klęskę. Jeśli stawisz czoło problemom, zwyciężysz na pewno. Tak jak ja zwyciężyłam, dzięki tobie”.

Chociaż Michele była wtedy jeszcze dzieckiem, wiedziała już, że jej mama jest silniejsza niż inni. Że jest wyjątkowa.

– Michele? Michele!

Michele uniosła głowę. Nauczycielka patrzyła na nią srogo.

– Sprawdźmy, czy uważałaś – powiedziała pani Brewer. – Jakie nazwisko nosiła rodzina, która wyrosła na największego rywala Windsorów, zarówno w biznesie, jak i w towarzystwie? I dlaczego tak się stało?

– To była rodzina Walkerów – odparła automatycznie Michele. – Mieli większość udziałów w niektórych towarzystwach kolejowych, nad którymi Windsorowie chcieli zdobyć kontrolę. A kobiety z obu rodów zawsze rywalizowały ze sobą w towarzystwie.

Pani Brewer uniosła brwi, wyraźnie zdziwiona wiedzą Michele.

– Dobrze – powiedziała powoli.

Kristen zerknęła na Michele, a ta odwzajemniła jej porozumiewawcze spojrzenie. To Kristen opowiedziała Michele o Walkerach. Tylko ona i Amanda znały jej tajemnicę i zaciekawione historią słynnej rodziny zaczęły wyszukiwać informacje na jej temat. Wiernie strzegły jednak sekretu przyjaciółki, a nikt nigdy nie domyśliłby się, że w żyłach całkiem zwyczajnej Michele Windsor płynie błękitna krew.

2

Kiedy kilka godzin później dźwięk dzwonka ogłosił początek przerwy obiadowej, Michele zerwała się z krzesła, szczęśliwa, że ma za sobą lekcję rachunków; matematyka nie była jej mocną stroną. Wrzuciła do torby podręcznik i segregator i wybiegła z klasy, w stronę głównego wyjścia. Marion jeszcze nie było, więc Michele usiadła na ławce. Idący na obiad koledzy zatrzymywali się, by chwilę z nią pogadać i podzielić się najnowszymi plotkami.

Dziesięć minut później mamy wciąż nie było. Michele wyciągnęła telefon i wybrała numer Marion, jednak w słuchawce rozbrzmiał głos automatycznej sekretarki. Już miała zostawić wiadomość, gdy jej uwagę przyciągnął parkujący właśnie przed szkołą samochód policyjny. Popatrzyła na funkcjonariusza, który wysiadł z auta z ponurą miną. Ciekawe, który z kolegów wpakował się w kłopoty.

Policjant spojrzał na nią, zawahał się i zerknął na coś, co trzymał w dłoniach. Z przerażeniem zauważyła, że kieruje się w jej stronę. „Prawdopodobnie po prostu zapyta mnie o kogoś” – spróbowała się uspokoić. A jednak nie potrafiła powstrzymać szalejącej wyobraźni. W jej głowie przewijały się obrazy narkotyków wkładanych do jej szafki i podobnych przestępstw.

– Dzień dobry. Czy nazywa się pani Michele Windsor? – zapytał policjant.

Michele kiwnęła głową i wstała. Skrzywiła się na myśl, że zaraz przed szkołą zaparkuje mama i zobaczy, jak jej córkę wypytuje policja.

Policjant delikatnie położył jej dłoń na ramieniu.

– Obawiam się, że mam złe wieści. Myślę, że powinna pani usiąść.

Michele poczuła, jak całe jej ciało lodowacieje. Usiadła na ławce i przeniosła wzrok na szkolny parking, jednocześnie pragnąc dowiedzieć się, o co chodzi, i uciec stąd jak najdalej.

– Przyjechałem ze szpitala w Santa Monica – ciągnął cichym głosem policjant. – Z ogromną przykrością muszę zawiadomić, że dziś rano, o ósmej piętnaście, pani matka miała wypadek dziś rano. Inny kierowca przejechał na czerwonym świetle i uderzył w jej samochód, Obawiam się, że… niestety, nie udało się jej uratować.

– Co? – spytała Michele, nic nie rozumiejąc. Musiała coś źle usłyszeć. To nie mogła być…

– Pani matka… – zakłopotany policjant wbił wzrok w ziemię – … nie żyje.

„Nie. Nie, nie, nie, nie, nie”. Michele gwałtownie pokręciła głową i zerwała się na równe nogi. Wróciły do niej ostatnie słowa mamy: „Do zobaczenia na obiedzie, kochanie”.

– Nie! – krzyknęła. – To niemożliwe. Musiał się pan pomylić! Widziałam się z mamą dzisiaj rano, zaraz tu przyjedzie i zabierze mnie na obiad… – Nerwowo rozglądała się wokół, mając nadzieję, że zaraz zobaczy zatrzymujące się ich volvo. – Zobaczy pan, ona zaraz tutaj będzie!

– Panno Windsor, rozumiem, że jest pani w strasznym szoku – powiedział policjant ponurym tonem. – Pani mama miała wypadek tuż po odwiezieniu pani do szkoły. Chciałbym, żeby to nie była prawda, ale… Zostaliśmy natychmiast wezwani na miejsce, razem z pogotowiem. Wszyscy zrobiliśmy, co w naszej mocy, jednak nie udało się nam uratować żadnego z kierowców. W torebce pani mamy znaleźliśmy portfel i w ten sposób odnaleźliśmy panią.

Podał jej to, co trzymał w dłoni – zniszczony portfel z brązowej skóry. Z jednej przegródki wystawało szkolne zdjęcie Michele.

Z niedowierzaniem wpatrywała się w portfel matki i nagle zrobiło się jej słabo. Głowa stała się lekka, przed oczami zawirowały czarne i białe kropki, a w uszach słyszała głuche dudnienie.

– To nieprawda. – Przełknęła ślinę, walcząc z gulą w gardle.

Policjant próbował ją pocieszyć, ale odepchnęła go. Gdyby tylko mogła wyjść ze szkoły… gdyby mogła znaleźć mamę i wszystko naprawić… Próbowała pobiec, ale miała wrażenie, że ziemia ucieka jej spod stóp. Krzyknęła i upadła. I wszystko pogrążyło się w mroku.

– Michele?

Nie odpowiedziała, nie otworzyła oczu. Dziesięć dni, które minęły od pogrzebu Marion, spędziła skulona w gościnnej sypialni w domu Kristen. Nie była w stanie wrócić do własnego domu, nie była w stanie nawet spojrzeć w tamtym kierunku. Przyjaciele przywieźli jej rzeczy i codziennie odwiedzali ją u Kristen, nic jednak nie było w stanie ulżyć jej w bólu. Prawie się nie odzywała, nie jadła też od śmierci matki. W głębi duszy wiedziała, że jej zachowanie przeraża wszystkich. Rodzice Kristen poprosili ją nawet, żeby pozwoliła się zawieźć do Cedars-Sinai Medical Center, ale odmówiła. Wcale nie chciała się lepiej poczuć. Chciała tylko, żeby jej mama wróciła.

– Michele? – nalegała Kristen.

Michele powoli otworzyła oczy i odwróciła się na bok, żeby spojrzeć na przyjaciółkę. Obok dostrzegła stojącą Amandę. Obie miały cienie pod oczami, wyraźnie od dawna nie spały.

– Przepraszam cię bardzo, ale przyjechała pani Richards. Mówi, że musi się z tobą zobaczyć – powiedziała Kristen. – Ma ci coś ważnego do powiedzenia… Muszę ją tu wpuścić.

Michele schowała twarz w poduszkę. Pani Richards była przedstawicielką opieki społecznej i pojawiła się w życiu Michele zaraz po śmierci Marion, prawdopodobnie po to, żeby pomóc sądom zdecydować, gdzie powinna zamieszkać. „Jestem teraz sierotą” – Michele powtarzała sobie te słowa niezliczoną ilość razy, ale wciąż wydawały jej się nierzeczywiste.

– Nie mogę z wami zamieszkać, prawda? – spytała posępnie przyjaciółkę.

Kristen wyglądała tak, jakby zaraz miała się rozpłakać.

– Przecież wiesz, że byśmy chcieli! Moi rodzice chętnie by się tobą zaopiekowali.

– Moi też – dodała Amanda, siadając na łóżku obok Kristen. – Ale nie my o tym decydujemy… sama wiesz.

Michele nie odpowiedziała. Po kilku minutach Kristen wstała i wpuściła panią Richards. Do pokoju weszła drobna kobieta o łagodnych oczach i kręconych, brązowych włosach. Usiadła na krześle obok Michele. Amanda i Kristen przesunęły się na skraj łóżka, przyglądając się jej z niepokojem.

– Jak się czujesz, kochanie? – spytała pani Richards.

Michele nic nie odpowiedziała. Pani Richards sięgnęła do torby i wyciągnęła jakąś teczkę.

– Mam dobre wiadomości.

– Mogę zamieszkać z Kristen albo z Amandą?

– Cóż… nie. Dobre wiadomości są takie, że skontaktowałam się z opiekunami, których nazwiska zapisała twoja mama w testamencie, i oni chcą natychmiast przyjąć cię pod swój dach. Tu mam od nich list.

– Co? – Michele wyprostowała się na łóżku. – O kim pani mówi? Nie miałam pojęcia, że mama wyznaczyła mi jakichś opiekunów, a jeśli nawet, to powinni być nimi rodzice Kristen albo Amandy.

– Testament jest jednoznaczny. Nie zostali podani alternatywni opiekunowie. Tylko rodzice Marion: Walter i Dorothy Windsor.

– Co? – Michele, Amanda i Kristen zawołały chórem. Michele po raz pierwszy od tygodni poczuła coś poza rozpaczą.

– To musi być jakiś błąd – powiedziała drżącym głosem Michele. – Rodzice przestali kontaktować się z moją mamą, jeszcze zanim się urodziłam. Odpędzili od niej mojego ojca.

Nigdy ich nawet nie poznałam! Nie mogła wpisać ich jako opiekunów.

– Spotkałam się już z podobnymi przypadkami – przerwała jej pani Richards. – Zdarza się czasem, że matka lub ojciec, nawet nie mając dobrego kontaktu z własnymi rodzicami, i tak uznaje ich za najwłaściwszych opiekunów dla swojego dziecka.

– To niemożliwe. – Michele pokręciła głową z niedowierzaniem. – Nie muszę tam jechać, prawda? Nie możesz mnie do tego zmusić.

– Jesteś niepełnoletnia, więc podlegasz opiece sądu rodzinnego – powiedziała ostrożnie pani Richards. – W takim przypadku, nim podważysz testament, musisz zamieszkać z Windsorami na przynajmniej trzy miesiące. Muszę cię też ostrzec, że nawet wtedy proces sądowy może trwać bardzo długo. A jako że masz już prawie siedemnaście lat, sugerowałabym, żebyś wytrzymała z dziadkami do osiemnastych urodzin.

– Zaraz, zaraz… Michele musi przeprowadzić się do Nowego Jorku? – spytała oszołomiona Amanda.

– Tak. – Pani Richards podała Michele kopertę ze znaczkiem FedExu. – Nie potrafię tego wyjaśnić, ale tego właśnie chciała Marion.

30 września 2010

Droga Michele,

Trudno mi uwierzyć, że to dopiero pierwszy list, jaki do ciebie piszę. Każdego dnia myślałam o tobie, zastanawiałam się, co się z tobą dzieje. Chociaż nie byliśmy częścią waszego życia, ty i twoja matka zawsze byłyście w sercu moim i twojego dziadka. Bardzo żałujemy, że nasze relacje ułożyły się tak, a nie inaczej.

Śmierć Marion załamała nas. Bardzo martwiliśmy się o ciebie i o to, jak poradzisz sobie bez matki, dlatego z ulgą przyjęliśmy wiadomość o tym, że Marion w swoim testamencie ustanowiła nas twoimi opiekunami. Złożyliśmy już w twoim imieniu podanie o przyjęcie do Berkshire High School, jednej z najlepszych prywatnych szkół w kraju. Ukończyła ją Marion i większość dziewcząt z rodziny Windsorów.

Chcielibyśmy, byś przyleciała do Nowego Jorku tak szybko, jak to będzie możliwe. W tych bolesnych chwilach spotkanie z tobą będzie jedyną radością dla mnie i dla twojego dziadka.

Z miłością – Dorothy Windsor

Michele przeczytała list trzy razy, czekając, aż wreszcie wyda jej się rzeczywisty. Czy babcia pisała szczerze? Poza tym, dlaczego matka wybrała swoich rodziców na jej opiekunów? Musiała przecież wiedzieć, że Michele nie będzie z tego zadowolona.

Pani Richards przerwała długą ciszę.

– Wiem, że nie tego chciałaś, Michele. Wiem też, że wiele od ciebie wymagamy: musisz zmienić szkołę i rozstać się z przyjaciółmi. Ale pomyśl o tym w ten sposób – zamieszkasz w tym samym domu, w którym dorastała twoja mama. Państwo Windsor powiedzieli mi, że przygotowali dla ciebie jej dawną sypialnię i że zapiszą cię do szkoły, którą ona ukończyła. Być może Marion wybrała ich na twoich opiekunów, żebyście mogły pozostać związane w taki chociaż sposób.

Michele w milczeniu rozważała słowa pani Richards. Najbardziej na świecie pragnęła znów poczuć, że jej mama wciąż jest blisko. Może to był jedyny sposób.

Nagle przypomniała sobie ich ostatnią rozmowę i piosenkę, której słuchały razem w samochodzie. Piosenkę o tęsknocie, „Sodade”.

„Przywodzi ci coś na myśl?”.

„Tak, dom”.

– Ok – powiedziała Michele po chwili. – Pojadę.

– Załogę proszę o zajęcie miejsc. Podchodzimy do lądowania – ogłosił pilot.

Michele odetchnęła głęboko. Wyjrzała przez okno samolotu i zobaczyła wyłaniający się zza chmur Nowy Jork, pełen wysokich budynków i jasnych świateł. Nerwowo okręciła kosmyk włosów wokół palców. Była na miejscu. Czekało na nią nowe miasto – nowe życie.

Oparła się o pluszowe siedzenie, które wydało jej się aż nazbyt wygodne. Mama zawsze uważała, że kupowanie biletów w biznes klasie to strata pieniędzy, ale tym razem decydowali Walter i Dorothy. Michele poczuła się winna.

Zdawało jej się niemożliwe, że ledwie tydzień temu dostała list od babci. Wszystko potoczyło się tak szybko. Amanda,

Kristen i ich rodzice pomogli jej się spakować, a Windsorowie zorganizowali przewóz bagaży trzy dni przed jej podróżą. Pani Richards zebrała wszystkie dokumenty Michele ze szkoły i od lekarza, wypisała ją z Crossroads i zapisała do Berkshire High. Pierwszy dzień w nowej szkole przypadał na jedenastego października. „To już za trzy dni” – Michele poczuła, że na samą myśl skręca jej się żołądek.

Poprzednią noc spędziła z Amandą i Kristen. Podejrzewała, że żegnając się z nimi, będzie niepocieszona, jednak śmierć mamy odbierała znaczenie wszystkim innym wydarzeniom. Kiedy więc przyjaciółki ze łzami w oczach mówiły o tym, jak dziwne będzie ich życie bez niej i zapewniały, że codziennie będą do niej dzwonić, wysyłać SMS-y i wiadomości na Facebooku, ona siedziała tylko, obojętnie patrząc, jak jej dawne życie ulega całkowitemu rozpadowi.

Znów wyjrzała przez okno i zobaczyła, że samolot zbliżył się do ziemi. Już prawie była w Nowym Jorku.

Serce Michele waliło jak młot, kiedy podchodziła do stanowiska odbioru bagażu na lotnisku Johna F. Kennedy’ego. Nie mogła uwierzyć, że za chwilę po raz pierwszy w życiu zobaczy rodziców swojej mamy. Ku swemu zdziwieniu zauważyła jednak tylko mężczyznę w eleganckim garniturze, który trzymał w dłoniach kartkę z jej imieniem.

– Cześć – powiedziała, podchodząc. – Jestem Michele.

Twarz mężczyzny rozchmurzyła się. Ukłonił się zabawnie.

– Bardzo miło mi panią poznać, panienko Windsor. Mam na imię Fritz, jestem szoferem.

„Szoferem?” – pomyślała Michele oszołomiona. Jej nowe życie najwyraźniej nie miało nijak przypominać tego w Kalifornii.

– Możesz do mnie mówić po imieniu. I mnie również miło cię poznać – odpowiedziała. – Rozumiem, że moich dziadków tu nie ma?

– Ależ nie. – Fritz popatrzył na nią, jakby powiedziała coś wyjątkowo głupiego. – Czekają na ciebie w domu.

– Okej… – Michele pokiwała głową. Zrobiło jej się jednak przykro, że dziadkowie nie przyjechali, żeby przywitać się z nią na lotnisku.

Kilka minut później odebrała dwie walizki i znalazła się na tylnym siedzeniu eleganckiego, czarnego samochodu Windsorów. Gdy Fritz jechał z Queens na Manhattan, wyglądała z zaciekawieniem przez okno. Przyglądała się mijanym sklepom, podmiejskim domom i restauracjom w Queens, a potem samochodom na autostradzie. Szaroniebieska East River błyszczała na dole, a u góry świeciły billboardy reklamujące najnowsze premiery na Broadwayu. „Mama widziała pewnie na Broadwayu całe mnóstwo przedstawień” – pomyślała Michele z żalem.

Gdy zjeżdżali z autostrady, wstrzymała oddech na widok Manhattanu. Znane jej tylko z kina obrazy Nowego Jorku nagle nabrały życia: długie aleje zdawały się ciągnąć w nieskończoność, drapacze chmur wznosiły się ku niebu, a jasne światła rzucały teatralny blask na krajobraz dokoła. Niedługo później dotarli do Piątej Alei, która – przecznica po przecznicy – pełna była pięciogwiazdkowych hoteli, eleganckich restauracji i drogich magazynów. Modnie ubrani nowojorczycy wychodzili ze sklepów, sprawnie żonglując swoimi BlackBerry, iPhone’ami i torbami na zakupy. Patrząc na nich, Michele miała wrażenie, że każdy z przechodniów kogoś ma – kogoś, kto przeprowadzi ich przez ulicę, kogoś, kto potrzyma ich za rękę w chłodny dzień. W tym tłumnym mieście poczuła się jeszcze bardziej samotna.

Fritz jechał dalej Piątą Aleją, mijając majestatyczną, gotycką katedrę świętego Patryka i neoklasycystyczny budynek słynnego hotelu Plaza. W końcu dotarł do czteropiętrowego pałacu z lśniącego, białego marmuru, który dumnie wyłaniał się zza żelaznej bramy z wygrawerowaną literą W. Staromodne powozy konne i ryksze przewoziły podnieconych turystów wzdłuż gigantycznej rezydencji do pobliskiego Central Parku.

– Jesteśmy na miejscu – ogłosił Fritz. – Witaj w domu.

– Żartujesz? – Michele aż otworzyła usta ze zdziwienia.

Do domu prowadził portyk z czterech śnieżnobiałych, ciężkich, korynckich kolumn. Rezydencję zdobiły półokrągłe balkony i łuki okien, a za bramą Michele dostrzegła ogród różany i małe rzeźby. Przed ogrodzeniem stała grupa turystów robiących zdjęcia jednemu z ostatnich reliktów Pozłacanego Wieku w historii Nowego Jorku.

Fritz popatrzył na odbicie Michele w lusterku i zachichotał.

– Zapomniałem, że widzisz ten dom po raz pierwszy. Niesamowity, prawda? Został zaprojektowany na wzór włoskich pałaców renesansowych przez najwybitniejszego dziewiętnastowiecznego amerykańskiego architekta Richarda Morrisa Hunta.

Fritz pilotem otworzył bramę, a turyści odsunęli się na bok, bacznie wpatrując się w samochód. Gdy jechali krętą, żwirową drogą, Michele miała wrażenie, że kiedyś już widziała ten wielki budynek. Wysiadła z samochodu i raz jeszcze zerknęła na białą elewację, po czym wstąpiła za szoferem na kamienne schody.

Fritz otworzył przeszklone drzwi.

– Witaj w głównym holu – powiedział, zapraszając ją do wnętrza wymownym gestem dłoni.

– O mój Boże – westchnęła Michele.

Weszła do gigantycznego atrium, pełnego kopuł, wysokich, marmurowych kolumn i pokrytych freskami sufitów. Wschodnia ściana, niemal w całości zbudowana ze szkła, odsłaniała ogród rozciągający się na tyłach rezydencji i widoczne w oddali wzgórza Central Parku. Ściany po obu stronach wejścia pokrywały włoskie tapety, a obramowany złotem sufit pomalowany był tak, by przedstawiać letnie niebo. Najważniejszym elementem holu były jednak wielkie schody z białego marmuru, wyściełane czerwonym dywanem i opasane ozdobną balustradą z kutego żelaza i brązu.

„Cały nasz dom z Venice Beach zmieściłby się w tym jednym pomieszczeniu” – pomyślała oszołomiona Michele. Jej oczy nie były w stanie ogarnąć tego niezwykłego widoku. To, co swego czasu usłyszała od Marion na temat jej rodzinnego domu nie przygotowało Michele na podobny rozmach.

Po chwili zdołała wreszcie odezwać się:

– Nie mogę uwierzyć, że mama tu kiedyś mieszkała.

Fritz spojrzał na nią. Jego mina nagle stała spoważniała, zanim jednak zdążył cokolwiek powiedzieć, pojawiła się kobieta w tweedowym kostiumie. Miała ciemnoblond włosy surowo ściągnięte w ścisły koczek, i ciepłe, niebieskie oczy. Wyglądała na jakieś pięćdziesiąt lat. Uśmiechnęła się na widok Michele.

– Michele! Jak miło wreszcie cię poznać! Mam na imię Annaleigh, jestem szefową służby. Moim zadaniem jest prowadzenie domu Windsorów, kierowanie służbą i dogadzanie twoim dziadkom – a teraz i tobie!

– Miło mi cię poznać – odparła zaskoczona Michele.

Potrząsając dłonią Annaleigh, po raz kolejny pomyślała, że chyba znalazła się w jakiejś alternatywnej przestrzeni. Mama nigdy nie zatrudniała żadnej pomocy domowej, więc wizja całego zastępu służących była więcej niż onieśmielająca.

– Twoi dziadkowie czekają na ciebie w salonie. Wskażę ci drogę.

Annaleigh ruszyła przed siebie, Michele jednak nawet nie drgnęła. Czuła się jakby przytwierdzona do podłogi. Czy była gotowa na spotkanie z dziadkami, którzy ignorowali ją przez całe dotychczasowe życie? Jak się powinni teraz zachować? Przytulić się? Podać sobie dłonie? Spojrzała na swoje dżinsy i trampki firmy Converse’a i pomyślała, że zupełnie nie pasuje do tego wytwornego świata.

Annaleigh odwróciła się i spojrzała pytająco. Michele odetchnęła głęboko, a potem ruszyła za nią. Annaleigh prowadziła ją przez kolejne korytarze, których ściany zdobiły francuskie i włoskie obrazy. Ramiona Michele pokryła gęsia skórka – znów miała wrażenie, że to miejsce wydaje się dziwnie znajome.

Dotarły wreszcie do dużego pokoju, w którym podłoga lśniła złociście, a z bogato zdobionego sufitu zwisały kryształowe żyrandole. W pokoju stała siwowłosa para. Wyglądali przez okno, szepcząc coś do siebie. Ponieważ byli zwróceni tyłem do drzwi, więc Michele zwróciła uwagę przede wszystkim na ich szczupłe sylwetki odziane w ubrania z eleganckiego, czarnego materiału.

Annaleigh cicho odchrząknęła.

– Przepraszam, Michele przyjechała.

– Michele. – Dorothy, nim jeszcze się odwróciła, wypowiedziała jej imię ciepłym głosem. Potem chwyciła męża za ramię.

Michele pomyślała, że zupełnie nie wyglądają na dziadków. Dziadkowie Amandy mieszkali razem z wnuczką, Michele znała ich, nawet się z nimi zaprzyjaźniła i uznała za złoty wzorzec. Babunia i dziadunio przyjaciółki byli samym ciepłem, tacy trochę jak święty Mikołaj z żoną. Ona wciąż dziergała kubraczki dla ukochanego pieska shih tzu, on, śmiejąc się donośnie, oglądał ulubione seriale. Tymczasem dostojni dziadkowie Michele wyglądali raczej jak król i królowa – wyprostowani, poważni i ubrani w eleganckie stroje. Dorothy prawdopodobnie nigdy w życiu nic nie wydziergała, a Michele trudno było sobie wyobrazić, by ten dostojny mężczyzna kiedykolwiek śmiał się do rozpuku. Zresztą oboje nie wyglądali na specjalnie pogodnych.

Walter Windsor miał długą, wąską twarz, przenikliwe, niebieskie oczy, lekko posiwiałe brodę i wąsy, i cerę w odcieniu kości słoniowej, zupełnie jak Michele. Jasnoszare włosy Dorothy związane były w kucyk, a na twarzy o niesamowicie wysokich kościach policzkowych widniało kilka starczych plamek. Uwagę Michele zwróciły jej orzechowe oczy. „Są takie same jak oczy mamy… i moje”. Tyle tylko, że w oczach Dorothy krył się chłód, który sprawił, że Michele z lękiem cofnęła się o krok.