Tytuł oryginału: The Fallen. Aerie

The Fallen. Aerie: Polish language translation copyright © 2011 by Wydawnictwo Jaguar S.J.

Original English language edition copyright © 2003 by Thomas E. Sniegoski

Published by arrangement with Simon Pulse, an imprint of Simon & Schuster Children's Publishing Division

All rights reserved. No part of this book may be reproduced or transmitted in any form or by any means, electronic or mechanical, including photocopying, recording or by any information storage and retrieval system, without permission in writing from the Publisher.

Wydanie pierwsze, Wydawnictwo Jaguar S.J., Warszawa 2011

Projekt okładki: Joanna Wasilewska

Zdjęcie: © stryjek – Fotolia.com

Skład i łamanie: EKART

Redakcja: Zespół

ISBN 978-83-7686-089-3

Adres do korespondencji:

Wydawnictwo Jaguar S.J.

ul. Kazimierzowska 52 lok. 104

02-546 Warszawa tel. 22 646 40 98

www.wydawnictwo-jaguar.pl

Wydanie pierwsze w wersji e-book

Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2011

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Spis treści

- Dedykacja

- PROLOG

- ROZDZIAŁ 1

- ROZDZIAŁ 2

- ROZDZIAŁ 3

- ROZDZIAŁ 4

- ROZDZIAŁ 5

- ROZDZIAŁ 6

- ROZDZIAŁ 7

- ROZDZIAŁ 8

- ROZDZIAŁ 9

- ROZDZIAŁ 10

- ROZDZIAŁ 11

- ROZDZIAŁ 12

- ROZDZIAŁ 13

- ROZDZIAŁ 14

- ROZDZIAŁ 15

- EPILOG

- PODZIĘKOWANIA

- Przypisy

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Dla Launeya Fogga, którego pamięć i słowa otuchy będę sobie zawsze cenił.

PROLOG

To chyba nigdy nie śpi – pomyślał Alastor, wkładając do szeroko rozwartych ust ostatni kęs śniadania, składającego się z jajek na bekonie i tostów. Beknął głośno, opluwając się resztkami przeżutego jedzenia i upuścił ociekający tłuszczem papierowy talerz na podłogę, obok skórzanego fotela. Była dziewiąta rano i to, co upadły anioł starał się ukryć w piwnicy swojego mieszkania w miasteczku Bourbonnais w stanie Illinois, wzywało go.

– Alastorze – usłyszał znów szept, przypominający brzęczenie natrętnej muchy. – Chodź, Alastorze. Spójrz na to, czego się wyparłeś.

Alastor postanowił zignorować głos. Te małpy, Reggie i Katie – pomyślał, spoglądając na zegar wiszący na ścianie – potrafią być naprawdę zabawne. Sięgnął po pilot do telewizora, strącając przy tym ze stolika puste paczki po chipsach i opakowania czekoladowych batonów. Pomyślał, że poogląda sobie poranne programy w telewizji, by zapomnieć na chwilę o dobiegających z piwnicy głosach i szeptach.

– Pamiętasz jeszcze, jak to było przed wojną – zanim dałeś się skusić zdradliwym podszeptom Porannej Gwiazdy? Pamiętasz, Alastorze?

– Cisza! – syknął anioł. Nacisnął, przypominającym kawał kiełbasy, paluchem przycisk na pilocie, żeby pogłośnić fonię i ulokował wygodnie w fotelu swoje opasłe cielsko. W telewizji puszczali właśnie program kulinarny, który bardzo lubił. Najlepsi szefowie kuchni z całego świata przygotowywali różne pyszne potrawy w asyście prowadzących program.

Reggie upuścił jajko na podłogę i przez widownię przetoczyła się salwa śmiechu. Alastorowi udzieliła się ta wesołość. W groteskowości, jaka towarzyszyła ludzkim małpom, było coś fascynującego i urzekającego zarazem. Gdyby Stwórca zadał sobie kiedykolwiek choć odrobinę trudu, by dostrzec w tych delikatnych istotach ich dobre strony, Alastor nigdy nie ślubowałby wierności Synowi Poranka.

– Pamiętasz, kim wtedy byłeś? Alastorem z niebiańskiego chóru Cnót. Zejdź tutaj i przypomnij sobie dawną chwałę.

Widownia znów parsknęła śmiechem. Alastor zawrzał. Ominął go jakiś smakowity kąsek, kolejna próbka prymitywnego humoru.

– Niech was diabli! – warknął, opuszczając wielką pięść na oparcie zniszczonego fotela. – Patrzyłem na was wczoraj – i przedwczoraj. Dzisiaj nie mam już na to ochoty.

Kucharz wyjął właśnie suflet z piekarnika, na co widownia zareagowała burzą rzęsistych oklasków. Z udawanym entuzjazmem Katie wyjaśniała szczegóły przyrządzania tego pysznego dania. Alastor chciał nawet zanotować przepis, ale rozlegające się wokół szepty skutecznie rozpraszały jego uwagę.

– Masz szansę przypomnieć sobie, kim byłeś kiedyś – piękno i moc…

Alastor gwałtownie podniósł się z fotela. Grad okruszków spadł na niezamiecioną podłogę.

– Wciąż jestem piękny i silny – wymamrotał, jednym okiem nadal łypiąc na ekran telewizora, by nie stracić nic ważnego. Program kulinarny Reggie i Katie przerwały właśnie reklamy pieluch dla dzieci, dlatego anioł mógł teraz skupić całą uwagę na szepczącym mu do ucha głosie.

– Co mam zrobić, żebyś wreszcie się zamknął? – warknął, chociaż wiedział doskonale, jaką usłyszy odpowiedź.

– Spójrz na nas – zasyczały głosy. – Spójrz na nas i przypomnij sobie czasy, kiedy stanowiliśmy jedność.

Alastor odwrócił się z powrotem do telewizora. Leciała właśnie reklama psiej karmy – małe dziecko bawiło się ze szczeniakami.

– Bez względu na to, jak często się widzimy, wam nigdy nie dość – mruknął upadły anioł, zastanawiając się przy okazji, jak może smakować jedzenie dla psów.

– I już nigdy nie będzie. Nie pozwolimy ci zapomnieć tego, co straciłeś.

– Nawet jeśli ja tego właśnie pragnę? – spytał Alastor, skupiając wzrok na zapowiedzi talk-show rozpoczynającego się zaraz po zakończeniu Reggie i Katie. Tematem programu miała być śmierć łóżeczkowa i Alastor uśmiechnął się, zdając sobie sprawę z tego, że ludzki umysł nie jest w stanie ogarnąć takich prostych rzeczy. Gdyby tylko zechciał, mógłby im wyjaśnić, dlaczego niemowlęta umierają w nocy. Gdyby tylko mu się chciało.

– Nie interesują nas twoje pragnienia – rozległ się znów cichy głos w piwnicy pod jego stopami. – Chodź i spójrz na nas albo będziemy cię nawiedzać przez resztę dnia i w nocy.

Reggie i Katie powrócili na antenę i Alastor musiał użyć resztek swojej silnej woli, żeby nie skupić z powrotem uwagi na tych interesujących obrazkach.

– Czy jeśli spędzę z wami trochę czasu, dacie mi spokój i nie będziecie już zawracać mi głowy w ciągu dnia?

– Tak. Podejdź i spójrz.

Alastor chwiejnym krokiem wszedł do kuchni i wstrzymując oddech, skierował się w stronę drzwi prowadzących do piwnicy. Wizja obiecanej błogiej ciszy napawała go radością.

– Oddam wszystko za odrobinę świętego spokoju – mruknął, planując w myślach, co jeszcze obejrzy w telewizji przez resztę dnia.

Spodnie od dresu zaczęły zsuwać mu się z opasłego brzucha i Alastor sięgnął ręką, żeby podciągnąć elastyczną gumkę z powrotem na wylewające się fałdy tłuszczu.

– Tego właśnie brakuje ci najbardziej od momentu, w którym zostaliśmy wygnani z Nieba. Myślisz, że kiedyś jeszcze dostąpimy zaszczytu przeżywania niebiańskiego spokoju? – niezmordowany szept dobiegł spoza drzwi, kiedy Alastor chwycił za klamkę, przekręcił ją i otworzył na drzwi oścież. Ze środka buchnęła chłodna wilgoć.

– Ja już znalazłem swój spokój – odparł z irytacją, opierając się na poręczy. Zaczął ostrożnie schodzić po drewnianych stopniach, które zaskrzypiały w proteście pod jego ciężarem. – Czy taki spokój miałem w Niebie? Oczywiście, że nie. Ale podobnego uczucia już nie zaznam.

Stanął u podnóża schodów i potoczył wzrokiem po stojących wokół rupieciach, które gromadził przez lata, odkąd zdecydował się zamieszkać wśród ludzi. Były tu meble, którymi można by umeblować kilka mieszkań, kartony z książkami, ubrania, sprzęty kuchenne, narzędzia, puszki z farbą, trzy kosiarki ogrodowe, co najmniej cztery telewizory, niewyjęte jeszcze z pudeł – i wiele innych rzeczy, schowanych gdzieś w głębi przepastnej piwnicy.

Alastor przypomniał sobie tamten czas, kiedy dokonał takiego, a nie innego wyboru. Żołnierze Potęg wyruszyli już na łowy i wiedział, że tylko kwestią czasu pozostaje, kiedy go tu znajdą. Teraz chodziło już wyłącznie o przeżycie, dlatego zrobił coś nieprawdopodobnego.

– W ten sposób przypieczętowałeś swój drugi upadek – głos wypełzł z ciemności, wyrywając go z rozmyślań o przeszłości. – Kiedy postanowiłeś zerwać łączącą nas więź.

Alastor ruszył w stronę źródła swojej irytacji, powłócząc obutymi w pantofle stopami po chłodnej, betonowej posadzce. Ostrożnie wyminął wielkie, antyczne biurko.

– Nie było innego wyjścia – powiedział, niemal tracąc równowagę, kiedy przekraczał drewnianą skrzynkę na mleko wypełnioną starymi, cynowymi zabawkami. – To albo śmierć. – Upadły anioł przytrzymał się składanego łóżka i kontynuował swoją drogę krzyżową w kierunku sprawcy własnej męki. – Nie miałem wyboru – powtórzył, jakby chciał przekonać sam siebie. – Ile razy mam wam to powtarzać?

Wszystko, co kiedyś tworzyło jego tożsamość, zostało utracone podczas wojny. Alastor musiał uciekać na Ziemię razem z innymi, ścigany przez bezwzględnych Strażników. Przez niezliczone wieki tułał się bez celu, ukrywając się przed Potęgami. Miał już dość, chciał się poddać, kiedy nagle dotarło do niego, co powinien zrobić. Ukryć się wśród tubylców. Stać się jednym z ludzi, wyrzekając się wszystkiego, co określało go jako istotę niebieską.

Plan wydawał się perfekcyjny. Rezygnując z życia anioła i otaczając się ludźmi, Alastor miał nadzieję, że Potęgi nie wyczują jego zapachu i nie wpadną na jego trop. Anioł zerknął w głąb piwnicy i zobaczył swoje odbicie w wiszącym na przeciwległej ścianie lustrze.

– Spójrz na siebie. – Głos jakby się jeszcze zbliżył; ociekał teraz pogardą. – Spójrz, co się z tobą stało.

Alastor był chorobliwie gruby, to prawda. Ale to była część maski, którą przywdział.

– Wyjaśniałem wam już, dlaczego tak musi być – odparł, wbijając wzrok w lustro.

Przez całe tysiąclecia bycie człowiekiem wydawało mu się czymś odrażającym. Z czasem jednak, ku swojemu zaskoczeniu, odkrył, że to dziecinnie proste – wcielić się w rolę człowieka. Co więcej, zaczęło mu się to nawet podobać. Zwłaszcza jedzenie i oglądanie telewizji.

Nagle Alastor odwrócił wzrok od odbicia w lustrze, wytrącony z równowagi swoim groteskowym wyglądem.

– Powtarzam wam po raz setny, nie było innego wyjścia – powiedział, po czym ruszył naprzód, zbliżając się do źródła swojej udręki. – Jestem tutaj – obwieścił. Jego oddech stał się świszczący, kiedy zatrzymał się przed wielkim, drewnianym stołem, przyśrubowanym do ściany. Blat stołu został gruntownie sprzątnięty – była to jedyna niezagracona powierzchnia w całej piwnicy. A na nim stało długie tekturowe pudełko.

– Tęsknisz za nami? – zapytał głos ledwie słyszalnym szeptem, który drażnił i łaskotał go w uszy.

Alastor poczuł, jak blizny na plecach zaczynają go piec i swędzieć pod grubą bawełnianą bluzą. Na początku piekły delikatnie, lecz z każdą chwilą coraz mocniej, aż wreszcie miał ochotę rozerwać na strzępy skórę i mięśnie, żeby tylko przestały. Złapał krawędź stołu i ścisnął mocno.

– Oczywiście, że za wami tęsknię, ale…

– Zabierz nas z powrotem – rozkazał syczący głos. – Spraw, byśmy znowu stali się jednością. To nie powinno się tak skończyć.

Upadły anioł potrząsnął smutno głową; skóra na jego twarzy i karku pulsowała od nadmiaru emocji.

– Gdybym to zrobił, z pewnością zostałbym zniszczony – powiedział, powstrzymując napływające do oczu łzy.

Po tych słowach Alastor sięgnął do leżącego przed nim pudełka, które skrywało artefakt z przeszłości i otworzył je na oścież. Blizny w miejscu na plecach, gdzie kiedyś miał skrzydła, krzyczały wniebogłosy.

– Ale wówczas moglibyśmy być znowu razem – głos dobiegający z pudełka przymilał się. – Tak jak było nam pisane.

Alastor owinął je w kilka arkuszy plastikowej folii, by zapobiec zawilgoceniu. Westchnął, jak zwykle, kiedy na nie patrzył, nie zdając sobie w pełni sprawy z rozmiarów swojego poświęcenia. W pewnym momencie zaczął zamykać z powrotem pudełko, chcąc odpędzić wspomnienia.

– Spójrz na nas – rozkazał głos z pudełka.

– Już spojrzałem – odparł powoli. – I jak zwykle to, co zobaczyłem, napełniło mnie ogromnym smutkiem.

– Odpakuj nas – rozległ się znów głos, tonem nieznoszącym sprzeciwu. – Spójrz na nas i przypomnij sobie.

Alastor posłuchał głosu, odwijając folię, żeby spojrzeć w głąb pudełka i zobaczyć jego zawartość. Przypomniał sobie ból – ból decyzji, a potem aktu wyrzeczenia się swojego anielskiego ciała, a zwłaszcza tego, co odróżniało go od małp, wśród których przyszło mu żyć.

Chcąc stać się człowiekiem, musiał je obciąć.

Alastor spojrzał żałośnie na swoje okaleczone skrzydła. Wydawało mu się, że bez nich będzie mu łatwiej wcielić się w ludzką rolę – i rzeczywiście tak było. Dopóki jego własne skrzydła nie zaczęły do niego przemawiać.

Drżącą ręką upadły anioł delikatnie pogładził pokrytą meszkiem miękką powierzchnię skrzydeł. Poczuł nikły zapach zgnilizny. Wiedział, że to niemożliwe, aby skrzydła faktycznie się z nim komunikowały, i uznał to za skutek uboczny, towarzyszący przemianie z anioła w człowieka. Widział już w telewizji programy na ten temat. Eksperci powiedzieliby, że ma omamy słuchowe. Alastor uśmiechnął się. Był człowiekiem, do tego zwariował – udało mu się osiągnąć więcej, niż się spodziewał.

– Załóż nas – skrzydła zaszeptały kusząco. – Zrzuć tę groteskową powłokę, którą przyoblekłeś, i załóż nas znowu.

Alastor zaczął pakować skrzydła z powrotem do pudełka.

– Co ty wyprawiasz? – w głosie zabrzmiała panika.

– Zrobiłem to, o co prosiłyście. – Alastor odważnie stawił czoła swojej psychozie, nie przestając przykrywać odrąbanych skrzydeł arkuszami plastikowej folii. – Nie mogę zrobić nic więcej.

– Prosimy – rozległ się błagalny szept, kiedy anioł zaczął zamykać pudło.

Mimo wyrzutów sumienia Alastor zignorował płaczliwy głos.

– Przepraszam – wydusił z siebie tylko.

Anioł zamknął pudło i błyskawicznie odwrócił się, nasłuchując głosów protestu, które jednak nie nadeszły. Może one także dotrzymują wiążącej je umowy. Alastor cofnął się od stołu, a jego myśli powróciły do jego ulubionego miejsca – w fotelu, przed telewizorem i z dużym kawałkiem szarlotki w ręce. Uśmiechnął się znowu. Z szarlotką świat od razu nabiera barw.

Śmiech, który rozległ się w tej chwili, wydawał się dobiegać zewsząd. Natychmiast spojrzał na pudło ze skrzydłami, ale coś podpowiedziało mu, że dźwięk nie dochodzi stamtąd. Czy to jego psychoza dała o sobie znać w inny sposób, czy może nie był już sam? Kiedy powoli odwrócił się, rozglądając się po zagraconej piwnicy, w głowie czuł nieprzyjemny szum.

Zza zasłony wiszących u sufitu płaszczy powoli wyłoniła się sylwetka w szkarłatnej zbroi. Alastor stłumił okrzyk zdumienia. Gdy obserwował sposób, w jaki ta nieznajoma postać się poruszała – skradając się bezszelestnie – miał wrażenie, że widzi tylko wytwór swojej chorej wyobraźni. Czy to możliwe? Czy jego zatroskany, strapiony umysł mógł rzeczywiście wymyślić sobie to czerwone widmo? A może czekała go jakaś kolejna wymyślna tortura?

Wtedy postać przemówiła, wskazując na niego palcem ubranym w żelazną rękawicę:

– Próbujesz się ukryć, tuszując swój anielski zapach ludzkim smrodem. – Nieznajomy pokręcił głową w opancerzonym hełmie, a spod maski rozległ się dziwny, trzeszczący odgłos. – Co gorsza, nie odwołałeś się nawet do niebiańskiej magii, po prostu obciąłeś sobie skrzydła. – W tym miejscu mężczyzna wykonał znaczący gest dłonią.

– Potęgi… – Alastor zaskrzeczał, z trudem wymawiając to słowo mięsistymi wargami. – Służysz Potęgom.

Znał odpowiedź, nim jeszcze odziana w krwistoczerwoną zbroję postać skinęła głową. Jego od dawna stępione zmysły odezwały się teraz z całą mocą, a zapach najbardziej agresywnego spośród wszystkich niebiańskich chórów wypełnił jego nozdrza. Właściwie to nie był zapach. W powietrzu cuchnęło rozlewem krwi.

– Przyszedłeś po mnie?

Zakuty w zbroję wojownik skinął ponownie.

Alastor przyjrzał się wysłannikowi Potęg. Część jego podświadomości zachwycała się złowrogo połyskującą, imponującą zbroją nieprzyjaciela. Ta zbroja musiała zostać wykuta w niebieskiej kuźni, co do tego nie było najmniejszych wątpliwości. W nikłym świetle, jakie rzucała wokół pojedyncza, zwisająca z sufitu żarówka, widać było najdrobniejsze detale metalowej skóry. Upadły anioł przypomniał sobie dawno miniony czas – braci, którzy zginęli od jego miecza, a później własny upadek.

Alastora ogarnęła panika. Nie chciał umierać. Skupił się więc, żeby wzbudzić iskrę anielskiej furii, która tliła się w nim od czasu, gdy walczył u boku Syna Poranka. Wyobraził sobie bojowy topór i spróbował go zmaterializować.

W jego dłoni rozbłysnęło gwałtowną eksplozją niebiańskie światło. Alastor zaczął krzyczeć. Minęło już tyle czasu, że teraz czuł tylko ból. Jego ciało zdążyło już przyjąć ludzką formę i niebiański ogień z łatwością pożerał delikatną skórę. W powietrzu uniósł się zapach przypalonego mięsa, a Alastor w jakiś perwersyjny sposób zdał sobie nagle sprawę, że chętnie by coś przekąsił. Żołądek podjechał mu do gardła – ze strachu i z głodu.

Cały czas koncentrował swoje myśli na obrazie bojowego topora – takiego, jakim kiedyś władał w walce. W jego spalonej dłoni ogień zaczął przybierać realny kształt i Alastor poczuł, jak wzbiera w nim fala optymizmu, którego nie doświadczył od czasu, kiedy wcielił w życie swój plan i nieomal stał się człowiekiem. Wymierzył w pełni realny już topór w stronę przeciwnika.

Postać w czerwieni zachichotała. Ten pełen grozy dźwięk sprawił, że twarz skryta za maską przybrała jeszcze bardziej upiorny wyraz.

– Wydaję ci się zabawny, niewolniku Potęg? – spytał Alastor, próbując na chwilę zapomnieć o bólu w spalonej dłoni. – Zobaczymy, czy będzie ci do śmiechu, kiedy zdejmę ci tym toporem głowę z ramion.

Zakuty w zbroję wojownik po raz kolejny wybuchnął śmiechem, przywodzącym Alastorowi na myśl jakieś obłąkane dziecko. Stali tak na przeciwległych końcach piwnicy i mierzyli się wzrokiem. W poparzonej dłoni upadłego anioła wciąż płonął ognisty oręż. Blada, gumowata skóra na jego przedramieniu zaczęła się tlić i pękać. Ból stawał się nie do zniesienia, ale pozwalał zachować przytomność umysłu.

– Wyrzekłeś się wszystkiego dla czegoś takiego? – spytał krwistoczerwony demon, rozglądając się po zagraconej piwnicy, po czym skupił znów wzrok na twarzy Alastora.

Spojrzenie oczu wyzierających zza pełnego hełmu było przenikliwe, przypominało dwa lodowe sztylety, które wwiercały się upadłemu aniołowi w czaszkę. Sługa Potęg pokręcił powoli głową z mieszaniną niedowierzania i obrzydzenia.

Ten protekcjonalizm tylko wzbudził w Alastorze jeszcze większą agresję i dodał mu odwagi. Jak ten marny giermek śmie spoglądać na mnie z góry? Czy on nie ma pojęcia, ile odwagi i hartu ducha wymagała moja ofiara?

W głębi duszy Alastor przywoływał pozostałości swojej od dawna nieaktywnej mocy. A potem z wściekłym rykiem pogardy rzucił się do przodu, rozrzucając po drodze zgromadzone w piwnicy przedmioty. Wzniósł topór nad głowę, gotów posiekać nieprzyjaciela na drobne kawałki. Płonące ostrze opadło, przecinając po drodze rząd wiszących pod sufitem płaszczy i sportowych kurtek oraz zakurzone pudło, pełne garnków i patelni.

Upadły anioł okręcił się na pięcie, wciąż ściskając w poczerniałej dłoni rękojeść gorejącego topora. Ognisty oręż zdziesiątkował pudło z listami i zeznaniami podatkowymi, wyrzucając w powietrze płonące kartki papieru, które po chwili opadły chmurą białoszarego popiołu. Ale pomimo zajadłości, z jaką zaatakował, topór nie sięgnął celu.

Stojąc w deszczu spopielałych kawałków papieru, Alastor rozglądał się po piwnicy w poszukiwaniu wroga, gotów w każdej chwili uderzyć ponownie. Dostrzegł zakutego w zbroję mężczyznę, który stał za biurkiem. Dłoń odziana w szkarłatną rękawicę spoczywała na pudle ze skrzydłami.

– Musiało cię to bardzo boleć, Alastorze… – odezwał się do niego głuchym głosem. – Wielki ból musiał towarzyszyć wyrzeczeniu się i zamordowaniu w sobie tego, kim byłeś.

Alastor przypomniał sobie ból agonii, kiedy odcinał swoje piękne skrzydła. Najpierw odciął jedno i stracił przytomność, a kiedy ją odzyskał, to samo zrobił z drugim. Ból był rzeczywiście nie do opisania i mógł się równać jedynie ze zdradą Stwórcy, jakiej się dopuścił.

Widok opancerzonej bestii w pobliżu jego skrzydeł wywołał w Alastorze wybuch jeszcze większej furii. Ledwie panując nad kipiącą wściekłością, upadły anioł rzucił się na wroga, wydając przeraźliwy okrzyk. Poruszał się z niebywałą jak na tę tuszę szybkością, ale nieprzyjaciel był jeszcze szybszy – zadał błyskawiczny cios, po czym usunął się z drogi nacierającemu Alastorowi. Ten wpadł na długi, drewniany stół do pracy, praktycznie wyrywając go z granitowej ściany. Pudło ze skrzydłami upadło na podłogę i Alastor patrzył niemym wzrokiem, jak jego zawartość wysypuje się na betonową posadzkę. Powoli odwrócił się w stronę opancerzonego nieprzyjaciela, który stał bez ruchu, obserwując go drapieżnym, lodowatym wzrokiem.

Dopiero wtedy Alastor poczuł, jak w jego piersi wzbiera potworne odrętwienie, które błyskawicznie promieniuje w dół, do wszystkich kończyn. Spuścił wzrok i zobaczył, że w samym środku jego klatki piersiowej sterczy rękojeść bogato zdobionego sztyletu. Poczuł, jak nagle opuszczają go wszystkie siły, i mógł tylko bezsilnie przyglądać się, jak rękojeść ognistego topora wysuwa mu się z ręki i znika w nagłym błysku, zanim jeszcze zdążyła dotknąć podłogi.

– Co… coś ty mi zrobił?

Przerażająca postać wzruszyła zakutymi w zbroję ramionami.

– Te drobne, niewinnie wyglądające symbole wykute w ostrzu… – powiedział, kreśląc te same znaki palcem w powietrzu. – Te symbole wysysają z ciała moc – dzięki czemu łatwiej mi będzie cię zabić.

Nie mogąc dłużej utrzymać się na nogach, Alastor runął na ziemię, nakrywając sobą leżące na niej skrzydła. Poczuł bijący od nich fetor zgnilizny. Nagle zawładnęło nim uczucie wielkiej straty.

– Tak mi przykro – wyszeptał do zapakowanych w folię skrzydeł. Czuł, jak ogarnia go całkowity paraliż, i mógł jedynie patrzeć w wykrzywioną okrutnym grymasem twarz swojego prześladowcy, który stanął nad nim okrakiem.

– Jak…? – wymamrotał, ale magia zawarta w prastarych symbolach odebrała mu nawet mowę.

Szkarłatny wojownik sięgnął w dół i chwycił za rękojeść sztyletu wbitego w ciało pokonanego anioła.

– Jak co? – spytał beznamiętnie, zaciskając dłoń na sztylecie.

– Jak… jak mnie znaleźliście? – wykrztusił z siebie Alastor.

Mężczyzna wyprostował się i po raz kolejny wybuchnął upiornym śmiechem, niczym jakieś opętane przez demona dziecko.

– Znaleźliśmy? – powtórzył, naciskając na ostrze, które wnikało coraz głębiej, rozcinając klatkę piersiową Alastora. Następnie wyciągnął sztylet i schował gdzieś pod płytową zbroją. – Nie musieliśmy cię szukać – parsknął wysłannik Potęg, wsadzając obie dłonie w ziejącą czeluść rany. – Cały czas wiedzieliśmy, gdzie się ukrywasz.

Alastor zamknął oczy, pogodzony z losem, skupiając całą uwagę na szaleńczo bijącym sercu. Ten dźwięk przypominał mu łopot jego niegdyś wspaniałych skrzydeł.

A potem wszystko, co Alastor poświęcił, zostało mu odebrane przez szkarłatną istotę rodem z koszmaru, razem z jego wciąż bijącym sercem, które niepokonany wojownik wyrwał aniołowi z piersi.

ROZDZIAŁ 1

Czym mogę służyć? – spytała urocza dziewczyna z blond kucykiem i uśmiechem tak szerokim, że mógłby bez trudu przepołowić jej twarz.

Aaron Corbet wyrwał się z zamyślenia i spróbował skupić się na tablicy z menu, wiszącej za plecami kelnerki.

– A, tak, dziękuję – wymamrotał, udając zainteresowanie kolejnym fast-foodem po drodze. Oczy piekły go od wielu godzin spędzonych za kierownicą i kiedy patrzył na spis potraw, wszystkie litery dziwnie się rozjeż dżały. – Poproszę promocyjny zestaw whoppera z serem i do tego cztery duże porcje frytek.

Aaron miał nadzieję, że te cztery porcje frytek zaspokoją głód Kamaela, który nabrał nagle wielkiego apetytu na tłuste, śmieciowe jedzenie. Jeszcze kilka dni temu anioł wygłosił mu wykład na temat tego, że niebiańskie istoty w ogóle nie muszą jeść – ale to było, zanim jeszcze spróbował przyrumienionych na złoto pieczonych ziemniaków. Anioł uzależniony od frytek. – Aaron pokręcił głową. Kto by się spodziewał?

Nie był też w stanie przewidzieć, jak bardzo odmieni się jego własne życie. Anioł Kamael stał się jego towarzyszem i mentorem, od kiedy Aaron zdał sobie sprawę, że jest Nefilimem. Pamiętał, jak niewiarygodne i szalone wydawało mu się to na początku – bycie jakąś hybrydą, potomkiem kobiety i anioła. Dlatego Aaron myślał, że traci rozum. A potem ludzie, których kochał, zaczęli ginąć i Aaron uświadomił sobie, że stawką w tej grze jest coś więcej niż tylko jego zdrowie psychiczne.

Aaron odwrócił się i rozejrzał po restauracji. Zauważył parę z małym dzieckiem, nie więcej niż czteroletnim. Chłopczyk bawił się jakąś niebieską zabawką, którą pewnie dostał ze swoim zestawem obiadowym. Aaron od razu pomyślał o Steviem, swoim przyrodnim bracie, i ogarnął go niepokój. Przypomniał sobie ostatni raz, gdy go widział. Autystyczny siedmiolatek został porwany z ich domu przez anioła – wojownika, stojącego na czele bandy morderców, nazywających siebie Potęgami lub Strażą Anielską. Potęi chciały też uśmiercić Aarona, który okazał się nie zwyczajnym Nefilimem, ale Wybrańcem, o którym mówiła starożytna przepowiednia. Spisana tysiące lat temu, obiecywała odkupienie wszystkim upadłym aniołom.

Na początku to brzemię wydawało się Aaronowi zbyt ciężkie, ale z czasem, bardzo niechętnie, zaczął akceptować nieoczekiwane zwroty i niespodzianki, jakie przynosiło mu życie. Kamael twierdził, że każde wydarzenie stanowi część przeznaczenia, które zostało nakreślone na długo przed tym, zanim się urodził.

Chłopczyk siedzący nieopodal zakręcił małym błękitnym kapslem i – ku zachwytowi rodziców – klaskał z radością, obserwując wirującą na krawędzi stołu zabawkę.

Zgodnie z przepowiednią, ktoś taki jak Aaron miał być odpowiedzialny za to, aby wszyscy aniołowie ukrywający się na Ziemi od czasu zakończenia Wielkiej Wojny w Niebie mogli uzyskać przebaczenie i połączyć się z powrotem ze Stwórcą. To sporo, jak na osiemnastolatka z Lynn w stanie Massachusetts, ale kto ośmielałby się sprzeciwiać przeznaczeniu?

W pewnym momencie kręcący się kapsel spadł ze stołu i chłopczyk zaczął krzyczeć w panice. Aaron po raz kolejny przypomniał sobie bolesne i tragiczne wydarzenia z niedawnej przeszłości, a w uszach zadźwięczał mu rozdzierający krzyk zabieranego siłą brata.

– Myślę, że go sobie zatrzymam – powiedział wtedy Werchiel, dowódca Potęg, jakby Stevie był jakimś domowym zwierzątkiem. Na samo wspomnienie tej sytuacji w Aaronie zawrzała krew. Może i jest jakimś anielskim wybawcą, ale niczego nie pragnie bardziej niż odzyskać swojego brata. Wszystkie inne sprawy mogą zaczekać do czasu, aż Stevie będzie bezpieczny.

Chłopczyk wciąż zanosił się płaczem, a jego rodzice gorączkowo szukali zgubionej zabawki. Ojciec, chodzący wkoło na czworakach, w końcu znalazł kapsel pod sąsiednim stolikiem i przyniósł go synowi, który natychmiast przestał płakać. Mimo że twarz wciąż miał zalaną łzami, uśmiechał się szeroko. Gdyby tylko moje zadanie mogło być równie proste – Aaron westchnął ciężko.

– Chce pan keczup do tego? – usłyszał obok czyjś głos, kiedy zastanawiał się właśnie, ile jeszcze kilometrów uda im się dzisiaj przejechać. Był już zmęczony i przez krótką chwilę pomyślał, żeby nauczyć Kamaela prowadzić samochód, ale od razu porzucił tę myśl. Wyobraził sobie siedzącego za kółkiem anielskiego wojownika, który w sytuacji jakiejś niegroźnej kolizji drogowej, czy nawet stłuczki, wysiada z wozu i rozcina innego kierowcę na pół swoim ognistym mieczem.

Raptem Aaron poczuł czyjąś dłoń na ramieniu i odwrócił się. Za nim stała kelnerka z kucykiem i niewiarygodnie szerokim uśmiechem. W ręku trzymała jego zamówienie.

– Keczup? – powtórzyła pytanie.

– Mówiła pani do mnie? – Aaron zmieszał się i odebrał od niej torbę z kanapkami. – Przepraszam, jestem trochę rozkojarzony, wie pani – cały dzień w trasie i…

Nagle zamarł. Jego przybrana matka zwykła mawiać w takiej sytuacji, że czuje się tak, jakby ktoś przeszedł po jej grobie. Cokolwiek to miało znaczyć. Nigdy nie rozumiał ani nie podzielał różnych dziwnych podejrzeń, które snuła, ale akurat to powiedzenie z jakichś powodów utkwiło mu w pamięci. Aaronowi brakowało przybranych rodziców, zaszlachtowanych przez nieznającego litości Werchiela. To uczucie straty tylko potęgowało chęć odnalezienia brata. Aaron odwrócił się w stronę drzwi i zobaczył, że z baru wychodzi w pośpiechu jakiś facet, a w ślad za nim podąża dwóch innych.

Anielska natura, która towarzyszyła mu niezmiennie od dnia osiemnastych urodzin, dała teraz o sobie znać – a wraz z nią odezwały się też zmysły, wyostrzone du żo bardziej od ludzkich. W powietrzu czuć było zapach czegoś, co miało jakiś związek z mężczyznami, którzy przed chwilą opuścili restaurację. Aaron potrafił odróżnić ten zapach od aromatu rozgrzanego oleju roślinnego i grillowanego mięsa. W powietrzu czuć było silną woń przypraw. i krwi.

Aaron podziękował grzecznie, wziął torby z jedzeniem i wyszedł na zewnątrz, szybko zmierzając w stronę niebieskiej Toyoty Corolli, zaparkowanej na tyłach budynku. Widział już pysk swojego psa, który wyglądał przez tylną szybę. Gabriel zaczął szczekać radośnie, kiedy jego pan zbliżał się do samochodu. Nie dlatego, że ucieszył się na jego widok, ale dlatego, że pan wracał z jedzeniem.

– Co tak długo? – spytał pies, kiedy Aaron położył jedzenie na siedzeniu kierowcy. – Już myślałem, że nigdy nie wrócisz.

Umiejętność porozumiewania się w każdym możliwym języku, nie wyłączając także języka zwierząt, była jeszcze jednym niezwykłym przejawem anielskich talentów Aarona – a w przypadku jego czworonożnego przyjaciela mogło to okazać się zarówno błogosławieństwem, jak i przekleństwem.

– Umieram z głodu, Aaronie. – Gabriel był tak podekscytowany, że nie mógł usiedzieć spokojnie. Miał nadzieję, że w jednej z tych toreb znajdzie coś, co zaspokoi nienasycony apetyt, charakterystyczny dla labradorów.

Gabriel uwielbiał gadać, a kiedy Aaron użył swoich ponadludzkich zdolności, ratując mu życie w wypadku samochodowym, labrador nagle stał się dużo mądrzejszy i okazało się, że ma całkiem dynamiczną osobowość. Aaron kochał go jak własnego brata, chociaż zdarzało się czasem, że wolałby, aby Gabriel był t y l k o psem.

– Naprawdę, muszę coś zjeść – odezwał się pies z tylnego siedzenia.

– Nie teraz, Gabe – odpowiedział Aaron, odwracając się do potężnie zbudowanego mężczyzny, który siedział z zamkniętymi oczami na fotelu obok. – Muszę porozmawiać z Kamaelem.

Anioł zignorował go, ale Aaron mówił dalej.

– W środku, w restauracji… Jestem przekonany, że widziałem trzech aniołów, którzy wyszli tylnymi drzwiami i…

Kamael powoli odwrócił głowę i otworzył błękitne oczy, przeszywając Aarona swoim stalowym spojrzeniem.

– Dwaj z nich to Strażnicy, a ten trzeci to upadły anioł. – Kamael odchylił do tyłu obsypaną siwizną głowę i zaczął węszyć. – Z chóru Cherubinów, jak sądzę. Wiedziałem o ich obecności, kiedy zaparkowaliśmy przed tym barem.

– I nie uznałeś za stosowne mnie poinformować? – Aaron zdenerwował się. – To mogła być doskonała okazja, na którą czekamy. Oni mogli doprowadzić nas do Steviego.

Anioł przyjrzał mu się beznamiętnym wzrokiem. Los młodszego brata Aarona zdawał się zaprzątać mu umysł w minimalnym stopniu. Kamaelowi chodziło tylko o wypełnienie przepowiedni i odnalezienie tajemniczej kryjówki upadłych aniołów o nazwie Aerie.

– Musimy iść za nimi – powiedział Aaron z mocą w głosie. – To nasz pierwszy kontakt z aniołami od czasu, kiedy wyjechaliśmy z Maine.

Gabriel wsadził łeb między przednie siedzenia.

– Ale wcześniej możemy zjeść. Prawda, Kamaelu? – spytał, nie spuszczając wzroku z toreb z jedzeniem leżących na fotelu. – Nie możemy ścigać aniołów z pustymi brzuchami – zawsze to powtarzam.

Kapiąca z jego pyska ślina spadała prosto na dźwignię hamulca ręcznego.

Kamael odsunął gwałtownie rękę, żeby też nie zostać oślinionym, i wbił wzrok w psa.

– Ja nie muszę jeść – warknął, zapominając najwyraźniej o swojej słabości do frytek.

Aaron otworzył tylne drzwi i wskazał Gabrielowi, żeby wysiadł z auta.

– Chodźcie, musimy się pospieszyć, zanim ich zgubimy.

– Czy mogę dostać najpierw chociaż kilka frytek? – zapytał labrador, wyskakując z wozu na parking. – To utrzymałoby mnie przy życiu do momentu powrotu.

Aaron zignorował psa i zamknął drzwi, chcąc jak najszybciej ruszyć w pościg.

– Uważasz, że to rozsądne? – odezwał się Kamael, który również wygramolił się z samochodu. – Dawać o sobie znać w taki sposób, właśnie tutaj?

Aaron wiedział, że stawianie czoła aniołom wiązało się z pewnym ryzykiem, ale jeśli dzięki temu mogli wpaść na świeży trop jego brata, to musiał skorzystać z tej szansy.

– Strażnicy odpowiadają przed Werchielem, a to on uprowadził Steviego – odparł, mając nadzieję, że Kamael jednak zrozumie kierujące nim motywy. – Nie mógłbym żyć z myślą, że nawet nie spróbowałem dowiedzieć się, co ci trzej mogą wiedzieć na ten temat.

Kamael obszedł samochód, powoli zapinając guziki czarnej marynarki, nienaganny jak zwykle.

– Ale zdajesz sobie sprawę, że prawdopodobnie skończy się to twoją śmiercią?

– Powiedz mi coś nowego, czego jeszcze nie wiem – parsknął Aaron, odwracając się tyłem do swoich towarzy szy i podążył za anielskim zapachem, prowadzącym ścieżką wprost do gęstego lasu, który otaczał restaurację.

Bez względu na to, jak bardzo starał się o tym nie myśleć, Werchiel nie był w stanie opuścić sali lekcyjnej sierocińca przy opuszczonym kościele pod wezwaniem św. Atanazego, w której znajdował się jego więzień.

Skryty w cieniu, anielski wojownik przyglądał się skulonej postaci śpiącej w stalowej klatce i zastanawiał się, jak takie prowizoryczne więzienie jest w stanie powstrzymać tak potężne zło. Gdyby to od niego zależało, Werchiel zniszczyłby tego więźnia, ale chociaż nie chciał się do tego przyznać, nawet on nie byłby w stanie sprostać takiemu wyzwaniu. Na razie musiał się więc zadowolić klatką, do której zresztą schwytany dał się spokojnie zaprowadzić. Kiedy kwestia Nefilima i tej przeklętej przepowiedni zostanie raz na zawsze rozwiązana, wtedy Werchiel skupi się na odpowiedniej karze dla swojego więźnia.

– Czy jestem dla ciebie aż tak fascynującym gatunkiem? – odezwał się nagle głos zza krat. Więzień powoli przyjął pozycję siedzącą, opierając się o pręty. W dłoni trzymał szarą mysz i palcem wskazującym delikatnie gładził ją po łebku. – Nie pamiętam, byśmy spędzali ze sobą tyle czasu, nawet będąc w Niebie.

Werchiel przypomniał sobie na chwilę swój dom. Minął szmat czasu, od kiedy po raz ostatni widział wspaniałe, strzeliste wieże i wspomnienie ich piękna wydało mu się teraz wręcz bolesne.

– To były inne czasy – odparł lodowatym tonem. – My też byliśmy… inni.

Dowódca Potęg nagle zapragnął opuścić pomieszczenie i znaleźć się jak najdalej od tego kryminalisty, odpowiedzialnego za tyle zła. Ale w końcu został, jednocześnie wzburzony i oczarowany upadłym aniołem oraz wszystkim tym, co sobą ucieleśniał.

– Możesz nazwać mnie szaleńcem – więzień podtrzymał rozmowę, wskazując głową gdzieś poza kraty – ale nawet będąc tutaj, w niewoli, czuję, że coś się dzieje.

Werchiel mimowolnie zbliżył się do klatki.

– Mów dalej.

– Wiesz, jak to jest, kiedy nadciąga letnia burza. Kiedy powietrze napełnia się energią, która przepowiada nadejście czegoś wielkiego. Tak właśnie się teraz czuję. Zanosi się na coś naprawdę dużego. – Więzień nie przestawał głaskać myszy, oczekując jakiegoś potwierdzenia ze strony swojego rozmówcy. – Co ty o tym sądzisz, Werchielu? Zbiera się na burzę?

Werchiel nie omieszkał się pochwalić. Jego plan już prawie się ziścił i czuł się bardzo pewny siebie.

– To nie burza, ale biblijny potop – powiedział, odwracając się do pojmanego plecami. – Kiedy Nefilim, ten Aaron Corbet, zostanie wreszcie pokonany, nadejdzie czas wielkich zmian. – To mówiąc, podszedł do prowizorycznie zasłoniętego okna i wyjrzał przez nie. Mimo iż nad Nową Anglią panowała właśnie noc, on widział wszystko tak, jakby był środek dnia.

– Kiedy powiernik tej bluźnierczej przepowiedni spocznie martwy u moich stóp, a wszyscy ci przestępcy i renegaci Wielkiej Wojny znajdą się na krawędzi rozpaczy, wiedząc, że Pan nie zamierza im przebaczyć, wtedy zostaną wytropieni, jeden po drugim – i zabici! – Werchiel odwrócił się od okna, żeby popatrzeć na swoją zdobycz.

– To właśnie czujesz w powietrzu, Synu Poranka. Triumf Potęg – mój triumf!

Więzień podniósł mysz i delikatnie ucałował ją w mały szpiczasty pyszczek.

– Skoro tak twierdzisz. Ale szczerze mówiąc, nie wydaje mi się. Myślałem raczej o czymś bardziej wyjątkowym – powiedział. Mysz trąciła go nosem w policzek i pojmany zachichotał cicho, zaskoczony tym nagłym przypływem uczuć.

Werchiel podszedł do klatki. Na jego bezbarwnych ustach pojawił się zimny uśmiech.

– A czy może być coś bardziej wyjątkowego od Nefili ma umierającego na rękach swojego rodzeństwa? – spytał więźnia z okrucieństwem w głosie. – Nie cofniemy się przed niczym, by go zniszczyć.

Więzień pokręcił głową z dezaprobatą.

– Chcecie posłużyć się tym dzieciakiem, żeby zabić jego brata. To okrutne, Werchielu – nawet dla kogoś o takiej reputacji jak moja.

Anioł uśmiechnął się, mile połaskotany tym specyficznym komplementem.

– To dziecko było upośledzone, stanowiło brzemię dla świata, w którym się urodziło – do chwili, w której ja poddałem je przemianie i stworzyłem w ten sposób potężną broń, która ma tylko jeden cel: zabić Nefilima i wszystkie przeklęte ideały, jakie sobą reprezentuje. – Werchiel zrobił krótką pauzę dla wzmocnienia dramaturgii wypowiedzi, studiując przy tym niepokój, który zagościł na twarzy pojmanego anioła. – Twierdzisz, że jest to okrutne? Aby zakończyć ten konflikt raz na zawsze, muszę stosować najokrutniejsze z możliwych środków.

Mysz wypróżniła się na dłoń więźnia, który wytarł palce w gruby, brązowy habit.

– Co czyni tego Nefilima – tego Aarona Corbeta – tak szczególnym, w porównaniu z tysiącami innych, których zgładziłeś w ciągu wieków?

Werchiel przypomniał sobie bój, jaki stoczył z tym niedoszłym zbawicielem, anielskie symbole, zdobiące jego ciało, czarne skrzydła, które unosiły go w powietrzu, i olbrzymią waleczność, którą się odznaczał.

– Nie ma w nim nic specjalnego. – Uśmiechnął się szyderczo. – I trzeba to pokazać tym, którzy wierzą, że to on ma ich ocalić.

Werchiel po raz kolejny powrócił myślami do powietrznej bitwy, jaką stoczyli w burzy, którą sam wywołał, i do ognistych mieczy, przecinających powietrze. To miało być śmiertelne uderzenie, jednym ciosem gorejącego ostrza miał zdjąć głowę z ramion tego bluźniercy. I wtedy, w sposób zupełnie niewytłumaczalny, w Werchiela uderzyła błyskawica z nieba, a on runął na ziemię, płonąc jak pochodnia. Rany na jego ciele jeszcze się nie zagoiły, a ciągły ból przypominał mu o Nefilimie i stawce, o jaką toczyła się ta walka.

– Jego śmierć – kontynuował – będzie dowodem na to, że przepowiednia to kłamstwo, a Pan nie zamierza nikomu przebaczyć.

Więzień oparł kędzierzawą głowę o żelazne kraty swojego więzienia, a mysz ułożyła mu się na kolanach.

– Dlaczego ta przepowiednia tak cię trapi? – spytał.

– Czemu rozgrzeszenie po tylu tysiącleciach wydaje ci się czymś strasznym?

Werchiel poczuł, jak wzbiera w nim gniew. Rozwinął potężne skrzydła, podnosząc pył z ziemi i wachlując zatęchłe powietrze.

– Bo to jest zniewaga dla Boga! Ci, którzy wystąpili przeciwko swojemu Stwórcy, powinni ponieść zasłużoną karę za swoje winy, a nie doczekać przebaczenia.

Więzień zamknął oczy.

– Ale pomyśl, Werchielu, czy nie byłoby wspaniale zerwać wreszcie z niechlubną przeszłością? – Na ustach mężczyzny zagościł błogi uśmiech, który znów przypomniał Werchielowi, jak kiedyś było w Niebie i jak wiele wszyscy stracili. – Kto wie, może nawet poprawiłaby ci się od tego cera? – dodał więzień.

Ta myśl już wcześniej przeleciała Werchielowi przez głowę. Być może niegojące się rany były dowodem na to, że Stwórcy nie podobały się jego czyny. Ale sugerowanie tego przez kogoś tak nikczemnego i podłego, zabrzmiało jak oszczerstwo i przekraczało granice cierpliwości Werchiela. Dowódca Potęg rzucił się wściekle i doskoczywszy do klatki, złapał za żelazne pręty.

– Jeżeli naraziłem się na gniew naszego Stwórcy, to tylko z powodu tego, czego jeszcze nie udało mi się zrobić, a nie tego, co już uczyniłem. – Werchiel poczuł, jak jego moc wędruje w dół ciała, spływając na ramiona, a potem do dłoni. – Nie udało mi się pokonać Nefilima, ale zrobię wszystko, by naprawić ten błąd.

Metalowe pręty rozbłysnęły pomarańczowym światłem niebiańskiego ognia, tak że więzień cofnął się na środek klatki. Jego habit i podeszwy sandałów zaczęły się tlić.

– Ja na to zasłużyłem – powiedział z determinacją w stalowych oczach. – Ale on nie.

To mówiąc, wyciągnął dłoń z myszą w stronę Werchiela i podszedł do prętów klatki, które rozgrzały się już do czerwoności. Zdecydowanym ruchem wysunął rękę na zewnątrz, upuszczając na ziemię mysz, która natychmiast uciekła i skryła się w cieniu. Rękaw habitu więźnia zapłonął żywym ogniem.

– Cóż za wzruszająca scena – uśmiechnął się Werchiel, który wciąż ładował pręty klatki swoją nieziemską mocą. – Napełnia mnie to nadzieją, kiedy widzę, jak anioł twojego pokroju poświęca tyle uwagi jednej z najmniejszych istot, stworzonych przez Boga.

– To się nazywa współczucie, Werchielu – więzień odparł przez zaciśnięte zęby; jego skromne odzienie płonęło. – Jedna z tych Boskich cech, której tobie zawsze brakowało.

– Jak śmiesz! – ryknął Werchiel, szarpiąc za żelazne pręty klatki, która emanowała już oślepiającym białym blaskiem. – Jestem tym wszystkim, czym jest nasz Stwórca. Wyrazem i świadectwem Jego Boskiej chwały na Ziemi.

Ogarnięty płomieniami więzień upadł w klatce. Kiedy zwijał się z bólu na rozgrzanej ziemi, z jego poczerniałej skóry wzbijały w niebo kłęby tłustego dymu.

– A co, jeśli to wszystko prawda? – spytał niewiarygodnie spokojnym głosem. – Co, jeśli… to część Jego planu?

– Bluźnierstwo! – wrzasnął anioł, płonąc tak wielkim gniewem, że pręty klatki z każdą sekundą stawały się coraz jaśniejsze – i coraz bardziej gorące. – Naprawdę uważasz, że Pan mógłby przebaczyć tym, którzy poddawali w wątpliwość Jego Boską władzę?

– Słyszałem, że niezbadane są wyroki Boskie – odparł szyderczo więzień, spękanymi od gorąca ustami.

Tymczasem Werchiel napawał się cierpieniem swojego wroga.

– A co, jeśli to prawda, Poranna Gwiazdo? Może ta cała przepowiednia jest wyłącznie intrygą, wymyśloną przez Boga w jego niezmierzonej przenikliwości? Naprawdę sądzisz, że i tobie należy się przebaczenie?

Płonący więzień zwinął się w kłębek i znieruchomiał, lecz nadal był w stanie mówić: – Jeżeli wierzę w przepowiednię… to mój los znajduje się w rękach Nefilima, nieprawdaż?