Tytuł oryginału: Forget you

Wydanie pierwsze, Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2013

Copyright for the Polish edition © 2013 by Wydawnictwo Jaguar

Korekta: Urszula Przasnek

Skład i łamanie: ALINEA

Projekt okładki: Joanna Wasilewska

Zdjęcie na okładce © Yuri Arcurs – Fotolia.pl

ISBN 978-83-7686-197-5

Copyright © 2010 by Jennifer Echols

Adres do korespondencji:

Wydawnictwo Jaguar Sp. Jawna

ul. Kazimierzowska 52 lok. 104

02-546 Warszawa

www.wydawnictwo-jaguar.pl

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Spis treści

- Podziękowania

- 1

- 2

- 3

- 4

- 5

- 6

- 7

- 8

- 9

- 10

- 11

- 12

- 13

- 14

- 15

- 16

- 17

- Przypisy

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Podziękowania

Dziękuję wszystkim czytelnikom, którym spodobała się Dziewczyna, która chciała zbyt wiele i polecili ją znajomym. To Wam poświęcam tę książkę.

Dziękuję mojej redaktorce Jennifer Heddle, agentce literackiej Nicole Kenealy, rodzinie i przyjaciołom, którzy wspierali mnie podczas pisania, Marleyowi Gibsonowi, Leanne Cianfrini oraz Alanowi i Tammy Stimsonom a także – jak zawsze – moim krytykom, Victorii Dahl i Catherine Chant, dzięki którym nie zatonęłam.

1

Każdy dobry pływak może wam opowiedzieć historię o tym, jak kiedyś omal nie utonął. Oto moja wersja:

Późnym czerwcowym popołudniem wracałam do domu z sezonowej pracy w należącym do mojego taty Akwaparku Clyde’a, kiedy zadzwoniła komórka, a na ekranie wyświetliło się imię Brandona. Wiedział, że nigdy nie odbieram telefonu, kiedy prowadzę. Tyle, że wszyscy pracownicy Akwaparku Clyde’a dowiedzieli się dzisiaj, że mój tata zrobił dziecko dwudziestoczteroletniej menedżerce z działu HR. To oznaczało, że wiedzieli o tym także moi znajomi, ponieważ załatwiłam pracę w akwaparku Brandonowi i całej siedemnastoosobowej drużynie pływackiej – całej, z wyjątkiem Douga Foxa.

Mój tata wcześniej wyszedł z pracy – zapewne po to, żeby powiedzieć o wszystkim mamie, zanim dowie się z innego źródła. Skoro Brandon chciał teraz ze mną rozmawiać, prawdopodobnie chodziło o coś ważnego. Może miało to jakiś związek z moimi rodzicami?

Zatrzymałam zdezelowanego garbusa na podjeździe przed moim domem, pomiędzy mercedesem taty i przyjaznym dla środowiska autem hybrydowym mamy, i zgasiłam silnik. Garbus nie miał klimatyzacji, a florydzki upał dawał się wytrzymać podczas jazdy, kiedy byłam jeszcze wilgotna po wyjściu z wody. Teraz moje bikini pod T-shirtem i szortami wyschło, słońce prażyło, a żar wpełzał przez otwarte okna jak niebezpieczny, nieobawiający się ludzi drapieżnik i przygniatał moją pierś.

Podniosłam komórkę i nacisnęłam przycisk, żeby oddzwonić do Brandona.

– Zoey? – zapytał.

– Cześć, słońce. Coś się stało?

– Jasne! – wykrzyknął. – Chyba mnie zabijesz. Pamiętasz, jak podczas lunchu opowiadałem ci o Clarissie?

– O kim? – Kiedy rozmawialiśmy podczas lunchu, byłam kompletnie rozkojarzona. Dopiero co poznałam najświeższe nowiny o Ashley.

– O Clarissie, tej brunetce pracującej przy Tropikalnej Zjeżdżalni. Jest w college’u, ale poradziłaś mi, żebym mimo to spróbował się z nią umówić.

– Fakt. – Nie mogłam uwierzyć, że dzwonił w takiej sprawie. Zostaliśmy przyjaciółmi, ponieważ umiałam cierpliwie go wysłuchiwać i udzielałam mu porad w sprawach sercowych, ale chyba mógł się domyślić, że to nie jest odpowiedni moment?

– No więc zaprosiłem ją, a ona się zgodziła, ale potem jej starsza siostra przyjechała po nią po pracy i rany, Zoey, nie masz pojęcia, jaka z niej laska. Nie wiem, ile jest ode mnie starsza, chyba skończyła już college. To jednak trochę poza moim zasięgiem. Ale pomyślałem, że może umówię się z Clarissą raz, odczekam kilka tygodni dla pewności, a potem spróbuję wystartować do jej siostry. Co o tym myślisz?

– Myślę, że pójdzie siedzieć za seks z nieletnim.

Roześmiał się krótko.

Nastąpiła chwila ciszy, a ja uświadomiłam sobie, jak wrednie zabrzmiał mój komentarz. Szczerze, ale jednak wrednie. W tym momencie nie byłam w stanie przekomarzać się po przyjacielsku.

– Brandon, możemy pogadać później? – zapytałam. – Siedzę przed domem, a mój tata pewnie właśnie mówi mamie o Ashley.

– Aha. – Głos Brandona brzmiał tak, jakby naprawdę zapomniał o krążących dzisiaj w pracy plotkach. – Boisz się?

– Ja… – Popatrzyłam na drzwi frontowe. – Nie, chyba byłam na to przygotowana, wszyscy od otwarcia akwaparku w maju gadali o moim tacie i Ashley. W sumie ulżyło mi, że to nie ja musiałam powiedzieć o tym mamie. – Podniosłam dłoń i podziwiałam gładkie, idealnie polakierowane paznokcie na tle podniszczonej kierownicy. – Jestem okropna, prawda?

– Zoey, ty nigdy nie mogłabyś być okropna.

Tym pojedynczym zdaniem Brandon sprawił, że moje serce na nowo zmiękło. Był playboyem, ale w gruncie rzeczy pozostawał naprawdę uroczym facetem i dobrym przyjacielem. Wiedział, jak sprawić, żebym poczuła się lepiej.

Pożegnałam się z nim i stanęłam na podjeździe. Oczywiście nawet tutaj słyszałam głosy rodziców. Spieszyłam się do domu, żeby wspierać mamę, ale teraz pragnęłam tylko zapomnieć o tym, jak wrzeszczą na siebie o zdradzie i rozwodzie. Myślałam, że będę siedzieć jak na szpilkach aż do momentu kulminacji tego przedstawienia, ale teraz, kiedy już wiedziałam, że nie będzie happy endu, przestało mnie ono interesować.

Zamiast wejść do domu, obeszłam go, zrzuciłam po drodze T-shirt i szorty, a potem także klapki i ściągnęłam gumkę z włosów. Wybiegłam na plażę.

Na horyzoncie zbierały się ciemne chmury burzowe. Zazwyczaj plaża przy moim domu, położonym w północnej części Florydy, była pogodna, z miękkim białym piaskiem pod stopami, otoczona mieliznami zatrzymującymi ostre odłamki muszli. Dzisiaj porywisty wiatr niósł piasek, który chłostał moje nogi, a w oddali widziałam czerwone flagi na kąpieliskach przy hotelach, ostrzegające przed wysoką falą i silnymi prądami podczas odpływu. Te flagi były dla turystów, nie dla mnie.

Wskoczyłam z pluskiem do wody – ocean miał wyższą temperaturę od powietrza, a ciepły prąd kojąco opływał moje kończyny i grzał ciało pod kostiumem. Fale były wysokie z powodu nadciagającej burzy, ale ja czułam się od nich silniejsza. Płynęłam w poprzek nich, na głębszą wodę, żeby się zmęczyć. Miałam nadzieję, że dzieki temu uda mi się wieczorem zasnąć. Daleko od plaży zrobiłam nawrót, odbijając się od wyimaginowanej ściany, i popłynęłam z powrotem do brzegu.

Zaskoczyła mnie fala, która załamała się nad głową, napełniając mi usta solą i spychając mnie w dół. Zimny prąd owinął się wokół moich kostek i pociągnął za sobą, aż kolanami otarłam się o piasek na dnie oceanu.

Wybiłam się w stronę powierzchni, choć tych kilka gwałtownych ruchów nogami kosztowało mnie wszystkie moje siły. Jeśli zdołam wydostać się na powierzchnię i utrzymać na niej, będę mogła prześlizgnąć się po grzbietach fal, płynąc równolegle do brzegu, aż uda mi się uciec od prądu, który próbował pociągnąć mnie w głębinę.

Wynurzyłam się na zimne powietrze, ale kiedy już miałam odetchnąć, zalała mnie kolejna fala. Wykasłałam wodę i walcząc z potrzebą zrobienia wdechu, przeturlałam się po dnie.

Z siłą, której istnienia sama nie podejrzewałam, odepchnęłam się, wybijając na powierzchnię. Zamierzałam przedrzeć się przez wodę, wynurzyć i wziąć ten oddech, którego nie zdążyłam zaczerpnąć wcześniej.

Powierzchni nie było tam, gdzie się jej spodziewałam, a ja nie mogłam dłużej walczyć z przymusem wciągnięcia w płuca oceanu. W tym momencie zrozumiałam, że niedługo umrę.

Ocean wyrzucił mnie w powietrze jak śmieć.

Zaczerpnęłam głęboki, długi oddech i zaczęłam poruszać rękami i nogami, zanim jeszcze spadłam z powrotem do wody. Wiedziałam, że prąd niedługo się o mnie upomni. Nie traciłam sił na wołanie o pomoc, ponieważ plaża była pusta, ratownicy nie pilnowali prywatnej części, a znaki ostrzegały „Wchodzisz do wody na własne ryzyko”. Nawet gdyby ktoś mi się rzucił na pomoc, byłby to jakiś lekkomyślny pływak bez deski ratowniczej, prąd wciągnąłby nas oboje, a wszystko to byłaby moja wina. Przecież sama byłam ratowniczką.

Płynęłam, dopóki byłam w stanie płynąć, a potem płynęłam dalej.

W końcu wydostałam się poza zasięg prądu, stanęłam na dnie, pobrnęłam przez wodę na brzeg i padłam na piasek plaży w momencie, kiedy nade mną rozpętała się burza. Ulewa przygniotła mnie do piasku i wodorostów.

Bardzo długo leżałam, zaciskając oczy pod naporem kropli deszczu i ciężko oddychając. Udało mi się. Mogłam myśleć tylko o sobie i cieszyć się, że żyję. W końcu powlokłam się do domu w strugach zimnego deszczu.

Jednakże trzy miesiące później, kiedy moja mama spróbowała popełnić samobójstwo, uświadomiłam sobie, że należało to potraktować jako ostrzeżenie. Kiedy wróciłam do domu i usłyszałam kłócących się rodziców, powinnam była zostać i wesprzeć mamę, zamiast uciekać do wody jak nastolatka z problemami. Gdybym umiała się nią lepiej zaopiekować, kiedy mnie potrzebowała, mogłabym wszystkiemu zapobiec.

Mały odprysk pojawił się na różowym lakierze na czubku paznokcia palca wskazującego, w najbardziej widocznym miejscu. Potarłam go kciukiem z nadzieją, że nikt nie zauważy, dopóki tego nie poprawię. Mama zawsze kładła mi w głowę, że wygląd ma ogromne znaczenie, ponieważ silniejsi ludzie zaatakują cię mimo wszystko, ale słabszych zniechęcisz do konfrontacji, jeśli będziesz sprawiać wrażenie osoby zamożnej, eleganckiej i pozbieranej.

Po drugiej stronie poczekalni przy oddziale ratunkowym usłyszałam znajomy, chociaż przytłumiony głos – głos, który pamiętałam ze szkoły. Oderwałam wzrok od paznokci i zobaczyłam w holu sylwetkę Douga Foxa, wyraźnie się odcinającą na tle ciemności na dworze.

Doug zawsze wyglądał super, z czarnymi włosami, które nigdy nie płowiały pod wpływem chlorowanej wody, soli i słońca, i z oczami w przedziwnym, jasnym, zielonobłękitnym kolorze, dokładnie takim, jaki miała woda w oceanie. Te urzekające oczy, obramowane długimi czarnymi rzęsami, kontrastowały z opaloną twarzą i mogłam zrozumieć, dlaczego słynął z nich wśród dziewcząt w moim liceum. Chłopak z ego tak rozdętym jak Doug, nie zasługiwał na takie oczy.

W tym roku miałam z nim mnóstwo zajęć, należeliśmy też do jednej drużyny pływackiej. A poza tym nienawidził mnie i był ostatnią osobą, jaką chciałam zobaczyć w momencie, kiedy lekarze powiedzieli mi, że mama przeżyje, ale nie wiedziałam jeszcze, co będzie się teraz działo.

Instynktownie schyliłam głowę, co niewiele by pomogło, gdyby spojrzał w moją stronę, ponieważ włosy nie zasłoniłyby mi twarzy – dalej miałam je związane w koński ogon. Tak samo jak kilka godzin temu, kiedy wróciłam z pracy, weszłam do upiornie cichego mieszkania, które zajmowałam z mamą, i znalazłam ją. Tak czy inaczej Doug i ja znaliśmy się od wieków, więc poznałby mnie natychmiast, a włosy zasłaniające twarz niewiele by zmieniły.

Nie patrzył jednak na mnie. Rozmawiał z policjantem, który odebrał telefon, kiedy zadzwoniłam pod 112, został potem w mieszkaniu, kiedy siedziałam przy łóżku mamy, trzymałam ją za rękę i czekałam na przyjazd karetki, i nie opuścił mnie nawet teraz. Mój tata był pół godziny drogi stąd, w Destin, gdzie razem z Ashley kupował na wyprzedaży meble do pokoju dziecięcego. Zjawił się kwadrans temu, wpadł przez szpitalne drzwi i zniknął w tajemniczych korytarzach, do których nieletnia, taka jak ja, nie miała wstępu. Przez cały ten czas policjant siedział ze mną w pustej poczekalni. No dobrze, właściwie nie ze mną, ale naprzeciwko mnie. Nie na tyle blisko, żeby pogadać albo po przyjacielsku pocieszyć, ale na tyle, żeby w razie czego móc mnie ochronić. Po prostu był pod ręką.

Teraz stał w holu z Dougiem, który podał mu torbę z logo miejscowej restauracji z owocami morza. W tym momencie uświadomiłam sobie, że tym policjantem jest starszy brat Douga, Cody Fox, podobnie jak Doug wielbiony przez dziewczyny z mojej szkoły. Doug po prostu przywiózł bratu obiad, ponieważ zatrzymałam go tak długo, że nie zdążył na posiłek w domu.

Rozmawiali ściszonymi głosami i Doug w końcu popatrzył na mnie. Na pewno właśnie się dowiedział, co zrobiła moja mama.

Odwróciłam głowę. Drzwi na oddział ratunkowy były białe, podobnie jak ściany w poczekalni, a podłogę wyłożono białymi kafelkami w szare cętki.

Nie mogłam znieść tego widoku, więc znowu popatrzyłam w stronę holu. Noc była czarna, Cody Fox miał na sobie ciemny mundur, a Doug odrzucił czarne włosy z zielonych oczu, których spojrzenie przeszyło mnie nawet z takiej odległości. Powiedział coś do brata i zrobił krok w moim kierunku.

Boże, czy moja sytuacja nie była dostatecznie okropna nawet bez obecności Douga? Miałam wrażenie, że szok towarzyszący znalezieniu mamy odebrał mi energię życiową na najbliższe kilka lat, ale moje serce dalej pracowało, uderzając boleśnie w piersiach. Czekałam, co takiego powie Doug, żeby pogorszyć mój nastrój.

Drzwi oddziału ratunkowego otworzyły się gwałtownie i uderzyły z łoskotem o ścianę, a potem zamknęły z powrotem. Tata podszedł do mnie, mimo czterdziestu siedmiu lat wciąż umięśniony i wysportowany, z przystojną twarzą, którą w tym momencie wykrzywiała wściekłość. Wcisnęłam się głębiej w plastikowe siedzenie, przestraszona, że jest wściekły na mnie.

Może był wściekły na świat, który pozwolił, by jego była żona tak nisko upadła, albo, jeszcze lepiej, wściekły na siebie. Jadąc tutaj ze sklepu meblowego uświadomił sobie, że zawiódł, a teraz zjawił się, żeby nam pomóc. To prawda, Ashley była w czwartym miesiącu ciąży z jego dzieckiem, ale nasza rodzina poradzi sobie z tym, a on wróci do mamy.

Usiadł koło mnie. Marszczył ze złością brwi, ale kiedy otworzył usta, byłam pewna, że powie wszystko to, co przez całe lato pragnęłam usłyszeć.

– Nikomu ani słowa – warknął.

Zamrugałam oczami. Mój mózg rozważał różne scenariusze, obsadzając go w roli bohatera, ale w końcu się poddał. Żaden bohater nie zacząłby przemowy do córki od rozkazu, żeby była cicho.

– Nikomu… Jak to…? – zająknęłam się.

– Zabierają ją do wariatkowa w Fort Walton – przerwał mi. – Jak dobrze pójdzie, napchają ją prochami i za sześć tygodni będzie z powrotem w pracy. Jeśli chcesz rozgadać po całym mieście, że jest stuknięta, i zrujnować jej karierę, to proszę bardzo.

Starałam się usłyszeć w jego głosie ból i żal z powodu tego, co zrobiła moja mama, wstyd za to, że przyłożył się do tego, że znalazła się w takim stanie. Na pewno za jego bezlitosnymi słowami musiały się kryć takie uczucia.

Ale słyszałam tylko złość i wstyd na myśl o tym, że jego kumple i partnerzy w interesach mogliby plotkować o nim i jego życiu jak z tabloidów. Oraz strach, że mama straci pracę i będzie musiał z dochodów z akwaparku utrzymywać dwie rodziny, a nie jedną.

– Nie piśniesz o tym nawet tym swoim bliźniaczkom, jasne? – Tata pochylił się i popatrzył mi prosto w oczy. Po raz pierwszy od wejścia tutaj znalazł się tak blisko mnie, ale nie po to, żeby mnie przytulić. Naruszał moją prywatną przestrzeń, żeby podkreślić, że nie wolno mi wygadać sekretu nawet najlepszym przyjaciółkom.

Wstał, nie czekając na moją odpowiedź.

– Nie ruszaj się stąd – warknął. Nie patrzył na mnie, ale uznałam, że do mnie się zwraca, ponieważ byłam jedyną osobą w poczekalni. Skierował się do holu.

O Boże, on pewnie spróbuje zastraszyć Cody’ego Foxa i zmusić go do zachowania milczenia, ale nie ma pojęcia, kim jest Doug ani jak mało obchodzą go inni ludzie. Żadna pogróżka mojego taty nie zdoła uciszyć Douga, jeśli uzna, że rozpowszechnienie informacji o mojej matce mogłoby mnie zranić. Doug pewnie uważałby, że w ten sposób zrujnuje moje życie, ale tak naprawdę zrujnowałby życie mojej matki. Nawet gdy dojdzie do siebie po tym załamaniu nerwowym, nie na wiele jej się to przyda, jeśli straci klientów, pracę i szacunek, jakim się dotąd cieszyła.

Wyobraziłam sobie to wszystko, gdy tata otworzył gwałtownie szklane drzwi do holu i wtargnął w prywatną przestrzeń Cody’ego Foxa, ale nie mogłam zrobić nic, żeby go powstrzymać. Zielone oczy Douga rozszerzyły się, kiedy tata groził jego bratu. Nie słyszałam dokładnie słów, ale zza szklanych drzwi doleciało do mnie „i będziesz mógł się pożegnać z pracą”. Odwróciłam się od czarnego prostokąta nocy i wbiłam wzrok w białe drzwi oddziału ratunkowego. Kciukiem natrafiłam na odprysk lakieru na paznokciu, więc zaczęłam go pocierać – nie musiałam patrzeć, żeby upewnić się o jego istnieniu.

Skrzypnęły otwierające się drzwi holu.

– Zoey?! – zawołał mój tata. – Idziemy.

Tylko on stał w progu drzwi prowadzących w ciemność – najwidoczniej przepędził już Douga i Cody’ego.

Machnęłam ręką w kierunku drzwi oddziału. Wydawało mi się, że zrozumie, o co mi chodzi, ale kiedy podniósł pytająco brwi, uświadomiłam sobie, że nawet to muszę mu wyjaśnić. Nie chciałam zostawiać mamy. Otworzyłam usta, ale nie znalazłam odpowiednich słów.

– Tak czy inaczej nie pozwolą ci się z nią zobaczyć – powiedział tata. – Ani tu, ani w wariatkowie. Twierdzą, że trzeba chronić cię przed nią i chronić ją przed tobą, ma się wyrwać z dotychczasowego środowiska. Pozwolą jej zadzwonić, kiedy będzie mogła się z tobą zobaczyć.

Jego słowa potwierdziły moje najgorsze podejrzenia. Obwiniałam się, ale miałam nadzieję, że to reakcja zrozumiała w tych okolicznościach i w gruncie rzeczy irracjonalna. Jak się okazuje, nie była irracjonalna – nawet szpital psychiatryczny obarczał mnie winą za to, co zrobiła moja matka. Nie chciałam w to wierzyć, ale miałam wrażenie, że lecę w przepaść i nie mam się czego złapać, poza jedną rzeczą.

– Kiedy tu przyjechałam, powiedzieli mi, że mogłabym porozmawiać ze szpitalnym psychologiem o tym, co się stało – wyszeptałam.

– Nie potrzebują cię, żeby zdiagnozować twoją matkę – warknął tata.

– Chodzi… – przełknęłam ślinę. – Chodzi o mnie. Żeby porozmawiać o mnie.

Westchnął z irytacją i oparł się barkiem o szklaną ścianę holu.

– Czyli ty też uważasz, że jesteś trzepnięta? Nie pójdziesz do żadnego psychoświra, sama widzisz, jak świetnie pomogli twojej matce. Dadzą ci tylko jakieś prochy, które będziesz mogła później przedawkować. Są tak samo stuknięci, jak ich pacjenci. Idziemy.

Wstałam i dopiero w tym momencie poczułam, jak bardzo zdrętwiałe mam plecy i jak długo musiałam siedzieć na krześle, wpatrując się w zamknięte drzwi oddziału ratunkowego. Poszłam za tatą przez hol i na zewnątrz budynku.

Nie musieliśmy iść daleko, ponieważ zaparkował mercedesa na miejscu dla niepełnosprawnych tuż przed drzwiami. Tylne siedzenie wypełniały pudła z roześmianymi bobasami na etykietach: dziecięce krzesełko, kołyska. Wsiadłam do samochodu i zaczęłam sama ze sobą kłócić się w myślach.

Nie chciałam wierzyć, że mój tata może mieć rację. Mama nie przedawkowała leków od psychiatry, tylko pigułki nasenne, które zapisał jej zwykły internista. Nigdy nie była u psychiatry, być może dlatego, że tata miał o nich takie zdanie. Podsłuchałam, że w czasie jednej z ich kłótni na wiosnę powiedział do niej coś podobnego, jak teraz do mnie.

Mogłabym mu o tym powiedzieć, ale wiedziałam, że nie będzie mnie słuchać ani odrobinę bardziej niż wcześniej mojej mamy. Normalnie nie potrafiłabym przejść do porządku dziennego nad takim przemilczeniem prawdy i próbowałabym za wszelką cenę znaleźć jakiś sposób na przekazanie tego tacie tak, żeby mnie wysłuchał i zrozumiał. Dzisiaj to wszystko wyślizgiwało mi się, jakbym została porwana przez prąd morski.

W myślach wróciłam do sypialni matki w naszym mieszkaniu i starałam się wszystko ogarnąć. Nie mogłam zrobić sztucznego oddychania, ponieważ oddychała, i nie mogłam zrobić masażu serca, ponieważ jej serce nadal biło, chociaż bardzo słabo. Jak jeszcze mogłam pomóc? Na przykład w ten sposób, że kiedy przyj edzie pogotowie, powiem im dokładnie, co zażyła. Trzymałam przy uchu komórkę, ponieważ operator spod 112 poprosił, żebym się nie rozłączała, i poszłam do łazienki, gdzie w koszu znalazłam buteleczkę po jej tabletkach. Pustą buteleczkę.

– Nie zamierzasz się ruszyć? – zapytał tata.

Spojrzałam na niego i zobaczyłam, że przegląda coś na komórce. Zatrzymał się przed naszym mieszkaniem, pomiędzy autem hybrydowym matki a moim sfatygowanym garbusem. Wiedziałam, że właśnie kupił Ashley kabriolet BMW, ale ja jeździłam tym starociem, ponieważ musiałam płacić za samochód, ubezpieczenie i benzynę z pieniędzy zarobionych w Akwaparku Clyde’a. Powiedział mi, że problemem mojej matki jest to, że dorastała jako rozpieszczona księżniczka.

– W sumie będę musiał ci pomóc – powiedział, nie odrywając się od komórki. – Musisz wszystko zabrać, bo nawet jak ją wypuszczą, sąd nie pozwoli ci z nią mieszkać. Pewnie nieprędko tu wrócisz. – Otworzył bagażnik, który miał zmieścić cały mój dobytek, i wysiadł z samochodu.

Poszłam w jego ślady. To był najładniejszy apartamentowiec w całym mieście, co niewiele znaczyło, ponieważ każdy, kto mógł sobie na to pozwolić, miał własny dom, a z wynajmowanych mieszkań korzystali głównie przyjezdni. Dorodne palmy zasłaniały spłowiałe drewniane ściany, ale ogromny klimatyzator wypełniał letnią noc buczeniem, a zza ogrodzenia było czuć smród zbiorczego śmietnika.

Mój tata także zwrócił uwagę na ten zapach, z obrzydzeniem marszcząc nos, kiedy czekał na mnie przed samochodem. Zastanawiałam się, dlaczego nie idzie do mieszkania, i w tym momencie przypomniałam sobie, że nie miał klucza. Wyjęłam własny klucz z kieszeni, ale nawet wtedy się nie ruszył. Mieszkałam tu od trzech miesięcy, a on nadal nie znał dokładnego adresu.

Złość na niego dodała mi sił, więc przeszłam chodnikiem i wsadziłam klucz w zamek. Teraz musiałam go jeszcze obrócić i wejść do środka.

Tata mnie obserwował, a ja nie mogłam mu pokazać, że się waham. To jeszcze pogorszyłoby sytuację mamy – gdybym przyznała tacie, że przez to, co zrobiła, stała się gorszym człowiekiem i zasłużyła na jego pogardę. Popchnęłam drzwi i zapaliłam światło.

Przynajmniej wnętrze było idealnie czyste, takie jak je zostawiłam. Nie sprawiało wrażenia mieszkania osoby chorej psychicznie. Jednakże z punktu widzenia mojego taty standardowe umeblowanie wynajmowanego apartamentu musiało oznaczać, że moja matka stoczyła się na dno. Nie chciałam, żeby się rozglądał po kątach i oceniał nas na tej podstawie.

Odwróciłam się do niego.

– Może pooglądasz telewizję i zaczekasz na mnie? To nie potrwa długo. Zrobić ci coś do picia?

Jęknął z irytacją, wyszedł na zewnątrz i sięgnął do kieszeni po papierosy – dziwny nałóg, w który popadł w maju, kiedy otworzył akwapark na nowy sezon i zatrudnił Ashley.

Obserwowałam tatę, dopóki nie zamknęły się za nim drzwi, a potem przebiegłam przez mieszkanie, sprawdzając jeszcze raz, czy panuje w nim odpowiedni porządek. Kiedy mijałam biurko mamy w salonie, zauważyłam jej list pożegnalny, najbardziej oczywisty objaw choroby psychicznej: Zoey, nie byłam w stanie przetrwać kolejnego dnia. Kocham cię. Mama. Gdybym schowała go do szuflady biurka, chowałabym tym samym mamę, więc ułożyłam go równiutko w rogu biurka. Tak jak wcześniej.

W kuchni zajrzałam do lodówki – zamierzałam wynieść na śmietnik wszystko, co mogłoby się popsuć, żeby mama nie musiała po powrocie zaczynać od sprzątania. Ze zdziwieniem zobaczyłam, że w środku nie ma żadnych owoców ani mleka. Mama musiała już się tym zająć.

W łazience zebrałam swoje kosmetyki, zostawiając te należące do mamy. W sypialni wygarnęłam rzeczy z szafy i szuflad, po czym wepchnęłam je do dwóch walizek. Początkowo wybierałam tylko letnie ciuchy, ale potem dołożyłam lekką kurtkę na wypadek, gdybym dalej mieszkała z ojcem, gdy wieczory staną się chłodniejsze. Kiedy wyciągnęłam spod łóżka pudło ze swetrami, zagapiłam się na wełnę i kaszmir, a serce zaczęło mi się tłuc w panice. Zastanawiałam się, jak długo mama będzie nieobecna, co będzie robić w wariatkowie i co z nią będą robić. Czy kiedykolwiek ją wypuszczą i czy sąd naprawdę zabroni mi mieszkać z nią przez cały ostatni rok liceum?

Zaskoczył mnie zapach dymu – miałam nadzieję, że tata nie pali w mieszkaniu, ponieważ mama była uczulona na tytoń. Wepchnęłam pudło ze swetrami pod łóżko, zamknęłam walizki i wyciągnęłam je do salonu.

Drzwi mieszkania były otwarte na oścież, a klimatyzowane powietrze mieszało się z ciepłym powietrzem nocy, w którym przed chwilą mój ojciec palił papierosa. On sam stał przy biurku mamy i znowu marszczył nos, czytając jej list pożegnalny.

– Jestem gotowa. – Zostawiłam mu jedną walizkę i pociągnęłam drugą na zewnątrz z nadzieją, że oderwie się od tego, co właśnie robił. Wyszedł za mną, więc zamknęłam drzwi i przekręciłam klucz. Kiedy się odwróciłam, tata wyciągnął do mnie otwartą dłoń.

Spojrzałam na niego zaskoczona.

– Klucz? Dlaczego?

– Bo jesteś nastolatką – wyjaśnił. – A ja jestem twoim ojcem.

Nie podobała mi się ani stanowczość tego stwierdzenia, ani założenie, że jestem nieodpowiedzialnym dzieckiem, któremu nie można powierzyć klucza do pustego mieszkania. Jednakże w głębi serca byłam wdzięczna tacie za to, że przejął kontrolę. Zdjęłam klucz z kółka i podałam mu, ale nie zauważył tego, ponieważ wpatrywał się w ekran komórki.

– Tato.

Schował klucz do kieszeni, ale trzymał dalej telefon, ciągnąc moją walizkę do otwartego bagażnika mercedesa. Wrzucił obie walizki do środka, zatrzasnął klapę i otworzył drzwi kierowcy. Machnął ręką w kierunku garbusa.

– Zabierzesz swój samochód, tak? Spotkamy się w domu.

W domu. Miał na myśli dom przy plaży, w którym nie byłam, od kiedy mama i ja go opuściłyśmy. Moi rodzice mieli przyznane prawo do wspólnej opieki nade mną, ale uznałam, że dostatecznie często widuję się z tatą w pracy. Poza tym Ashley triumfalnie ostrzegła mnie, że nawet gdybym chciała wpaść z wizytą, dom jest w stanie chaosu, ponieważ zleciła przebudowanie kuchni.

Nie chciałam od razu jechać tam za tatą. Wyobraziłam sobie, że siedzę w swojej dawnej sypialni, patrzę przez okno na niewidoczny w ciemnościach nocy ocean i zastanawiam się, co się stało z moją mamą. Wcześniej przez całe godziny gapiłam się na białe drzwi oddziału ratunkowego. Ogarnęła mnie panika z powodu tego, co się wydarzyło, przypominająca ból zziębniętych palców, które próbowałam rozgrzać w jeden z rzadkich zimowych dni. Nie byłabym w stanie wysiedzieć dzisiaj w sypialni i znieść bicia własnego serca. Moja wytrzymałość miała swoje granice.

– Tak w sumie – odezwałam się – to jeśli nie chcesz, żeby ktokolwiek w mieście dowiedział się o mamie, powinnam iść dzisiaj wieczorem na imprezę. To ostatnia w tym sezonie, więc jeśli się nie pojawię, moi znajomi będą się dopytywać, dlaczego mnie nie było.

Pracownicy Akwaparku Clyde’a przez całe lato regularnie urządzali imprezy na plaży, ale ta była szczególna, ponieważ dzisiaj był nasz ostatni dzień pracy, po którym akwapark zamykał się na koniec sezonu. To wszystko była prawda.

Nie było prawdą, że znajomi spodziewali się mojej obecności. Spodziewali się, że zostanę w domu z mamą. Czasem, kiedy wracałam z pracy, tryskała energią jak zwykle, a może nawet bardziej nż zwykle, ale zazwyczaj ledwie skubnęła obiad i szła się wcześniej położyć. Przez ostatnie kilka tygodni narzekała, że nie może zasnąć, więc powiedziałam jej, że może nie potrzebuje dwunastu godzin snu na dobę. W odpowiedzi poprosiła lekarza, żeby przepisał jej tabletki nasenne, a ja się teraz zastanawiałam, czy od początku planowała samobójstwo. Przez całe lato martwiłam się o nią, dlatego siedziałam w domu, zamiast chodzić na imprezy z przyjaciółmi. Jak widać, niewiele to pomogło.

Dzisiaj miałam zamiar iść na imprezę.

Tata z roztargnieniem skinął głową i wsiadł za kierownicę mercedesa.

– Możliwe, że późno wrócę – uprzedziłam go. – Może być? Wiem, że jutro mam szkołę.

Zamknął drzwi samochodu i uruchomił silnik. Myślami był już z kimś innym.

2

Imprezy urządzane przez moich znajomych na plaży pod rozgwieżdżonym niebem były równie romantyczne jak te, które widujecie w serialach i filmach, tyle że nie paliło się podczas nich ogniska. Na plaży obowiązywał zakaz rozpalania ognia i używania jasnych świateł, ponieważ to mogło zdezorientować zagrożone wyginięciem żółwie morskie. Tuziny nastolatków siedziały na miejskiej plaży, żłopały piwo i zasypywały parking petami, ale dopóki nie przeszkadzały żółwiom, nikogo to nie obchodziło.

Wpadałam czasem na takie imprezy z Keke i Lilą, kiedy byłyśmy młodsze i nie odważałyśmy się zostać dłużej na imprezie czwartoklasistów. Teraz same zaczynałyśmy ostatnią klasę liceum. Zaparkowałam garbusa na zatłoczonym parkingu, niedaleko zardzewiałego datsuna Keke i Lili oraz komicznie ogromnego buicka z lat osiemdziesiątych, należącego do Brandona. Byłam ciekawa, ale starałam się nie zaglądać przez zaparowane szyby do środka znajomych samochodów. Przeszłam drewnianym pomostem nad krzakami i wydmami na plażę.

Nasza impreza nie była jedyna – w ciemnościach nocy grupy nastolatków brodziły w wodzie lub siedziały na ręcznikach i piły piwo. Rozpoznałam pracowników Akwaparku Clyde’a po śmiechu Keke i Lili, niosącym się ponad szumem fal, a także dochodzącym z radia zawodzeniu jakiegoś boysbandu. Zostawiłam klapki przy schodach, przecięłam plażę, lśniącą bielą w świetle księżyca, weszłam do wody i położyłam im ręce na plecach.

Odwróciły się i zrobiły wielkie oczy.

– Zoey! – pisnęły jednocześnie i rzuciły się na mnie, zachlapując mi szorty. Obie przytulały mnie, podskakując, ale Lila szybko przestała i pozwoliła mi odetchnąć, podczas gdy Keke nie puściła, dopóki nie powiedziałam jej, że już wystarczy i nie przytrzymałam za ramiona, żeby uniemożliwić podskoki. Od razu się domyśliłam, która z nich mogła dzisiaj pić, a która miała siedzieć za kierownicą. Nie były bliźniaczkami jednojajowymi, chociaż można by tak pomyśleć, biorąc pod uwagę, że zawsze kończyły nawzajem swoje wypowiedzi. Wyglądały dość podobnie, drobne i z intensywnie rudymi włosami, ale poza tym bardzo się różniły.

Keke zakładała na siebie to, co jako pierwsze podniosła z podłogi w sypialni, niezależnie od tego, czy należało do niej, czy do Liii, i czy było czyste, czy brudne. Widziałam to na własne oczy. Lila bardziej o siebie dbała, ale przesadna obsesja sprawiała, że wyglądała zazwyczaj jak własna karykatura. Dziś wieczorem zakręciła włosy na gorące lokówki i upięła je w skomplikowaną fryzurę, całkowicie nieodpowiednią na imprezę na wietrznej plaży. Mówiłam im, że obie wyglądają tak dziwacznie, bo za bardzo starają się od siebie odróżnić. Gdyby wyluzowały i zgodziły się znaleźć złoty środek, nawet jeśli to oznaczałoby większe podobieństwo, chłopcy częściej chcieliby się z nimi umawiać. Nie słuchały mnie – gdyby była tylko jedna, być może potraktowałaby mnie poważnie, ale trudno udzielać nieproszonych porad dwóm osobom jednocześnie, ponieważ z łatwością zagłuszą cię protestami. Powiedziały mi, że i tak nigdy nie będą takie śliczne jak ja, więc moje dobre rady są bezużyteczne. Próbowałam tłumaczyć, że też musiałam pracować na swój wygląd i nauczyłam się dbać o siebie od mamy, ale nie chciały mnie słuchać.

Dzisiaj nikt by nie powiedział, że zdarzały nam się nieporozumienia czy niechciane porady.

– Niesamowite, że przyszłaś! – pisnęła Keke. – Po raz pierwszy tego lata cała drużyna pływacka jest na imprezie Akwaparku Clyde’a!

Machnęła ręką w kierunku stojącej za nią grupki – była tam Stephanie Wetzel i trzy inne trzecioklasistki z drużyny, a także stado chłopców. Machali do mnie i wołali:

– Zoey przyszła!

– Czekaj – zastanowiła się Keke. – Przyszła Zoey, ale nie przyszedł.

Przerwał jej dochodzący z oddali dźwięk syreny. Na tle czerni nieba i oceanu przesunął się podwójny rząd jasnych punktów: światła łodzi rybackiej i ich odbicie w wodzie.

– Doooooooug! – wrzasnęli pozostali chłopcy z drużyny i zaczęli bić brawo.

– No trudno – westchnęła Lila. – Doug jest z nami duchem.

– To naprawdę był Doug? – zapytałam. Zatopiona w myślach o mamie, prawie zapomniałam o tym, że półtorej godziny temu widziałam go w poczekalni szpitala, ale teraz wrócił niepokój. Skoro Doug utknął na łodzi swojego ojca, to przynajmniej miałam pewność, że dzisiaj się tutaj nie pojawi.

– Owszem – potwierdziła Lila. – Zawsze na nas trąbi, kiedy traci imprezę przez nocny rejs.

– Ale był przez chwilę wcześniej – wtrąciła Keke. – Szukał cię, Zoey. – Szturchnęła mnie w obojczyk. – Dlaczego on cię tak nienawidzi?

Odetchnęłam głęboko morskim powietrzem. Wiedziałam, że Doug nie zmarnuje nadarzającej się okazji do zemsty.

– Nie mów tak – skarciła ją Lila. – Nie strasz jej. – Zwróciła się do mnie. – Nikt cię nie nienawidzi, Zoey, to niemożliwe. Jesteś taka śliczna.

– I taka blond – dodała Keke.

– I taka kochana dla nas wszystkich. – Lila wydęła usta i uszczypnęła mnie w policzek, jakbym była małym dzieckiem. – Poza tym Doug nienawidzi całego świata. – Wyraźnie starała się zatuszować jakoś to, co palnęła jej siostra.

Wstawiona Keke nie zamierzała jednak odpuścić.

– Wpadł dzisiaj jak bomba, ponury i wkurzony – upierała się. – Musiało coś zajść między wami. Gadaj!

– Doug zawsze wpada jak bomba i zawsze jest ponury i wkurzony – przypomniała Lila.

Miałam nadzieję, że to wyjaśnienie wystarczy Keke – może uda mi się zmienić temat i pogadać o tym, jakie mamy szanse na zawodach w przyszłą sobotę?

Gabriel minął nas, rozchlapując wodę i kierując się do stojących przy wydmach skrzynek z piwem.

– Zooooey! – Zgniótł mnie w pijackim niedźwiedzim uścisku. – Doug cię tu wcześniej szukał. O co mu chodziło?

– O nic! – odparłyśmy wszystkie trzy jednocześnie.

– Doooooobra. – Spojrzenie Gabriela mówiło jasno, że nam nie uwierzył, ale był na tyle pijany, że do rana na pewno zapomni o tej rozmowie. Puścił mnie i ruszył dalej.

Bliźniaczki obserwowały mnie, a ja wiedziałam, że teraz nie uda mi się wykręcić bez lepszej wymówki.

W myślach wróciłam do sypialni matki i starałam się wszystko ogarnąć. Dwoma palcami odgarnęłam jej jasne włosy z zamkniętych oczu, żeby wyglądała lepiej, kiedy pojawi się pogotowie.

Odepchnęłam czarne myśli i wróciłam do rzeczywistości – plaży pod rozgwieżdżonym niebem, szumu fal i Keke oraz Lili, które w ciemnościach czekały na moją odpowiedź. Oczywiście mówiłam im już, że mama źle znosi całą tę historię z rozwodem i dlatego nie chcę zostawiać jej wieczorem samej i przychodzić na imprezy Akwaparku Clyde’a. Teraz nie mogłam zdradzić nic więcej, ponieważ tata ostrzegał mnie, żebym nie pisnęła „tym swoim bliźniaczkom” ani słowa o tym, co zrobiła moja mama, i pod tym względem miał sporo racji. Uwielbiałam Keke i Lilę, ale nie były wzorami dyskrecji.

Na szczęście mogłam zdradzić sekrety, które nie miały nic wspólnego z tym, że Doug zobaczył mnie w poczekalni szpitala. Już wcześniej miał mnóstwo powodów, żeby mnie nienawidzić, a ja nie wspominałam o tym nawet dziewczynom, ponieważ kwestie personalne w Akwaparku Clyde’a powinny pozostawać poufne. Teraz jednak znalazłam się w sytuacji bez wyjścia, a utrzymanie w sekrecie historii z moją mamą było ważniejsze niż utrzymanie w sekrecie historii z Dougiem.

– W maju przesłał do akwaparku podanie o pracę razem z całą drużyną pływacką, a ja ostrzegłam Ashley, żeby nie dzwoniła do niego, bo był w poprawczaku. Ta informacja jest utajniona, więc Ashley nie dowiedziałaby się, gdybym jej nie powiedziała. Pewnie się domyślił, kiedy wszyscy oprócz niego dostali pracę.

Doug spędził w poprawczaku część pierwszej klasy liceum. Dzieciaki z naszego miasta nie trafiały do poprawczaka, nigdy nie słyszałam o żadnym innym przypadku poza nim. Nie miałam nawet pojęcia, gdzie właściwie są poprawczaki i byłabym skłonna podejrzewać, że w ogóle nie istnieją, gdybym nie pamiętała, że Doug był nieobecny w szkole, ponieważ tam trafił. Od tamtej pory równie często spędzał czas w gabinecie dyrektora, co w klasie.

– Dlaczego na niego naskarżyłaś? – zapytała Lila. – To on mógł zamiast mnie wyciągać z basenu tego stutrzydziestokilowego gościa.

Keke pokiwała głową.

– I całe lato mogłybyśmy się gapić, jak chodzi bez koszuli. Rany, ta jego klata!

Nie chciałam myśleć o gapieniu się przez całe lato na Douga i nie chciałam dłużej ciągnąć tej rozmowy. Spojrzałam na horyzont, gdzie czarne morze niemal stapiało się z czarnym niebem i gdzie zniknęła łódź rybacka.

Kątem oka widziałam jednak, że Keke i Lila dalej patrzą na mnie wyczekująco, chcąc się dowiedzieć, dlaczego nie umożliwiłam nam wszystkim gapienia się na umięśnioną i opaloną klatę Douga codziennie przez trzy miesiące. W końcu powiedziałam im rzecz oczywistą, która powinna dotrzeć nawet do napalonych nastolatek:

– Był w poprawczaku, czyli jest kryminalistą. Uznałam, że powinnam odradzić firmie mojego taty zatrudnianie kryminalisty.

– A co niby miałby zrobić? – zapytała Keke. – Zdefraudować pieniądze? Trafił do poprawczaka za defraudację?

– Za co on właściwie tam był? – zainteresowała się Lila. – To było w pierwszej liceum, co takiego mógł wtedy wykręcić?

Przez nie czułam się coraz bardziej głupio i pożałowałam, że w ogóle o tym wspomniałam. Pożałowałam też, że przyszłam na imprezę.

– Dajcie spokój, to nie jest jedyna praca w mieście – zaczęłam się bronić. – Nie chodziłam przecież po ludziach i nie pilnowałam, żeby nigdzie go nie zatrudniono.

– Jasne, ale praca w akwaparku to była dla niego w tym roku jedyna szansa, żeby nie musiał pracować u swojego taty. – Lila machnęła ręką w stronę horyzontu, na który wszystkie teraz patrzyłyśmy. Gdzieś tam daleko Doug pomagał podekscytowanym turystom łowić wielkie ryby.

– Słyszałam, jak chłopaki z drużyny o tym gadali – ciągnęła. – Ratownik to jedyna praca, w której mógłby zarobić więcej niż na tych rejsach wędkarskich jego taty, a wszystkie baseny w okolicy zatrudniają jako ratowników studentów. Akwapark Clyde’a był dla niego jedyną szansą.

– A co złego w tym, że ma pracować u swojego taty? – zapytałam.

Zatrzymałyśmy się i popatrzyłyśmy po sobie. Stopy zaczęły nam grzęznąć w piasku na dnie, a fala sprawiła, że Keke straciła równowagę i musiała się uczepić Lili. Dalej milczałyśmy – niewykluczone, że dziewczyny zastanawiały się nad tym samym, co ja. Czy to możliwe, żeby Doug miał gorsze nawet niż ja stosunki z tatą?

Przerwałam ciszę.

– No dobra. Od kilku lat mamy z Dougiem na pieńku, ponieważ w pierwszej klasie zaprosił mnie na szkolny bal. Tuż nim trafił do poprawczaka.

– Serio?! – Keke westchnęła z zaskoczenia.

– I datego z nim zerwałaś? – zapytała oburzona Lila.

– Jasne że nie – odparłam. – Po prostu on gdzieś zniknął. – Strzeliłam palcami, żeby zobrazować nagłość zniknięcia. – Jednego dnia był ze mną na treningu drużyny pływackiej i na basenie pytał mnie, czy pójdę z nim na bal, a w następny poniedziałek już go nie było. Gdzieś w połowie tygodnia ktoś usłyszał, że podobno jest w poprawczaku. A kiedy w końcu wrócił do szkoły, było już dawno po balu.

– Nie mógł dostać przepustki, żeby iść z tobą na ten bal? – zapytała Keke.

– To nie jest śmieszne! – skarciła ją Lila.

– Nigdy więcej o tym nie wspomniał – powiedziałam. – Poszłam na bal z kimś innym, a Doug wrócił z poprawczaka wściekły na mnie. Może zresztą był wściekły na cały świat, ale miałam wrażenie, że chodzi mu o mnie. Pewnie tego nie pamiętacie, ale przed całą tą historią Doug nie był taki niedostępny jak teraz. To poprawczak go zmienił.

– Zawsze myślałam, że zmienił się po śmierci swojej mamy – stwierdziła Lila.

Pamiętałam o tym, że matka Douga zginęła w wypadku samochodowym, kiedy był w trzeciej gimnazjum. To po części dlatego dziewczyny wpatrywały się w niego tęsknie, nawet jeśli warczał na nie. Uważały, że przez tę tragedię jest w głębi duszy wrażliwcem.

Skoro już o tym mowa… może mimo wszelkich powodów do niechęci Doug uszanuje żądanie mojego ojca i nie rozgada tego, co zrobiła moja matka, ponieważ rozumie, co to znaczy znaleźć się w takiej sytuacji. Możliwe, że w poczekalni źle go zrozumiałam, co nie byłoby niczym dziwnym, biorąc pod uwagę, w jakim stanie byłam. Kiedy chciał do mnie podejść, nie zamierzał rzucić żadnego docinku. Rozumiał mnie. Ta interpretacja nie pasowała do jego zachowania przez ostatnie lata, ale miała sens, kiedy przypomniałam sobie, jaki był w pierwszej klasie. Wtedy, kiedy trzymał się betonowej ściany basenu na torze obok, żartował sobie z tego, jak koszmarnie wyglądają nasze kostiumy z naszytą najbrzydszą maskotką drużynową, jaką w życiu widzieliśmy, i pytał, czy nie wybiorę się z nim na bal. Jego głos był wtedy miękki, a uśmiech pełen ciepła.

– Nie – powiedziałam do Keke. – Zmienił się dopiero po poprawczaku.

– Coś w tym musi być – stwierdziła Keke. – Doug na wszystkich przewraca oczami, ale robi to inaczej, kiedy Zoey otwiera usta. O, tak.

Umiała go niesamowicie naśladować, więc roześmiałam się i jednocześnie z przerażeniem zatkałam ręką usta.

– Szczera prawda! – przyznała Lila. – Ale myślałam, że robi tak, bo Zoey jest słodka. – Spojrzała na mnie. – Doug nie lubi słodkich dziewczyn.

Lila miała rację. Doug, który miałby mi współczuć zamiast wykorzystać okazję, żeby dołożyć nadzianej dziewusze, pozostawał w sferze moich pobożnych życzeń. Jakoś nie pojawiał się żaden dżin, żeby je spełnić, a nawet gdyby się napatoczył, miałabym dla niego inne zlecenia.

– Ciekawe, dlaczego mnie szukał – zastanowiłam się. – Skoro przez całe lato przychodził na imprezy, powinien wiedzieć, że na nich nie bywam.

– Był wyraźnie przekonany, że cię tu zastanie – wzruszyła ramionami Lila. – Dlaczego przyszłaś? Jak twoja mama?

– Moja mama – powiedziałam powoli – poradzi sobie dzisiaj beze mnie.

W myślach wróciłam do jej sypialni, wygładziłam kołdrę i opatuliłam matkę staranniej, bo wyglądała, jakby była zmarznięta.

Przyszłam na imprezę, żeby uciec od takich myśli, ale skoro i tak mnie dopadły, to równie dobrze mogłam siedzieć w domu z tatą i Ashley. Miałam wrażenie, że za chwilę nie zdołam opanować nerwów i nie mogłam wytrzymać tego uczucia.

– Zoey?

Gwałtownie odwróciłyśmy się do plaży, słysząc głos jakiegoś chłopaka i jednocześnie uspokoiłyśmy się, że to jednak nie Doug.

To był Brandon, jedyny pracownik Akwaparku Clyde’a nienależący do drużyny pływackiej. Był gwiazdą drużyny futbolowej i wyglądał odpowiednio do tego: potężny, jasnowłosy i elegancki, jak superbohater z komiksów. Nie pracował jako ratownik, tylko sprzedawał lody i podnosił ciężkie rzeczy. Kilka razy pytałam go o to, ponieważ ratownicy zarabiali więcej niż sprzedawcy w kioskach z jedzeniem, a ja mogłabym mu załatwić przeniesienie. Zawsze zbywał mnie żartem o tym, że woli nie wystawiać swojej wrażliwej skóry na słońce.

Inna rzecz, w jakim stanie miał płuca. Zasłaniał dłońmi papierosa, żeby nie zgasł mu w wiejącej od morza bryzie. Zaciągnął się i wypuścił dym.

– Słyszałem, że przyszłaś – powiedział. – Chciałbym pogadać.

– No to chodź do wody. – Chlapnęłam żartobliwie w jego stronę.

– Wyłaź z wody – poprosił. – Chciałbym pogadać na osobności.

Lila pochyliła się do mnie.

– Chcesz, żebyśmy się nim zajęły? – szepnęła. – Wypił mnóstwo piwa i jest niebezpieczny z tym papierosem. Może cię podpalić.

– Dzięki, ale nie trzeba – odparłam szeptem. Byłam pewna, że Brandon potrzebuje pociechy, bo spławiła go najnowsza dziewczyna, a jeśli zdołałabym mu pomóc, to przynajmniej na coś bym się tego wieczoru przydała.

Wyszłam z wody i wyciągnęłam do niego ręce.

– Jasne – powiedziałam i przytuliłam go na przywitanie. – Możemy pogadać na osobności. Chodźmy.

Spojrzałam w stronę oceanu – czułam się lepiej w wodzie, a Keke, Lila i reszta drużyny wyszli właśnie na plażę po piwo. Brandon i ja mogliśmy pogadać tutaj, mielibyśmy cały ocean dla siebie.

Umięśnione ramię objęło mnie w talii.

Popatrzyłam na niego, a on odwzajemnił spojrzenie. Aż za przystojne rysy komiksowego bohatera stały się miększe w świetle gwiazd.

Pogładził mnie po plecach, ale nie wydawało mi się, żeby zamierzał ze mną flirtować. Raczej stracił równowagę i zachwiał się lekko.

W tym momencie chciałam, żeby ze mną flirtował. Był mięśniakiem, futbolistą i playboyem, ale wiedziałam też, że ma miękkie serce, a w tej mrocznej chwili potrzebowałam czegoś więcej. To było wariactwo. Od dawna czułam, że ciągnie mnie do niego, bo której dziewczyny by nie ciągnęło? Ale nigdy nie wykonałam pierwszego kroku, a teraz myśli o mojej matce i niepokój z powodu Douga sprawiły, że wyszłam z wody i przytuliłam się do szerokiej piersi Brandona.

Przyszłam na tę imprezę, rozpaczliwie pragnąc czegoś, czego nie potrafiłam nazwać. Teraz wiedziałam, czego potrzebuję.

Pogładziłam go po ręku.

– Chodźmy do twojego buicka.

Przez ostatnie kilka lat spotykałam się z wieloma fajnymi chłopakami, ale nigdy na poważnie. To mi odpowiadało – miałam dopiero siedemnaście lat i nie przeszkadzało mi czekanie.

Jednakże w czerwcu, kiedy tata powiedział mamie o Ashley, coś się ze mną stało. Nie potrafiłam przestać myśleć o seksie: mój tata uprawiał seks, Ashley uprawiała seks, wszyscy pracownicy akwaparku uprawiali seks – wszyscy, z wyjątkiem mojej mamy i mnie.

Mogłoby się wydawać, że praca ratownika jest seksowna, ale większość czasu spędzałam na stanowisku, w ciemnych okularach i z gwizdkiem w zębach, rozglądając się, żeby zapobiec ewentualnej tragedii. Goście akwaparku uważali mnie za element wyposażenia, taki sam jak cementowe góry ze sztucznymi wodospadami czy stosy drewnianych skrzynek, na których w zeszłym roku poprzyklejałam etykiety z napisami „Banany w kiściach” i „Uwaga: anakonda!”.

Goście nie zauważali mnie, więc obserwowałam ich bez skrępowania. Małe dzieci chlapały się w wodotryskach i siusiały do basenów, a ich rodzice wpatrywali się w siebie i nacierali nawzajem olejkiem. Można się domyślić, co robili w hotelowym pokoju, kiedy pociecha poszła spać.

Nastoletni wczasowicze nie mieli miejsca, w którym mogliby to robić. W odróżnieniu od miejscowych nie wiedzieli o parkingu przy miejskiej plaży, ale było jasne, na co mieli ochotę. Nocne kluby w Panama City wydałyby się wam szkółką niedzielną w porównaniu z tym, co działo się w Akwaparku Clyde’a. Piña colady kupowane przez studentów i dla żartu podsuwane nastolatkom, zimne strumienie wody i całe mnóstwo odsłoniętej gorącej skóry. Niezależnie od tego, czy ktoś zamierzał korzystać z okazji, Akwapark Clyde’a kwitł z powodu seksu.

Pracownicy to wyczuwali i sądząc z ich rozmów, większość korzystała z życia na plażowych imprezach w każdy weekend. Tych samych, na których nie bywałam, ponieważ siedziałam z mamą w domu. Czułam się zaniepokojona o przyjaciół, porzucona przez nich i wściekła na tatę za to, że zaciążył menedżerkę z działu HR, podczas gdy moja mama każdego dnia spała coraz dłużej i działała coraz wolniej. Kiedy następnym razem tata wysłał mnie do hurtowni po papierowe ręczniki i słomki do drinków dla akwaparku, kupiłam także największe na świecie pudło prezerwatyw. Tata i tak nigdy nie patrzył na faktury, oczekiwał po prostu, że dostarczę w porę papier toaletowy i korniszony. Rozdawałam kondomy każdemu, kto mnie o nie poprosił, a także osobom, które o nic nie prosiły. Kiedy tylko usłyszałam o kimś plotki, wsuwałam mu prezerwatywy przez szpary do szafki w szatni.

Pewnego popołudnia Brandon przyłapał mnie, jak wtykałam cały pakiet do jego szafki. Byłam przerażona, bo znaliśmy się ze szkoły i załatwiłam mu tę pracę, ale nie przyjaźniłam się z nim na tyle blisko, żeby napychać jego szafkę kondomami. Jednakże on zachował się bardzo ładnie i przy okazji poprosił o radę dotyczącą dziewczyny, z którą w tym momencie się umawiał. Chciałam mu pomóc i tak się zaprzyjaźniliśmy.

Przez resztę lata dziewczyny mrugały do mnie i mówiły: „Jasne, ty i Brandon jesteście tylko przyjaciółmi”, co znaczyło: Jak mogłabyś się tylko przyjaźnić z takim ciachem? Ale to była prawda, a Brandon co tydzień radził się mnie w sprawie nowej dziewczyny.

Dziewczyny leciały na niego, rzucały się na niego i same wskakiwały mu do samochodu. Większość jego narzekań dotyczyła dziewczyn, z którymi kiedyś chodził, a teraz wściekały się o inne dziewczyny, z którymi obecnie chodził. Nie chciałam takiego chłopaka, a on nie chciał takiej dziewczyny jak ja. Wszyscy faceci w szkole wiedzieli, że Zoey jest po prostu kumpelą, a ja się nie wychylałam.

Aż do teraz.

– Moment, wezmę tylko coś z wozu – powiedziałam, kiedy mijaliśmy na parkingu mojego garbusa. Brandon wyciągnął kolejnego papierosa, a ja otwarłam bagażnik i sięgnęłam do gigantycznego pudła prezerwatyw. Wyjęłam jedną i schowałam do kieszeni z nadzieją, że Brandon tego nie zauważy, przynajmniej jeszcze nie teraz. Odwróciłam się.

Patrzył na moją kieszeń, a potem popatrzył wprost na mnie błękitnymi oczami, które wydałyby mi się całkowicie niewinne, gdybym go tak dobrze nie znała. Najwyraźniej doskonale widział, co zrobiłam.

Nie powiedział jednak ani słowa i ruszył dalej w stronę buicka.

– Kojarzysz tę Phoebe, która robi tatuaże z henny w akwaparku? – zapytał po drodze.

Wsadził kluczyk w drzwi pasażera i uchylił je przede mną. Nie dało się ich otworzyć szerzej, ponieważ zaczepiłyby o samochód obok. Ostrożnie wcisnęłam się do środka i zamknęłam drzwi.

Brandon usiadł po stronie kierowcy i dalej gadał – przypuszczam, że gadał też, kiedy staliśmy przy samochodzie, i nie zauważył, że nie przyszłam tu po to, żeby go słuchać.

– .teraz na plaży razem z kuzynką z Destin, i Zoey, nie masz pojęcia, jaka z niej laska. Muszę wymyślić, jak to wszystko zorganizować, żeby ich obu nie zrazić. – Brandon położył łokcie na kierownicy, oparł podbródek na rękach i zadumał się, wpatrując się ze zmarszczonymi brwiami w przestrzeń.

Kiedy po raz pierwszy rozmawiałam z nim o tych sprawach, byłam pewna, że żartuje, bo nikt normalny nie brałby tego typu problemów serio. Ale Brandon traktował to poważnie, a kiedy już się to przyjęło do wiadomości, łatwo było go polubić. On nie miał złych zamiarów, po prostu uwielbiał dziewczyny i seks.

Oparłam się o drzwi i przesunęłam kolana w jego stronę.

– Mogę o coś zapytać?

– Wiem, wiem – powiedział. – Dlaczego nie mogę zaliczyć Phoebe i cieszyć się z tego, zamiast startować do jej kuzynki? Dlaczego zawsze zależy mi na tej, której nie mogę mieć? Nie wiem, Zoey. Gdybym wiedział, to bym nie potrzebował ciebie.

– Nie potrzebowałbyś? – Położyłam na jego odsłoniętym udzie dłoń, tę bez odprysku lakieru na paznokciu.

Wielu chłopców zapytałoby w tym momencie, do czego właściwie zmierzam, ale Brandon nie zrobił tego. Albo dokładnie wiedział, o co mi chodzi, albo był łatwy. Dlatego udawało mu się zdobyć tyle dziewczyn. Też raz w życiu chciałam być łatwa.

– Nie o to chciałam zapytać. – Przesunęłam rękę po szorstkich jasnych włosach na jego opalonej nodze. – Dlaczego nie spróbowałeś ze mną?

Roześmiał się.

– Bo nie chciałem stracić pracy?

– Mojego tatę to nie obchodzi. – Te słowa zabolały, ale dalej się uśmiechałam.

Brandon wzruszył ramionami.

– Widuję cię tylko w pracy, nie przyszłaś chyba na żadną imprezę przez całe lato.

– Teraz tu jestem – powiedziałam.

Zmarszczył brwi, a ja wiedziałam, że zostałam przejrzana. Zaraz mi powie, że widzi, że coś ze mną jest nie tak i nie zamierza zrobić nic, co mogłoby pogorszyć mój stan.