M. J. Arlidge

Przekład

Agnieszka Brodzik

Tytuł oryginału: Eeny Meeny

Original English language edition first published by

Penguin Books Ltd, London

Text copyright © M.J. Arlidge 2014

The author has asserted his moral rights

All rights reserved

Copyright © for the Polish translation

by Wydawnictwo Poznańskie sp. z o.o., 2015

Copyright © by Wydawnictwo Poznańskie sp. z o.o., 2015

Redakcja: Karolina Borowiec

Korekta: Magdalena Owczarzak

Projekt okładki: Izabella Marcinowska

Fotografia na okładce: © www.freeimages.com/marekwo

Wydanie elektroniczne 2015

ISBN 978-83-7976-230-9

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej

Dariusz Nowacki

CZWARTA STRONA

Grupa Wydawnictwa Poznańskiego sp. z o.o.

ul. Fredry 8, 61-701 Poznań

tel.: 61 853-99-10

fax: 61 853-80-75

redakcja@czwartastrona.pl

www.czwartastrona.pl

001/117

Sam śpi. Mogłabym go teraz zabić. Odwrócił się do mnie plecami, więc nie miałabym żadnych trudności. Rozbudziłby się, gdybym się poruszyła? Próbowałby mnie powstrzymać? Czy może po prostu ucieszyłby się, że ten koszmar wreszcie się skończy?

Nie mogę tak myśleć. Muszę przypominać sobie, co jest prawdziwe, co jest dobre. Ale kiedy ktoś cię więzi, dni wydają się ciągnąć w nieskończoność; za to nadzieja umiera pierwsza.

Wytężam umysł w poszukiwaniu miłych wspomnień, które pomogłyby mi odpędzić ponure myśli, ale przychodzi mi to z coraz większą trudnością.

Jesteśmy tu dopiero od dziesięciu dni (a może jedenastu?), a jednak normalne życie wydaje się już odległą przeszłością. Wracaliśmy właśnie autostopem z koncertu w Londynie. Padał deszcz i kolejne samochody mijały nas, nawet nie zwalniając. Przemokliśmy do suchej nitki i właśnie zastanawialiśmy się, czy nie lepiej zawrócić, kiedy wreszcie zatrzymał się van. W środku było ciepło i sucho. Poczęstowano nas kawą z termosu; sam zapach sprawił, że poprawił nam się humor, smak okazał się jeszcze lepszy. Nie zdawaliśmy sobie sprawy, że to ostatnie chwile naszej wolności.

Kiedy odzyskałam przytomność, poczułam pulsujący ból głowy i smak krwi w ustach. Ciepłe wnętrze vana gdzieś zniknęło; znajdowałam się w zimnym i ciemnym miejscu. A może to sen? Podskoczyłam, słysząc jakiś dźwięk za plecami. Okazało się jednak, że to tylko Sam próbował się podnieść.

Okradziono nas. Okradziono i porzucono. Moje oczy powoli przyzwyczaiły się do ciemności. Ruszyłam chwiejnie do przodu, przeciągając rękami po otaczających nas ścianach. Pod palcami wyczuwałam zimne, twarde płytki. Wpadłam na Sama i przytuliłam go, wciągając nosem zapach, który tak kochałam. Po chwili zrozumieliśmy, w jak potwornej znaleźliśmy się sytuacji.

Ktoś zostawił nas w nieużywanym basenie do nurkowania, opuszczonym i zniszczonym, pozbawionym trampolin, oznakowania, a nawet schodów. Zabrano wszystko, co się tylko dało. Otaczały nas jedynie gładkie ściany zbiornika, z którego nie można było się wydostać.

Czy ta wredna suka słuchała naszych krzyków? Zapewne tak; czekała, aż skończymy. Kiedy wreszcie zamilkliśmy, rozległ się dzwonek telefonu. Przez krótką chwilę pomyślałam, że zaraz ktoś nas uratuje. Wtedy jednak zobaczyliśmy blask wyświetlacza urządzenia, które leżało na dnie basenu. Sam się nie poruszył, więc ja podbiegłam. Dlaczego to musiałam być ja? Dlaczego to zawsze muszę być ja?!

– Witaj, Amy.

Głos po drugiej stronie był nieludzko zniekształcony. Chciałam błagać o łaskę, wytłumaczyć, że doszło do potwornej pomyłki, ale skoro osoba po drugiej stronie znała moje imię, brzmiałoby to zupełnie nieprzekonująco. W końcu nie powiedziałam nic, więc nieznajomy kontynuował, beznamiętnie i nieustępliwie.

– Chcesz żyć?

– Kim jesteś? Co to wszystko ma zna…

– Chcesz żyć?

Przez chwilę nie potrafiłam odpowiedzieć. Język odmówił mi posłuszeństwa, jednak wreszcie udało mi się wydukać:

– Tak.

– Obok telefonu leży broń. W środku znajduje się jedna kula. Dla Sama albo dla ciebie. Taką cenę musisz zapłacić za wolność. Musisz zabić, by przeżyć. Chcesz żyć, Amy?

Nie mogłam mówić, zbierało mi się na wymioty.

– Chcesz czy nie?

Po tych słowach połączenie zostało przerwane. Wtedy Sam zapytał:

– Co usłyszałaś?

Sam śpi obok. Mogłabym to teraz zrobić.

002/117

Kobieta zawyła z bólu, a potem nastała cisza. Na jej plecach pojawiły się sine ślady. Jake ponownie uniósł szpicrutę i smagnął ostro. Kobieta pochyliła się, krzyknęła, a potem powiedziała:

– Jeszcze.

Rzadko mówiła cokolwiek innego. Nie należała do zbyt wygadanych osób, zupełnie inaczej niż niektóre z jego klientek. Administratorki, księgowe i urzędniczki, trwające w pozbawionych seksu związkach, one wręcz paliły się do rozmowy – desperacko szukały aprobaty mężczyzny, który bił je za pieniądze. Ta była inna; nie dało się jej przejrzeć. Nigdy nie wspomniała, jak go odnalazła. Albo dlaczego. Zamiast tego zawsze jasno i wyraźnie określała swoje potrzeby, a potem nakazywała mu wykonać polecenie.

Zawsze zaczynają od związania jej nadgarstków. Dwa nabite ćwiekami paski Jake ściąga mocno, by nie mogła oderwać rąk od ściany. Żelazne kajdany przytwierdzają jej stopy do podłogi. Ubrania czekają złożone na krześle, podczas gdy kobieta stoi w samej bieliźnie i łańcuchach, gotowa na karę.

Nie ma żadnego odgrywania ról. Żadnego „proszę, nie rób mi krzywdy, tatusiu” albo „jestem niegrzeczną dziewczynką”. Ona po prostu chce poczuć ból. W pewnym sensie stanowi to dla niego ulgę. Każda praca w miarę upływu czasu staje się rutyną, więc dobrze dla odmiany nie odtwarzać fantazji żałosnych masochistów. Jednocześnie jej odmowa zbliżenia się do niego frustrowała go. Najważniejszym elementem sesji S&M jest zaufanie. Ulegli muszą czuć się bezpiecznie w rękach dominatora i wierzyć, że zna on ich osobowość i potrzeby na tyle dobrze, by dać im satysfakcjonujące doświadczenie, oparte na zasadach akceptowanych przez obie strony. Jeśli nie ma zaufania, sesja szybko prowadzi do nadużyć, przeradzając się nawet w maltretowanie – a tego Jake zdecydowanie nie chciał.

Dlatego zbierał okruchy informacji – tu jakieś niewinne pytanie, tam drobny komentarz – i z czasem udało mu się ustalić podstawy: nie pochodziła z Southampton, nie miała rodziny, dobiegała czterdziestki i wcale jej to nie przeszkadzało. Ze wspólnych sesji wywnioskował również, że po prostu lubiła ból. Seks nie miał z tym nic wspólnego. Nie chciała, żeby się z nią droczył czy wzbudzał w niej pożądanie. Chciała zostać ukarana. Nigdy nie posuwał się zbyt daleko, ale też jej nie oszczędzał. Miała idealne ciało do chłosty – była wysoka, muskularna i dobrze wyrzeźbiona – a stare blizny sugerowały, że S&M nie jest dla niej niczym nowym.

A jednak mimo jego dociekliwości i ostrożnie zadawanych pytań z całą pewnością wiedział o niej tylko jedną rzecz. Pewnego razu, kiedy się ubierała, z kieszeni kurtki wypadła jej legitymacja ze zdjęciem. Natychmiast ją podniosła, zapewne przekonana, że Jake nic nie zdążył zauważyć. Myliła się. Mężczyźnie zdawało się, że potrafi przejrzeć swoich klientów, ale ona go zaskoczyła. Gdyby nie legitymacja, nigdy by nie zgadł, że ma do czynienia z policjantką.

003/117

Amy kuca kilka kroków ode mnie. Teraz już zupełnie bez zażenowania sika na dno basenu. Patrzę, jak cieniutka, srebrna strużka spływa na kafelki, a kilka kropel spada na jej brudne majtki. Kilka tygodni temu odwróciłbym wzrok… ale nie teraz.

Jej mocz spływa krętą ścieżką do kałuży odchodów, która zebrała się w głębszej części basenu. Nie mogę oderwać oczu od małego strumyka; wreszcie ostatnie krople znikają i przedstawienie się kończy. Amy wraca do swojego kąta. Żadnych przeprosin, żadnej reakcji. Staliśmy się zwierzętami – nie przejmujemy się niczym.

Nie zawsze tak było. Z początku kierowała nami wściekłość i wzburzenie, a także determinacja, by wspólnie to przetrwać i nie umrzeć w tym miejscu. Amy wspięła się na moje ramiona i łamiąc paznokcie na kafelkach, próbowała dosięgnąć krawędzi basenu. Kiedy to nie zadziałało, zaczęła podskakiwać. Niestety basen ma cztery i pół metra wysokości, może nawet więcej, a ratunek wydaje się poza naszym zasięgiem.

Spróbowaliśmy skorzystać z telefonu, ale był zabezpieczony PIN-em, bateria zaś wyczerpała się po sprawdzeniu kilku kombinacji. Krzyczeliśmy, wręcz wrzeszczeliśmy do zdarcia gardeł. Odpowiadało tylko przedrzeźniające nas echo. Czasami czujemy się jak na innej planecie, jakby w pobliżu kilku mil nie było żadnej ludzkiej istoty. Zbliża się Boże Narodzenie, z pewnością już nas szukają. Trudno uwierzyć, że jesteśmy tutaj, wśród potwornej, uporczywej ciszy.

Nie liczymy już na ucieczkę; teraz staramy się po prostu przeżyć. Nasze paznokcie były obgryzione do krwi, a my chciwie wyssaliśmy czerwony płyn. O świcie zlizujemy rosę z kafelków, ale nasze brzuchy wciąż bolą. Rozważaliśmy już zjedzenie ubrań… i zrezygnowaliśmy. W nocy pojawia się mróz; tylko resztki ubioru i ciepło naszych ciał chronią od śmierci z wyziębienia.

Tylko mi się tak wydaje, czy nasze objęcia nie dają już tyle ciepła, tyle poczucia bezpieczeństwa? Odkąd tu trafiliśmy, przytulamy się do siebie dzień i noc, próbując ratować się przed samotnością w tym okropnym miejscu. Dla zabicia czasu wyobrażamy sobie, co zrobimy, gdy wreszcie przybędą nam z odsieczą – co zjemy, co powiemy rodzinie, co dostaniemy pod choinkę. Jednak powoli przestajemy o tym mówić. Wreszcie zdaliśmy sobie sprawę, że znaleźliśmy się tu w konkretnym celu i nie doczekamy szczęśliwego zakończenia.

– Amy?

Cisza.

– Amy, proszę, powiedz coś.

Nie patrzy na mnie. Nie mówi do mnie. Czyżbym stracił ją na dobre? Staram się odczytać jej myśli, ale nie potrafię.

Może nie zostało już nic do powiedzenia. Może spróbowaliśmy już wszystkiego i poznaliśmy każdy milimetr naszego więzienia, poszukując drogi ucieczki. Nie tknęliśmy tylko jednej rzeczy. Broń ciągle leży, przyzywając nas do siebie.

Unoszę głowę i widzę, że Amy na nią patrzy. Zauważa moje spojrzenie i spuszcza wzrok. Zdobyłaby się na podniesienie broni? Jeszcze dwa tygodnie temu powiedziałbym, że za nic w świecie. Ale teraz? Zaufanie to delikatna sprawa – trudno na nie zasłużyć i łatwo stracić. Niczego już nie jestem pewien.

Wiem tylko, że jedno z nas zginie.

004/117

Wychodząc na rześkie wieczorne powietrze, Helen Grace poczuła się odprężona i szczęśliwa. Zwolniła kroku. Delektowała się chwilą spokoju, spoglądając rozbawionym wzrokiem na otaczający ją tłum zakupowiczów.

Szła w kierunku jarmarku bożonarodzeniowego w Southampton. Raz w roku rozstawiano wzdłuż południowej strony galerii handlowej WestQuay budki, w których można było kupić oryginalne, ręcznie robione prezenty, jakich próżno szukać na liście życzeń na Amazonie. Helen nienawidziła Bożego Narodzenia, ale nigdy nie zapominała o prezentach dla Anny i Marie. Tej jednej świątecznej przyjemności nigdy sobie nie odmawiała i starała się wyciągnąć z niej jak najwięcej. Kupowała im biżuterię, świeczki zapachowe i inne ozdóbki, nie żałowała też pieniędzy na artykuły spożywcze, wrzucając do torby daktyle, słodkości i nieprzyzwoicie drogi bożonarodzeniowy pudding oraz paczkę czekoladek z miętowym nadzieniem – Marie wprost je uwielbiała.

Zabrała swojego kawasaki z parkingu WestQuay i popędziła przez ulice centrum, jadąc na południowy wschód, w stronę Weston. Uciekała od rozrywki i bogactwa w stronę głodu i rozpaczy, nieubłaganie zbliżając się do pięciu potężnych bloków górujących nad okolicą. Przez lata witały ludzi zbliżających się do Southampton od strony morza i kiedyś zasługiwały na ten zaszczyt; uosabiały siłę, futurystyczną wizję i optymizm. Te czasy jednak dawno minęły.

Melbourne Tower zdecydowanie zmierzała do zupełnej ruiny. Cztery lata temu na szóstym piętrze wybuchła nielegalna wytwórnia narkotyków. Wypadek spowodował potężne zniszczenia, wyrywając serce budynku. Rada miasta obiecała go odbudować, jednak recesja pokrzyżowała jej plany. Teoretycznie wieżowiec wciąż był przeznaczony do remontu, ale nikt nie spodziewał się, by do niego teraz doszło. I tak oto Melbourne Tower trwała w tym stanie, zraniona i niekochana, porzucona przez większość mieszkańców. Teraz gościli tu narkomani, squattersi i ci, którzy nie mieli gdzie się udać. Budynek był paskudnym, zapomnianym miejscem.

Helen zostawiła swój motor w bezpiecznej odległości; resztę drogi pokonała pieszo. Kobiety zazwyczaj nie chadzały tędy po zmroku, ale Helen Grace nigdy nie obawiała się o swoje bezpieczeństwo. Nie była tu obca, a miejscowi starali się jej unikać, co zawsze przyjmowała z zadowoleniem. Dzisiaj panowały tu cisza i spokój, tylko kilka psów węszyło w okolicach spalonego samochodu. Helen ruszyła do Melbourne Tower, lawirując między porozrzucanymi igłami i kondomami.

Na czwartym piętrze stanęła przed numerem 408. Kiedyś znajdowało się tutaj ładne, przytulne mieszkanie socjalne, ale teraz przypominało Fort Knox. Na drzwiach wejściowych było pełno zamków, najbardziej wyróżniały się jednak cztery metalowe pręty, również zabezpieczone kłódkami. Zewnętrzną część drzwi pokrywało złośliwe graffiti – ułom, down, debil – dość wyraźnie sugerując, dlaczego tak solidnie je chroniono.

Właśnie tutaj mieszkały Marie i Anna Storey. Anna urodziła się jako dziewczynka o wysokim stopniu niepełnosprawności: nie mogła mówić, samodzielnie jeść ani korzystać z toalety. Teraz, jako czternastolatka, wciąż potrzebowała do wszystkiego pomocy matki, która starała się dbać o nią najlepiej, jak tylko mogła. Utrzymywały się z zasiłków i darów, robiąc zakupy w dyskoncie i oszczędzając na ogrzewaniu. Dawałyby sobie w ten sposób radę – takie życie zesłał im los i Marie nie była z tego powodu rozgoryczona – gdyby nie miejscowi obwiesie. To, że nie mieli co ze sobą począć i pochodzili z rozbitych rodzin niczego nie tłumaczyło. Te dzieciaki to po prostu wredne łachudry, wręcz uwielbiały dręczyć, obrażać i atakować bezradną kobietę oraz jej córkę.

Helen wiedziała o wszystkim, ponieważ bardzo interesował ją los tej dwójki. Jedna z krążących po okolicy kanalii – złośliwy i pryszczaty wyrzutek, Steven Green – próbowała spalić ich mieszkanie. Strażacy dotarli na czas i ogień ogarnął tylko korytarz oraz pierwszy pokój, ale wydarzenie miało druzgocący wpływ na Marie oraz Annę. Kiedy Helen je przesłuchiwała, były przerażone. Podpalenie kwalifikowało się na próbę zabójstwa, więc sprawę przekazano policji. Helen zrobiła, co mogła, jednak z braku świadków sprawca nigdy nie stanął przed sądem. Próbowała nakłonić Marie do przeprowadzki, niestety kobieta okazała się uparta. Mieszkanie należało do ich rodziny i przystosowano je do niepełnosprawności dziewczynki – dlaczego miałyby je zmieniać? Sprzedała wszystko, co miało jakąkolwiek wartość, żeby uczynić z niego fortecę. Cztery lata później wybuchła wytwórnia narkotyków. Przedtem winda działała bez problemów i pod numerem 408 znajdował się w zasadzie szczęśliwy dom. Teraz miejsce to stanowiło więzienie.

Pracownicy socjalni powinni mieć oko na Marie i jej córkę, ale unikali tego miejsca jak ognia; ich wizyty były co najwyżej rzadkie. Od czasu do czasu wpadała w odwiedziny Helen, którą mało co trzymało wieczorem w domu, dlatego też była na miejscu, gdy Steven Green i jego kumple przyszli dokończyć robotę. Chłopak był jak zwykle naćpany i ściskał w ręku kanister, próbując podpalić własnoręcznie zrobiony lont. Nie dano mu tej szansy. Pałka Helen trafiła go w łokieć, a potem w kark, posyłając oprycha na podłogę. Reszta rozpierzchła się na widok policjantki, porzucając swoje małe benzynowe bomby. Jednym udało się uciec, innym nie. Helen swego czasu dobrze wyćwiczyła umiejętność zatrzymywania uciekinierów. Udaremniła podpalenie i później miała niekłamaną przyjemność zobaczyć Stevena Greena i trzech jego najbliższych przyjaciół za kratkami, dokąd trafili na dość długi czas. Niekiedy praca przynosiła jej ogromną satysfakcję.

Helen próbowała uspokoić nerwy. Obskurne korytarze, zrujnowane życia, graffiti i brud – to wszystko przywoływało niechciane wspomnienia z jej własnego dzieciństwa. Próbowała je stłumić. W końcu przyjechała tu dla Marie i jej córki – nie pozwoli, by coś popsuło jej dzisiaj humor.

Zapukała do drzwi trzy razy (to był ich specjalny kod) i po dłuższej chwili słuchania szczęku otwieranych zamków wreszcie mogła wejść do środka.

– Zamawiała pani jedzenie? – zapytała.

– Odwal się – nadeszła spodziewana odpowiedź.

Helen uśmiechnęła się i ponure myśli zaczęły znikać – „ciepłe” powitanie w wykonaniu Marie zawsze tak na nią działało. Helen wręczyła im prezenty i przyjęła te przeznaczone dla niej, czując kojący spokój. Na krótką chwilę mieszkanie numer 408 stało się dla niej schronieniem przed mrocznym i niebezpiecznym światem.

005/117

Deszcz padał, zmywając z jej policzków łzy. Powinien działać oczyszczająco, ale tak się nie stało – upłynęło zbyt wiele czasu. Przeciskała się wściekle przez gęste listowie, nie zwracając uwagi na kierunek. Chciała po prostu uciec. Daleko. Daleko. Daleko.

Ciernie kaleczyły jej twarz, kamienie raniły stopy. Mimo to parła do przodu. Wzrokiem nieustannie szukała kogoś lub czegoś, ale widziała tylko drzewa. Przyszła jej do głowy potworna myśl – czy w ogóle znajdowała się w Anglii? Wołała o pomoc, ale nie miała dość siły. Jej gardło nie nadawało się już do niczego.

W Sampson Winter Wonderland całe rodziny stały cierpliwie w kolejce przed Grotą Świętego Mikołaja. Całe miejsce składało się w zasadzie z kilku pośpiesznie rozstawionych na błotnistym polu namiotów, ale dzieciom się najwyraźniej podobało. Ojciec czwórki, Freddie Green, właśnie wgryzł się w swoją pierwszą babeczkę w tym sezonie, i wtedy zobaczył tę dziewczynę. W strugach deszczu wyglądała jak zmora. Freddie zastygł z babeczką mniej więcej w połowie drogi do ust, kiedy zjawa kroczyła powoli przez pole, patrząc prosto na niego. Z bliska nie budziła już strachu, tylko litość – była przemoczona, krwawiąca i blada jak śmierć. Wyglądała na wariatkę. Freddie nie chciał mieć z nią nic do czynienia, ale nogi odmówiły mu posłuszeństwa, unieruchomione przez dzikość jej wzroku. Ostatnie kilka metrów pokonała szybciej niż się spodziewał, i nagle Freddie zatoczył się do tyłu; dziewczyna rzuciła się na niego. Jego babeczka pofrunęła w powietrzu, by za chwilę wylądować z głośnym plaśnięciem w kałuży.

W biurze Sampson Winter Wonderland, owinięta w koc, nie wydawała się ani trochę przytomniejsza na umyśle. Nie chciała powiedzieć, gdzie była i skąd pochodzi. Najwyraźniej nie wiedziała nawet, który mają dzień. Właściwie to udało im się tylko dowiedzieć, że nazywa się Amy i tego ranka zamordowała swojego chłopaka.

Helen z całej siły nacisnęła hamulec i zatrzymała się przed Głównym Komisariatem Policji w Southampton. Futurystyczny budynek ze szkła i piaskowca górował nad nią, obiecując fantastyczny widok na miasto i doki. Liczył sobie zaledwie rok czy dwa i niewątpliwie budził podziw. Areszt z udogodnieniami najnowszej generacji, prokuratorzy i laboratorium na miejscu – wszystko, czego potrzebowała współczesna policja. Helen zaparkowała i weszła do środka.

– Drzemka w godzinach pracy, Jerry?

Policjant zajmujący się administracją komisariatu obudził się ze swojego snu na jawie i próbował udawać bardzo zajętego. On i jego koledzy zawsze prostowali się na widok Helen. Nie tylko dlatego, że była ich zwierzchnikiem; miało to też coś wspólnego z jej postawą. Kiedy wchodziła, ubrana w skórę motocyklisty, wyglądała jak metr osiemdziesiąt czystej ambicji i energii. Nigdy się nie spóźniała, nigdy nie miała kaca, nigdy nie chorowała. Żyła swoją pracą z zapałem, o jakim oni mogli tylko pomarzyć.

Helen ruszyła prosto do centrum operacyjnego. Największy komisariat Southampton może i był rewolucyjny, ale miasto, nad którym sprawował pieczę, pozostawało do bólu zwyczajne. Kiedy Helen przyjrzała się liczbie spraw, upadła nieco na duchu, myśląc o tym, jakie są przewidywalne: rodzinna kłótnia, która zakończyła się morderstwem – dwa zrujnowane życia i małe dziecko zabrane do sierocińca; próba zabójstwa kibica Saints przez podróżujących wielbicieli Leeds United; brutalna śmierć napadniętego osiemdziesięciolatka… W tym ostatnim wypadku napastnicy porzucili skradziony portfel podczas ucieczki z miejsca zdarzenia, a wyraźny odcisk palca pozwolił na szybką identyfikację. Przestępca okazał się dobrze znany gliniarzom z Southampton – kolejna szumowina, która zrujnowała życie niczego niespodziewającej się rodziny tuż przed Bożym Narodzeniem. Właśnie tego ranka Helen miała przekazać prokuratorom niezbędne informacje w tej sprawie. Otworzyła teczkę, zdeterminowana, by zebrać niepodważalne dowody przeciwko owemu łachudrze, kiedy do środka właśnie wszedł Mark Fuller, jej bezpośredni podwładny.

– Nie rozsiadaj się. Mamy robotę – rzucił.

Mark, przystojny i utalentowany policjant, pracował z Helen przez ostatnie pięć lat. Morderstwa, porwania dzieci, gwałty, handel żywym towarem – pomógł jej rozwiązać wiele nieprzyjemnych spraw; Helen nauczyła się polegać na jego oddaniu, intuicji i odwadze. Paskudny rozwód niestety zebrał swoje żniwo – od niedawna Mark przestał być taki odpowiedzialny i solidny. Helen ze smutkiem zauważyła, że po raz kolejny śmierdziało od niego alkoholem.

– Młoda dziewczyna mówi, że zabiła swojego chłopaka.

Mark wyciągnął ze swojej teczki zdjęcie i podał je Helen. W prawym górnym rogu widniała wyraźna pieczątka Zaginiony/-a.

– Ofiarą jest Sam Fisher.

Helen spojrzała na fotografię młodego chłopaka, schludnego, optymistycznie nastawionego do życia, nawet nieco naiwnego. Mark zamilkł. Dał Helen chwilę na przyjrzenie się zdjęciu, a potem podał jej kolejne.

– A to nasza podejrzana. Amy Anderson.

Helen nie potrafiła ukryć swojego zaskoczenia. Przed jej oczami znalazła się twarz pięknej dziewczyny o cygańskich rysach, najwyżej dwudziestojednoletniej. Miała długie, rozpuszczone włosy, wyraziste kobaltowe oczy i delikatne usta; wyglądała jak uosobienie młodości i niewinności. Helen sięgnęła po marynarkę.

– No to ruszamy.

– Chcesz prowadzić? Czy ja…

– Ja poprowadzę.

Poszli na parking bez słowa. Po drodze Helen zwerbowała kolejną detektyw, która pracowała przy zaginięciach. Dziarska i żywiołowa Charlene „Charlie” Brooks była dobrą policjantką, pracowitą i pełną werwy, która uparcie odmawiała ubierania się jak gliniarz. Dzisiaj miała na sobie obcisłe skórzane spodnie. Krytykowanie jej stylu nie leżało w gestii Helen, ale i tak miała ochotę to zrobić.

W samochodzie smród alkoholu wydobywający się z ust Marka wydawał się jeszcze silniejszy. Helen spojrzała na niego z ukosa, a potem opuściła szybę.

– Więc co udało się ustalić do tej pory?

Charlie zdążyła już otworzyć folder z dokumentami.

– Amy Anderson. Zgłoszono jej zaginięcie trochę ponad dwa tygodnie temu. Ostatni raz widziano ją na koncercie w Londynie. Wysłała swojej matce maila wieczorem drugiego grudnia, żeby dać jej znać, że będzie wracać z Samem autostopem i nie pojawi się w domu przed północą. Od tamtej pory ani śladu. Jej matka zgłosiła zaginięcie.

– A co potem?

– Pojawiła się u Sampsona dzisiaj rano. Oznajmiła, że zabiła swojego chłopaka, a potem zamilkła. Od tamtej pory nie powiedziała do nikogo ani słowa.

– I gdzie była przez cały ten czas?

Mark i Charlie spojrzeli po sobie, a potem Mark odparł:

– Wiem tyle, co ty.

Zaparkowali przed Winter Wonderland i pomaszerowali do biura. Helen zszokował widok, jaki zastała po wejściu do podniszczonego kontenera mieszkalnego. Owinięta w sfatygowany koc dziewczyna wyglądała dziko i boleśnie chudo.

– Witaj, Amy. Nazywam się Helen Grace i jestem detektywem z policji. Możesz mi mówić po imieniu. Pozwolisz, że usiądę?

Żadnej odpowiedzi. Helen ostrożnie zajęła krzesło naprzeciwko dziewczyny.

– Chciałabym porozmawiać z tobą na temat Sama. Zgadzasz się?

Amy podniosła wzrok, a na jej zmęczonej twarzy pojawił się grymas przerażenia. Helen przyjrzała się dokładnie jej rysom, w wyobraźni porównując ten widok ze zdjęciem z kartoteki. Gdyby nie przenikliwe, niebieskie oczy i stara blizna na brodzie, mieliby problem z identyfikacją. Piękne włosy zbiły się w tłuste kołtuny i zwisały smętnie. Paznokcie były długie i brudne. Twarz, ramiona i nogi wyglądały jak po akcie samookaleczania. Oprócz tego ten zapach… Najpierw czuło się zapach. Słodki. Gryzący. Obrzydliwy.

– Muszę znaleźć Sama. Powiesz mi, gdzie on jest?

Amy zamknęła oczy. Pojedyncza łza wydostała się spod powieki i spłynęła po policzku.

– Gdzie, Amy?

Długa cisza, a potem wreszcie szept:

– W lesie.

Amy kategorycznie odmówiła opuszczenia azylu w kontenerze mieszkalnym, więc Helen musiała skorzystać z pomocy psa. Zostawiła dziewczynę pod opieką Charlie, Marka zabrała ze sobą. Simpson, retriever, zanurzył nos w pochlapanych krwią łachmanach, które kiedyś służyły Amy za ubrania, a potem wystrzelił w stronę drzew.

Nie było trudno śledzić jej drogę przez las. Szła na oślep, dziko, tworząc spore dziury w poszyciu. Skrawki materiału i skóry znaczyły trasę. Simpson, przeczesując listowie, znajdował wszystkie. Helen kroczyła tuż za nim, a Mark starał się nie pozwolić, by wyprzedziła go kobieta. Kosztowało go to wiele wysiłku i śmierdzącego alkoholem potu.

W oddali majaczył cień samotnego budynku: basen miejski, od lat przeznaczony do rozbiórki, smutny relikt dawno zapomnianej rozrywki. Simpson podrapał w zamknięte na kłódkę drzwi, a potem uciekł i zaczął biegać wokół budynku, by w końcu zatrzymać się przy wybitym oknie. Resztki szyby pokrywały świeże ślady krwi. Znaleźli kokon Amy.

Wejście do środka nie było łatwe. Mimo że budynek popadł w ruinę, zadbano o zabezpieczenie każdego wejścia i wyjścia. Przed kim? Nikt tutaj nie mieszkał. W końcu Helen i Mark przecięli kłódkę i rozpoczął się tradycyjny policyjny taniec, pełen odgłosów szurania butami w sterylnych ochraniaczach.

I oto znaleziono chłopaka. Leżał ponad cztery metry niżej, na dnie basenu. Po krótkich poszukiwaniach drabiny Helen wylądowała na dole, stając twarzą w twarz z „Samem” Amy. Za życia był to porządny chłopak i czekała go kariera prawnicza, ale nie dało się tego teraz poznać. Wyglądał jak trup typowego ulicznika. Jego ubranie znaczyły plamy uryny i odchodów, paznokcie były brudne i połamane, a twarz… Wychudła twarz chłopaka zastygła w ohydnym grymasie; strach, agonia i przerażenie trwale zapisały się w jego wykrzywionych rysach. Za życia był przystojny i ujmujący. Śmierć uczyniła go odpychającym.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

Jesteś ciekawy kolejnej części? Przewróć stronę…

Helen Grace powraca w niepokojącym thrillerze

Premiera: wrzesień 2015

Dostępne w wersji pełnej

O autorze

Dostępne w wersji pełnej

Polecamy również

Manipulacje, intrygi i bezwzględny, ale też fascynujący prawniczy świat…

Syn biznesmena zostaje oskarżony o zabicie dwóch osób. Sprawa wydaje się oczywista. Potencjalny winowajca spędza bowiem 10 dni zamknięty w swoim mieszkaniu z ciałami ofiar.

Sprawę prowadzi Joanna Chyłka, która zrobi wszystko, by odnieść zwycięstwo w batalii sądowej. Pomaga jej młody aplikant Kordian Oryński.

Dwoje prawników zostaje wciągniętych w wir manipulacji, który sięga dalej, niż mogliby przypuszczać.

Współczesny Londyn. Tamiza wyrzuciła na brzeg ciało młodej dziewczyny. Jedyną wskazówką mogącą pomóc w ustaleniu jej tożsamości jest tatuaż w kształcie serca.

Janusz Kiszka i Natalie Kershaw ruszają w ślad za mordercą. I choć pochodzą z dwóch różnych światów, muszą zjednoczyć siły, żeby złapać mordercę.

Londyn staje się areną śmiertelnej gry, której stawką jest ludzkie życie. Czy jednak nie jest za późno, by ocalić kolejną dziewczynę?

Pewnego letniego popołudnia na początku lat 80. jedenastoletnia Mariana dokonuje mrożącego krew w żyłach odkrycia. Na karuzeli, do jednego z drewnianych koni, przywiązano jej ojca. Ktoś go śmiertelnie postrzelił, a policja nie może lub nie chce znaleźć sprawcy okrutnego morderstwa.

Trzydzieści lat później Mariana nadal mieszka w tym samym miejscu. Z wielką pasją i oddaniem prowadzi rodzinny sklep z zabytkowymi lalkami. Spokojne i przewidywalne życie kobiety przerywa nagłe pojawienie się Amerykanina Amnona Goldsteina.

Maria Ernestam to jedna z najlepszych współczesnych szwedzkich autorek, a Córki marionetek to prawdziwy literacki majstersztyk.

Spis treści

001/117

002/117

003/117

004/117

005/117

Powiedz panno, gdzie ty śpisz (fragment)

O autorze

Polecamy również