Copyright © Natalia Sońska, 2015

Copyright © Wydawnictwo Poznańskie sp. z o.o., 2015

Redaktor prowadząca: Magdalena Genow-Jopek

Redakcja: Marta Buczek

Korekta: Magdalena Owczarzak

Projekt okładki: Izabella Marcinowska

Projekt typograficzny, skład i łamanie: Klaudia Kumala

Fotografia na okładce: Vadim Georgiev/Shutterstock

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej: Dariusz Nowacki

Wydanie elektroniczne 2015

eISBN 978-83-7976-340-5

CZWARTA STRONA

Grupa Wydawnictwa Poznańskiego sp. z o.o.

ul. Fredry 8, 61-701 Poznań

tel.: 61 853-99-10

fax: 61 853-80-75

redakcja@czwartastrona.pl

www.czwartastrona.pl

Sylwii

Dzięki Tobie, kochana, zrozumiałam,

jak wielkie potrafi być ludzkie serce.

Twoje nie ma granic.

Zuzi

Za inspirację.

Iwonie

Za to, że wiedziała i nie powiedziała.

Dziękuję. Po prostu.

Rozdział 1

Wraz z nadejściem grudnia zapanowała przygnębiająca plucha. Co prawda kalendarzowo była jeszcze jesień, ale nawet nazwa tego miesiąca kojarzyła się już ze śniegiem, oprószonymi nim drzewami i skrzypiącym pod butami szronem. Tymczasem w tym roku nie dość, że nie było jeszcze upragnionego śniegu, nic nie zapowiadało zmiany pogody; co więcej, meteorolodzy zastrzegali, by nie nastawiać się na białe święta. Śnieżny puch spadł co prawda kilkukrotnie, ale za każdym razem zostawał stłumiony przez ciężki i przygnębiający deszcz. Pogoda więc wcale nie nastrajała do „doświadczania magii świąt”, mimo że już od połowy listopada przystrojone choinki dumnie prężyły się w galeriach handlowych, witryny sklepowe przyozdobiono imitującymi śnieg gwiazdkami, migającymi światełkami, atrapami prezentów, a w butikach coraz częściej słychać było bożonarodzeniowe hity.

Przedświąteczna krzątanina opanowała już miasta, chociaż do Wigilii zostało jeszcze ponad trzy tygodnie. Każdy chciał jak najszybciej uporać się z niezałatwionymi sprawami, kupić prezenty pod choinkę, wysłać kartki z życzeniami, choć i tak ostatecznie wszystko odkładano na ostatnią chwilę. Napięcie udzielało się każdemu. Jedni traktowali je jako nieodłączny element świąt Bożego Narodzenia, który w gruncie rzeczy przypomina o ich uroku, innych tylko męczyło. Mimo nerwowej atmosfery wprowadzonej przez media i konsumpcyjne społeczeństwo, większość wyczekiwała jednak pierwszej gwiazdki przełamującej rutynę codziennego, opanowanego przez pracę, naukę lub inne przyziemne zajęcia życia.

W redakcji modowego pisma „Pearl” również nie zapomniano o świętach. Na każdym niemal biurku stała minichoinka, uśmiechnięty aniołek lub pyzaty mikołaj, wywołujące iskierkę radości w sercach pracowników. Nie każdy może chciał się do tego przyznać, ale po cichu liczono na mały, świąteczny cud.

– Haniu, mogłabyś mi zrobić kawy? – spytała Kinga, widząc, jak jej koleżanka z biurka naprzeciwko zalewa herbatę wrzątkiem.

– Jasne. Półtorej łyżeczki kawy i jedna cukru? – spytała z uśmiechem.

– Jak zwykle. Dzięki, jesteś kochana… – odpowiedziała z nutką znudzenia w głosie Kinga. – Ja nie wiem, co mogę tu jeszcze dodać. Marta chciała artykuł o świątecznych trendach, więc zrobiłam mały research w Internecie, przeszłam się po sklepach, wypytałam stylistów, co jest modne tej zimy, zrobiłam zdjęcia, po czym położyłam jej na biurku mój pomysł, a ona stwierdziła, że to mało! – W ostatnim zdaniu słychać już było rozczarowanie. – Nikt nie mówił, że będzie łatwo – stwierdziła Hania.

– No dzięki. – Kinga rzuciła koleżance pogardliwe spojrzenie, słysząc kpinę w jej głosie.

Hania postawiła kubek z kawą na biurku współpracowniczki, po czym usiadła przy swoim i upiła łyk herbaty.

– Nie chciałabyś się zamienić obowiązkami? – spytała Kinga po chwili.

– Chcesz redagować wywiady? – z niedowierzaniem odpowiedziała pytaniem na pytanie rozbawiona propozycją Hania.

– No dobrze, wolę pisać artykuły. Ale te jej zmiany nastroju muszą mieć coś wspólnego z Markiem. – Kinga wróciła do tematu Marty, ich wspólnej szefowej. – Od tygodnia chodzi jakaś podenerwowana, Marek też jest jakiś nieswój, może się pokłócili? Myślisz, że się rozstaną przed samymi świętami?

– Za dużo seriali, kochana – skwitowała krótko Hania, nie przerywając stukania w klawiaturę.

– No ale ta cała historia jest jak serial. Ona, zimna i nieczuła, dziedziczy połowę pisma po przyjaciółce matki. On, pełen ciepła i przebojowy, odkupuje drugą połowę od przyjaciela. Na początku się nienawidzą, chcą się nawzajem pozbyć z wydawnictwa, po czym po kilkumiesięcznej walce zakochują się w sobie, pobierają i żyją długo i szczęśliwie. Swoją drogą nie wiem, jak on z nią wytrzymuje, przecież Marta nie ma serca, wieje od niej chłodem na kilometr! Dlaczego on się nie związał na stałe z tobą? Przecież się spotykaliście.

– Przeciwieństwa się przyciągają, nie słyszałaś? I prosiłam cię, żebyś nie wracała do tamtej sprawy.

– Ech… Z tego, co wiem, ogień topi lód, lecz w tym przypadku albo ogień jest za słaby, albo lód jest bardzo, ale to bardzo gruby… Ale wiesz co! Napiszę o tym artykuł i jeśli Marta stwierdzi, że to słabe, powiem, że wzorowałam się na jej historii! Ha! Jestem genialna! – Kinga wybuchła chwilowym entuzjazmem.

Tymczasem Hania postawiła w redagowanym wywiadzie ostatnią kropkę, wrzuciła go na pendrive’a i udała się do przełożonej.

Praca Hani polegała głównie na nanoszeniu korektorskich poprawek w tekstach innych dziennikarzy. Od czasu do czasu mogła liczyć na łaskawszy gest naczelnej – była wówczas wyznaczana do przeprowadzenia poważnego wywiadu. Zdarzało się to jednak bardzo rzadko.

Nie uważała swojej pracy za bezwartościową. Wiedziała, że była ona potrzebna jak każda inna. Ale Hania od zawsze marzyła o pisaniu własnych tekstów: bywało, że od nadmiaru pomysłów bolała ją głowa! Mimo wielokrotnych próśb naczelna pozostawała jednak nieugięta. Hania przeczuwała, że ta decyzja szefowej wynika z pozazawodowych pobudek. Jej kwalifikacje nie były de facto takie marne.

Nie minęło pięć minut, gdy jak furia wpadła z powrotem do biura, gdzie pracowała z Kingą, i cisnęła urządzenie na stolik, od którego odbiło się ono i wylądowało na podłodze, gdzieś pomiędzy szafką a koszem na śmieci. Dziewczyna z impetem usiadła na krześle i energicznie otworzyła laptopa. Kinga przypatrywała się całemu zdarzeniu nieco skołowana.

– Ta kobieta chyba faktycznie ma jakieś problemy osobiste. Albo Marek jej nie zaspokaja, albo faktycznie się rozstają – wycedziła przez zęby.

– Nikt nie mówił, że będzie łatwo, słyszałaś to powiedzenie? – odpowiedziała z przekąsem Kinga.

– Że niby wywiad jest niezbyt porywający. I mam go jakoś „podrasować” – ciągnęła Hania, puszczając mimo uszu uwagę Kingi. – Jak mam stworzyć coś porywającego ze słów, które wypowiedział ktoś inny? Owszem, mogę napisać coś takiego, że czytelnicy spadną z krzeseł. Ale nie chcę mieć później procesu za przeinaczanie prawdy i korzyć się w sprostowaniach. Wywiad to wywiad! To są czyjeś słowa, nie moja osobista opinia! Przecież ona też jest redaktorką! I doskonale to rozumie! Jak można być taką despotką! – Hania wyrzucała z siebie pojedyncze zdania podniesionym głosem, po czym ciężko westchnęła i oparła czoło o biurko. – Ja chcę już święta! – wyjęczała z żalem, nie podnosząc głowy.

– Mówiłam, ona ma jakiś problem z samą sobą… – zaczęła Kinga, ale nie dokończyła zdania, bo Hania przerwała jej w pół słowa:

– Zamieńmy się! – poderwała się nagle.

– Czym? Artykułem? Ja tylko żartowałam, skoro mówisz, że ona nawet wywiadu się czepia…

– Kinga, zaczniemy od początku. Ja ci dam moje materiały, i wszystkie nagrania, a ja wezmę twój temat i coś wymyślę. Do kiedy masz oddać artykuł?

– Do przyszłego piątku, ale nie sądzę…

– Świetnie! Dzisiaj jest czwartek, jeśli zaczniemy teraz, wyrobimy się! Marta się nie zorientuje. Ty oddasz jej swój artykuł, a ja swój wywiad. Nikt nie musi wiedzieć, że się zamieniłyśmy!

– No nie wiem… Nie chcę, żebyś zgarnęła później awans za moje zasługi… – Kinga zrobiła poważną minę, po czym uśmiechnęła się szeroko i z aprobatą podała Hani swoje materiały. Dziewczyna chwyciła teczkę uradowana, oddała Kindze nagrania i kartkę z kontaktami, rzuciła szybkie „nie pożałujesz” i wybiegła z biura.

Na korytarzu wpadła – dosłownie wpadła – na swojego drugiego szefa, Marka, który w przeciwieństwie do żony tego dnia, wyjątkowo, wydawał się w dobrym humorze. Teczka pełna papierów oraz torebka wypadły Hani z rąk, a ich zawartość rozsypała się po połowie korytarza, robiąc niemałe zamieszanie.

– Przepraszam! Nie chciałem! – powiedział od razu Marek i zaczął wraz z Hanią zbierać kartki.

– Nie nie, to moja wina, muszę opanować odrobinę swoje emocje… – skarciła się Hania i zapakowała wszystkie dokumenty do teczki.

– A co cię tak rozprasza? – spytał.

– Nowy temat. Proszę, nie wspominaj o niczym Marcie, troszkę się dzisiaj poprztykałyśmy i chciałabym ją zaskoczyć – odparła Hania. Mężczyzna na wspomnienie swojej żony momentalnie sposępniał.

– Bez obaw – rzucił szybko i ruszył w stronę swojego gabinetu. – A tak właściwie – dodał, gdy Hania odwróciła się już w stronę windy – nie masz ochoty na kawę?

– Nie pijam kawy – uśmiechnęła się. Marek opuścił wzrok. – Ale na zieloną herbatę zawszę znajdę chwilkę – dodała i puściła do niego oko.

– Wezmę tylko płaszcz – odparł wyraźnie zadowolony i gdy tylko zdjął z wieszaka gustowną, czarną dwurzędówkę, dołączył do czekającej przy windzie Hani.

Gdy szklane drzwi redakcji rozsunęły się, powitał ich zimny powiew wiatru i nieprzyjemny, mroźny deszcz. Hania aż wzdrygnęła się od nieprzyjemnego chłodu, przycisnęła mocniej teczkę i zarzuciła na głowę szalik, którym wcześniej szczelnie owinęła szyję. Tymczasem Marek rozłożył ogromny czarny parasol i, wziąwszy Hanię pod rękę, pociągnął ją za sobą. Przebiegli przez jezdnię, by jak najszybciej znaleźć się w samochodzie mężczyzny.

– Co za paskudna listopadowa pogoda! Jeśli tak mają wyglądać święta, to ja uciekam w ciepłe kraje! – powiedział Marek, pocierając ręce.

– No cóż, bociany już dawno zdały sobie sprawę z tego, że zima wcale nie jest przyjemna – odpowiedziała Hania. – Mógłbyś włączyć ogrzewanie? – dodała pośpiesznie.

– To dokąd jedziemy? Masz jakąś ulubioną kawiarnię czy zdajesz się na mnie? – spytał, włączając podgrzewanie foteli.

– Zaskocz mnie. – Hania posłała Markowi swój czarujący uśmiech.

– Jak zwykle – uśmiechnął się.

Podjechali pod jeden z tych wysokich biurowców, którego szczytu nawet nie było widać zza gęstych, deszczowych chmur. Weszli do restauracji znajdującej się na parterze i zamówili swoje napoje, które skutecznie ich rozgrzały.

– Dawno nie wychodziliśmy razem – zaczął Marek.

– Cóż, od trzech lat jesteś z Martą, od dwóch – jesteście małżeństwem. Byłoby to raczej niestosowne, gdybyśmy się spotykali… tak jak kiedyś. – Hania stopniowo ściszała głos.

– Ustaliliśmy, że mimo to będziemy przyjaciółmi, a przyjaciele chodzą czasem ze sobą na herbatę, nieprawdaż? A tak właściwie kiedy przerzuciłaś się na zieloną? – wskazał filiżankę.

– Kiedy zaczęłam się wysypiać – spojrzała na Marka, uśmiechając się dwuznacznie.

– No tak, czasami cały termos kawy nie wystarczał – dodał, odwzajemniając uśmiech.

– Wiesz, trochę mi niezręcznie mówić o naszym specyficznym związku. Ale faktycznie, już dawno nie rozmawialiśmy. Nie zdawałam sobie sprawy, że aż tak bardzo oddaliliśmy się od siebie. Chociaż to była słuszna decyzja. Teraz ty jesteś w udanym związku, a ja… oddaję się cała temu, co kocham – zamyśliła się.

Marek opuścił głowę i zamieszał kawę. Zaległa cisza, która szybko zrobiła się niezręczna.

– Czy coś się nie układa między tobą a twoją żoną? Wybacz, że o to pytam, ale widzę, co się z tobą dzieje, nie mówiąc już o Marcie, która ostatnio przechodzi samą siebie. Nie chcę absolutnie się wtrącać, ale gdybym mogła jakoś pomóc…

– Mamy… mały kryzys – uciął temat. – A co to za sprawa, o której mam nie wspominać Marcie? – spytał po chwili.

– Zamieniłam się z Kingą. Ona redaguje za mnie wywiad a ja wzięłam jej artykuł o świątecznych trendach – powiedziała po chwili wahania. – Ale proszę cię, nie wygadaj się żonie, ona nie może wiedzieć o tej roszadzie, bo wyleciałybyśmy obie z redakcji – dodała pośpiesznie.

Marek wykonał gest, jakby zamykał usta na kluczyk i wyrzucał go za siebie, po czym uśmiechnął się szeroko.

– Ciekawy pomysł, nie powiem. Wiesz już, jak się do tego zabrać?

– Co nieco już sobie wymyśliłam, ale artykuł muszę oddać do przyszłego piątku, więc czeka mnie bardzo pracowity tydzień.

– A święta? Jak zwykle, u rodziców?

– Prawdopodobnie. Jak co roku wszyscy się zjadą: siostra z dziećmi, brat z rodziną i ja. Znów będę słuchać, że ciągle jestem sama, że nie dbam o siebie, non stop pracuję, dlatego planuję zjawić się na Wigilii, a potem wyjeżdżam na narty. Boże Narodzenie spędzę w górach.

– Jak zwykle niezależna.

– Otóż to. A ty? Jakieś nietypowe plany czy tak jak lubisz, rodzinnie?

– Plany były. Mieliśmy z Martą spędzić Wigilię u jej rodziców, pierwszy dzień świąt u moich, a drugiego dnia chcieliśmy zaprosić wszystkich do nas, ale jak teraz to wszystko będzie wyglądać, nie mam pojęcia – znów się zasępił.

– Do świąt jeszcze ponad trzy tygodnie, nie wszystko musi być zaplanowane z wyprzedzeniem. Czasem coś niespodziewanego może przynieść wiele radości.

– I mówi to ktoś, kto ma wszystko zaplanowane co do minuty. – Marek uśmiechnął się pod nosem.

– Naszego spotkania nie miałam zaplanowanego, a jak widzisz, całkiem miło nam się gawędzi – odparła wesoło.

– Jak za starych, dobrych czasów… – westchnął.

– Chyba nie chcesz do tego wracać? – zapytała.

– Właściwie miło by było przypomnieć sobie to… i owo… – szepnął, pochylając się nad stolikiem, by głębiej zajrzeć jej w oczy.

– Chcesz zdradzić swoją żonę przed samymi świętami i to z jej podwładną? – Hania nie dała się onieśmielić i pochyliła się w ten sam sposób. Znaleźli się tak blisko siebie, że ich usta dzieliły zaledwie centymetry.

– Wiesz, że lubię nowe doznania…

– Ze mną to chyba nic nowego…

– Po ślubie jeszcze nie próbowałem…

– Odważyłbyś się…?

– A ty…?

Hania już miała coś odpowiedzieć, gdy tę szeptaną, intymną wymianę zdań przerwał dzwonek jej telefonu komórkowego. Odruchowo spojrzała na usta Marka, po czym oparła się o krzesło i, nie spuszczając wzroku z mężczyzny, odebrała telefon.

– Słucham?

– Czyś ty do reszty oszalała?! Chcesz mieć stałą pracę czy gorący, ale krótki romans z szefem, po którym zacznie się dłuuugie bezrobocie?! – Kinga krzyczała do słuchawki. Kobietę zamurowało. Jakim cudem jej przyjaciółka dowiedziała się o rozmowie, którą Hania odbyła kilka sekund wcześniej?!

– Założyłaś mi podsłuch? – spytała podejrzliwie, gdy oszołomienie minęło.

– Co? Jaki podsłuch? Kobieto, pół firmy widziało, jak skocznym kroczkiem wybiegłaś z Markiem z redakcji i wsiadłaś do jego auta! Nie wspominam już o Marcie, która stała akurat w oknie! Ludzie już plotkują, że Marcie i Markowi się nie układa, bo szef ma romans, a teraz już wiedzą, z kim! Ja wiem, że niepotrzebnie wspominałam ci o nim dzisiaj i że mogły ci się przypomnieć wasze „niezobowiązujące” spotkania, ale myślałam, że to już dawno minęło! Mówiłaś, że poprzestaliście na przyjaźni bez benefitów!

– Kinga! – Hania przerwała słowotok koleżanki. – Uspokój się, porozmawiamy, jak wrócę do pracy, jestem na spotkaniu.

– Żebyś nie mówiła, że cię nie ostrzegałam. On jest żonaty. Może dla ciebie nie liczą się takie wartości jak miłość czy wierność, może i Marek lubi czasem zaszaleć, ale pomyśl jeszcze o Marcie! Jest jędzą, ale jest też jego żoną!

– Tak, rozumiem. Porozmawiamy później. – Hania starała się odpowiadać spokojnie, by Marek nie wyczuł, o czym rozmawiają. Rozłączyła się, po czym schowała telefon do torebki i uśmiechnęła się. – Przepraszam, Kinga ma jakiś problem z moim wywiadem – skłamała bez mrugnięcia okiem.

Hania była kobietą bardzo niezależną. Nie budowała z mężczyznami trwałych relacji, bo uważała, że przywiązanie tylko przysparza kłopotów. Jako singielka nie musiała się martwić o drugą osobę. Nie była zobowiązana do wierności, żyła bez ograniczeń, robiła, co uważała w danej chwili za słuszne lub po prostu przyjemne. Martwiła się jedynie o to, że gdy zrobi coś głupiego, tylko ona będzie za nią odpowiadać. Z drugiej strony tylko ona będzie odczuwać ewentualne, nieprzyjemne skutki swego czynu – obędzie się bez ranienia drugiego człowieka. To było dość egoistyczne rozwiązanie, ale wygodne. Co prawda nieraz doskwierała jej samotność, brak troski ze strony „tego kogoś”, ale po pewnym czasie zaczęła sobie z tym radzić. Przed samotnością uciekała do przyjaciół, na których zawsze mogła liczyć, a brak miłości usprawiedliwiała sama przed sobą równoczesnym brakiem problemów. Lubiła grać tylko według własnych reguł, gdy wszystko szło po jej myśli. Planowała życie według własnych zasad, bez oglądania się na innych. Żyła sama, więc mogła brać pod uwagę tylko własne upodobania.

Hania była kobietą atrakcyjną, niezbyt wysoką, ale szczupłą. Mężczyźni często się za nią oglądali, jednak nie imponowało jej to. Często spotykała się z mężczyznami, ale były to zazwyczaj pojedyncze randki, z rzadka kilkudniowe zauroczenia, mające jedynie urozmaicić poukładane życie. Nie była jednak oschła i ponura jak Marta. Ceniła więzi rodzinne, kochała swoich bliskich, uwielbiała się z nimi spotykać, ale sama nie chciała zakładać rodziny.

Hania dopiła herbatę i przeczesała palcami swoje rdzaworude włosy. Strzałem w dziesiątkę było pofarbowanie ich na ten niemal wpadający w pomarańcz kolor, bo dzięki temu wyglądała jeszcze bardziej uroczo niż zwykle, dziewczęco, ale zarazem zalotnie.

– Dziękuję za herbatę, ale będę już musiała uciekać – powiedziała, gdy odstawiła filiżankę na spodek.

– Mam nadzieję, że dokończymy naszą rozmowę… – odparł tajemniczo Marek.

Hania uśmiechnęła się lekko i wstała. Zarzuciwszy na siebie płaszcz i nie czekając na Marka, wyszła z restauracji. Mężczyzna siedział jeszcze przez chwilę przy stoliku. Patrzył na opuszczone przez Hanię miejsce. Już miał wstawać, gdy zauważył, że na serwetce wetkniętej lekko pod spodek filiżanki jest coś napisane. „Też z chęcią odświeżyłabym sobie pamięć…” – przeczytał. Nawet nie zauważył, kiedy to napisała – był zbyt zajęty wpatrywaniem się w nią.

Tak dużo czasu minęło, odkąd się spotykali. Marek przejął firmę rok przed przyjęciem Hani do pracy. Gdy ją pierwszy raz ujrzał, już wiedział, że nie jest to zwykła kobieta. Od początku otwarcie mówiła o tym, czego chce, a Marek, pragnący przeżywać coraz to nowe i coraz ciekawsze przygody postanowił spróbować tego „związku bez zobowiązań”. Zaczęło się niewinnie: czułe słówka, zostawanie po godzinach, subtelne liściki. Potem zaczęli się regularnie spotykać. Robili to jednak w takiej tajemnicy, że do tej pory nikt w „Pearl” nie wiedział, co tak naprawdę między nimi było. Widywali się nawet gdy Marta już pracowała w redakcji. Można powiedzieć, że przez jej zgryźliwość i kłopoty, jakich przysparzała Markowi, związek jego i Hani stał się wówczas bardziej intensywny.

Jak to mówią jednak, kto się czubi, ten się lubi. Tak było również z parą właścicieli „Pearl”. Marek po długiej wojnie zawarł pokój z Martą, po czym stwierdził, że jest to kobieta jego życia, a Hania, która widziała, jak Marek angażuje się w znajomość z jej szefową, postanowiła dać mu wolny wybór. No i wybrał. Zakochał się bez pamięci w Marcie, po czym poprosił ją o rękę i niespełna rok później byli już małżeństwem. Wielu pracowników zastanawiało się, co on w niej zobaczył. Redakcja huczała od plotek o domniemanej ciąży, a później o uroku, który rzekomo Marta rzuciła na swojego przyszłego męża. Lecz po pewnym czasie plotki ucichły, a Marek żył szczęśliwie ze swoją żoną, nie myśląc nawet, że mógłby choćby spojrzeć na inną kobietę. Co więc zaszło między nimi? Nagle Marek sposępniał, wyglądał, jakby uszło z niego życie. Ba, proponował Hani powrót do tego, co łączyło ich, zanim związał się z Martą!

Pierwszym punktem planu, jaki Hania miała do zrealizowania w związku z artykułem o bożonarodzeniowych trendach, była wizyta w galerii handlowej. Dziewczyna chciała przygotować fotorelację, uwieczniając na zdjęciach wystawy sklepowe, wnętrza butików, pojedyncze ubrania oraz dekoracje świąteczne. Postanowiła też podpytać ekspedientki o ich zdanie na temat świątecznych nowości. Od początku jednak nic nie szło po jej myśli. Najpierw aparat fotograficzny odmówił posłuszeństwa. Dopiero po krótkim przeglądzie i zostawieniu w serwisie sporej oczywiście sumki zadziałał jak należy. Następnie okazało się, że niedoświadczone ekspedientki, stojące jak manekiny w niektórych sklepach, nie miały zielonego pojęcia na temat aktualnych trendów. W międzyczasie rozładował jej się telefon, przez co nie mogła się skontaktować z Kingą, by ustalić pewną związaną z artykułem kwestię. Na koniec utknęła w ogromnym korku w centrum miasta, w wyniku czego spóźniła się na spotkanie. Organizatorka przedświątecznych targów mody, którą poprosiła o udzielenie kilku informacji, również nie była w dobrym nastroju, dlatego też ich rozmowa była bardzo krótka i niezbyt przyjemna.

W drodze do domu Hania wstąpiła jeszcze do redakcji, by zabrać materiały, które zostawiła jej Kinga. Było już po dziewiętnastej, więc w biurze nie było nikogo. Nawet sekretarka Marty, która zawalona przez przełożoną pracą zazwyczaj zostawała do późna, ulotniła się.

Gdy wyszła, taksówka już na nią czekała. Wsiadła, podała swój adres, położyła wszystkie materiały na kolanach i oparła głowę o szybę. Spoglądając na elementy świątecznych iluminacji i ozdobione światełkami budynki, słuchała dobiegającej z radia melodii. Dopiero teraz miała czas na przemyślenie tego, co zaszło w restauracji, chociaż wcale nie miała ochoty tamtego spotkania roztrząsać. To były niewinne żarty, a serwetka, którą zostawiła, miała jej tylko pomóc dociec, co dzieje się z Markiem i dlaczego w jego oczach nie ma już iskierek szczęścia, które niegdyś tak bardzo lubiła. Kiedy wkładała klucz do zamka, usłyszała szelest na schodach prowadzących na piętro wyżej. Odruchowo spojrzała w górę.

– Zawsze tak późno wracasz do domu? – spytał Marek, wstając ze schodów. Podszedł do Hani i chwycił papiery, które lada chwila wylądowałyby na posadzce.

– Zazwyczaj nikt na mnie nie czeka – odpowiedziała po chwili. Otworzyła drzwi i zaprosiła Marka do środka.

– Napijesz się czegoś? – zaproponowała, gdy już zdjęli płaszcze.

– A co proponujesz?

– Przyjechałeś autem? – spytała, podchodząc do barku.

Mężczyzna pokręcił głową, więc Hania zrobiła mu jego ulubionego drinka. Po trunkach zawierających procenty ludziom zazwyczaj rozwiązywał się język, miała więc szansę dowiedzieć się czegoś więcej o kłopotach w związku Marka i Marty. Sama nie wiedziała, dlaczego tak bardzo ją to zaintrygowało. Podała mężczyźnie szklankę i usiadła na stoliku kawowym, naprzeciwko ulokowanego na kanapie Marka, stawiając obok swojego drinka.

– Wyglądałaś na zaskoczoną, gdy mnie zobaczyłaś – zaczął, lecz nie spojrzał na nią.

– Nie spodziewałam się, że tak szybko się zjawisz, ba, że w ogóle się pojawisz – odparła, domyślając się, że chodzi mu o wiadomość, którą zostawiła na serwetce.

– Sam nie myślałem, że aż tak to na mnie zadziała – upił duży łyk.

– Co się dzieje? Wiesz, że mnie możesz powiedzieć wszystko, od tego są przyjaciele – powiedziała i trąciła jego nogę swoją stopą.

– Jeszcze nie jestem gotowy, nawet ciężko mi o tym myśleć…

– Dzisiaj miałam wrażenie, że chcesz porozmawiać i dlatego zaprosiłeś mnie do kawiarni…

– A ja myślałem, że chcesz sobie odświeżyć pamięć, a nie maglować mnie o moje problemy – odgadł zamiary Hani i wreszcie spojrzał w jej wielkie, zielone oczy.

Tym razem to dziewczyna spuściła wzrok, po czym upiła łyk drinka. Chciała coś powiedzieć, ale znów przytknęła szklankę do ust. Marek nie odrywał od niej oczu. Nachylił się tak jak w restauracji i omiótł wzrokiem jej zgrabne nogi, talię i biust, po czym jego spojrzenie zatrzymało się na jej ustach. Wtedy i Hania spojrzała na niego. Nie wytrzymał i pociągnął ją do siebie tak, że usiadła na jego kolanach, podkulając nogi. Chwycił ją mocno za nadgarstki. Pamiętał, że to lubiła.

– Jeśli teraz zaczniesz, nie będzie już odwrotu, wiesz o tym… – szepnęła.

Wiedział.

Słyszał, jak bije jej serce, jak tętno przyśpiesza, jak krew szaleńczo krąży w żyłach. Widział, jak jej oczy ciemnieją, a źrenice rozszerzają się w taki sposób, który zawsze doprowadzał go do wrzenia. Czuł na sobie jej drobne, ponętne ciało, czuł, jak napina się w niej każdy mięsień, chłonął zapach jej skóry.

„Jeszcze chwilę, nie ruszaj się, a na pewno zrezygnuje” – myślała Hania. – „To tylko taka gra, zawsze w ten sposób prowokował, byś zrobiła pierwszy krok, i zazwyczaj mu się to udawało. Ale nie tym razem. Musisz być niewzruszona, przeczekać tę falę gorąca, która obiegła twoje ciało. Musisz poczekać, aż Marek odpuści, aż zda sobie sprawę, że nie może zdradzić żony. To musi być jego, świadomie podjęta, decyzja.”

Rozluźnił uścisk. Powoli napięcie spadało, oddech zwalniał. Hania zsunęła się z kolan Marka i usiadła obok. Mężczyzna wstał gwałtownie i podszedł do okna. Odwrócił się na moment i zobaczył zmieszaną minę dziewczyny.

– Przepraszam, jeśli dalej bym siedział obok ciebie, nie wytrzymałbym – wytłumaczył szybko.

– Jak widać, nasza przyjaźń zdaje egzamin tylko na odległość – odparła.

– Nie potrafię trzymać się od ciebie z daleka. Długo to robiłem, ale zacząłem tęsknić. Myślałem, że nasze relacje mogą być czysto przyjacielskie, to przyjaźń chciałem właśnie odświeżyć, ale dalej tak na mnie działasz… Z Martą mam porozumienie dusz, ale z tobą…

– Nie będę twoją dmuchaną lalką – odpowiedziała wzburzona i wstała, by dolać sobie wódki.

– Znowu zaczynasz…

– Co takiego?!

– Znowu zaczynasz sobie tłumaczyć moje słowa po swojemu, chociaż wiesz, że nie to miałem na myśli. Dlaczego nie pozwalasz sobie na uczucia? – spytał i szybkim krokiem podszedł do niej.

– Bo nie wytrzymam, gdy znów mnie ktoś zostawi! – Tym razem jej oczy płonęły złością.

W tym momencie się zdradziła. Jej powłoka ochronna zaczęła się kruszyć. Powłoka, dzięki której Marek, ale i ona sama, dzięki której oboje myśleli, że ich związek pozbawiony był głębszych uczuć.

– Byłoby mi łatwiej, gdybyś kogoś miała…

– Ty masz, a mnie wcale nie jest łatwiej, to tak nie działa… – Jednym duszkiem wypiła całą wódkę, którą miała w szklance, i odstawiła ją na półkę. Stała tyłem do Marka, ale czuła na swoim ciele jego wzrok, słyszała jego ciężki oddech. Z całej siły pragnęła, by podszedł do niej, objął ją jak kiedyś, pocałował w to miejsce pomiędzy szyją a obojczykiem – tak bardzo za tym tęskniła. Nagle usłyszała, jak się zbliża. Jakby odczytał jej myśli. Oplótł ją dłońmi w pasie, przyciągnął do siebie, po czym delikatnie odgarniając jej włosy, złożył pocałunek w tym czułym miejscu. W sekundę jej kolana ugięły się, tętno znów przyśpieszyło i nim zdążyła mrugnąć, mężczyzna odwrócił ją i przycisnął usta do jej rozpalonych warg. Wszystko wokół zawirowało jak niegdyś. Jakiś głos krzyczał w jej głowie, że nie powinna, ale pożądanie całkowicie go zagłuszyło. Przeczesała palcami jego bujne, jasne włosy, po czym chwyciła je mocno i jeszcze bardziej przylgnęła do niego. W takich momentach zachowywała się bardziej jak pełen pasji drapieżnik niż delikatna kobieta. Ogień ten miał jednak w sobie także subtelność, która sprawiała, że stawała się krucha i niewinna.

– Dlaczego to robisz? – spytała, opierając czoło o jego klatkę piersiową. Serce waliło mu jak młotem.

– Bo tego pragnę…

– A twoja żona?

– Nie mówmy o niej – odpowiedział i pogładził ją po twarzy.

W tej chwili Hania spojrzała na Marka wzrokiem żądającym wyjaśnień. Marek jednak przeczesał palcami jej włosy i omiótł wzrokiem twarz dziewczyny. Chciał ją pocałować, lecz się odsunęła. Tym razem to Marek był zaskoczony.

– Ona cię zdradziła. Marta zdradziła cię pierwsza. Chcesz się na niej odegrać, żebyście byli kwita? Moim kosztem?! – Olśniło ją. Tym razem wzrok Hani ciskał pioruny w stronę Marka.

Mężczyzna nie odzywał się. Hania z każdą sekundą robiła się coraz bardziej wściekła. Odsunęła się od Marka i usiadła na kanapie.

– Wyjdź – powiedziała nagle.

– Hania… – Marek chciał się tłumaczyć, ale kobieta mu przerwała. Powtórzyła rozkaz wydany kilka sekund wcześniej, po czym Marek wziął swój płaszcz i ruszył w stronę drzwi.

– Marta nie może się o niczym dowiedzieć – rzuciła, gdy Marek zamykał za sobą drzwi.

Minęło zaledwie kilka minut, gdy usłyszała dzwonek do drzwi. Otworzyła je z impetem. W progu stał jednak nie Marek, którego się spodziewała, lecz Kinga, której mina mówiła sama za siebie.

– Powiedz mi, że mam omamy, a z twojej klatki właśnie nie wychodził nasz szef – powiedziała stanowczo na powitanie.

Hania nie odezwała się, tylko zostawiła koleżance otwarte drzwi i wróciła do salonu.

– Od kiedy to trwa? – spytała, gdy już znalazła się w środku.

– Zwariowałaś… – odparła Hania ospale i podeszła do barku.

– To chyba ty zwariowałaś! Myślałam, że to już skończona historia!

– Bo jest skończona! Do niczego nie doszło!

– Właśnie widzę. – Kinga spojrzała na zmierzwione włosy Hani.

– Tylko mnie pocałował, nic więcej – odparła dziewczyna i podała Kindze szklankę.

– Tylko? Przecież ty jesteś na głodzie! Dla ciebie pocałunek to jak działka narkotyku dla narkomana, jak zaczniesz, już nie możesz przestać! Wiesz, co się stanie, jeśli Marta się o tym dowie?! Wylecisz z hukiem, bo nie sądzę, by w takiej sytuacji Marek się za tobą wstawił!

– Nie rób ze mnie jakiejś cholernej nimfomanki! Nie jestem idiotką, nie wplątuję się w romanse z żonatymi! A już tym bardziej nie wchodzę dwa razy do tej samej rzeki!

– Więc po co tu przyszedł?

– Chciałam się dowiedzieć, co zaszło między nim a Martą.

– No tak, jeśli chcesz się czegoś dowiedzieć, posuniesz się do każdej metody… Myślałaś, że w przypływie emocji zacznie ci się zwierzać? Co cię w ogóle obchodzi ich związek? Ciągle coś do niego czujesz?

– Nie! Sama powiedziałaś, że Marta jest nie do wytrzymania! Nie chcę stracić pracy przez jej huśtawki nastrojów, dlatego chciałam się dowiedzieć, czy są związane z ich małżeństwem!

– No tak, teraz na pewno umocniłaś swoją pozycję w redakcji… Oszukujesz sama siebie – odparła sarkastycznie Kinga i usiadła obok Hani na kanapie. – Dowiedziałaś się czegoś? – dodała po chwili.

– Zdradziła go…

– Co takiego?! I z tobą chciał się na niej…

– Właśnie dlatego do niczego nie doszło… – przerwała jej Hania.

– Aha, czyli gdyby nie zdradziła go pierwsza, to nic nie stałoby na przeszkodzie, by iść z nim do łóżka?! – oburzyła się Kinga.

– Nie! Nie wiem… Nic się nie stało, na tym poprzestańmy… – odpowiedziała Hania i wypiła drinka.

– Wiesz już, o czym napiszesz mój artykuł? – spytała po dłuższej chwili Kinga.

– Tak, dziś spotkałam się z kobietą organizującą pokazy mody, na jutro jestem umówiona z fotografem i gościem z agencji reklamowej – odparła Hania.

– Hm, nie przypominam sobie ani kobiety od pokazów, ani kolesia z agencji. Jesteś pewna, że to agencja reklamowa, a kontakt jest w moich dokumentach, nie twoich? A może Marek zaoferował ci pomoc? – spytała Kinga, rzucając Hani wymowne spojrzenie.

– Mam nadzieję, że się przesłyszałam. O co ci teraz chodzi?

– O to, że dążysz do celu po trupach. Chcesz napisać świetny artykuł, żeby dopiec naczelnej, a nie by pokazać, że jesteś dobrą dziennikarką, to oczywiste. Zastanawiam się, do czego jeszcze jesteś w stanie się posunąć.

Dziewczyna nie odezwała się, tylko rzuciła piorunujące spojrzenie swojej przyjaciółce i wstawszy z sofy, ruszyła do kuchni, by odstawić szklankę.

– Słuchaj, jeśli masz zamiar cały wieczór mnie krytykować, to może odpuść sobie i idź popracować nad swoim wywiadem, co? Mam dość na dzisiaj, okej? – rzuciła. – Kobietę od pokazów załatwiłam sama, bo widocznie nie wpadłaś na to, by porozmawiać z kimś, kto zna się na modzie najlepiej, a wizytówkę agencji znalazłam w twoich papierach, więc może jednak należy do ciebie. Poza tym sama chyba nie masz zbyt bujnego życia towarzyskiego, skoro wtykasz wiecznie nos w moje sprawy i wszystko kojarzy ci się z romansami i seksem – dodała ze złością.

Kinga tylko mrugnęła kilka razy, zamknęła lekko rozchylone usta i nie patrząc już na Hanię, zabrała torebkę i wyszła z mieszkania.

Hania ani drgnęła. Dopiero gdy Kinga z impetem trzasnęła drzwiami, podskoczyła lekko przestraszona. Po kilku minutach zdała sobie sprawę z tego, co powiedziała. Próbowała się usprawiedliwiać złym nastrojem, emocjami wywołanymi przez Marka, ale nie potrafiła odsunąć od siebie poczucia winy za słowa, które mocno zraniły jej przyjaciółkę. Zawstydziła się potwornie, a uczucie spotęgowało się jeszcze, gdy uświadomiła sobie, że musi zadzwonić do Kingi i przeprosić ją za swoje niedopuszczalne zachowanie.

Polecamy również:

Magdalena Wala

PRZYPADKI PEWNEJ DESPERATKI

Jak połączyć studia, pracę i marzącego o małżeństwie partnera? Co zrobić, kiedy dzwony weselne brzmią jak marsz pogrzebowy? Narzeczony Julii to ideał: kocha dziewczynę na zabój i ofiarowuje jej miłość do przysłowiowej grobowej deski, a ponadto jest spadkobiercą starego pałacyku. Materiał na scenariusz o księżniczce i rycerzu na białym koniu? Na wielkie love story z happy endem? Nie tym razem!

W pałacyku narzeczonego Julia znajduje pamiętnik pensjonarki, który przenosi bohaterkę na dziewiętnastowieczny dwór księżnej Izabeli Czartoryskiej. Kryminalna zagadka relacjonowana przez autorkę pamiętnika coraz bardziej pochłania uwagę dziewczyny i rozbudza jej detektywistyczne zacięcie.

Jak przystało na prawdziwą desperatkę, Julia rozwiązuje tajemnicę dworku żywiołowo i z humorem. Przy okazji sporządza swój osobisty przepis na szczęście.

W dalszej części znajdziecie Państwo

fragment publikacji

1

Obyś cudze dzieci uczył – to przekleństwo nigdy nie miało dla mnie większego sensu… aż do chwili, w której rozpoczęłam swoją pierwszą w życiu pracę. Oczywiście w szkole. Tak naprawdę nigdy nie zastanawiałam się, co to będzie oznaczać dla mnie – studentki historii. Po praktykach w czasie studiów licencjackich uważałam, że być nauczycielem to nic trudnego. Wchodzisz na lekcję i robisz swoje, potem zapominasz o wszystkim, co się wydarzyło, i żyjesz sobie spokojnie dalej.

Niestety nie da się zapomnieć. Już pierwszy dzień w pracy pozbawił mnie części złudzeń. Kiedy weszłam do klasy, rozkrzyczane dzieciaki nagle ucichły. Poczułam ich wzrok, lustrujący mnie z góry na dół, w tę i z powrotem, a potem jeden młodociany zapytał:

– Gdzie pani Jastrzębska? – Zamrugał oczami. – Słonica w końcu urodziła? – dodał po chwili.

Całkowicie mnie zatkało; po raz pierwszy w życiu nie wiedziałam, co powiedzieć. Ze swoich szkolnych lat pamiętam respekt przed nauczycielem. Żadne z nas nie odważyłoby się tak odezwać, a już na pewno nie przy kimś nowym, zupełnie nieznanym, no i oczywiście niesprawdzonym. Na widok mojej zszokowanej miny po klasie przebiegł śmiech. Odliczyłam w myślach do dziesięciu i usiłując zachować kamienną twarz, ruszyłam w stronę biurka, dzierżąc pod pachą dziennik i pocieszając się, że później będzie lepiej.

Nie wiedziałam jeszcze, co powiem, ale jednego byłam pewna – bez względu na wszystko muszę utrzymać kontrolę nad tymi… potworami. Inaczej jestem spalona na starcie i następne pół roku będzie jednym niekończącym się koszmarem. Brr.

– Dzień dobry – przywitałam się. – Nazywam się Julia Mężyk i w zastępstwie za panią Jastrzębską będę was uczyć historii. – Znowu nerwowe chichoty. – Odpowiadając na wcześniej zadane pytanie… Tak, pani Jastrzębska już urodziła.

– Chłopak czy dziewczyna? – chciał wiedzieć blondynek z pierwszej ławki.

– Syn – odparłam, modląc się, by na tym zainteresowanie klasy się skończyło.

– Dzięki Bogu! Może teraz znormalnieje, choć szanse są raczej małe – powiedział po chwili zastanowienia, sadowiąc się wygodniej na krześle. – Przez ostatnie miesiące była po prostu wkurzająca. – Popatrzył na mnie sceptycznie – Mam nadzieję, że pani nie jest w ciąży?

Uśmiechnęłam się, odetchnęłam głęboko i wykrztusiłam:

– Nie ma szans! A teraz przejdźmy do moich wymagań… – Moją tajemną bronią było tzw. wejście smoka. Jeden z moich przyjaciół, świeżo po psychologii, poradził przerazić uczniów śmiertelne na dzień dobry, a potem stopniowo odpuszczać.

– To jest wojna, kotek – zapewniał. – Jak chcesz przetrwać i nie przypominać po pół roku pracy chorych psychicznie z Bedlam, to musisz być u władzy. Oni szanują siłę i w zasadzie to wszystko, co szanują. Inne rzeczy mają w dupie.

W efekcie tydzień poprzedzający moje wielkie entrée spędziłam, planując strategię, jak nie przymierzając zdesperowany generał przed ostateczną bitwą. Rezultat nastrajał dość optymistycznie – reszta lekcji minęła w miarę spokojnie, pomijając wykrzykniki kochanej młodzieży typu „O Jezu!” lub „Czy pani jest sadystką?!”

Po lekcji stwierdziłam, że za dużo to oni nie wiedzą i będę musiała w pocie czoła nadrabiać braki i co gorsza, pracować nad dyscypliną. Okazało się bowiem, że pani Jastrzębska pozwalała „tym słodkim dzieciom” robić i mówić, co im się żywnie podobało. Efekt zdążyłam zaobserwować w momencie wejścia do klasy. Z ulgą powitałam dzwonek i zapewniając blondynka z pierwszej ławki, że nie jestem upiorem, który zstąpił na ziemię, aby dręczyć biedne dzieci, wyszłam z klasy. Oparłam się o drzwi i po raz pierwszy pomyślałam: dlaczego ja?

Po lekcji okazało się, że mam dyżur. Dyżur polega na tym, że ofiara losu, czyli nauczyciel – w tym wypadku ja – stoi na korytarzu i pilnuje, aby dzieciaki się nie pozabijały, a przynajmniej nie wtedy, gdy są w szkole. Potem dowiedziałam się w pokoju nauczycielskim, że większość szanownego grona modli się o to, by co niektórzy dokonali tego dzieła. Po lekcjach oczywiście.

Po przeżyciu, chyba tylko cudem, pierwszego dnia pracy, z ulgą pojechałam na uczelnię. Prawdę powiedziawszy, po raz pierwszy inny budynek kojarzył mi się gorzej. A mijając postrach studentów – profesora Umajeckiego – posłałam mu taki uśmiech, że staruszek aż się obejrzał. Ze zdziwienia pewnie, tak myślę.

Zeszłam schodami w dół do chlewa (coś w rodzaju baru) w poszukiwaniu Emilki. Emilka to dziwny typ – rozrywkowy kujon. Z nas wszystkich zdobywa najlepsze stopnie, jednocześnie prowadząc najbardziej imprezowy tryb życia. Pojęcia nie mam, kiedy znajduje czas na naukę, skoro wiecznie planuje jakieś spotkania.

Zobaczyła mnie gdzieś zza dymu papierosów i natychmiast zaczęła machać ręką. Rude włosy spadały jej na oczy, więc odgarnęła je z czoła, nie przestając wymachiwać. Gdy przepchałam się przez większe towarzystwo, próbujące właśnie za wszelką cenę dostać raka płuc, zawołała:

– Halo Julka! Planuję świetną imprezę. Oczywiście przyjdziesz z Pawełkiem. Początek punkt ósma. – Emilka w końcu przestała machać i spojrzała na mnie z nadzieją.

No cóż. Wygląda na to, że zamiast wkuwać do egzaminu, czeka mnie upojny wieczór z Pawłem, Emilką i setką innych osób. W zasadzie nie miałam nic przeciw temu, ale teraz ta praca… Miałam nadzieję, że nie przypomni sobie o niej.

– Słuchaj – pochyliła się w moją stronę, szybko niszcząc moje marzenia. – A jak tam pierwszy dzień w pracy? Fajnie było?

Dałam radę tylko wymownie jęknąć, co starczyło za cały komentarz. Emilka spojrzała na mnie ze współczuciem.

– Aż tak źle? – Poklepała mnie po ręce. – Zobaczysz, później będzie lepiej – dodała optymistycznie. – W tej sytuacji najlepiej będzie, jak się rozerwiesz. Poza tym, dziewczyno, ty przestajesz wychodzić z domu. Jak w tych warunkach może rozwijać się twój związek, co?

Wiedziałam, że Emilka wróci do Pawła. Zasadniczo to przez nią właśnie miałam teraz kłopoty. Przez dwa lata bolała nad tym, że nie umiem sobie nikogo znaleźć, a tu nagle złapał mnie taki Paweł – istne cudo. W ogóle całą sytuację zawdzięczam również jej i opatrzności, która chyba w pewnym momencie przestała mnie lubić. Przez te dwa lata Emilka ciągnęła mnie na wszystkie imprezy i przedstawiała niezliczonej chmarze swoich znajomych. Sama w tym czasie zdążyła zakochać i odkochać się chyba z tuzin razy. A może i więcej.

– Tak więc – kontynuowała – zadzwoniłam do Pawełka i powiedziałam mu o imprezie. Strasznie się ucieszył, że przyjdziesz, ostatnio skarżył mi się, że nie masz dla niego czasu. Na twoim miejscu nie postępowałabym tak z zakochanym facetem. A jak się odkocha?

Niestety nie zanosi się, żebym miała tyle szczęścia. Gdy Paweł raz się na coś uprze, to musi rzecz doprowadzić do końca. Tym razem tą niezałatwioną sprawą byłam ja. Z doświadczenia wiedziałam, że z Emilką w bojowym nastroju nie wygram, więc skapitulowałam od razu.

– W porządku. Punkt dwudziesta jestem u ciebie. – Usiadłam w końcu na krześle i przywitałam się z dziewczynami, które słuchając kazania Emilki, płakały ze śmiechu. Oczywiście każda z nich, włączając naszą głównodowodzącą, wiedziała, że ostatnio psuje się pomiędzy mną i Pawłem. Nie wiedziały tylko dlaczego.

– Z Pawłem – upewniła się.

– Z Pawłem – zgodziłam się.

– Okay. O imprezie to już wszystko, teraz opowiadaj, jak było w pracy.

– Od ognia, wojny i gimnazjalistów zachowaj nas panie! Oceniając tragedię pracy w szkole w skali od 1 do 10, dałabym 100. Już po pierwszym dniu mam ochotę się zwolnić.

– Ale tego nie zrobisz – uzupełniła Aga. – Brak funduszy.

– Gdybyś mnie posłuchała i więcej wyciągała od Pawła, nie byłoby to konieczne – musiała wtrącić Emilka.

– Zasadniczo, dobry facet to hojny facet – skończyłyśmy wszystkie jej motto życiowe.

– Owszem, ale nie należy zapominać, że liczą się też inne sprawy – dodała Emilka.

– Jak na przykład stałość – dorzuciła ponuro Kasia.

Spojrzałyśmy na nią ze szczerym współczuciem. Wpadła gdzieś w okolicach lipca, więc zastanawiała się nad zorganizowaniem błyskawicznego ślubu cywilnego. Plany upadły, ponieważ jej chłopak nalegał, by poczekali do czasu, gdy urodzi się dziecko. Podobno dlatego, by mogła zmieścić się w swoją wymarzoną suknię księżniczki, do ubrania której koniecznym warunkiem była smukła talia. I żeby mogli od razu wziąć ślub kościelny. Wraz z upływającymi miesiącami okazało się, że Kasia dalej musi mieszkać z rodzicami, bo Andrzeja nie stać było na mieszkanie. Zaczął się coraz rzadziej u niej pojawiać, twierdząc, że humory ciężarnych działają na niego dołująco. Na comiesięczne wizyty u lekarza również nie raczył się zjawiać, bo przecież nie był tam do niczego potrzebny. On już zrobił swoje.

– Przydałby się choćby do ubierania mi butów – żaliła się często Kasia. – Ja już nie jestem w stanie dojrzeć swoich stóp.

Wierzyłyśmy bez zastrzeżeń. Kasia obecnie przypominała dużego pająka. Dwie chude nogi, olbrzymi brzuch i dwie chude ręce. Dziecko wysysało z niej wszystko, co tylko się dało. Bardzo mi się nie podobał taki rozwój wydarzeń. Sama jestem w związku z facetem, który twierdzi, że uwielbia dzieci. Dokładnie tak, jak wcześniej Andrzej. A co jeśli…

Ocknęłam się z zamyślenia, bo Ewa spojrzała na zegarek i jęknęła:

– Spóźnimy się na historię historiografii!

Na każdy inny przedmiot poszłybyśmy z godnością, powoli i dystyngowanie, ale nie na ten. Zajęcia prowadził doktor Opaliński, przez studentów zwany Wampirem. Zasadniczo nie był bardzo groźny, ale miał fioła na punkcie punktualności. Student, który raz się spóźnił, miał przechlapane do końca semestru, ponieważ Wampir odznaczał się doskonałą pamięcią. Naszemu koledze zdarzyło się to w październiku, a Opaliński wspomina o tym na każdych zajęciach przy czytaniu listy. Żeby tylko ograniczył się do wypominania, ale nie – biedny Rafał jest odpytywany przy byle okazji. Ostatnio wspominał, że zaprosi mnie na uroczyste palenie podręcznika, jak tylko uwolnimy się od pana W. Niedawno zdobył skądś jego zdjęcie, więc myślę, że także i je rytualnie spali lub będzie rzucał w nie rzutkami: czoło dziesięć punktów, oko pięć, czubek nosa dwadzieścia i tak dalej.

Na zajęcia zdążyłyśmy ledwo, ledwo. A konkretnie wbiłyśmy się przed Wampira, który właśnie wchodził do sali. Jeszcze chwilę później… Z sercem walącym w tempie dwieście na minutę, usiadłam w ławce. Co nie znaczy, że moje serce przestało walić. Teraz bowiem Wampir mógł mnie zapytać – a brak odpowiedzi na którekolwiek z jego pytań równało się rytualnemu seppuku, zwłaszcza na krótko przed zaliczeniem. Ja zaś nie umiałam dosłownie nic. Fortuna jednak się do mnie uśmiechnęła, bo Wampir chciał nam puścić film, miałam więc pół godziny spokoju. Oddałam się wspomnieniom, usiłując dojść do tego, jak znalazłam się w takich kłopotach.

Pawła spotkałam przez przypadek pół roku wcześniej. Zdecydował o tym mój pech. Jechałam właśnie na pięćset dwudziestą dziewiątą imprezę u Emilki. Nie chciało mi się, bo po pierwsze jestem zdeklarowanym domatorem, a po wtóre potwornie lało. Sam deszcz nie byłby wielkim problemem, gdybym była zmotoryzowana. Ponieważ jednak nie miałam samochodu ani faceta z samochodem (czy raczej samochodu z facetem), musiałam się trzy razy przesiadać, za każdym razem moknąc na przystankach. Pod koniec podróży przypominałam podtopioną sierotkę Marysię. Autobus właśnie dojeżdżał na przystanek docelowy, więc zaczęłam gramolić się w kierunku najbliższych drzwi. Zapomniałam tylko o jednym drobiazgu, mianowicie o parasolce, którą miałam powieszoną na ręce. Autobus zahamował, ja usiłując utrzymać się w pozycji mniej więcej pionowej, podniosłam ręce w poszukiwaniu najbliższego uchwytu; i wtedy moja parasolka, popychana siłą odśrodkową (lub dośrodkową – zawsze byłam kiepska z fizyki), walnęła jakiegoś bruneta w tors. Na szczęście trafiło na osobnika typu szafa, inaczej oberwałby prosto w twarz. Ów spojrzał na mnie z wyrzutem, a ja po chwili zaczęłam przepraszać. Jak na złość facet akurat był w moim typie! Nie miałam czasu kajać się dalej, bo trzeba było wysiadać, więc rzuciłam ostatnie przepraszające spojrzenie w kierunku ideału i wypadłam z autobusu. Prosto na lejący mi na głowę deszcz, bo zapomniałam rozłożyć parasolkę. W efekcie dotarłam do Em mocno spóźniona i w niezbyt imprezowym nastroju. Po dwóch godzinach, podczas których z pomocą Em zdołałam doprowadzić się do jakiegoś porządku, rozgrzać i zapomnieć o tym, jaką idiotkę z siebie zrobiłam, zeszłam na dół. Mój pech działał dalej, bo pierwszą osobą, na którą wpadłam, był mój znajomy z autobusu. Nie było szans, żeby nie skojarzył kretynki, która najpierw zaatakowała go parasolką, a później zamiast natychmiast przeprosić, wpatrywała się w niego z zachwytem. Na szczęście okazało się, że miał spore poczucie humoru. Ten wieczór spędziliśmy razem. Następny zresztą też. W taki oto sposób zdobyłam Pawła.

Nasz związek rozwijał się powoli. Aż tu nagle, jakieś dwa miesiące temu, w środku jednej z kolejnych imprez Emilki chyba… mi się oświadczył. Potem przez jakiś czas wmawiałam sobie, że to pod wpływem procentów doznałam omamów słuchowych. Bo przecież nie odstawił całej tej szopki z klękaniem, kwiatkami i pierścionkiem. Byłam pod wpływem, ale nie aż tak, by zapomnieć Pawła na kolanach! Poza tym impreza studencka to nie jest właściwe miejsce na podejmowanie jakichkolwiek ważnych decyzji, prawda?

Jednak potem pojawiły się niewinne wtrącenia typu: „po ślubie zamieszkamy”, „wolałbym, byś po naszym ślubie zmieniła nazwisko”, „nasze dzieci”. Tak jakby wszystko było już ustalone, a moja zgoda tylko formalnością.

Gwałtownie oderwałam się od wspomnień, bo film właśnie się skończył, a Wampir zaczął się złośliwie uśmiechać. Niedobrze, tragicznie wręcz, bo patrzył właśnie na mnie.

– Widziałem, że oglądała pani z ogromnym zainteresowaniem – zwrócił się do mnie, a ja struchlałam. – Może nakreśli pani sylwetkę Joachima Lelewela?

Zdębiałam i nie byłam w stanie wykrztusić z siebie ani słowa. Na szczęście uszczypnięcie Ewy przywołało mnie do porządku. Myśl, kobieto, bo wylecisz i będziesz musiała zaliczać te zajęcia… i wszystkie następne.

– Joachim Lelewel był bez wątpienia jednym z najwybitniejszych historyków XIX wieku – zaczęłam w końcu.

– Ależ odkrywcze – ironizował Wampir. – I tego dowiedziała się pani z półgodzinnego filmu? Jako studentka studiów magisterskich powinna pani przyjść na te zajęcia z jakąś wstępną wiedzą. Ale proszę kontynuować, może dojdzie pani jeszcze do innych fascynujących wniosków.

W tym momencie zaczęłam prosić wszystkich świętych oraz mojego Anioła Stróża o pomoc, solennie przyrzekając, że jeśli uda mi się wyjść z tego cało, przez tydzień nie tknę czekolady. Co tam tydzień, dwa tygodnie! Widocznie przekupstwo pomogło, bo w momencie, w którym chciałam przyznać się do swojej niewiedzy (milczenie było bardziej niebezpieczne), do sali wszedł Anioł Pański pod postacią mojego promotora, profesora Werberta. Poprosił Wampira na zewnątrz, a w tym czasie Em zaczęła uzupełniać luki w moich wiadomościach.

Wróciwszy, Wampir spojrzał na mnie znacząco, a ja zaczęłam recytować wszystko, czego dowiedziałam się w ciągu trzech minionych minut, obficie uzupełniając to „wodą”. Upiór z Transylwanii stracił zainteresowanie i zajął się nową ofiarą. Męczył ją „Słownikiem biograficznym”, który mieliśmy przewertować. Odetchnęłam z ulgą. Istniała spora szansa, że na ten dzień Opaliński już da mi spokój. Mój pech przestał działać. Na razie!

Pośpieszyłam się z tą nadzieją. Pierwszą osobą, którą zobaczyłam po wyjściu z sali, był Paweł. Ujrzawszy mnie, uśmiechnął się, podszedł, objął w pasie, przyciągnął do siebie i cmoknął.

Szarpnęłam się lekko i pocałunek wylądował w okolicach mojego ucha. Zawsze gdy widzę znajomą parę, która w większym towarzystwie przez dłuższy czas wymienia pocałunki, nie bardzo wiem, jak się zachować. Nie lubię patrzeć w ich kierunku, żeby nie wyjść na wścibską. Z drugiej strony całkowite ignorowanie i odwracanie wzroku też nie wygląda dobrze. Dlatego wielokrotnie prosiłam Pawła, by unikał okazywania mi czułości w miejscach publicznych. Nie chcę wprawiać w takie zakłopotanie moich przyjaciół!

Paweł jednak puszczał to mimo uszu, traktując jak moją kolejną babską fanaberię.

– Puszczaj! – wykrztusiłam na wpół przyduszona jego torsem. – Umówiliśmy się przecież, że witamy się bez zagrywek neandertalczyka.

– Ależ kochanie! – uśmiechnął się do mnie. – Ja? Neandertalczyk? Myślałem, że skończyłaś już zajęcia. Dawno się nie widzieliśmy – dodał z wyrzutem.

Poczułam wyrzuty sumienia. Od jakiegoś czasu dość drastycznie ograniczałam nasze spotkania, między innymi z powodu zaborczego zachowania mojego mężczyzny. Myślałam naiwnie, że jako inteligentny w końcu samiec domyśli się, że coś jest nie tak. I… może postara się dowiedzieć co? Wyglądało jednak, że trzeba będzie mu o tym powiedzieć wprost. Niestety to nie była odpowiednia chwila, więc tylko wzruszyłam ramionami i odsunęłam się pośpiesznie. Jednak nie dość szybko – zdążył mnie znowu złapać.

Zapowiadał się ciężki wieczór. Wyczarowując na ustach najsłodszy uśmiech, na jaki było mnie w tym momencie stać, przekazałam zaproszenie Emilki.

– Em do mnie dzwoniła wczoraj. Czyżby ci nie ufała, kochanie? – zapytał, machając jednocześnie ręką do przyczyny moich wszystkich nieszczęść. – Cześć, piękna – przywitał się z Em.

Emilka stanęła przy nas.

– Dziś o ósmej. Zaprosiłam całą grupę z ich drugimi połówkami. Nie zapomnijcie, bardzo was proszę.

Auć. Cała grupa oznaczała niemiłosierny tłok. I obecność Aśki Karpackiej, chyba że stanie się cud i nie przyjdzie.

– Oczywiście. Ja nie mógłbym. Jeśli zaś chodzi o Julkę, to nie martw się, przywlokę. Chyba że znajdzie mi jakieś ciekawsze zajęcie. – Paweł mrugnął do Emilki.

No tak. I tu dochodzimy do kolejnej cechy, która doprowadzała mnie do szału. Ciągłe aluzje do naszego życia intymnego. To, że uwielbiałam być z nim sam na sam, doprowadzało do ciągłego wzrostu testosteronu w jego organizmie. Efekt – puszył się przy każdej nadarzającej się okazji. Miałam dość! Trzeba z Pawłem zrobić porządek. Teraz.

– Emilko, przepraszam cię bardzo, ale muszę pilnie porozmawiać z moim kochaniem – wycedziłam. – Natychmiast – rzuciłam w kierunku Pawła. – Oczywiście, na imprezie będziemy, nie planuję innych atrakcji. Ktoś nie zasłużył!

– Wbijasz mi sztylet prosto w… serce – Paweł wcale nie przejął się moim tonem, choć sugerował nadchodzące szybko kłopoty.

– Uważaj, bo wbiję ci go gdzie indziej. I na pewno nie będzie to serce. – Boże! Widzisz i nie grzmisz? Już nawet zaczęłam mówić tak jak on.

Emilka zaczęła się śmiać, widząc komicznie nieszczęśliwą minę, którą zaprezentował Paweł. To był najlepszy moment na szybką ewakuację. Jeśli Em z Pawłem utworzą koalicję, dzisiejszy wieczór będzie niekończącym się koszmarem.

– Paweł. Idziemy – rzuciłam i chciałam ruszyć w kierunku schodów. Zapomniałam o tym, że mnie trzymał, więc tkwiłam nadal przyklejona do niego.

– Zauważyłaś, Emilko – przytrzymał mnie mocniej, żebym się nie wyrwała. – Dopiero co zaczęła pracę w szkole, a już nabrała belferskich nawyków. Źle to wróży na przyszłość. Strach pomyśleć, jaka będzie za tydzień…

– No, nie jest z nią jeszcze tak źle – podjęła temat Emilka. – To wszystko się da wyprostować, ale na pewno będziesz w tym zakresie potrzebował pomocy.

Tak oto moja najlepsza przyjaciółka przeszła do obozu wroga.

– Emila! – zaprotestowałam, ale po chwili dodałam zrezygnowana: – Pogadamy później.

Udało mi się w końcu wywinąć. Powtórzyłam: „Paweł. Idziemy!”, po czym ruszyłam w stronę drzwi. Chcąc nie chcąc, mój mężczyzna skończył przekomarzać się z Em i pośpieszył za mną.

– Coś ty dziś taka zła? – zaczął, dogoniwszy mnie. – Trudny dzień?

– Mógł być lepszy – jęknęłam. – Mam wrażenie, że wszyscy się dziś na mnie uwzięli, na dodatek ta impreza. A jestem taka skonana.

– Odwiozę cię do domu, dopilnuję, żebyś coś zjadła, odświeżyła się i zrobiła na bóstwo.

Moja wcześniejsza niechęć do niego trochę zmalała. Prócz cech wybitnie mnie irytujących miał również kilka takich, za które dałabym się posiekać. Umiał doskonale wsłuchiwać się w mój nastrój i był bardzo opiekuńczy. I właściwie gdyby nie jego ostatni genialny pomysł, wcale nie rozważałabym zerwania.

Wsiadłam do jego punto i zaczęłam się zastanawiać, kiedy nawiąże do tematu. Nie musiałam długo czekać.

– I na co ci to było? – zaczął tyradę. – Przemęczysz się, a to dopiero pierwszy dzień. Gdybyś przeprowadziła się do mnie, praca nie byłaby ci potrzebna. Mogłabyś w spokoju sobie studiować i mielibyśmy więcej czasu dla siebie.

Westchnęłam boleśnie. Czy on nie mógł w końcu zrozumieć, że to było dla mnie za wcześnie, że chciałam być choć trochę niezależna? Owszem, wygodniej byłoby przyssać się do niego jak jakaś pijawka i tylko brać kasę. Nie należałam jednak do kobiet, które wykorzystują finansowo swoich mężczyzn. Mógł mi postawić raz na jakiś czas obiad czy kino, ale nie będzie mnie przecież utrzymywał! No i fajnie będzie wpisać jakieś doświadczenie zawodowe do CV po zakończeniu studiów. Ale moje argumenty na niego nie działały, więc wyciągnęłam koronny, w postaci mamusi.

– Paweł, dyskutowaliśmy już o tym. Na razie nie ma na to szans, bo matka już by się do mnie nie odezwała. Na wysłuchanie marsza Mendelssohna też nie jestem jeszcze gotowa.

Paweł w odpowiedzi tylko się skrzywił. Był dziwnym przedstawicielem swojego gatunku. Miał wszystko: pracę, mieszkanie, dziewczynę (chwilowo byłam to ja), było nam razem dobrze – a jemu zachciało się żenić lub przynajmniej doprowadzić do tego, bym u niego zamieszkała. To ostatnie mogę jeszcze zrozumieć – miałby praczkę, sprzątaczkę i kochankę w jednej osobie, na stałe, a na dodatek za darmo! Ale po co mu ślub? Na miłość boską, miał zaledwie dwadzieścia sześć lat i dużo czasu na stabilizację. W każdym razie ja miałam. Gdybym ustąpiła, pewnie góra rok później szukałabym w supermarkecie pieluszek pampers i odżywki dla niemowląt. Brrr. Na dziecko byłam stanowczo za młoda. A do tego kiedy sobie przypominałam nieletnie monstra w mojej szkole…

Z drugiej jednak strony zależało mi na Pawle i chciałam, by był szczęśliwy. Gdyby tylko dał sobie pewne rzeczy wytłumaczyć… Ale jak grochem o ścianę – prędzej odbije się od twardego podłoża i wpadnie ci w oko, niż stanie się z nim coś pożytecznego. Nagle zza mgły kłębiących się myśli dotarł do mnie głos Pawła.

– Mam cię wynieść? Czy wysiądziesz sama? Stoimy tu już pięć minut, a ty nie reagujesz.

No cóż, trzeba się przygotować do imprezy. Rozmowę z Pawłem zostawię sobie na później.

Paweł pojawił się punktualnie – jak zwykle. A ja nie byłam gotowa – jak zawsze. Kiedy przyjechał, kładłam tapetę na twarz i wyglądałam jak kosmita: jedno oko zrobione, drugie załzawione, nie wspominając o resztkach zielonej maseczki w okolicach szyi. Moje kochanie weszło, rzuciło na mnie okiem i poszło do kuchni, aby zrobić sobie herbatę. W tym czasie skończyłam łazienkowe perypetie i wreszcie wyglądałam jak człowiek – zmordowany co prawda, ale człowiek.

– Kochanie, możemy już jechać – rzuciłam. Wyszliśmy i zapakowaliśmy się do samochodu.

Na imprezę dojechaliśmy spóźnieni, czego nikt nie zauważył. Rozejrzałam się w poszukiwaniu znajomych twarzy. Emilka w centrum flirtowała z trzema nieborakami naraz, mieli bardzo oszołomione miny. Ewa kłóciła się z obcym mi facecikiem w okularkach, bliźniacy w tandemie podrywali jakąś blondynkę, Rafał obgadywał z Adasiem Wampira i zbliżający się egzamin u Kazia (aż strach pomyśleć, że to już za dwa tygodnie), zaś przy stole w przejściu siedział Łukasz z Aśką Karpacką na kolanach; najwyraźniej uprawiali grę wstępną. Publiczność im nie przeszkadzała. Jak znam życie, Aśka zejdzie mu z kolan dopiero rano. Wolałabym, żeby znaleźli sobie jakiś odosobniony kącik i tam zrobili, co trzeba. Łukasz tak na oko był blisko stanu „Show me Heaven”.

Czeka mnie urooooooczy wieczór!

Wieczór rzeczywiście był zniewalający, ale inaczej. Pawełek stał przy mnie, siadał i kucał obok, pilnował niczym jakiś Arab swojego haremu! Marsową miną odstraszał wszystkich facetów, którzy mieli czelność zbliżyć się do mnie. Z wyjątkiem Adasia i Rafała, bo szczęśliwie związani, i bliźniaków, których uznał za nieszkodliwych seksoholików gawędziarzy. W efekcie sama byłam przez pięć minut – w ubikacji. Chciałam pogadać na różne babskie tematy z Em lub z Ewą, ale nie było mi to pisane. Nie przy moim aniele stróżu. Co prawda tłumaczyłam mu, żeby poszukał sobie na pół godziny jakiegoś męskiego towarzystwa, bo nie będę o podpaskach przy nim dyskutować, ale nie zareagował. Znów mu się włączył Tarzan. Jedno tylko mu mogę zapisać na plus. Na moje kategoryczne „przestań” – odkleił się od moich cycków w kuchni. Jeszcze by ktoś sobie pomyślał, że ze mnie druga Aśka!

Około trzeciej potężnie zachciało mi się spać, ale Paweł dobrze się bawił, więc nie chciał wychodzić. On w końcu nie wstawał rano do pracy! Usiłowałam się zdrzemnąć w sypialni Emilki. Hałas był jednak taki, że pomimo ogólnego wyczerpania kręciłam się przez jakieś dwie godziny z boku na bok, a potem wstałam, poszłam do Pawła i kategorycznie zażądałam, żeby odwiózł mnie do domu. Widząc moją minę, bez gadania wstał, pożegnał towarzystwo i udaliśmy się razem do jego auta. Korzystając z błogosławionej ciszy, natychmiast zasnęłam.

Obudziłam się rano, a właściwie obudził mnie Paweł. Po otwarciu szczypiących oczu szybko ustaliłam kilka rzeczy. Po pierwsze nie dotarłam do domu – Paweł zawiózł mnie do siebie. Po drugie była dziewiąta, a ja za pół godziny miałam się znaleźć w szkole. Po trzecie… szkoła była we Wrocławiu Pilczycach, a Paweł mieszkał na drugim końcu miasta. Po czwarte nie miałam u niego żadnych ciuchów poza wydekoltowaną sukienką, w której byłam na imprezie, a która w żaden sposób nie nadawała się do pracy – zwłaszcza w szkole! Dojście do jednego logicznego wniosku zajęło mi pięć sekund. SPÓŹNIĘ SIĘ!

Armagedon. Paweł, będący w połowie porannej kawy, został zmuszony do włożenia spodni, butów oraz kurtki (zapomniałam o koszuli) i zagnany do samochodu. Nie zdążył nawet uczesać swoich potarganych, ciemnych włosów. Spieszył się tak, że włożył buty nie do pary i nawet tego nie zauważył. Miałam nadzieję, że nabawi się odcisków, bo o skarpetkach również zapomniał. Pełen poczucia winy nawet nie protestował. W samochodzie dałam mu jedną jasną instrukcję:

– Milcz i jedź, ale tak, żebym za dziesięć minut była w domu.

Zajechaliśmy dokładnie dziewięć i pół minuty później. Paweł usłyszał tylko:

– Zostań! – i przestał wysiadać z samochodu.

Wbiegłam do domu, w międzyczasie dziękując wszystkim świętym, że moja matka towarzyszy ojcu w domu w górach. W przeciwnym razie nie obyłoby się bez wściekłej awantury. Dlaczego wracam dopiero rano i dlaczego, na miłość boską, nie zadzwoniłam. Szukając ciuchów, w których mogłabym się pokazać ludziom na oczy, natrafiłam w kuchni na ślady świadczące o tym, iż moja młodsza siostra, słusznie rozumując, że nie ma szans na mój powrót do domu o uczciwej porze, sama wyprawiła się do szkoły. Inteligentne dziecko! Ubrawszy się i w biegu zmywszy wczorajszy makijaż, zdążyłam się tylko maznąć szminką i tuszem, złapać w biegu torbę (przewidująco spakowałam się przed imprezą) i już wylatywałam z mieszkania.

Widząc mnie w drzwiach klatki, Paweł natychmiast zapuścił silnik i po chwili jechaliśmy w kierunku szkoły. Nim wysiadłam, poinformowałam go grobowym głosem, żeby się stawił po pracy na rozmowę u mnie, cmoknęłam go w policzek i już wchodziłam do budynku. W tym momencie zadzwonił dzwonek na lekcję. Przywołując na twarzy uśmiech, stwierdziłam, że po takim ranku może być już tylko lepiej.

Myliłam się. Mój pech, który wczoraj sięgał okolic Krakowa, radośnie opuścił granice naszego państwa. Po pierwszej lekcji, na której moi uczniowie przez dziesięć minut zastanawiali się nad moim stanem cywilnym („Proszę pani, kim był ten pan, który przywiózł panią do szkoły? Pani mąż?”), zostałam wezwana na dywanik do pani dyrektor. Ponieważ zdarzyło się to w drugim dniu pracy, pobiłam swoisty rekord! W gabinecie zostałam poinformowana, żebym przeczytała plan dyżurów (miałam dyżur przed dziewiątą trzydzieści i to byłoby na tyle, jeśli chodzi o moje punktualne przybycie), żebym nie przychodziła równo z dzwonkiem, bo spóźniłam się w ten sposób dwie minuty na lekcję (musiałam pójść do pokoju nauczycielskiego, żeby w biegu ściągnąć kurtkę i zabrać dziennik). Pani dyrektor wykazała również niestosowność mojego postępowania w innych kwestiach.

– Nie może pani wypuszczać uczniów z klasy w czasie lekcji, bo uczniowi może się w tym czasie coś stać, lub też, niepilnowany, może coś zdemolować. Ubikację na przykład.

Udało mi się wykrztusić tylko, że uczeń pilnie musiał wyjść do tejże ubikacji. Bynajmniej nie w celu zdemolowania jej.

– Od tego mamy przerwę – usłyszałam.

Cóż miałam zrobić? Przeprosiłam i wyszłam. W pokoju nauczycielskim dowiedziałam się, że mam się nie przejmować, bo nasza pani dyrektor jest wyjątkowo wredna i każda z belferek już nie raz była na dywaniku.

Dziewczyny, z którymi pracuję, sprawiają sympatyczne wrażenie. Zresztą dwie z nich dopiero co skończyły studia magisterskie, są niewiele starsze ode mnie. Pożyjemy, zobaczymy.

Miałam mieć jeszcze trzy lekcje i dwa dyżury. Dyżurów zresztą miałam w sumie sto minut, jak później policzyłam. Przy pracy na pół etatu wydało mi się to liczbą dość dużą. Po jakimś czasie dowiedziałam się, że suma dyżurów moich koleżanek waha się od stu czterdziestu do stu sześćdziesięciu minut. Pani dyrektor miała obsesję na punkcie bezpieczeństwa uczniów na przerwach. Do pewnego stopnia mogłam ją zrozumieć, ale… trzech nauczycieli na małym korytarzu podczas jednej przerwy? Belfrzy jednak nie narzekali, zawsze była to możliwość pogadania z koleżanką – oczywiście tylko kiedy pani dyrektor nie było w zasięgu wzroku. Gdy się pojawiała, każdy był bardzo zajęty pilnowaniem, by kochanym dzieciątkom nic przypadkiem się nie stało!

Czasem dzieci mają dziwne pomysły. Na przykład na moim drugim dyżurze niejaki Artur Słomka zeskakiwał ze schodów pierwszego piętra przez poręcz! Rozpędzał się na pierwszym piętrze, wykonywał skok wzwyż, przeskakiwał poręcz, po czym lądował na schodach prawie na parterze! Jak to zobaczyłam, myślałam, że dostanę zawału na miejscu. Idiota, mógł się zabić! Rzuciłam dziennik mojej koleżance i zaczęłam go gonić, a gdy go w końcu złapałam, usłyszałam, że mam się nie wtrącać, bo go nie uczę! Wyrywającego się zaprowadziłam do pani dyrektor, żeby zrobiła z gagatkiem porządek. W sekretariacie zdumiona dowiedziałam się, że po pierwsze nie powinnam opuszczać miejsca dyżuru, bo w ten sposób narażam uczniów na niebezpieczeństwo. Po drugie, nie mogę wobec ucznia używać siły, bo depczę w ten sposób jego godność osobistą. Po trzecie, należało go grzecznie poprosić, by się udał do gabinetu. A Artur jest troszeczkę nadpobudliwy i ma orzeczenie z poradni o specjalnych potrzebach edukacyjnych, w związku z tym nie powinnam go narażać na dodatkowy stres. A po czwarte, dlaczego jeszcze nie zapoznałam się z całą dokumentacją dotyczącą moich uczniów? Trzeba było zostać poprzedniego dnia po lekcjach i przewertować parę skoroszytów, zamiast śpieszyć się nie wiadomo gdzie i po co.

Chłopak natomiast został zaproszony do gabinetu pani dyrektor, gdzie uprzejmie go poproszono, by raczył nie skakać, bo może sobie przez przypadek zrobić krzywdę. I to był koniec! Ja dostałam ochrzan w sekretariacie, przy innych nauczycielach, sekretarce i grupie zaciekawionych uczniów, a jego poproszono o w miarę normalne zachowanie przy zamkniętych drzwiach, w gabinecie. W pokoju nauczycielskim dowiedziałam się, że to normalna reakcja pani dyrektor. Uczniowie w szkole mają prawa, rodzice uczniów mają prawa, a jedynymi osobami, które traktuje się jak śmieci, są nauczyciele. Boże, ratuj, przez przypadek trafiłam do piekła.

Spis treści

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Rozdział 25

Rozdział 26

Rozdział 27

Rozdział 28

Rozdział 29

Rozdział 30

Rozdział 31

Epilog

Polecamy również