Laura Bellini

Myszka Podróżniczka

Ilustracja na okładce

Cyprian Cichoń

Ilustracje w książce

Laura Bellini

Skład

Sławomir Drachal

© Copyright by Laura Bellini

www.laurabellini.pl

Kontakt: kontakt@laurabellini.pl

ISBN 978-83-942796-7-7

Wydanie 1

Napisałeś książkę i chcesz ją wydać? Zapraszamy do serwisu Rozpisani.pl.

Znajdziesz tu szeroki zakres usług wydawniczych, dzięki którym Twoja książka trafi do księgarń.

Pomożemy Ci dotrzeć do czytelników na całym świecie!

Kontakt
www.rozpisani.pl
info@rozpisani.pl

Konwersja do epub A3M Agencja Internetowa

Rozdział pierwszy
O tym, jak myszka zastanawia się nad swoimżyciem, jak ciekawa jest świata i postanawia wyruszyć przed siebie ku przygodzie

Łąka była szeroka. I bura. Tak jak myszka. Bura też była jej ciasna norka w ziemi. I robiło się w niej coraz zimniej, ponieważ jesień chyliła się ku końcowi.

Myszka układała w spiżarni swoje zapasy na zimę, ale coraz bardziej martwiło ją to, że będzie musiała siedzieć w norce przez najbliższe miesiące i się nudzić. Było jej smutno i czuła się samotna. W norce tak mało było światła i przestrzeni.

Najbardziej lubiła wiosnę i wczesne lato, kiedy było zielono i trawy były wysokie − bez problemu stawała się wśród nich niewidoczna. Żaden myszołów ani jastrząb jej nie widział, a korzenie traw były tak soczyste, że obgryzała je, aż ją nie raz brzuch bolał z przejedzenia. Wędrowała sobie tak po łące, cieszyła oczy polnymi kwiatami, najbardziej podobały jej się stokrotki, bo były niskie i mogła je wąchać. Piszczała z radości, kiedy na swej drodze napotykała żółte i soczyste mlecze − prawdziwe rarytasy. Przegryzała wtedy jedną łodygę i sączyła z niej mleczko. Było słodziutkie.

Ale niestety, ta pora minęła i miała wrócić za kilka miesięcy, a dla małej myszki kilka miesięcy ciągną się jak dla ludzi lata. Przerażał ją też brak towarzystwa. Niedawno wyprowadził się z łąki sąsiad − Pająk Krzyżak, który miał imponujący dom utkany między łodygą dziewanny i nawłoci. W jego ściany stale wpadały muchy. Po zachodzie słońca lubił sobie pogawędzić z myszką. Nawet na pożegnanie utkał dla niej prezent – plecaczek − aby swoje zdobycze, takie jak: korzonki, orzeszki i nasionka mogła znosić w nim do norki. Plecak był wytrzymały, zrobiony z podwójnej pajęczyny. Krzyżak przestrzegł ją tylko przed deszczem. Nadmierne zmoczenie plecaka przy jego obciążeniu groziło zerwaniem szelek.

Myszka dobrze znała swoją łąkę, a raz doszła nawet do granicy lasu. Bała się jednak lisów, dlatego nie zapuszczała się głębiej. Często ciekawiło ją, co jest za lasem, a co na drugim końcu łąki. „Czym ona się kończy na wschodzie? A co kryje się za strumykiem? Gdyby go tak przepłynąć?" − zastanawiała się wiele razy, a nocą, kiedy leżała zwinięta w kłębek, marzyła o przygodzie i podróży. Ciekawił ją świat. I rozumiała tyle, że chce mieć horyzont − nie tak wąski jak norka, a szeroki co najmniej jak łąka.

Pewnego dnia, gdy siąpił deszcz i krople przeciekały do norki, dojrzała w niej decyzja, że nie chce siedzieć sama w wilgotnym domku. Pomimo ryzyka zapragnęła zwiedzić świat. Ciekawość świata przemieniła się w odwagę, a ta poskromiła strach.