© Copyright by Wydawnictwo Poligraf, 2020

© Copyright by Urszula Świerczyńska-Kaczor, 2020

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żaden fragment nie może być publikowany ani reprodukowany bez pisemnej zgody wydawcy lub autora.

Projekt okładki: Alicja Kuczyńska

Opieka redakcyjna: Klaudia Dróżdż

Redakcja: Iwona Huchla

Korekta: Adrianna Hess, Agnieszka Mańko

Skład: Wojciech Ławski

Konwersja do EPUB/MOBI: InkPad.pl

Książka wydana
w Systemie Wydawniczym Fortunet™

www.fortunet.eu

Wszystkie postacie, imiona i nazwiska, miejsca i wydarzenia
przedstawione w książce są fikcyjne.

Jakiekolwiek podobieństwo do rzeczywistych osób
– żyjących lub zmarłych – wydarzeń i miejsc jest przypadkowe.

ISBN: 978-83-8159-958-0

Wydawnictwo Poligraf

ul. Młyńska 38

55-093 Brzezia Łąka

tel./fax (71) 344-56-35

www.WydawnictwoPoligraf.pl

28 CZERWCA, CZWARTEK

Sąsiad zaczął stawiać altankę w swoim ogródku. Obrzydliwą, zieloną, wielkości małej stodoły przesłaniającej cały świat. Przynajmniej świat z mojego tarasu. Dzisiaj rano wstałam, przetarłam oczy, wyszłam do ogrodu i zobaczyłam to cudo. Co mi pozostaje? – zaczęłam się zastanawiać. Pierwsze rozwiązanie narzucało się samo. Należy wyjść za mąż za sąsiada i problem rozwiązany. Jako prawowita małżonka każę Zbysiowi rozebrać to paskudztwo i po sprawie. Minusy? Sam Zbysio. A poza tym jest przecież Tom.

– Tom – zamruczałam i ponownie różowa mgła zakochania spowiła wszystko, łącznie z paskudną altanką.

Tom, przystojny brunet, wysoki, wysportowany, inteligentny, na pewno namiętny. Ten najwspanialszy facet świata był od czterech miesięcy moim sąsiadem przez ulicę. Co prawda, dom wynajmował, ale to nie problem. Po naszym ślubie przeniesie się rzeczy i zaczniemy wspólne „żyli długo i szczęśliwie”. Zaoszczędzone na wynajmie pieniądze zainwestujemy w przyszłość trójki naszych dzieci, które będą studiować w Stanach – dzisiaj to moja superpraktyczna strona natury wygrywała z romantycznymi kolacjami, podróżami dookoła świata i knajpką na Karaibach. W romantyczne dni przyszłość moja i Toma szła w kierunku zachodów słońca, trzepotu białych mew, kormoranów i bukietów białych róż. Pozostawał właściwie jeden problem. Tom się mnie bał.

– Oswoi się – mruknęłam do siebie i przeszłam z ogrodu do salonu. Czas na poranną kawę, może nawet niejedną. Wyjrzałam przez kuchenne okno, samochód Toma stał na podjeździe. Może powinnam iść pożyczyć cukru?

A jeśli odniesie wrażenie, że niegospodarna jestem? – przemknęło mi przez głowę. W tym tygodniu byłam przecież już po mąkę. – A tam, idę – podjęłam kolejną decyzję życiową.

Wyjęłam z szuflady koronkowe stringi, które nie zostały stworzone do noszenia, tylko do pożyczania cukru. Wbiłam się w emkę i krytycznie przyjrzałam odbiciu w olbrzymim łazienkowym lustrze. Nie jest źle, ale znowu te dwa, trzy kilo i byłoby lepiej. Stanęłam bokiem.

– Teraz to wychodzi co najmniej pięć kilo mniej – westchnęłam.

Etap rzęs, brwi, pudru, różu i pazurów zajął w sumie jakieś pół godziny. No i czerwone szpilki. Z jednym butem na nodze, kuśtykając, szukałam po całym domu drugiego. Znalazłam w łazienkowej szafce. Gotowa psychicznie i fizycznie wyjrzałam przez okno. Samochodu Toma nie było. Z jednej strony byłam rozżalona, z drugiej odetchnęłam z ulgą. Może ósma rano na pożyczenie cukru to nie najlepszy czas?

W pracy powinnam być dopiero na dziesiątą. Pozostawały dwie słodkie godziny marzeń. Kawa. Dźwięk mielonych ziarenek, cudowny aromat już nastroił mnie romantycznie. Mechanicznie szykowałam cappuccino, w głowie kręcąc film. Będzie ślub, już widziałam wnętrze kościoła, nic nowoczesnego, tylko piękny gotyk, coś takiego strzelistego i z malowidłami, ksiądz i organy. No i jakiś chórek. Między „Ja, Tom, ślubuję” a tym dalej, o wierności, usłyszałam rozpaczliwe miauczenie.

Kicia, czarna kotka znajda, była członkiem mojej rodziny. Jedynym. Dałam saszetkę, świeżą wodę i tuńczyka premium z puszki. Potem razem z Kicią na kolanach, zatopiona w ulubionym różowym fotelu, w mini i w szpilkach, zaczęłam mieć wątpliwości, czy kiedykolwiek Tom będzie mój. Czy ożeni się z czterdziestoletnią bibliotekarką? Różnicy wieku prawie nie było widać. No i Azalia przecież powiedziała, że wyjdę za mąż za nieco młodszego przystojnego bruneta. Wszystko się zgadzało. Tarot nie kłamie.

Była końcówka czerwca. Do urlopu jeszcze prawie dwa tygodnie. Zebrałam siły i z udawanym optymizmem zamykałam drzwi, zastanawiając się, czy życie nie jest jednak za krótkie, aby chodzić do pracy.

– Cześć, Tereniaaa – dobiegło z chodnika. Wypowiedziane w superwysokich tonach, z przeciągniętą intonacją amerykańskiego celebryty, z nutą „jesteś moją przyjaciółką, której nawet nie lubię”. Kordian. Mój sąsiad, gej.

– Cześć! – odkrzyknęłam.

Wysoki, chudy, z burzą kręconych włosów, wiecznie w kolorowych spodniach, od żółtych po czerwone, Kordian znany mi był od zawsze. Nagle doznałam olśnienia. Ostatnio regularnie przechadzał się naszą podmiejską uliczką. To musiał być Tom.

Zakochał się, biedaczysko – pomyślałam. – Nie ma szans. On jest mój. Będę jak lwica broniąca młodych. – Drapieżne wizje coraz mocniej mnie zajmowały.

Dom Kordiana sąsiadował z domem Toma. Nie przez ulicę, tylko od strony ogrodu. Czyli miał lepiej. Widział Toma w piżamie na tarasie. Z galopu kolejnych scen – od lwicy z młodymi do seksownej wizji Toma w piżamie w paski – wyrwał mnie głos:

– Sąsiadka do pracy się wybiera?

– Niestety – odburknęłam.

Kordian fryzjer miał konkretny fach w rękach i superprosperujący salon w centrum. Wszystkie, od A do Z, czyli Anie, Asie, przez Kasie, po Żanety, przychodziły do niego się strzyc, czesać i farbować. Doznałam ponownego olśnienia. Dwa tygodnie temu, kiedy w trakcie fryzjerskich tortur ze stoickim spokojem znosiłam kolejny raz nazywanie mnie Teresią, to jakoś mu ta fryzura nie wyszła. Po trzech godzinach nakładania kolejnych pasemek i maseczek nawilżających, kiedy wydawało się, że po czyśćcu tylko kolejna śmierć stanowi wybawienie, na etapie strzyżenia zupełnie bez walki przyjęłam jego propozycję „zrobienia pazurków po jednej stronie bardziej” i pójścia w szary, a nie jak zwykle w złoty blond. Wyszłam co najmniej o dwadzieścia lat starsza, niż wchodziłam, przypominając wynędzniałą fretkę. Spojrzałam na Kordiana, a moja intuicja zaczynała już nie szeptać, ale krzyczeć: A może to nie był przypadek? Tylko działanie i zamach z premedytacją? Zrobienie ze mnie wynędzniałej fretki to po prostu wyeliminowanie konkurencji?

Przyjrzałam się podejrzliwie Kordianowi. Przez płot i przez jego okularki lenonki na końcu nosa trudno mi było odgadnąć, czy moje przypuszczenia mają sens. Postanowiłam nie wpadać w obłęd zazdrości. Przynajmniej na razie.

– Śpieszę się do biblioteki! – krzyknęłam, schowałam się w samochodzie i wyruszyłam do pracy.

***

Popołudniowe słońce wpadało do salonu. Samochód Toma ponownie stał na podjeździe. A ja na serio zabrałam się do przygotowań do pożyczenia cukru. Ale dzisiaj coś zupełnie mi nie szło. Głównie przez Kicię, która miała akurat dzień choroby sierocej. Objawy były zawsze takie same: nie schodziła z moich rąk, wczepiała się pazurami w moje rajstopy, lizała jęzorem moją rękę. Zazwyczaj ze spokojem tolerowałam te dni, dzisiaj jednak byłam postawą Kici nieco rozżalona. Żadnego wsparcia w działaniach powiększania rodziny. Po tym, jak czwarty raz wbiła mi pazury w nowe rajstopy, zostawiając kolejne dziury, postanowiłam się poddać. Wersja bez rajstopek nie wchodziła w grę ze względu na liczne kocie zadrapania na udach. Zostawały rajstopy w siatkę rybacką. Duże dziury czarnych kabaretek gwarantowały, że pazur się zmieści. To co, że do białej mini. Tom na pewno lubi kontrastowe zestawienia.

Ubrana w białą mini, czarne kabaretki, jedyne szpilki, różowy sweterek i z Kicią pod pachą zamknęłam drzwi, przeszłam ulicę, odważnie otworzyłam furtkę i zmierzałam do drzwi sąsiada. Wąska ścieżka z kamienia prowadząca przez ogród to jednak nie czerwony dywan Hollywoodu. Moich sto osiemdziesiąt centymetrów plus dziesięć szpilek nie dawało dużych szans na dotarcie bez mniejszych i większych potknięć.

– Pamiętaj, podstawa to minimalna prędkość, właściwe odchylenie w kierunku punktu ciężkości – mruczałam pod nosem, balansując ciałem i wymachując rękami z Kicią. Moje snowboardowe doświadczenie procentowało.

Ogród Toma był starannie wypielęgnowany. Na ścieżce między kamieniami nawet chwaścika, po bokach przystrzyżone zielone zielsko, potem kwitnące rabatki z żółtymi i czerwonymi różami. Moja ostatnia próba nawiązania bliższego kontaktu przy pożyczaniu mąki była zupełnie nieudana. Na moją prośbę, czy pożyczyłby, odparł, że jest na diecie bezglutenowej i mąki nie ma.

Intuicja mówiła mi, że dzisiaj będzie inaczej. Lekko spocona, ale stojąc stabilnie, nacisnęłam dzwonek. Cisza. Drugi raz. Szczęk otwieranego zamka. Tom w drzwiach. Jak zwykle nieskazitelnie ubrany. Biała koszulka polo, czarne dżinsy. Wysoki opalony książę.

– Cześć… Cukier… chciałabym pożyczyć.

Tom odsunął się na bok, a ja weszłam do korytarza. Tak daleko jeszcze nigdy nie zaszliśmy. W myślach policzyłam kroki do sypialni. Wyszło nie więcej niż sześć.

– Wejdź do kuchni. Robię sałatkę. Zaraz poszukam cukru.

Jego ton mnie zaskoczył. Miły, uprzejmy, zapraszający. Poczułam się pewniej. Kabaretki działają czy co? Sterylna kuchnia, białe szafeczki, szklany stół. Z kąta kuchennego blatu z radia w stylu retro, takiego, jakie zawsze chciałam mieć, w kolorze czerwonym, pobrzmiewał łagodny pop. Biała zasłonka, biały parapet z kwitnącym na czerwono czymś tam, po drugiej stronie nieskazitelnie czyste wielkie drzwi prowadzące na taras.

Biało, bielej… – pomyślałam. – Biało, bielej i… perfekcyjny pan domu albo prosektorium. Brrr… Strząsnęłam z siebie złe emocje i z uśmiechem spojrzałam na Toma stającego w progu.

– Sałatka jest na bazie rukoli. Kupuję tylko bio, z tego sklepu w rynku…

Kicia coraz mocniej wbijała pazury w moje ramię. Siadłam na idealnie wypucowanym nowoczesnym krześle, jakiś plastik i szkło, i zaczęłam udawać zrelaksowaną. Dawno Kici nie obcinałam pazurów. Och, już ja ci skrócę pazurki, skrócę skutecznie… Zaczynałam być wściekła na moje kociątko.

– Co u ciebie słychać? – Ton pytania wskazywał na rzeczywiste zainteresowanie.

– Mmm… Planuję…

Zainteresowanie było jednak krótkotrwałe, bo nie czekając na moją odpowiedź, Tom kontynuował:

– Bo wiesz, u mnie nic nowego. Pracy mnóstwo, ale staram się znaleźć czas na bieganie i jazdę na rowerze. Codziennie około pięciu kilometrów. Ty chyba nie biegasz… Napijesz się wina – stwierdził raczej, niż zapytał. Wyjął z szafki jakąś butelkę i odwrócony tyłem napełnił kieliszki.

Z uśmiechem przytaknęłam. Alkohol ponoć tłumi ból.

– Poczekaj chwilę, przyniosę miskę na sałatkę.

Wyszedł, a Kicia jednym skokiem znalazła się na stole.

– Chodź tu – zasyczałam, łapiąc kocisko za ogon.

Wyrwała się, ocierając się o jego kieliszek. W ostatniej chwili złapałam. Połowa wina w kieliszku, połowa na kocim futrze i na stole. Wpadłam w panikę. Chwyciłam Kicię za kark jedną ręką, a drugą ręką papierowe serwetki stojące na blacie kuchennym. Trzy machnięcia i wytarte. Stół czysty. Kicia lekko cuchnęła winem. Spojrzałam na kieliszki. Zamieniłam. Nie pozna, pomyśli, że z mojego upiłam.

Z Kicią w ramionach, błogosławiąc intuicję pójścia w różowy sweterek, który komponował się z resztką wina z kociego futra, udawałam zrelaksowaną.

W tym momencie odezwał się dzwonek u drzwi.

***

Dobiegające od progu domu wysokie tony „Dzień dobry, sąsiedzie!” nie pozostawiały złudzeń. Kordian.

– Przyniosłem mój wegański pasztet. Mam nadzieję, że będzie ci smakował, przepis po prababce…

Sekundę później Kordian był już w kuchni, za nim wyglądający na zaskoczonego Tom.

– Dzień dobry, Terenia.

Zapadła cisza.

– Och, chyba znowu musisz przyjść do mnie. Tak szybko ci się robią siwe odrosty. Po tym, jak przytyłaś w czasie wiosny, ta młodzieńcza fryzura do ciebie nie pasuje. – Kordian, szczerząc białe kły, szedł w pełny nokaut. Było jasne: trofeum jest jedno, nas dwoje.

– Przejdźmy na taras – zarządził Tom, chwytając za mój i swój kieliszek.

Chwilę później wino z mojego kieliszka ozdobiło czerwonym mazem bielutką podłogę i kawałek bielutkiej ściany. Rzuciliśmy się do wycierania papierowymi ręcznikami.

– Och… – wysapał zirytowanym głosem – naleję jeszcze jeden.

Po opanowaniu katastrofy można było zacząć relaksujące letnie popołudnie. Skąpany w słońcu taras, przycięta trawka, ugrzecznione rabatki z krzewami i kwiatkami, każdy placek z krzaczkiem otoczony kamyczkami. Moje ogrodowe pójście w dzikość zdecydowanie kontrastowało z jego grządkami. Zapadłam się w ogrodowym krześle, czując, jak jakiś wystający kawałek ratanu wbija mi się w nogę. Kicia wbijała pazury w moje przedramię. Taka kotkowo-ratanowa akupunktura ogrodowa.

– To za długą sąsiedzką znajomość! – Kordian wzniósł nieoczekiwany toast. Nie pozostało nic innego, jak się napić.

Podnieśliśmy kieliszki, a ja kątem oka widziałam, jak Tom wypija pierwszy łyk.

On nawet pije z gracją – przemknęło mi przez myśl.

Minęła minuta, może dwie i Tom osunął się na tarasowe płytki. Leżał półprzytomny, nie mogąc złapać powietrza.

– Cucimy wodą! – wykrzyczał Kordian.

Po chwili wrócił ze szklanką i próbował ochlapać twarz Toma. Skończyło się na mocnym chluśnięciu, ale Tom otworzył oczy.

– Jak się czujesz? Jak się czujesz? Jak się… – Moja panika przekładała się na słowotok.

Z jednej strony dźwigałam Toma ja, z drugiej Kordian i tak przenieśliśmy go na sofę w salonie. Nadal był w kolorze trupim, ale zsinienie wokół ust powoli już schodziło.

– Nic mi nie jest, nie trzeba wzywać karetki – mamrotał w kółko.

– Zróbmy kawę. Kawa podnosi ciśnienie, a on ma pewnie za niskie, skoro taki siny – zarządził Kordian i oboje rzuciliśmy się do kuchni.

Ja chciałam uciec od stresu, Kordian też nie wyglądał na doświadczonego w opiece nad chorymi samarytanina. Ekspres stał na blacie, ale kawy nie było. Zaczęliśmy gorączkowe poszukiwania. Kordian od szafek z lewej, ja z prawej. Kici w moich ramionach panika zupełnie nie przeszkadzała. Nadal spokojnie wbijała pazury, stabilnie usadowiona w zgięciu ręki. Otworzyłam szufladę, potem górną szafkę. Słońce wypełniało kuchnię, było wręcz radośnie, z radia sączył się nastrojowy przebój tego lata.

Kawy w szafce nie było, tylko rodowa porcelana. Mój wzrok padł na Poszukiwana dwudziestodwulatka znaleziona w wodzie, Zabójstwo czy samobójstwo młodej kobiety?, W lesie znaleziono zwłoki dziewczyny, Okrutna zbrodnia. Makabryczna tapeta z poprzyklejanych wycinków z gazet pokrywała prawie całą wewnętrzną powierzchnię drzwiczek.

– Co tam masz? Jest kawa?

Widocznie moja mowa ciała kazała Kordianowi zainteresować się znaleziskiem, bo podszedł do mnie. Poprawił lenonki, kudłaty łeb przybliżył do drzwiczek i z odległości kilkunastu centymetrów zaczął studiować wycinki, mrużąc krótkowzrocznie oczka. Wyglądał jak biolog zahipnotyzowany nowym gatunkiem czegoś tam. Szeptem czytał:

– Znaleziono ciało młodej dziewczyny… niekompletna garderoba… bez butów i biżuterii… raczej wyklucza motyw rabunkowy… policja prosi świadków… ostatni raz widziana była w pubie, ubrana w krótką zieloną sukienkę i błyszczące szare szpilki… Wow! Lepiej tego nie ruszajmy – orzekł i zakończył przegląd szafkowej prasy. Nawet chyba nie zauważył, że lenonki ma już na samym czubku nosa.

Powoli zamknęłam drzwiczki. Kawa była w trzeciej górnej szafce. W milczeniu czekaliśmy, aż ekspres zmiele ziarna.

W salonie Tom nadal leżał na sofie, był blady, ale już lekko się uśmiechał.

– Nic mi nie będzie – wymamrotał.

Podałam mu kubek z kawą. Udałam, że spoglądam na zegarek. To co, że nie miałam. I tak nie wyglądał, żeby mógł zauważyć taki szczegół.

– O, to już ta godzina? Ale się zasiedziałam! – Formułka licznych ciotek w odwiedzinach może i była mało oryginalna, ale moje intelektualne i fizyczne siły były na wykończeniu.

– O, ja też! – Kordian wręcz się poderwał. – Skoro nic ci nie jest, to uciekam – oznajmił prawie z progu domu.

Bohater – pomyślałam z ironią. – Jeden potencjalny seryjny zabójca, na dodatek wyłącznie młodych dziewczyn, a ten od razu ucieka.

Spojrzałam na Toma. Nie protestował, ale wydawał się zaskoczony gwałtowną zmianą atmosfery.

– To ja też uciekam. Pa, pa! – wykrzyczałam już z korytarza i z Kicią w ramionach przebiegłam do furtki. Potem dwa skoki i byłam już na swoim podjeździe. Jeden większy skok i już w domu. Zamknęłam drzwi na dwa zamki i zasuwkę. Westchnęłam.

Czemu to ja? – przemknęło mi przez myśl. – Albo żonaty, albo seryjny zabójca. Czy w życiu są jakieś inne wybory?

29 CZERWCA, PIĄTEK

Następnego dnia późnym popołudniem siedzieliśmy z Kordianem na moim tarasie. Ja sączyłam kolejną kawę, Kordian wyciśniętą pomarańczę. Kicia wylegiwała się na swoim własnym ogrodowym krześle z podusią w pieski. Jakieś pół godziny wcześniej Kordian bez zaproszenia zadzwonił do furtki. Na razie omówiliśmy pogodę, opiekę nad pupilami, bo sam miał obrzydliwego pudla Kada, zamknięcie sklepu spożywczego na najbliższym rogu i nieuchronność wakacji.

– No… chciałabym wyjechać do Grecji… – snułam urlopowe fantazje, jakby sam fakt opowiadania o zagranicznych wyprawach czynił je bardziej namacalnymi.

– Co robimy? – zapytał znienacka, zupełnie bez związku.

Zapadła niezręczna cisza. Oboje wiedzieliśmy, że chodzi o Toma.

– Chyba nic. Bo co moglibyśmy… – Zawiesiłam głos, wbijając wzrok w filiżankę. Całą noc nie spałam, szukając sensownego wyjaśnienia naszego znaleziska. Czym może się kierować dorosły facet, oklejając szafkę prasowymi doniesieniami o morderstwach?

– No bo co to niby było? Dlaczego trzyma te wycinki w szafce? Trofeum? – Kordian z roztargnieniem przeciągał ręką po swojej kudłatej czuprynie, na przemian szarpał kudły, ucho i poprawiał okulary.

– Może to seryjny zabójca? – zapytałam półżartobliwym tonem, jakbym pytała o cud, nierealne zjawiska i duchy.

– Może… – odparł z wyraźnym powątpiewaniem.

– No to co z tego? – Z pozorną obojętnością wzruszyłam ramionami. – Przecież niejeden mieszkał koło seryjnego zabójcy. Pewnie nie poluje na sąsiadów. – Starałam się brzmieć rozsądnie, biznesowo.

Może jednak poluje? – zastanawiałam się kolejny raz i kolejny raz poczułam zimny dreszcz wzdłuż kręgosłupa. – Co by było, gdybym nie zamieniła tych kieliszków? Myśl o uratowaniu życia przez Kicię przychodziła mi do głowy, ilekroć na jej talerzyk wrzucałam tuńczyka. Może to jakieś podświadome skojarzenia, że też byłabym takim mięskiem na talerzu Toma? W rezultacie Kicia dostawała zwiększony rozmiar dania i z godziny na godzinę zyskiwała na wadze. Wydawała się wdzięczna seryjnemu mordercy.

– Może pojedziemy do tych miejscowości i sprawdzimy? – Moje pytanie zawisło w powietrzu.

– Zgłupiałaś! – Szczere zdumienie Kordiana zawisło obok.

Opowiedziałam Kordianowi o zamianie kieliszków. O tym, że Tom wylał wino z kieliszka po mojej zamianie.

– A były mój trafił do Toma i to on z niego pił – tłumaczyłam zawile. – Czyli ten, z którego wypił, to zatruty kieliszek, który był wcześniej moim. Ten powodujący zsinienie, pewnie utratę przytomności i rychłą śmierć – zakończyłam wyjaśnienia.

Kordian nie wydawał się przekonany.

Dwa dni później składałam wniosek o pilny urlop wypoczynkowy na dwa tygodnie, a recepcjonistka Kordiana zaczęła informować wszystkie Anie, Asie i Żanety, że szef wyjechał w ważnych sprawach rodzinnych.

6 LIPCA, PIĄTEK

– Chrrrr, chrrryy, chryy… – Z tylnego siedzenia dobiegało obrzydliwe chrapanie Azalii. Tarocistka uparła się, że pomoże nam znaleźć wskazówki i dowody.

– Zrezygnuję nawet z wynagrodzenia za pracę jako medium – oświadczyła, a ten ostatni argument negocjacyjny był nie do odparcia, zwłaszcza że nie planowaliśmy jej płacić.

W samochodzie zapanowała cisza, a niewidoczna tabliczka z pekaesu Rozmowa z kierowcą w czasie jazdy zabroniona na stałe zawisła nad deską rozdzielczą. Pudel Kad, czarny, włochaty, wielkości mojej Kici, ziejąc przeraźliwie, siedział na kolanach Kordiana. A ten irytująco wciskał nieistniejący hamulec przy każdej próbie mojego wyprzedzania. Jechaliśmy do Dołczysk, nadmorskiej miejscowości.

W necie jest wszystko, także wycinki z dowolnych szafek. Wszystkie notki prasowe dotyczyły trzech zbrodni z zeszłorocznych wakacji, wszystkie ofiary zostały znalezione w nadmorskich miejscowościach. Opracowany plan był prosty – upewniamy się, że Tom tam był i mógł zabić, i informujemy policję.

Kordian wyciągnął z przepastnej torby upchanej pod nogami i siedzeniem plastikowe pudełeczko. Z pudełeczka wyjął nóż i jabłuszko. Manewrując nożem, metodycznie obierał skórkę i kroił owoc na cząstki.

– Chcesz? – wymlaskał.

– Nie, dziękuję.

Trzeba okazywać szacunek, nie być świnią ani zabójcą fryzjerów… Anioł Stróż widocznie ma jakiś plan, że tak mnie doświadcza. – Moje rozgoryczenie sięgało zenitu. – Dla nich to tylko wycieczka – łkałam w duchu. – Nie misja potwierdzenia, że Tom chciał mnie zabić, uśpić, upić…

Widziałam już te prasowe nagłówki, które naklejałby na drzwiach kolejnej szafki, takie wycinki idealne do kolekcji: Bibliotekarka znaleziona martwa w lesie, a dalej było o wiernej kotce, która nie chciała opuścić swojej pani. Widziałam, jak tygodniami siedzi na moim grobie, zwinięta w kłębek, zakopana w śniegu, głodna i wychudzona – i ledwo powstrzymywałam łzy. Zerknęłam w lusterko. Na tylnym siedzeniu Azalia nadal chrapała, a zielone ślepka Kici mówiły: „Głupia jesteś”. Otrząsnęłam się z półletargu, tym bardziej że kolejna ciężarówka jechała prawie na moim zderzaku. Wróciłam do rzeczywistości.

***

Do Dołczysk dotarliśmy późnym wieczorem. Ciemno, czarno, agropensjonat tonący w mroku. Po stukaniach i pukaniach pojawił się Kazimierz. Na wstępie zgarnął opłatę za cały tydzień, a w zamian ja z Azalią i Kicią powędrowałyśmy do jednego pokoju, Kordian z Kadem – do drugiego, oba na parterze.

– Śniadanie od wpół do ósmej do wpół do dziewiątej – wymruczał gospodarz, poszurał przydeptanymi kapciami, flanelową koszulę w czerwoną kratę wepchnął w zielone dresy z paseczkiem i powędrował drewnianymi schodami do części dla gospodarzy, czyli na pięterko.

Ciężka dębowa ława, dywan, który niegdyś miał włos, brązowa meblościanka Kowalskiego i dwa tapczaniki wielkości łóżeczka Kici. Ogarnęły mnie wspomnienia dziecięcych kolonii, wyjazdów nad jedynie dostępny Bałtyk, lodów na plaży i gofrów w ramach obiadu. Te czterdzieści lat jakoś szybko minęło…

Po chwili Azalia wyjęła z torby czerwone drewniane pudełko z kartami tarota, owinęła jakąś chustką i schowała pod swoją poduszką. Kicia położyła się za to na mojej poduszce. Strategia Kici była prosta. Kładła się, ja obok kładłam głowę, potem Kicia centymetr po centymetrze prostowała grzbiet, łapki i ogon, ja przesuwałam głowę, poduszka się kończyła. Kicia na poduszce, ja bez.

– Jutro spróbuję znaleźć wibrację Toma i jego ofiary – oświadczyła na dobranoc Azalia.