Tytuł oryginału

YOU DON´T OWN ME

Copyright © 2018 by Nora Durkin Enterprises, Inc.

First published by Simon & Schuster, Inc.

All rights reserved

Projekt okładki

Ewa Wójcik

Zdjęcia na okładce

© Paul Gooney/Arcangel Images

Redaktor prowadzący

Magdalena Gołdanowska

Redakcja

Ewa Witan

Korekta

Katarzyna Kusojć

Bożena Hulewicz

ISBN 978-83-8097-728

Warszawa 2020

Wydawca

Prószyński Media Sp. z o.o.

02-697 Warszawa, ul. Rzymowskiego 28

www.proszynski.pl

Mojemu pierworodnemu prawnukowi

Williamowi Warrenowi Clarkowi,

Witaj na świecie, Will! Mary

Davidowi i Hiedi Leshom.

Wszystkiego najlepszego!

Alafair

Prolog

Caroline Radcliffe omal nie wypuściła z rąk jednego z talerzyków, które ostrożnie wkładała do przepełnionego kredensu, kiedy z gabinetu rozległ się głośny wrzask. Natychmiast poczuła się winna, że na moment spuściła dzieci z oka – wyjrzała przez okno, ucieszona, że marzec dobiega końca i wkrótce będzie mogła spędzać z nimi więcej czasu na zewnątrz.

Gdy zmierzała w stronę źródła hałasu, czteroletni Bobby minął ją w podskokach, roześmiany od ucha do ucha. W gabinecie znalazła dwuletnią Mindy, która zawodziła żałośnie, wpatrzona niebieskimi oczyma w rumowisko klocków przed sobą.

Caroline bez trudu domyśliła się, co zaszło. Bobby, skądinąd uroczy chłopiec, lubował się w wynajdowaniu wciąż nowych sposobów dręczenia swojej młodszej siostry. Nieraz miała ochotę go ostrzec, że dziewczynki zwykle wyrównują rachunki, zakładała jednak, że jako typowe rodzeństwo dzieciaki w końcu dojdą do porozumienia.

– Już dobrze, Mindy, kochanie – odezwała się łagodnym tonem. – Pomogę ci ułożyć wszystko z powrotem tak, jak było.

Mała wykrzywiła się jeszcze bardziej i odepchnęła od siebie stertę klocków.

– Nie chcę już! – krzyknęła, po czym zażądała powrotu mamy.

Caroline pochyliła się z westchnieniem, podniosła Mindy i usadziła sobie na biodrze. Obejmując ją mocno, czekała, aż przyśpieszony oddech dziecka się uspokoi i wróci do normalnego rytmu.

– Już lepiej – stwierdziła po chwili. – Grzeczna dziewczynka.

Ojciec Mindy, doktor Martin Bell, jasno dał do zrozumienia, że Caroline ma nie rozpieszczać dzieci. W jego pojęciu nawet branie na ręce płaczącej Mindy było rozpieszczaniem.

– To najzwyklejsze kwestie nagrody i kary – tłumaczył. – Nie chcę porównywać dzieci do psów, ale… wszystkie zwierzęta uczą się w ten sposób. Ona chce, żebyś ją przytulała. Jeśli zaczniesz to robić za każdym razem, gdy zapłacze, będziemy tu mieli potok łez płynący dniami i nocami.

Cóż, po pierwsze, Caroline nie lubiła porównywania dzieci do psów. Wiedziała też co nieco o wychowaniu maluchów. Miała dwójkę własnego potomstwa, już dorosłego, a pracując latami jako niania, pomogła wychować kolejną szóstkę. Bellowie byli czwartą rodziną, która ją zatrudniła, a zdaniem Caroline Bobby i Mindy potrzebowali nieco więcej miłości i troski, niż otrzymywali od rodziców. Ich ojciec bez przerwy pracował, a do tego ustalał zasady dla wszystkich domowników, nie wyłączając dzieci. Natomiast matka… najwyraźniej przechodziła trudny okres w życiu. Właśnie dlatego Caroline otrzymała tę posadę, choć pani domu nie pracowała zawodowo.

– Bobby – zawołała niania, słysząc kroki chłopca na schodach. – Bobby! – powtórzyła głośniej. Wiedziała już, że zarówno ona, jak i dzieci mogą hałasować do woli, kiedy doktora Bella nie ma w domu. – Muszę zamienić z tobą słówko. Dobrze wiesz na jaki temat!

Wprawdzie miała słabość do obojga maluchów, ale bynajmniej nie zamierzała im we wszystkim pobłażać.

Postawiła na ziemi Mindy i u stóp schodów czekała na brata dziewczynki. Chłopiec zbliżał się coraz wolniej, jakby chciał opóźnić to, co nieuniknione. Mała z wahaniem popatrywała to na Bobby’ego, to na nianię, próbując zgadnąć, co zaraz nastąpi.

– Przestań tak się zachowywać – zwróciła się Caroline do chłopca. A wskazując na jego siostrę, dodała stanowczo: – Przecież wiesz, że nie powinieneś tego robić.

– Przepraszam, Mindy – wymamrotał Bobby.

– Chyba nie dosłyszała – powiedziała Caroline.

– Przepraszam, że rozwaliłem ci klocki.

Caroline czekała, aż Bobby w końcu, choć z ociąganiem, uściskał siostrę. Nadal rozgniewana Mindy odrzuciła przeprosiny.

– Jesteś niedobry, Bobby! – zawołała płaczliwie.

Scenę przerwał odgłos mechanicznie otwieranych drzwi garażu pod nimi. Ze wszystkich domów, w których pracowała Caroline, ten był bez wątpienia najwspanialszy. Dawna powozownia z końca dziewiętnastego wieku, mieszcząca kiedyś stajnie dla koni, została wyremontowana i wyposażona we wszelkie nowoczesne udogodnienia, łącznie z własnym garażem na poziomie parteru stanowiącym absolutny luksus na Manhattanie.

Tatuś wrócił do domu.

– Może teraz oboje posprzątacie bałagan w gabinecie, zanim wasz ojciec go zobaczy.

Bum! Bum! Bum!

Przestraszone dzieci jednocześnie wybuchnęły płaczem.

– To petardy – wyjaśniła im spokojnie Caroline, lecz dudniące głośno serce kazało jej wierzyć w to, co mówił instynkt. Bez wątpienia przed chwilą słyszeli odgłos strzałów z broni palnej. – Idźcie na górę, a ja sprawdzę, kto tak hałasuje.

Gdy dzieci znalazły się w połowie schodów, szybko ruszyła do drzwi i wybiegła na podjazd. W bmw jej pracodawcy świeciła się górna lampka, drzwi od strony kierowcy były uchylone. Doktor Bell bezwładnie leżał na kierownicy.

Caroline podeszła do samochodu. Zobaczyła krew. Tyle, by zrozumieć, że ojciec Mindy i Bobby’ego nie ma szans przeżyć.

Przerażona, pędem wróciła do domu i zadzwoniła pod numer alarmowy. Jakimś cudem zdołała podać dyspozytorowi dokładny adres. Dopiero po zakończeniu połączenia pomyślała o Kendrze, która, jak zwykle półprzytomna, chowała się na górze.

Dobry Boże, kto powie dzieciom?

1

Pięć lat później Caroline nadal pracowała w tym samym miejscu, ale bardzo wiele się zmieniło. Mindy i Bobby nie byli już maluchami. Jedno kończyło pierwszą, drugie trzecią klasę. Rzadko płakali, nawet kiedy była mowa o ich ojcu.

A pani Bell – Kendra, jak obecnie Caroline ją nazywała – stała się zupełnie inną kobietą. Już nie przesypiała całych dni. Dobrze wypełniała matczyne obowiązki. Pracowała też zawodowo, dlatego to Caroline dwa razy w tygodniu odbierała dzieci po odwiedzinach u dziadków w apartamencie na Upper East Side. Żadne z nich nie lubiło tych wizyt. W porównaniu ze swymi rodzicami doktor Bell mógł uchodzić za uosobienie luzu.

Caroline wyszła do holu i była już w połowie drogi do windy, kiedy usłyszała, jak babcia dzieci za nią woła. Odwróciwszy się, zobaczyła, że oboje państwo Bell stoją przed drzwiami apartamentu. Doktor Bell był bardzo szczupły, niemal chudy. Rzadkie włosy miał zaczesane na boki wokół łysiny. Jako szef chirurgii naczyniowej w prestiżowym centrum medycznym Mount Sinai przywykł do stawiania na swoim. Mimo że upłynęło już dziewięć lat, odkąd przeszedł na emeryturę, posępna mina, którą kiedyś codziennie prezentował w szpitalu, ani trochę nie złagodniała.

Jego żona, obecnie po osiemdziesiątce, zachowała niewiele śladów niegdysiejszej urody. Długie godziny spędzane na słońcu sprawiły, że jej skóra stała się sucha i pomarszczona, a kąciki ust opadły ku dołowi, jakby Cynthia wiecznie była nadąsana.

– Tak? – odezwała się Caroline.

– Czy Kendra chociaż próbowała zainteresować tę producentkę telewizyjną sprawą Martina? – spytał doktor Bell.

Caroline uśmiechnęła się uprzejmie.

– Przepraszam, ale nie czuję się upoważniona, by mówić, z kim porozumiewa się pani Bell…

– Chciałaś powiedzieć: Kendra – przerwał jej ostro doktor Bell. – Jedyna pani Bell to moja małżonka. Tamta kobieta nie jest już żoną mojego syna, ponieważ mój syn został zastrzelony przed swoim domem.

Caroline z trudem zachowała uprzejmy wyraz twarzy. Doskonale pamiętała dramat, jaki się rozegrał pół roku wcześniej, kiedy pojawił się temat udziału w programie Laurie Moran. Robert i Cynthia poprosili, żeby do nich wstąpić po szkolnym występie tanecznym Mindy. Opowiedzieli Kendrze o telewizyjnym show W cieniu podejrzenia, w którym na nowo badano kryminalne zagadki sprzed lat. Bellowie, nie uzgadniając niczego z synową, wysłali do studia list z prośbą o zajęcie się sprawą niewyjaśnionego morderstwa ich syna.

Do rozmowy włączyła się oficjalna pani Bell, czyli Cynthia.

– Kendra twierdzi, że ta producentka, Laurie Moran, przekazała sprawę dalej.

Caroline potwierdziła skinieniem głowy.

– Rzeczywiście tak się stało. Kendra zmartwiła się tym nie mniej niż państwo. A teraz muszę zawieźć dzieci do domu, nim skończą się moje godziny pracy – dodała, choć opiekując się Mindy i Bobbym, nigdy nie patrzyła na zegarek.

Kiedy winda zjeżdżała z penthouse’u Bellów na parter, Caroline miała wrażenie, że starsi państwo ani myślą się poddać i wkrótce znów usłyszy nazwisko Laurie Moran.

2

Laurie Moran wykonywała kolejną serię: „W górę… i w dół… i w górę… i w dół”, do rytmu raniącej uszy muzyki techno w sali oświetlonej jak dyskoteka z lat siedemdziesiątych. Mężczyzna przed nią wydawał z siebie entuzjastyczne okrzyki, które zdaniem Laurie z pewnością nie zapewniały dodatkowych walorów zdrowotnych.

Na prawo jej przyjaciółka Charlotte – która zaproponowała tę poranną sesję jazdy na rowerach stacjonarnych – uśmiechała się łobuzersko, ocierając czoło małym ręczniczkiem. Jej głos nie mógł się przedrzeć przez muzykę, ale Laurie odczytała z ruchu warg: „Kochasz to!”. Po lewej stronie Linda Webster-Cennerazzo sprawiała wrażenie tak samo wykończonej jak Laurie.

Laurie z całą pewnością nie uwielbiała tych zajęć. Poczuła moment ulgi, kiedy rozległa się znana jej piosenka, ale instruktor o perfekcyjnej opaleniźnie i muskulaturze wszystko zepsuł, krzycząc:

– Podkręcamy tempo! Czas na kolejne wzgórze!

Laurie posłusznie sięgnęła do ramy swojego roweru, ale ukradkiem przekręciła gałką dwa razy w lewo zamiast w prawo. Bynajmniej nie potrzebowała zwiększać oporu, w zupełności wystarczał jej własny, psychiczny.

Gdy tortury wreszcie dobiegły końca, wyszła z sali z resztą zdyszanych uczestników i udała się wraz z Charlotte i Lindą do szatni. Siłownia nie przypominała żadnego z ośrodków, w których dotąd bywała – były tu nasączane eukaliptusem ręczniki, puszyste szlafroki i wodospad przy saunach.

Zabiegi upiększające zajęły Laurie niecałe dziesięć minut. Jej falujące włosy do ramion nie wymagały układania po myciu; wklepywała jedynie cielisty krem nawilżający i malowała rzęsy jedną warstwą tuszu. Przysiadła na cedrowym fotelu i odpoczywała, czekając, aż Charlotte skończy robić makijaż.

– Nie mogę uwierzyć, że dobrowolnie poddajesz się tym męczarniom cztery razy w tygodniu – zwróciła się do przyjaciółki.

– Ja też nie – zawtórowała Linda.

– Nie zapominajcie, że w pozostałe trzy dni mam trening ogólny – powiedziała Charlotte.

– Tylko się przechwalasz – stwierdziła z nutą irytacji w głosie Linda.

– Zrozumcie, doszłam do wniosku, że muszę tyle ćwiczyć, bo przez większość czasu albo siedzę na krześle w pracy, albo chodzę na kolacje z klientami. Wy dwie wystarczająco dużo się nabiegacie każdego dnia.

– No tak – przyznała Linda, kierując się pod prysznic.

Laurie wiedziała, że utrzymanie nienagannej kondycji należy wręcz do służbowych obowiązków Charlotte, nowojorskiej szefowej rodzinnej firmy Ladyform, produkującej stroje gimnastyczne dla kobiet, jedne z najbardziej popularnych w kraju.

– Jeśli tu jeszcze kiedyś zawitam, zamierzam siedzieć w ciepłej kąpieli przy wodospadzie, a wy możecie sobie dziarsko pokrzykiwać do woli.

– Jak sobie życzysz, Laurie. Uważam, że i tak masz idealną figurę. Ale to ty mówiłaś, że chcesz być w lepszej formie przed swoim wielkim ślubem.

– Wcale nie ma być wielki – zaprotestowała Laurie. – Nie wiem, co mi przyszło do głowy. Te ślubne czasopisma robią kobietom wodę z mózgu: suknie od znanych projektantów, tysiące kwiatów i mnóstwo tiulu! Za dużo tego dobrego. Odzyskałam zdrowy rozsądek. – Na myśl o małżeństwie z Alexem radość wypełniła jej serce aż po brzegi. Starała się zachować rzeczowy ton, skupiona na tym, co mówi do Charlotte. – Kiedy Timmy zakończy rok szkolny, zorganizujemy małą uroczystość i wybierzemy się na rodzinną wycieczkę.

Przyjaciółka pokręciła głową, wyraźnie rozczarowana, i upchnęła tubę żelu do włosów w czarnym skórzanym plecaku od Prady.

– Laurie, zaufaj mi, możesz zapomnieć o rodzinnej wycieczce. Pojedziecie z Alexem w podróż poślubną. Tylko we dwoje, jak należy. Będziecie wznosić toasty szampanem. Leo bardzo chętnie zaopiekuje się Timmym pod waszą nieobecność.

Laurie zauważyła, że kobieta stojąca obok szafki w następnym rzędzie podsłuchuje ich rozmowę, więc ściszyła głos.

– Charlotte, miałam już wielki ślub, kiedy wychodziłam za Grega. Tym razem wolę skromną, cichą ceremonię. Liczy się tylko to, że Alex i ja w końcu jesteśmy razem. Na zawsze.

Laurie poznała adwokata Alexa Buckleya, gdy ten pełnił funkcję gospodarza telewizyjnego show W cieniu podejrzenia. Stał się jej najbardziej zaufanym współpracownikiem, a później kimś znacznie więcej. Jednak gdy się wycofał z udziału w programie, żeby wrócić do praktyki adwokackiej, nabrała wątpliwości, czy aby na pewno są sobie pisani. Przeżyła już wielką miłość do męża, a po jego śmierci skupiła się na godzeniu kariery z trudną rolą samotnej matki. Wydawało się, że wszystko układa się doskonale, dopóki Alex nie dał jasno do zrozumienia, że chce czegoś więcej niż to, co Laurie w swym przekonaniu była gotowa mu dać.

Po trzech miesiącach rozłąki uświadomiła jednak sobie, że bez niego jest po prostu nieszczęśliwa. Wtedy zadzwoniła pierwsza i zaprosiła go na obiad. Natychmiast po tym telefonie nabrała przekonania, że podjęła słuszną decyzję. Od ich zaręczyn mijały dwa miesiące. Zdążyła się już przyzwyczaić do noszenia platynowego pierścionka z pojedynczym brylantem, wybranego przez Alexa.

Nie mogła sobie przypomnieć, czy choć raz spytała narzeczonego, jaka uroczystość ślubna by jemu odpowiadała.

Próbowała sobie wyobrazić, że idzie przez kościół w strojnej białej sukni, ale za każdym razem widziała Grega czekającego na nią przy ołtarzu. Wolałaby składać małżeńską przysięgę Alexowi raczej w jakimś miejscu pod gołym niebem, pośród kwiatów, może nawet na plaży, na której staliby boso… Chciała, żeby ów moment był wyjątkowy. Inny niż ten, który przeżyła wcześniej. Tylko że to było jej pragnienie, nie Alexa.

Stała już niemal w drzwiach swojego gabinetu, gdy się zorientowała, że jej asystentka, Grace Garcia, próbuje zwrócić na siebie uwagę.

– Ziemia do Laurie. Jesteś tam?

Zamrugała, wracając do rzeczywistości.

– Wybacz, ale chyba kręci mi się w głowie po tej sesji rowerowej, na którą Charlotte mnie zaciągnęła.

Grace wpatrywała się w nią dużymi ciemnymi oczyma, perfekcyjnie wymalowanymi w kocim stylu. Długie czarne włosy miała ściągnięte w koński ogon na czubku głowy, ubrana była w dopasowaną sukienkę, korzystnie podkreślającą figurę, i kozaczki do kolan, na obcasie zaledwie ośmiocentymetrowym, czyli niemal płaskim jak na standardy Grace.

– Ci maniacy od rowerów stacjonarnych są jak sekta – stwierdziła kpiącym tonem. – Te ich pohukiwania i okrzyki… Do tego ubierają się, jakby startowali w Tour de France. Dziewczyno, jesteś w siłowni na Piątej Alei.

– Zdecydowanie nie moja bajka – przyznała Laurie. – Mówiłaś coś do mnie, kiedy bujałam w obłokach?

– Owszem. Gdy przyszłam tu dziś rano, w lobby zastałam twoich gości. Ochrona powiedziała mi, że zjawili się przed ósmą, zdecydowani czekać na ciebie do skutku.

Laurie cieszyła się z sukcesu swojego programu, ale bez niektórych aspektów popularności świetnie by się obyła – na przykład nie lubiła fanów, którzy „wpadali” do studia po selfies i autografy.

– Jesteś pewna, że nie przyszli do Ryana?

Alex cieszył się dużą sympatią widzów, jednak młodsze pokolenie wprost uwielbiało obecnego prowadzącego show Ryana Nicholsa.

– Z całą pewnością chodzi im o ciebie. Pamiętasz śmierć Martina Bella?

– Oczywiście.

Kilka miesięcy wcześniej Laurie uważała, że ta sprawa wręcz idealnie nadaje się do programu W cieniu podejrzenia – znany lekarz zastrzelony na własnym podjeździe, kiedy jego żona i dzieci znajdowali się tuż obok, w domu.

– Jego rodzice czekają w sali konferencyjnej B. Twierdzą, że zabójczynią jest żona, i chcą to udowodnić.

3

Mówiąc o sali konferencyjnej B, Grace miała na myśli pomieszczenie noszące obecnie imię Bernarda B. Holdera. Szef studia, Brett Young, tak nazwał to miejsce przed rokiem, gdy Holder odchodził na emeryturę. Holder pracował w studiu jeszcze dłużej niż Brett, nadzorował powstawanie wielu programów, począwszy od oper mydlanych, przez mocne dziennikarstwo interwencyjne, po nowego typu reality show, które z prawdziwym życiem miały doprawdy niewiele wspólnego.

Grace nadal używała pierwotnej nazwy sali. Laurie wiele razy chciała skarcić Berniego za niestosowne żarty, na które sobie pozwalał kosztem asystentki, ale ta uparcie kwitowała je grzecznym uśmiechem. „Będę tu dłużej niż on”, mawiała. I miała rację.

Zbliżając się do drzwi, Laurie usłyszała dolatujące ze środka podniesione głosy. Zawahała się przed naciśnięciem klamki. Kobieta tłumaczyła, że trzeba żyć dalej i zachować spokój dla dobra dzieci.

– Nie chcę, żeby nazwisko naszej rodziny łączono ze skandalem.

Odpowiedział jej mężczyzna, wyraźnie zły i rozgoryczony:

– Mam gdzieś ochronę rodzinnego nazwiska. Ona zamordowała naszego syna.

Laurie odczekała jeszcze chwilę, nim weszła do sali. Pani Bell siedziała wyprostowana na krześle, a jej mąż sprawiał wrażenie, jakby już od dawna stał.

Laurie przedstawiła się jako producentka W cieniu podejrzenia.

– Doktor Robert Bell. – Uścisk dłoni był mocny, ale krótki.

– Mam na imię Cynthia – powiedziała jego żona, podając Laurie wiotką rękę.

Laurie dostrzegła, że Grace zdążyła już wypełnić obowiązki gospodyni; goście dostali papierowe kubki z kartonowymi osłonkami, chroniącymi przed poparzeniem gorącym płynem.

– Moja asystentka powiedziała, że czekają tu państwo od samego rana.

Doktor Bell skierował na nią lodowaty wzrok.

– Szczerze mówiąc, pani Moran, uznaliśmy, że to jedyny sposób, by na pewno się z panią spotkać.

Laurie czuła, że przynajmniej ojciec zamordowanego już uważa ją za wroga, choć nie miała pojęcia czemu. Wiedziała o Robercie i Cynthii Bellach tylko tyle, że stracili jedyne dziecko w wyniku zabójstwa, a to oznaczało, że ona postara się traktować oboje jak najlepiej.

– Jestem Laurie, proszę mi mówić po imieniu. I, doktorze Bell, może zechce pan usiąść – dodała, wskazując wolne miejsce obok jego żony. Spojrzał na nią nieufnie, ale Laurie zawsze umiała łagodzić napięcie swoich rozmówców. Niemal czuła, jak doktorowi opada ciśnienie, kiedy zajmował miejsce na obitym skórą krześle. – Rozumiem, że są tu państwo w związku ze śmiercią syna. Znam tę sprawę.

– A jakżeby inaczej – odparł cierpko doktor Bell i natychmiast został zganiony spojrzeniem przez żonę. – Przepraszam panią. Z pewnością jest pani bardzo zajęta, miałem jednak nadzieję, że przynajmniej będzie pani znać imię mojego syna i okoliczności jego przerażającej śmierci. Ostatecznie to my się z panią skontaktowaliśmy. Napisaliśmy do pani list, razem, konsultując między sobą każde słowo. – Chwycił dłoń żony. – Wie pani, to nie było łatwe, odtwarzanie wydarzeń tamtego strasznego wieczoru. Musieliśmy zidentyfikować ciało naszego jedynego dziecka. To nienaturalne. Rodzice nie powinni przeżywać swoich dzieci.

– Długo byliśmy bezdzietni – dodała Cynthia. – Zakładaliśmy, że nigdy nie doczekamy się potomstwa. I nagle, gdy miałam czterdzieści lat, udało się. Syn był naszym cudem.

Laurie bez słowa pokiwała głową. Czasami wysłuchanie w milczeniu bliskich ofiary morderstwa stanowiło najlepszy sposób okazania im współczucia. Wiedziała to z własnego doświadczenia.

Cynthia odchrząknęła i mówiła dalej:

– Chcemy to po prostu usłyszeć na własne uszy: Dlaczego nie pomoże nam pani znaleźć zabójcy naszego syna? Pomogła pani tak wielu innym rodzinom. Dlaczego nasz syn nie jest wart pani wysiłku?

Jednym z najtrudniejszych obowiązków służbowych Laurie było przedzieranie się przez listy, mejle, wpisy na Facebooku i tweety od tych, którzy kogoś stracili. Tak wiele niewyjaśnionych zabójstw. Tyle osób, które zaginęły bez śladu. Przyjaciele i krewni przysyłali producentce dokładne opisy przypadków wraz z historiami życia ofiar. Zdjęcia z gali na ukończenie szkoły, fotografie dzieci, wzmianki o marzeniach, które już nigdy nie zostaną spełnione… Czasami wszystko to doprowadzało ją do płaczu. Doszła do wniosku, że nawiązywanie osobistego kontaktu z rodzinami, jeśli nie zamierzała badać sprawy ich bliskich, przyniosłoby więcej szkody niż pożytku. Czasami jednak, tak jak w tym wypadku, krewni chcieli bezpośrednio od niej usłyszeć powody odmowy.

– Bardzo mi przykro. – Laurie wiele razy udzielała tej odpowiedzi, ale nigdy nie przychodziło jej to łatwo. – To nie jest kwestia „wartości” państwa syna. Wiem, że miał małe dzieci i był uznanym lekarzem. Podejmujemy się prowadzenia tylko kilku śledztw rocznie. Musimy się skupiać na tych, które w naszym przekonaniu dają szansę uczynienia jakiegoś postępu mimo zawieszenia oficjalnego dochodzenia policyjnego.

– Policja nie zrobiła żadnych postępów – powiedział Robert. – Nie wytypowali nawet konkretnego podejrzanego, nie mówiąc już o aresztowaniu czy skazaniu kogokolwiek. Tymczasem my musimy patrzeć, jak zabójczyni Martina wychowuje jego dzieci.

Nie potrzebował podawać imienia, by Laurie wiedziała, że chodzi mu o byłą synową. Czas zatarł nieco szczegóły sprawy, pamiętała jednak, iż żona ofiary była nieszczęśliwa w małżeństwie i wyglądało na to, że wydaje pieniądze na niewyjaśnione cele.

– To właśnie jest najgorsze – powiedziała Cynthia. – Nie dość, że musimy żyć ze świadomością, że Kendra zabiła naszego syna i uniknęła kary, to jeszcze jako dziadkowie nie mamy zagwarantowanego prawa do widywania wnuków. Wiedziała pani o tym? Wynajęliśmy prawników, żeby przyjrzeli się temu pod każdym możliwym kątem. Dopóki jakiś sąd nie uzna jej za winną śmierci Martina, to ona w pełni decyduje o dzieciach. Co oznacza, że musimy być mili dla tej kobiety, żeby zachować kontakt z Bobbym i Mindy. To chore.

– Bardzo mi przykro – powtórzyła Laurie ze świadomością, że przypomina zdartą płytę. – Decyzja zawsze jest bardzo trudna.

Regularne przeglądanie poczty elektronicznej uświadomiło jej, że w skali kraju są dosłownie tysiące niewyjaśnionych spraw. Zagadki kryminalne czekały na rozwiązanie przez długi czas. Tylko że do wielu z nich nie dało się znaleźć żadnych wskazówek. Nie było żadnych luźnych nici, których można by się uchwycić. Żadnych dziur, w których można by kopać głębiej. Żeby wykonywać swoją pracę, potrzebowała jakichś punktów zaczepienia. Wzięła pod uwagę list Bellów o zabójstwie ich syna, ponieważ przypadek wydał jej się obiecujący. Poza tym mogłaby pracować na miejscu, a podczas roku szkolnego Timmy’ego starała się jak najmniej podróżować.

Niestety, sprawa okazała się chybiona. Formuła programu W cieniu podejrzenia wymagała podejrzanego lub podejrzanych, którzy chcieliby wystąpić przed kamerą, by dowieść swojej niewinności. W telewizji nie było policji ani adwokatów, nie obowiązywały prawa Mirandy, natomiast padały trudne pytania. Nie każdy podejrzany miał ochotę na nie odpowiadać.

– Jak wskazuje tytuł programu – próbowała wyjaśniać Bellom Laurie – niewiele możemy zrobić bez woli współpracy ze strony ludzi, którzy żyli w cieniu podejrzenia przez te wszystkie lata od czasu popełnienia zbrodni.

– Byli jacyś inni podejrzani? – spytał Robert.

– Badamy takie rzeczy, kiedy wierzymy, że temat dobrze rokuje i warto rozpoczynać produkcję.

– Ale właśnie pani dała do zrozumienia, że to jest powód, dla którego nie mogliście przedstawić w programie sprawy naszego syna. Że potrzebowaliście współpracy ludzi, na których ciążyło podejrzenie, że tak powiem.

– Owszem.

– Więc kim są ci inni ludzie? Może nam by się udało namówić ich do udziału w show.

– Niestety, nigdy nie dotarliśmy do tego etapu. – Laurie miała wrażenie, że kręcą się w kółko. Dla niej wynikało niezbicie – zarówno z listu Bellów, jak i pobieżnej lektury artykułów prasowych dotyczących morderstwa Martina – że ponowne zbadanie tej sprawy wymaga pomocy ze strony wdowy, Kendry. Gdyby zdecydowała się wystąpić w programie, Laurie mogłaby popracować z nią, z policją i świadkami, żeby znaleźć ewentualnych innych podejrzanych i namówić ich, by również stanęli przed kamerą. Jednak gdy Kendra odmówiła wzięcia udziału w show, Laurie zajęła się inną sprawą. Nie rozumiała teraz, dlaczego Bellowie nie przyjmują jej argumentów.

– Kendra była naszą jedyną podejrzaną – powiedział Robert. – Policja nigdy wprost jej tak nie nazwała, ale pozwolono nam wierzyć, że jest główną kandydatką do tego miana. Czego więcej pani potrzebuje?

Mgła nagle się rozwiała, a Laurie poczuła łaskotanie w żołądku. Zrozumiała przyczynę uporu Bellów.

– Uważają państwo, że Kendra nadal jest gotowa wystąpić w moim programie? – spytała, chcąc potwierdzić słuszność swojego odkrycia.

– Oczywiście – wyrzuciła z siebie Cynthia. Oczy jej rozbłysły nadzieją. – Bardzo się zdenerwowała, że aż trzy miesiące zajęło pani podejmowanie decyzji, by ją odprawić. Och, proszę, niech nam pani obieca, że jeszcze raz się zastanowi.

– Nie mogę składać żadnych obietnic – odrzekła z uprzejmym uśmiechem Laurie. – Ale przyjrzę się sprawie jeszcze raz, dla pewności, że niczego nie przeoczyłam.

Nie potrzebowała miesięcy na podjęcie decyzji i z całą pewnością nie odrzuciła sprawy Martina Bella. Kendra Bell okłamała swoich teściów, a Laurie postanowiła się dowiedzieć, dlaczego to zrobiła.

CIĄG DALSZY DOSTĘPNY W PEŁNEJ, PŁATNEJ WERSJI