Malva B

Pożądanie 2: Profesor - opowiadanie erotyczne

Lust

Pożądanie 2: Profesor - opowiadanie erotyczne
Tłumaczenie
Zuzanna Zywert
Tytuł oryginału
Begär 2: Professorn
Zdjęcie na okładce: Shutterstock
Copyright © 2013, 2020 Malva B. i LUST
Wszystkie prawa zastrzeżone
ISBN: 9788726538649

1. Wydanie w formie e-booka, 2020

Format: EPUB 3.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą LUST oraz autora.

– Chodźmy! – mówi Ida, biorąc mnie za rękę.

Zlustrowanie wzrokiem całego baru zajmuje jej trzydzieści sekund, no, może trzydzieści dwie, po czym, ciągnąc mnie za rękę, maszeruje w stronę stołu, przy którym siedzi najpopularniejszy koleś w całym ośrodku narciarskim Fjällgården.

Postanawiam, że odwdzięczę się jej podczas wycieczki do Paryża w Święta Wielkanocne. Będę ją ciągać do Luwru, Musée d’Orsay i każdego przeklętego muzeum sztuki, jakie tylko uda mi się znaleźć, tak samo jak ona pchała mnie dziś w dół z każdego możliwego stoku narciarskiego.

Może i jestem niesprawiedliwa, przecież Ida to moja przyjaciółka, ale po całym dniu jazdy na nartach moje nogi są miękkie jak rozgotowany makaron. Marzę tylko o tym, by zwinąć się w kłębek w łóżku z dobrą książką lub zanurzyć się w hotelowym jacuzzi. Ale Ida uważa, że robienie na wakacjach tego, co można zrobić w domu, to bezsensowna strata czasu i pieniędzy.

– Do Åre przyjeżdża się po to, aby jeździć na nartach i imprezować – mówi. – A spotkanie się narciarzy po całym dniu jazdy jest idealną okazją do umówienia się na imprezę.

Ida, spocona i bez makijażu, najwyraźniej nie wygląda aż tak źle w limonkowej kurtce narciarskiej marki Norrøna, skoro nawiązanie ożywionej rozmowy z blondynem o wyglądzie zawodowego koszykarza zajmuje jej tylko chwilkę.

Siedzę samotnie po drugiej stronie stołu, popijając kawę po irlandzku. Na nosie zostaje mi trochę bitej śmietany, więc pośpiesznie ją wycieram, ale kątem oka dostrzegam, że ktoś zdążył to zauważyć. Uśmiecham się, patrząc prosto w brązowe oczy.

– Zmęczona? – pyta brązowooki.

– Mhm – odpowiadam.

Chłopak nie jest z tych, co przykuwają uwagę w metrze i ściągają kobiece spojrzenia na ulicy. Na coś takiego wygląda zbyt normalnie, zbyt zwyczajnie. Miło, jak powiedziałaby moja mama, a ja bym się z nią zgodziła i dodała, że nie wygląda na nudziarza.

– Cześć, jestem Alex.

– Anna.

– Chyba tylko my w tym lokalu lubimy kawę po irlandzku – mówi Alex, unosząc szklankę.