Malva B

Pożądanie - zbiór opowiadań erotycznych

Lust

Pożądanie - zbiór opowiadań erotycznych
Tłumaczenie
Zuzanna Zywert

Tytuł oryginału
Begär - oanständiga berättelser

Zdjęcie na okładce: Shutterstock

Copyright © 2013, 2020 Malva B. i LUST

Wszystkie prawa zastrzeżone

ISBN: 9788726538663

1. Wydanie w formie e-booka, 2020

Format: EPUB 3.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą LUST oraz autora.

Miesiąc miodowy

– Jesteście świetni! – José, błyszczący od potu i z wciąż sztywnym członkiem, pokonuje niewielki odcinek drogi dzielący łazienkę od podwójnego łóżka, które dzielę z Jonathanem.

Drapie się po kroczu i pyta, czy mógłby pożyczyć szczoteczkę do zębów. José to łysiejący trzydziestotrzylatek z Madrytu z lekką nadwagą. Poznaliśmy go w zeszłym roku na wczasach All inclusive na Ibizie, podczas których wprowadził nas w tajniki świata trójkątów erotycznych.

– Też jedziesz do Ericssona? – pyta go Jonathan, gdy zjedliśmy śniadanie i szykowaliśmy się do pierwszego dnia tygodnia. – W takim razie możesz pojechać ze mną i Julią.

Mieszkanie, które dzielę z Jonathanem w Gamla Stan w Sztokholmie, z powodu naszej pracy w Kista nie ma idealnej lokalizacji, ale nie jesteśmy gotowi na opuszczenie centrum Sztokholmu i przeprowadzkę do północnych obrzeży, nawet gdy weźmie się pod uwagę fakt, że za pół roku zamierzamy wziąć ślub.

– Pod koniec maja będzie wasz wielki dzień – często przypomina nam mój tata. – Zamierzacie przeprowadzić się z powrotem do domu?

Mój tata jest rodowitym mieszkańcem Göteborga i nie potrafi zrozumieć, dlaczego ktoś z własnej woli mógłby opuścić zachodnie wybrzeże Szwecji, gdzie można zobaczyć zachód słońca nad morzem i gdzie przez siedem dni w tygodniu dostarczają do sklepów świeże ryby.

– Może kiedy założymy rodzinę – odpowiadam wymijająco, zastanawiając się, jak by to było nie tylko mieć męża i kochanka za współpracowników, ale też codziennie obawiać się, że spotka się własnego ojca na spotkaniach biznesowych.

Głośno się roześmiałam.

– Co cię tak śmieszy? – pyta Jonathan, gdy wyjeżdżamy z parkingu po odstawieniu José.

– Dziś rano mam spotkanie z szefową. Mam nadzieję, że będę w stanie skupić się na tym, co mówi, i że moje myśli nie będą zajęte wspomnieniami o naszych nocnych wyczynach.

– Jeśli tylko nie będziesz jęczeć, piszczeć i rzucać się jak w orgazmie, to wszystko powinno być w porządku – odpowiada Jonathan, szczerząc zęby w uśmiechu.

– Co widzą w nim kobiety? – dodaję, wskazując dłonią w stronę José, który powolnym krokiem szedł w stronę drzwi wejściowych.

Jego luźne dziadkowe spodnie podkreślają obwisły tyłek. Serio, kto takie jeszcze nosi? Do tego niewyprasowana koszula. A myślałam, że w Hiszpanii mają bardziej rygorystyczny dress code! Chociaż może właśnie dlatego wysyłają go tak często do Sztokholmu? Wygląda jak ktoś, kto w niczym nie ma umiaru: w pracy, paleniu, piciu i pieprzeniu. Bon vivant, jak mógłby to określić sam José.

– Prawdopodobnie to samo co ty – ze śmiechem odpowiada Jonathan. – Po prostu wygląda na dobrego w łóżku.

– Tylko dlatego, że mam zamknięte oczy i trzymam cię za rękę. – Klepię go czule po ramieniu.

Wjeżdżając windą na czwarte piętro, zadaję sobie pytanie, czy naprawdę jestem taka powierzchowna. Jak to możliwe, że ta w ciągu dnia elegancko ubrana pani rewizor potrafi zmienić się w napaloną kocicę, która kilka godzin temu leżała między dwoma spoconymi kolesiami? Równie pewna siebie, jak wtedy, gdy w nocy rozsuwam nogi przed praktycznie obcym mężczyzną, wchodzę do sali konferencyjnej. Na dużym, okrągłym, drewnianym stole kładę iPada i spoglądam na szefową, która w pośpiechu wchodzi do pokoju. Ciężko opada na krzesło, jak zwykle ścierając z brwi trzy kropelki potu. Słucham jej tylko jednym uchem, gdy opowiada mi o czterolatku, który obudził się z grypą, i o jednolatku, który nie może przyzwyczaić się do żłobka. Po czym bierze głęboki oddech, kładzie dłonie na stole, rzuca mi „spojrzenie szefowej” i pyta:

– Gotowa na przedyskutowanie wyzwań nadchodzącego tygodnia?

– Jak najbardziej – odpowiadam.

Po skończonej pracy sprzeczam się z Jonathanem, czy w Kista jest miejsce, gdzie po ciężkim dniu można wypić relaksującego drinka. Mimo że pracujemy tu od trzech lat, nie spędziliśmy w Kista żadnego wieczoru, by pozwiedzać okolicę, i znamy tę dzielnicę Sztokholmu bardzo pobieżnie.

– To niemożliwe – stwierdza José, gdy pojawia się z półgodzinnym spóźnieniem, a my wciąż nie jesteśmy w stanie podjąć decyzji. – Chodźmy na obiad do Riche – dodaje. – Można tam zaparkować. Taksówka z Kista do Gamla Stan musi kosztować fortunę.

– A co jest nie tak z metrem? – pytam retorycznie, przyznając, że kolacja w dzielnicy Östermalm brzmi o wiele przyjemniej niż w tym getcie ze szkła i betonu.

– Napijmy się czegoś z bąbelkami – mówi José po jakimś czasie.

– Mogę polecić szampana Charles Lafitte, rocznik tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiąt dziewięć – odpowiada kelner.

– A ile kosztuje? – pyta Jonathan.

– Czterdzieści tysięcy – mówi kelner, śmiejąc się z osłupiałego wyrazu twarzy Jonathana. – Żartuję. Czy będą państwo jedli u nas kolację?

– Oczywiście. Ja stawiam – odpowiada José, wbijając wzrok w menu. – Proszę dać nam kilka minut.

– Nie można jeść w Riche i nie spróbować słynnego tostu skagen – mówię do José, wskazując w menu opis dania po angielsku. – W latach pięćdziesiątych jeden z tutejszych kucharzy stworzył go jako przystawkę.

– A można się nim najeść?

– Raczej nie, ale ja i tak od tego zacznę.

– Okej, brzmi w porządku – mówi José, odrzucając menu na bok i przywołując skinieniem kelnera. – Już wybraliśmy.

Po chwili słynne odkrycie kulinarne sprzed ponad pół wieku zostaje nam gustownie zaserwowane na dużych, białych talerzach.

– Jakie są wasze plany na wakacje? – pyta José.

– Pod koniec maja bierzemy ślub, a potem chcemy pojechać na miesiąc miodowy, ale jeszcze nie wiemy dokąd – odpowiada Jonathan.

– Pojedźcie ze mną na tydzień do Cap d’Agde.

– Cap co? – pytamy razem z Jonathanem.

– I wy nazywacie się swingersami? – José z dezaprobatą kręci głową. – Cap d’Agde to stolica hedonizmu. Wejdźcie na ich stronę i zadzwońcie do mnie, jeśli się zdecydujecie. Nie pożałujecie. To będzie niepowtarzalne przeżycie.

Siedem miesięcy później, w sobotni poranek, José w towarzystwie swojej nowej dziewczyny zatrzymuje się dużym, czarnym bmw przed naszym hotelem w Barcelonie. Zgodnie z tym, co powiedział nam José, jego dziewczyna jest Amerykanką pakistańskiego pochodzenia, a jej imię brzmi tak egzotycznie, że ani Jonathan, ani ja nie byliśmy w stanie go zapamiętać.

– Jak wymawia się twoje imię? – pyta Jonathan, gdy już się przywitaliśmy i wsiedliśmy do auta.

– Diana – odpowiada, rzucając mu zdziwione spojrzenie.

Dociera do nas, że to nie ta sama dziewczyna, z którą mieliśmy spędzić urlop. José znalazł kogoś na zastępstwo.

– Skąd jesteś? – pytam.

– Z Wysp Kanaryjskich – odpowiada Diana.

– Ale super! – wykrzykuję podekscytowana. – Jak tam jest?

W lusterku wstecznym widzę, jak José się do mnie uśmiecha, wdzięczny za uratowanie nas od niezręcznej sytuacji, która mogła z tego wyniknąć.

W ciągu czterech godzin pogawędek i podszytych oczekiwaniem na to, co nastąpi, oraz wybuchów śmiechu, przemierzamy Pireneje i przekraczamy hiszpańsko-francuską granicę. Po zjedzeniu lunchu i krótkim postoju, w końcu docieramy do śródziemnomorskiego, liczącego dwa tysiące sześćset lat francuskiego miasteczka, zamieszkałego przez dwadzieścia tysięcy obywateli. Z tym że liczba przebywających tu ludzi znacząco wzrasta podczas miesięcy letnich. Na przykład w położonej na obrzeżach Cap d’Agde wiosce dla nudystów, która jest celem naszej podróży, ta liczba sięga czterdziestu tysięcy.

Dojeżdżamy do wysokiej, jasnoniebieskiej, metalowej bramy. W przylegającym do niej okrągłym budynku ktoś naciska guzik. Gdy brama, głośno skrzypiąc, otwiera się, odpadają z niej płaty farby. José parkuje i wychodzi z auta.

– Chodźmy się zameldować – mówi, biorąc Dianę za rękę.

Wraz z Jonathanem idę kilka kroków za nimi, jakby podświadomie unikając wychwycenia nas przez kamery monitoringu. Kilku mężczyzn w uniformie opryskliwie prowadzi nas do miejsca przypominającego ogromną wartownię dla strażników lub stację narciarską w Alpach.

– Wszyscy goście muszą się zarejestrować – wyjaśnia José, wręczając nam białe formularze, przypominające wnioski o wizę do USA.

Stojąc przy zamontowanym w ścianie biurku, które wygląda jak szkolna ławka, wpisujemy nasze dane osobowe. Po zapłaceniu opłaty za parking otrzymujemy kartę wstępu ważną przez okres zaplanowanego pobytu – i wkraczamy do równoległego wszechświata.

– O mój Boże! – wykrzykuję, przyciskając nos do samochodowej szyby.

Powoli przejeżdżamy wśród tłumu mieszkańców wioski: wysokich i niskich. Grubych i chudych. Starych i młodych. Wszędzie aż się od nich roi: na plaży, przy basenie, na ulicach, wchodzących i wychodzących ze sklepów. Czterdzieści tysięcy ludzi na stosunkowo małej powierzchni to dużo. A w szczególności gdy wszyscy są nadzy. Nawet znaki drogowe ostrzegają przed osobami w ubraniu.

– Przestań zachowywać się, jakbyśmy byli w Kolmården Wildlife Park! – syczy Jonathan.

– Fascynujące, co nie? – chichocze José. – Szkoda tylko, że nie udało się nam wynająć prywatnego apartamentu. Zbyt długo zwlekaliście z podjęciem decyzji i wszystko było już zajęte, więc musimy zadowolić się najżałośniejszym hotelem w całej Europie.

José nie przesadzał. Pomimo ceny, hotel czasy świetności miał już za sobą. Prawdopodobnie był to jeden z pierwszych hoteli wybudowanych w tej założonej w latach siedemdziesiątych wiosce dla nudystów, i nie wyglądało na to, by od tego czasu był remontowany. Pokoje są małe, jak zresztą w całej Francji. Jonathan, który dorastał w okazałej rezydencji w Saltsjöbaden, zdradza objawy klaustrofobii.

– Nie złość się na mnie, stary! – José klepie go po ramieniu. – Gdybym powiedział ci, gdzie się zatrzymamy, nigdy byś nie przyjechał, co nie? Ale nie martw się, w Cap d’Agde rzadko bywa się w swoim pokoju. Wrócimy po was za dwadzieścia minut, okej?

Marudząc pod nosem, Jonathan zaczyna rozpakowywać walizkę i układać swoje świeżo wyprasowane ubrania w równe kupki na syntetycznej narzucie na łóżko o gówniano-brązowym kolorze. Otwieram okno po jednej stronie pokoju i drzwi balkonowe po drugiej, w desperackiej próbie zrobienia przeciągu, aby usunąć stęchły zapach brudu, dymu i tanich perfum.

Proszę Jonathana o suszarkę.

– Au! – wykrzykujemy jednocześnie, gdy nasze ręce się dotykają i przechodzi nas prąd.

Suszarka ląduje na jedynym kawałku podłogi hotelowej, który nie jest pokryty kwiecistą wykładziną dywanową, a plastikowa obudowa z rozdzierającym hałasem pęka na dwie części.

– W co my się wkopaliśmy, Julia? – pyta Jonathan.

Opadamy na brzeg łóżka, które jest tak miękkie, że niemal lądujemy na podłodze.

– To co teraz nas czeka? Uraz kręgosłupa? – wysilam się na odrobinę humoru, choć tak naprawdę mam ochotę wybuchnąć płaczem.

Miesiące niecierpliwego oczekiwania. Podekscytowanie podczas długiej podróży. A teraz TO!

Nagle w drzwiach pojawia się José i podchodzi do nas tym swoim lekko chybotliwym, nerwowym krokiem, z przyrodzeniem huśtającym się w gaciach. Zatrzymuje się za naszym łóżkiem i drapie się po kroczu.

Dlaczego nie może zapukać? – myślę. I czemu zawsze drapie się po kroczu?

José wskazuje palcem na kupkę ubrań ułożoną na łóżku:

– Macie świadomość, że nie będziecie tego potrzebować? Czy umknęło to waszej uwadze, że znajdujemy się w wiosce dla nudystów? No dalej, ruszcie się. Widzimy się przy basenie.

Wymieniamy spojrzenia z Jonathanem, po czym wybuchamy śmiechem.

– I to jest właśnie to niepowtarzalne przeżycie – mówi Jonathan, wstając z łóżka. – Wiesz, że kocham cię najmocniej na całym świecie? – dodaje, chwytając moją twarz w dłonie. – To tak na wypadek, gdybyśmy nie przeżyli tej eskapady.

– Oczywiście, że przeżyjemy. Dopiero teraz zacznie się prawdziwa zabawa. – Całuję go w czubek nosa.

Zbiegamy po schodach z ręcznikami plażowymi owiniętymi wokół bioder.

– Bonjour! – wita nas recepcjonistka, od spotkania z nieprzyjemnymi ochroniarzami pierwsza ubrana osoba.

Diana siedzi na brzegu basenu i moczy nogi w wodzie. Z ulgą dostrzegam, że zostawiła na sobie dół od bikini. Siadam obok niej, robiąc to samo.

– Też już tu kiedyś byłaś? – pytam.

– Nie, znam José dopiero od czterech miesięcy.

Jonathan kładzie się na leżaku obok José i przykrywa fiuta kawałkiem ręcznika. Stara się, by wyglądało to naturalnie i swobodnie, ale José ma inne zdanie.

– A myślałem, że Szwedzi naprawdę są wyzwoleni! – kwituje ze śmiechem. – Na zdrowie!

Dwie czy trzy piña colady później nikt nie pomyślałby nawet, że to nasza pierwsza wizyta w tej części Saint-Tropez. Wyruszając na spacer po plaży, zrzucamy z siebie ręczniki, a gdy idziemy po ulicy, nadal jesteśmy nadzy. José prowadzi ożywioną rozmowę przez telefon ze swoim szefem, a pod ramieniem niesie laptopa. José albo pracuje, albo spółkuje, nigdy inaczej.

– Plaża, choć nie ma formalnych oznaczeń, dzieli się na trzy części – wyjaśnia José. – My kierujemy się na sam koniec zajmowany przez swingersów.

Rozumiemy, co miał na myśli, gdy mijamy francuskie, hiszpańskie, a także szwedzkie rodziny paradujące jak je Pan Bóg stworzył. Mama, tata i dzieciaki radośnie opalają się nago. Są też rodziny, które zabrały ze sobą psa.

Kilkaset metrów dalej wkraczamy na terytorium gejów. Przystojni mężczyźni pozują na brzegu morza i podziwiają idealnie wymodelowane mięśnie. Opryskująca ich słona woda sprawia, że wydepilowane ciała wyglądają w słońcu na białe. Jak marmur. Adonisi.

– To może my tu zostaniemy? – pytam Dianę, puszczając do niej oczko, ale wpatruje się we mnie z tępą miną, więc szepcę do Jonathana: – Nie tylko jest głupia, ale kompletnie brak jej poczucia humoru.

– Ale jest młoda i ładna – odpowiada pokrzepiającym tonem Jonathan – i nie jesteśmy tu po to, żeby ucinać z nią pogaduszki.

– Powinniśmy zabrać prowiant na piknik – mówię. – Boże, co za wyprawa!

– Po tak długiej podróży samochodem przyda nam się trochę ruchu. Ale plecy zaczynają mnie już palić w słońcu – odpowiada Jonathan.

– Jak tylko gdzieś usiądziemy, posmaruję cię kremem do opalania.

– Co do kur…?! – wykrzykuję, kiedy w końcu udaje nam się usadowić pod parasolem we właściwej części plaży.

Do oczu wpada mi piasek, gdy patrzę, jak obok nas przebiega ze dwudziestu nagich i pulchnych mężczyzn podążających za innym gołym kolesiem, który dzierży groszkowozieloną flagę i dmucha w gwizdek.

Jeden z tych mężczyzn zatrzymuje się przy wydmie piaskowej naprzeciwko nas.

– Zobaczcie to – mówi José, a my posłusznie podążamy za nim wzrokiem, jakby był Dickiem z serialu Piątka detektywów.

To już przesada, myślę na widok pary pieprzącej się w wgłębieniu za wydmą. Nie potrafię zrozumieć, co jest seksownego w tych chorobliwie bladych i uparcie kopulujących przybyszach z Irlandii w średnim wieku. Jednak ich zmagania okazują się skuteczne i w ciągu kilku minut para zostaje otoczona przez starych facetów robiących sobie dobrze. Z każdego z nich po kolei wytryskuje biała sperma, która ląduje na ciele kobiety. Ich nasienie miesza się z piaskiem i na samą myśl o tym, jak bardzo musi ją to drapać i irytować, przechodzi mnie dreszcz.

– Chcę wrócić do domu, zanim zwymiotuję – ogłaszam zdecydowanym tonem.

– Nie psuj nam zabawy – mówi José.

– José, tu nie ma żadnej zabawy do zepsucia – odpowiadam ze złością i zaczynam pakować swoje rzeczy.

Jonathan mi pomaga.

– Widzimy się wieczorem – mówi do José i Diany.

– To nie przyjdziecie do Nat Hamman?

– Co to?

– Sauna, ale w ciągu dnia zmienia się też w seksklub. Zaraz się tam wybieramy.

– Nie, zużyliśmy już całą energię na dziś – odpowiada Jonathan, otaczając mnie ramieniem.

– Au! – syczę.

– Ciebie też poparzyło słońce?

– Najwidoczniej.

– Powinniśmy trochę się opalić przed przyjazdem tutaj.

– Podczas tych ośmiu słonecznych dni w Sztokholmie?

– Są przecież solaria.

W ciszy wracamy do hotelu. Dociera do mnie, że już zaczynają mnie dziwić ludzie w ubraniu, choć też narzuciliśmy na siebie cienkie białe sarongi, by chronić się przed upałem. Zatrzymujemy się w sklepie spożywczym, żeby kupić colę i coś na kolację. W powietrzu czuję unoszący się zapach świeżego chleba z pobliskiej piekarni.

– Przepraszam, że byłam taka marudna – mówię do Jonathana. – Po prostu jestem głodna.

– Też uważam, że to było obleśne.

– A widziałeś jego trzęsący się tyłek?

– Tak! A jej brzuch zwisał aż do cipki. Ledwo co można było ją dostrzec.

Między półkami sklepowymi wpadamy na kilku roznegliżowanych klientów i zastanawiam się, w jaki sposób dochodzi do zarażenia salmonellą.

Wieczorem, po drzemce w hotelu, wyruszamy do tętniących życiem barów, restauracji, sklepów z odzieżą i sex-shopów. W promieniu kilkuset metrów znajduje się pięć klubów dla swingersów. L’Extasia, jeden z najbardziej znanych na świecie, leży tuż za miastem, kilka minut jazdy samochodem. Mimo że tańce pod gołym niebem na terenie dawnych winnic to kusząca perspektywa, jednak pierwszą noc postanawiamy spędzić w Le Glamour. Zbyt długo byliśmy dzisiaj w aucie, wolimy krótki wieczorny spacer do lokalu.

Le Glamour jest eleganckim miejscem. Wydaje mi się, jakbym nagle znalazła się w sklepie z włoskimi meblami leżącym na Stureplan w Sztokholmie, w którym pracują supermodelki z Paryża i Nowego Jorku. Niesamowite, ile może zdziałać nieco makijażu i schludne, czarne ubranie! Nie widać ani jednego wałka na brzuchu czy zmarszczki! Dochodzę do wniosku, że trudno sobie wyobrazić coś mniej seksownego niż nadzy ludzie, dlatego cieszę się, że tutaj wszyscy są ubrani. Duże pomieszczenia sprawiają, że wnętrze budynku wydaje się przestronne, choć musi tu przebywać co najmniej pięciuset ludzi. Wszyscy są przyjaźni i uśmiechnięci. Podoba mi się tu.

Odbieramy w barze powitalnego drinka, siadamy w fioletowych pluszowych fotelach i popijany drinka. Ma owocowy smak, a barman nie jest szczególnie hojny w dawkowaniu alkoholu. Jonathan jest dobrym tancerzem, choć nie przepada za parkietem. Przekonanie go, by dołączył do mnie, zajmuje mi niezłą chwilę.

Gdy tańczymy już z pół godziny, a José i Diana wciąż się nie pojawiają, Jonathan traci cierpliwość i proponuje, żebyśmy spróbowali szczęścia na własną rękę w piwnicy. Bo z tego, co słyszeliśmy, właśnie tam rozgrywa się AKCJA. Mocno trzymając się poręczy, schodzę po schodach, niepewnie chybocząc się na wysokich szpilkach. Czuję się jak mała dziewczynka, która po raz pierwszy nocuje u przyjaciółki. Ciężko mi rozstać się z mamą, ale wiem, że muszę zostać, bo koniec końców będę się dobrze bawiła, a jeśli tego nie zrobię, to będę żałować do końca życia. Zatrzymuję się w połowie drogi i spoglądam na Jonathana. Wygląda na tak samo przestraszonego jak ja. Trzymamy się kurczowo za ręce i po chwili, która wydaje się trwać w nieskończoność, znajdujemy się o piętro niżej, gdzie czekają na nas ochroniarze w czarnych mundurach. Ich zadaniem jest upewnić się, że nikt nie przemyca alkoholu ani nie jest zbyt pijany, oraz że przestrzega się dwóch zasad:

– Kierunek na prawo przeznaczony jest wyłącznie dla par.

– Dział dla singli jest na lewo.

Decydujemy się zacząć od kierunku na prawo. Wchodzi się tam jak do labiryntu złożonego z kilkunastu wysokich i szerokich łóżek z grubym materacem. Na każdym z nich leżą co najmniej trzy lub cztery pary splecione ze sobą w skomplikowanych pozycjach. W przyciemnionym świetle trudno rozpoznać, do kogo należą poszczególne części ciała. Nagle słówko „orgia” nabiera nowego znaczenia. To tak jak oglądać film porno w kinie IMAX. A nawet lepiej, bo wszystko jest prawdziwsze i bardziej naturalne. Sztuczni aktorzy, melodramat i mechaniczne powtórzenia typowe dla produkcji porno zostały wycięte, nawet czuję zapach świeżo wypranej pościeli.

Dwudziestoparoletni mężczyzna macha ze złością ręką i przeklina po francusku, bo jest wściekły na ogarniającą go tremę. Jego dziewczyna, zajęta inną kobietą w podobnym wieku, śpieszy mu z pomocą, by mógł wrócić do gry. Podstarzały mężczyzna przyjacielsko klepie go po ramieniu i szepce mu coś do ucha niczym zawodowy piłkarz pocieszający kolegę z drużyny. To wszystko bardzo przyciąga mój wzrok, choć wiem, że nie powinnam się na nich gapić. I próbuję się nie gapić.

– Oni CHCĄ być obserwowani – mówi Jonathan tonem kogoś, kto niejedno już w życiu widział, natomiast ja, powodowana elementarnym poczuciem szacunku i nawykiem dyskrecji, ruszam dalej.