© Copyright by Wydawnictwo Poligraf, 2020

© Copyright by Wiesław Rybski, 2020

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żaden fragment nie może być publikowany ani reprodukowany bez pisemnej zgody wydawcy.

Projekt okładki: Izabela Surdykowska-Jurek, Magdalena Muszyńska

Skład: Wojciech Ławski

Konwersja do EPUB/MOBI: InkPad.pl

Książka wydana
w Systemie Wydawniczym Fortunet™

www.fortunet.eu

ISBN: 978-83-8159-944-3

Wydawnictwo Poligraf

ul. Młyńska 38

55-093 Brzezia Łąka

tel./fax (071) 344-56-35

www.WydawnictwoPoligraf.pl

1

Północno-wschodni monsun łączył kurtyną wody ołowiowe niebo z rwącymi potokami opustoszałych ulic. Ostre podmuchy wiatru wyginały korony drzew, przesłaniając kołyszące się światła drogowe, a reflektory samochodów tworzyły rozmazane łuny mijającej się bieli oraz czerwieni. Nieliczni i najbardziej zdesperowani przechodnie starali się pod osłoną wygiętych parasoli zdążyć do swoich przystani, poświęcając przemoczenie ubrań w nadziei uznania za swą determinację. Tylko kolorowe neony markowych sklepów oraz najlepszych hoteli Orchard Road niewzruszenie świeciły blaskiem swych pionowo umieszczonych chińskich znaków i niezmiennie wytyczały barwną perspektywę głównego deptaku Singapuru.

Starbucks Coffee naprzeciwko domu handlowego Takashimaya nie różniła się od tysięcy takich miejsc na świecie. Gęsto zatłoczona, głównie swobodnie zachowującą się młodzieżą, swoją popularność nie musiała zawdzięczać ofercie możliwości schronienia się przed monsunową ulewą. Było to już miejsce globalnego kultu, a mieszające się: mandaryński, malajski oraz angielski poszczególnych stolików były tego oczywistym potwierdzeniem.

Moja obecność w tym tłumie również nie była zaprzeczeniem ogromu popularności tego miejsca. Siedziałem przy małym stoliku przy oknie i zapatrzony w strugi deszczu popijałem swoje frappuccino. Miasto lwa od czasu do czasu swym pazurem rozorywało ołowianą zasłonę chmur i wówczas w złowrogim pomruku jasne wstęgi błyskawic rozświetlały podzwrotnikowe niebo. Tegoroczny styczniowy monsun wyraźnie postanowił zaznaczyć swoją obecność. Szalejący nad Filipinami tajfun Susy był mu w tym bardzo pomocny, pieniąc swym północnym obrzeżem morskie fale wzdłuż nabrzeża miasta. Przypisywanie żeńskich imion, stosunkowo często występującym w południowo-wschodniej Azji zjawiskom atmosferycznym, miało swój sens, musiało wynikać z ich mimo wszystko nieprzewidywalnego charakteru zachowań.

Przyglądałem się temu spektaklowi już dobre pół godziny i moje szanse suchego dotarcia do hotelu praktycznie osiągnęły wartość zero. Dalsze wpatrywanie się w okno nie miało sensu. Moja determinacja wyjścia od razu została zauważona przez dwie młode Chinki, które z wyrazem spełnionego szczęścia stanęły przy mnie, pytając:

– To miejsce jest wolne?

– Jest również nawet wygrzane – odpowiedziałem, odsuwając swoje krzesło.

Dziewczyny spojrzały na siebie i zakrywając rękami usta, wybuchnęły śmiechem. – Szkoda, że tylko jedno – dodała jedna z nich, co jeszcze bardziej je rozśmieszyło.

Nawet miałem ochotę zaproponować im wygrzanie drugiego krzesła, ale poprzestałem na szelmowskim uśmiechu i życzeniu dobrej kawy, co oczywiście w tym miejscu nie było niczym oryginalnym.

Mieszkałem w Mandarin Oriental Hotel, oznaczało to około dwukilometrową przechadzkę wzdłuż mojej ulubionej Orchard Road, co zresztą zawsze sprawiało mi niekwestionowaną przyjemność. Jednak tym razem stałem niezdecydowany przed wyjściem z kawiarni, ciągle niepewny poświęcenia mojego tropikalnego garnituru od Armaniego dla spaceru w szalejącej ulewie. Na szczęście mój brak zdecydowania rozwiała podjeżdżająca taksówka, której wymuszony światłami postój trwał wystarczająco długo, aby móc zdążyć usadowić się w jej tylnej części.

Recepcjonistka w hotelu spojrzała na mnie, uśmiechnęła się i ze swą azjatycką uprzejmością powiedziała:

– Doktorze Wood, to zdecydowanie nie jest czas na spacery, raczej na saunę, prawda? – Spojrzała skośnymi oczami, lekko przy tym przechylając głowę dla spotęgowania efektu, oficjalnie zabronionego z hotelowymi gośćmi, flirtu. – Nasze służby meteorologiczne nawet ogłosiły komunikat o pogarszającej się pogodzie i o wzmagającej się sile wiatru – dodała, prostując swą głowę i w pełni się uśmiechając.

– Saunę i relaksujący masaż? – Spojrzałem w jej czarne oczy.

– Tak, to właściwy wybór, Betty Liu ma dzisiaj dyżur, to nasza najlepsza masażystka, polecę pana jej szczególnej opiece.

– Zawsze ceniłem Betty jako wspaniałą prezenterkę w naszej telewizji, ale nie wiedziałem o jej innych talentach. – Z przekorą nadal wpatrywałem się w recepcjonistkę.

– Nasza Betty Liu nie jest tak sławna, jak ta ze stacji Bloomberg, ale jako masażystka jest niekwestionowaną mistrzynią. Ma ponadto zdecydowaną przewagę nad telewizyjnym ekranem. – Dziewczyna z recepcji zawiesiła swój głos i figlarnie dodała: – Jest cieplejsza w dotyku.

– Czy już mówiłem, że Singapur to jedno z moich ulubionych miast?

– Nie słyszałam, ale to bardzo miłe. Za pół godziny w spa to nie za szybko?

– Przypuszczalnie Betty Liu nie przywykła do spotkań w terminach proponowanych jej przez klientów, proszę mnie więc umówić.

– Przyjemnego relaksu – odpowiedziała z uśmiechem i wręczyła mi kartę do mojego pokoju.

Moja fascynacja Dalekim Wschodem może stwarzać pewien brak obiektywizmu w ocenie zachowań jego mieszkańców oraz ich sposobu postrzegania otaczającej nas rzeczywistości, jednakże w przypadku oceny umiejętności masażu Betty nie byłoby można wyznaczyć lepszego standardu.

Była zgrabną, niewysoką dziewczyną o przepięknych czarnych włosach, na twarzy której wyraźnie hinduski rodowód mieszał się z chińską urodą. Ubrana w krótki, biały fartuch ze spiętymi w długi ogon włosami mogłaby być ozdobą każdego telewizyjnego serialu. Owinięty w japońską yukatę – płócienny szlafrok z szerokimi rękawami, zawiązywany do tyłu płóciennym paskiem oraz wygrzany suchą sauną przyglądałem się jej z autentycznym zaciekawieniem spotkania kogoś wyjątkowego. Betty witała mnie uprzejmym skłonem w swoim sanktuarium.

– Kate z recepcji ma dla pana szczególną uwagę, teraz jestem skłonna przyznać jej rację. – Uśmiechnęła się całkowicie naturalnie i dodała. – Proszę zdjąć yukatę i położyć się. – Wskazała na białą leżankę z charakterystycznym wycięciem koła na wysokości głowy, co głównie miało być pomocne w pozycji leżenia na brzuchu, mnie jednak kojarzyło się ono jako szczególnie przemyślane rozwiązanie problemów kaca na drugi dzień.

Usiadłem na skraju leżanki, pytając:

– Na brzuchu czy na wznak?

– Zaczniemy od pleców oraz kręgosłupa – odpowiedziała, wcierając w ręce jakiś bezbarwny specyfik.

Położyłem się na brzuchu, splatając ręce pod brodą, okrągła dziura wyraźnie mnie drażniła. Betty odsłoniła krzyżową część moich pośladków, układając złożony ręcznik na opuszczonych bokserkach.

– Najpierw rozluźnimy mięśnie, aby otworzyć kanały jing luo pozwalające na przepływ energii qi, która jest podstawowym animatorem wszechświata oraz nas samych. – Betty mówiła spokojnym głosem, a jej ręce zaczęły swój taniec po całej powierzchni moich pleców, nie zapominając nawet o najbardziej wysuniętych na południe ich częściach. – Proszę się odprężyć, słuchać muzyki oraz myśleć o czymś przyjemnym. – Głos Betty zanikał w brzmieniu rozlegającej się muzyki Azji.

Myślenie o czymś przyjemnym nie stwarza szczególnego problemu, gdy egzotycznie ładna dziewczyna ugniata dolne partie twojego krzyża, a wypowiadane chińskie słowa oraz dźwięki cytry guzheng uzmysławiają ci, jak różnie może być w porównaniu do twoich przyzwyczajeń zachodniej kultury.

Jestem Amerykaninem, mieszkam i pracuję w San Francisco, ale to zawsze miasta Dalekiego Wschodu wywołują we mnie ten nastrój uspokojenia, w którym, to, na co nie mamy jakiegokolwiek wpływu, przestaje być niepokojącym zagrożeniem, a staje się tylko mniej lub bardziej szczęśliwym przeznaczeniem bądź joss, jak go zwą Chińczycy w angielskim pidżynie. „Bycie cool” mimo że wyrosło na naszym systemie wartości odniesienia do stanów rzeczywistych, swoje prawdziwe znaczenie ma tutaj, w Azji Południowo-Wschodniej, gdzie tradycja mądrości życia sprzed kilku tysięcy lat historii jest wciąż obecna.

Mój pobyt w Singapurze de facto był wyjazdem służbowym. Z ramienia firmy, w której pracuję – Biura Projektów i Realizacji Inwestycji „Encochem Limited”, z główną siedzibą w San Francisco, zostałem oddelegowany do przeprowadzenia rozeznania technicznego możliwości modernizacji systemów produkcji zimna oraz jego wykorzystania w układach klimatyzacyjnych kompleksu komunalno-biurowego pod nazwą Sung Towers.

W klimacie Singapuru zimno to jeden z najlepiej sprzedających się towarów. Jego zbyt jest zapewniony, a nabyte przyzwyczajenia mieszkańców mogą tylko utrwalać jego rosnący wzrost zapotrzebowania. Nikt tutaj już sobie nie wyobraża, że: w domu, centrum handlowym, kinie, restauracji czy nocnym klubie nie ma ożywczego chłodu. Wilgoć i upał są ograniczone jedynie do miejskiej przestrzeni. Jednak to, co takie oczywiste i wygodne nie jest samorodne, musi mieć gdzieś swój początek. I ma. Są to przepastne podziemia urbanistycznych molochów oraz dachy wieżowców, to bowiem właśnie tam znajdują się fabryki tego orzeźwiającego powiewu.

Inżynieria chemiczna, której praktyczne zastosowania stanowią moje obowiązki w stosunku do firmy Encochem, jest nauką, która stworzyła możliwości produkcji zimna w ogromnej skali powiększającego się na nie zapotrzebowania. Oczywiście stopień wykorzystania jej technologii jest różny i zależy od potrzeb, do których jest ona stosowana, zależy również od możliwości finansowych i prestiżu organizacji bądź osób określających standardy luksusu, jaki niewątpliwie ta technologia wnosi do codziennego życia.

Sung Towers należały do jednego z najbogatszych mieszkańców Singapuru i kwestie ograniczeń związanych z ich wyposażeniem na obowiązującym standardzie luksusu po prostu nie istniały. Pan Sung Lan miał prostą zasadę – musiał mieć wszystko, co tylko najlepsze. Ta prosta zasada wymagała jednakże spełnienia dwóch niebagatelnych warunków: niczym nieograniczonego dostępu do dowolnie dużego kapitału oraz umiejętności odróżnienia rzeczy dobrych od złych. Kwestia kapitału została rozwiązana w rodzinie Sung jeszcze w połowie XIX wieku, kiedy to wojny opiumowe stworzyły fundamenty wielkiego bogactwa szczególnie kreatywnych mieszkańców południowo-wschodniej Azji, oczywiście o Imperium Brytyjskim nie wspominając. Dokonywanie wyboru rzeczy najlepszych, Pan Sung, gdy jego wiedza była ograniczona w konkretnym przypadku, zlecał wyspecjalizowanym w danym temacie firmom, uznanym firmom. Moja obecność miała mu zagwarantować zastosowanie w jego kompleksie urbanistycznym najlepszych rozwiązań w technologii produkcji zimna.

Nazajutrz rozpoczynałem mój drugi tydzień pobytu w tym mieście, kończyłem pisać mój raport, w którym w przedstawionej analizie stanu obecnego sugerowałem dalsze kroki inwestycyjne oraz zakres niezbędnej modernizacji. Tworzenie raportów nie należy do moich ulubionych zajęć. Pomijając już samą nazwę tego dzieła, obarczoną niewątpliwie negatywną konotacją wynikającą z ostrości nakazu jej wykonania, pisanie raportów, szczególnie tych odnoszących się do zagadnień technicznych, bardzo często musi być wykonane w formie zrozumiałej dla osób spoza branży, nierozumiejących nawet podstaw omawianego zagadnienia. Oczywiście raporty techniczne są również często podstawą podejmowanych decyzji ekonomicznych, co stanowi szczególne utrudnienie w ich opracowywaniu, biorąc pod uwagę przeciętne zdolności percepcji przedstawicieli klanu doradców ekonomicznych. Moim ostatecznym przekonaniem do nieuchronności ich wykonania jest świadomość wagi, jaką wnoszą do załącznika wystawianej faktury za rozwiązanie konkretnych problemów.

Widocznie kanały przepływu energii zostały już całkowicie otwarte, gdyż głos Betty wyraźnie zdominował chińską cytrę.

– Ma pan bardzo dobrze rozwiniętą muskulaturę ciała, wymaga to odpowiedniej siły nacisku przy masażu poszczególnych kręgów kręgosłupa, będę więc musiała posłużyć się całym moim ciężarem – usłyszałem i jednocześnie poczułem, jak jej uda obejmują moje plecy, a złożony ręcznik stanowi jedyną barierę pomiędzy naszymi pośladkami.

Ton słów Betty nie miał nawet śladu formy pytającej, sankcjonującej możliwość przyjętej przez nią pozycji. Może i słusznie, pomyślałem, gdyż nie wyobrażałem sobie innej odpowiedzi, jak „tak”. Cytra ponownie wzmocniła swe dźwięki, a kciuki Betty z anatomiczną znajomością ugniatały zakamarki mojej kości ogonowej. Maestria jej palców powoli obejmowała kolejne kręgi, szczególną uwagę poświęcając części lędźwiowej. W pewnym momencie odczułem wyraźnie silniejszy ucisk pleców, a górne kręgi naciskane były na zdecydowanie większej płaszczyźnie. Betty po prostu spacerowała po moich plecach, a duże palce jej stóp wwiercały się w każdy mój kręg z osobna. Przypisywana jej wirtuozeria masażu miała swoje realne odzwierciedlenie w każdym jej ucisku, a posuwiste ruchy obu jej rąk wzdłuż mojego kręgosłupa ponownie wykonywane z pozycji siadu na oddzielającym nas ręczniku, były przyjemnym ukojeniem dla rozciągniętych wiązadeł kręgosłupa.

– Proszę teraz położyć się na plecach. – Głos Betty przerwał moją nieobecność, a wyraźny brak nacisku ciężaru jej ciała na moich pośladkach mógł tylko świadczyć o przejściu do bardziej standardowych sposobów kontynuacji jej dzieła. Obróciłem się wokół własnej osi z jednoczesnym podciągnięciem się wzdłuż osi łóżka tak, aby móc swobodnie oprzeć głowę powyżej nieszczęsnej dziury. Betty uśmiechała się, patrząc na mnie.

– Sądząc po pana zachowaniu, masaże są raczej panu obce, a nasza leżanka to już na pewno nie jest ulubionym miejscem odpoczynku. – Śmiała się, podkładając mi pod głowę specjalnie wyprofilowaną poduszkę.

– Będę z tobą szczery Betty i powiem ci, że dotychczas moje doświadczenia z masażem były raczej natury zabiegów rehabilitacyjnych po różnego typu urazach bądź naciągnięciach stawów. Okrągłe kamienie układane na damskich plecach w reklamach przeróżnych spa również nie wzbudzają we mnie szczególnej ochoty poddania się ich magii. Muszę jednak przyznać, że twoje metody rozpoznawania zakamarków pleców są nadzwyczaj przyjemne.

– Bardzo dziękuję, ale wszystko zawdzięczamy ukrytej energii qi, proszę się ponownie rozluźnić, zabieramy się za przód – odpowiedziała z przeciągłym spojrzeniem, w którym przyzwyczajenie do pochlebstw klientów mieszało się z przychylnością akceptacji ewentualnych propozycji.

W moim zawodzie pojęcie energii nie jest obce, jednak jej odmiana qi stanowiła pewne novum, które moje krocze mogło całkowicie źle zinterpretować. Betty jakby świadoma moich obaw ułożyła, tym razem poczwórnie złożony, ręcznik na moich bokserkach. Leżałem odprężony, a mocne dłonie Betty obmacywały wszystko to, co było połączone do mojego układu kostnego. Patrzyłem na nią spod półzmrużonych oczu i byłem pełen uznania dla jej znajomości ludzkiego ciała. Pomyślałem, że znajomość ta musiała być szczególnie mile odczuwalna podczas całkowicie prywatnej z nią sesji. Jednak świadomość jej pełnego prawa do oczekiwania podobnych zachowań od jej partnera była w tym przypadku zbyt dużym stresem w podjęciu próby wzajemnego zadowolenia. Po kolejnych dwudziestu minutach sprawdzianu moich mięśni dźwięk cytry zamilkł i Betty w delikatnym ukłonie oznajmiła, że masaż się skończył. Wstałem z leżanki, zawinąłem się w podawaną yukatę i czując przyjemne mrowienie w całym mym ciele, widocznie czarodziejka qi opuszczała moje kanały, podziękowałem.

– To była prawdziwa przyjemność Betty, nie mogę ci przyrzec, że byłem tutaj po raz ostatni, bardzo dziękuję. – Wręczyłem jej sto dolarów napiwku.

– Następnym razem proszę po prostu po mnie zadzwonić, pokojowe łóżka są znacznie wygodniejsze od naszych leżanek. – Uśmiechała się, patrząc zachęcająco mi w oczy. – Dziękuję za szczodry napiwek i życzę przyjemnego pobytu w naszym mieście. – Betty delikatnie ujęła mnie za łokieć i odprowadziła do drzwi.

Azjatycki monsun z praktyką częstego bywalca nie przestawał nękać miasta, ostre podmuchy wzmagającego się w swej sile huraganu z natarczywością godną ataku artylerii uderzały o ściany hotelu i tylko częściowo zanikające opady deszczu pozwalały na nikłą obserwację przestrzeni miasta poprzez hermetycznie zamknięte okna pokoju. Susy szalała w najlepsze i jej nawet najbardziej odległe oku tajfunu podrygi zalewały nabrzeża miasta, oznajmiając swe wyczyny rykiem rozbijanych fal. Zapadała tropikalna noc i wszechogarniająca ciemność wzmagała grozę przyrody w jej cyklicznych odsłonach.

Moje odczucia w tym przypadku musiały trochę odbiegać od miejscowego standardu wyobrażenia pojęcia grozy, gdyż lokalna stacja telewizyjna wcale nie przerywała swego, zaśmiewającego do łez prowadzących, konkursu na maksymalne rozciągnięcie makaronu, a przesuwający się na dole ekranu pasek podawał wyniki singapurskiej giełdy i nie były one w kolorze czerwonym. Moje mięśnie ciągle wspominały wyczyny Betty, gdy odezwał się niski pomruk pokojowego telefonu.

– Tak, słucham – odpowiedziałem z nieukrywaną nadzieją na usłyszenie właśnie jej głosu. W telefonie usłyszałem głos kobiety, ale był to głos Kate z recepcji.

– Doktorze Wood, mam tutaj przedstawiciela firmy pana Sunga, który prosi o natychmiastowy kontakt z panem. Nie chciałam panu przeszkadzać, ale on bardzo nalega i mówi, że to osobista prośba pana Sunga. Proszę, przekazuję mu słuchawkę. – Głos Kate zanikł w odgłosach szumu recepcji i jego ciepły tembr zastąpił szorstki głos mężczyzny.

– Dobry wieczór panu, mówi Dick Chan. Pan Sung prosi pana o możliwie szybkie przybycie, w południowej wieży mamy poważną awarię klimatyzacji. Czekam na pana w holu i bardzo przepraszam za tak nagłe najście w pana wolnym czasie. – W słuchawce rozległ się charakterystyczny odgłos skończonej rozmowy, co pomimo uprzejmej formuły przeprosin zakłócenia mojej prywatności całkowicie pozbawiało możliwości jakichkolwiek dalszych negocjacji w sprawie mojej natychmiastowej obecności na miejscu awarii.

Dick Chan był zaufanym człowiekiem pana Sunga. Pełnił rolę jego Consigliere, może nie w ścisłym znaczeniu tego słowa, spopularyzowanym przez Mario Puzo w Ojcu Chrzestnym, niemniej pozycja pana Sunga oraz jego bezkresne bogactwo musiało w swej drodze ewolucji niejednokrotnie przekraczać obszary nadzwyczajnego szczęścia w biznesie oraz umotywowanego odpowiednim poziomem wiedzy właściwego kierunku inwestycyjnych wyborów, pozostawiając praktyczne załatwienie sprawy w rękach osoby szczególnie zaufanej. Ostatecznie Bill Gates jest ciągle tym jedynym. Dick Chan również pełnił rolę osobistego ochroniarza swego szefa. Jego postura wysokiego, dobrze zbudowanego mężczyzny w wieku około 45 lat całkowicie go do tego predysponowała. Był ponadto przystojnym facetem, którego azjatycka twarz na pewno wzbudzała ciekawość kobiet i to nie tylko z bliskiego mu kręgu etnicznego. Poznałem go w dniu mojego przyjazdu, kiedy to wprowadzał mnie w zakres moich obowiązków, pokazując całe zaplecze techniczne Sung Towers oraz definiując oczekiwania ich właściciela. Pomimo mojego skojarzenia go z wykonującym funkcję Consigliere’a, odebrałem go dobrze, a jego widoczne oddanie swojemu panu wzbudzało nawet dozę szacunku.

Spojrzałem przez okno, szalejący huragan ponownie wyciskał z granatowo-szarych chmur rzekę wody i bezlitośnie smagał nią po szklanej elewacji hotelu. Co mogło być jeszcze bardziej poważne, jak ten nieokiełznany żywioł? – pomyślałem i zacząłem ubierać ulubione chinosy khaki oraz granatowy T-shirt z napisem „Bezpieczeństwo Stosowane Limited” – nazwą firmy mojego ojca – majora Wooda, której zresztą byłem kiedyś liczącym się przedstawicielem. Koszulka ta inicjowała ciekawe spojrzenia, wywołane próbą zrozumienia kontekstu znaczenia prezentowanego przez nią napisu. Towarzyszyła mi w wielu sytuacjach szczególnej uwagi, przez co niejako już podświadomie zakładałem ją, gdy moja obecność w miejscu realizacji konkretnego zadania była wymuszona jakąś nadzwyczajną sytuacją. Pomimo mego braku sympatii dla firmy Bezpieczeństwo Stosowane, koszulkę z jej nazwą zdecydowanie lubiłem.

W holu hotelu przy recepcyjnym kontuarze stał Dick Chan, na jego twarzy malował się wyraz zniecierpliwionego oczekiwania. Stojącej za ekranem monitora Kate towarzyszyła Betty Liu, obie były szczerze czymś ubawione i odmiennie do człowieka pana Sunga nie wykazywały nawet krzty zniecierpliwienia.

– Dobrze, że jesteśmy w tak bezpiecznym miejscu – Kate figlarnie zwróciła się do Betty, wskazując podniesionym podbródkiem mój T-shirt. Obie zaczęły się serdecznie śmiać, zakrywając kokieteryjnie dłońmi swe usta. Spojrzałem w ich kierunku w sposób całkowicie utwierdzający je w swojej ocenie i uśmiechając się, podszedłem do Dicka.

– Doktorze Wood proszę za mną, samochód czeka przed hotelem – powiedział wyraźnie zniecierpliwionym głosem i ruszył przodem.

Mercedes 600 klasy S to duży samochód, jednak zarówno jego ciężar, jak również niemalże kosmicznego charakteru opływowe kształty, nie stanowiły odpowiedniego wyzwania dla szalejącej wichury. Strugi deszczu odbijane od przedniej szyby, której masywne wycieraczki nie były w stanie wykazać swej przydatności, tworzyły jednorodną zasłonę, w której tylko najostrzejsze światła neonów ulic wytyczały nikłą perspektywę. Podmuchy i zawirowania wiatru przesuwały pojazd po wodnej warstwie nawierzchni ulicy i jedynie ponad 500 KM mocy silnika oraz umiejętności kierowcy utrzymywały go w linii pożądanego kierunku. Sung Towers zlokalizowane były w biznesowej części miasta, w jej najlepszej części, na samym nabrzeżu nieopodal pomnika, symbolu Singapuru – Merlionu – ryby z głową lwa siedzącej na morskiej fali. Nie było to daleko od mojego hotelu i podczas normalnej pogody, szczerze mówiąc, był to mój równie ulubiony spacer jak włóczenie się po wspomnianej Orchard Road. Tym razem jednak nie była to normalna pogoda, a zaciśnięte dłonie Dicka na kierownicy auta oraz jego nadzwyczajne skupienie w dotarciu do celu, pomimo całkowicie opustoszałych ulic miasta, wskazywały, że determinacja w działaniu to ciągle jeden z pewniejszych sposobów na pokonanie czegoś, co wydawać by się mogło niemożliwym. Ukazanie się po paru chwilach jasnej plamy bramy wjazdu do podziemnego garażu potwierdziło wysiłki Dicka, a mnie upewniło w praktycznym znaczeniu pojęcia determinacja.

– Proszę za mną do pokoju nadzoru – powiedział Dick, szybko opuszczając swoje miejsce zza kierownicy mercedesa. Nie pozostało mi nic innego, jak tylko dorównać mu kroku.

Pokój nadzoru w nomenklaturze przemysłu mógłby właściwie nazywać się centralną sterownią. Było to całkiem duże pomieszczenie wypełnione kilkoma monitorami umieszczonymi zarówno na ścianach, jak też na długim stole ustawionym w samym środku pokoju. Przy stole siedziało dwóch inżynierów obsługujących poszczególne systemy obu wież. Wzdłuż ściany z monitorami chodził, w cyklu wahadła o krótkim okresie, naczelny szef działu technicznego, Robert Lin.

– Jak dobrze, że pan już jest doktorze Wood, mamy bardzo nietypową sytuację, właściwie jest to awaria. Proszę spojrzeć na temperaturę wody chłodzącej absorbery oraz kondensatory obu chillerów.

Jak już wspomniałem, ożywczy podmuch chłodnego powietrza nie jest zjawiskiem samorodnym. Jego powszechność użycia w codziennej egzystencji zamożnych społeczeństw jest co prawda tak oczywista, że dopiero jego nagły brak, podobnie jak niespodziewany atak serca, sprowadza do właściwego poziomu uznania wartości oczywistych. Każda dysfunkcja konkretnego systemu wprowadza konieczność dynamicznej reakcji, i tak, jak w przypadku serca defibrylator jest pomocnym narzędziem, w przypadku braku chłodnego powietrza zapewnienie ciągłości w wytwarzaniu zimnej wody do jego schłodzenia jest czynnością nadrzędną. W znakomitej większości systemy chłodzenia powietrza, a w szerszym znaczeniu ingerencji w jego parametry: temperaturę, wilgotność, czystość, zapach w dużych centrach komunalnych oparte są na wykorzystywaniu zimnej wody. To bowiem mocno schłodzona woda w specjalnie zaprojektowanych centralach klimatyzacyjnych oddaje swoje zimno do rozprowadzanego w skomplikowanym układzie kilometrów kanałów powietrza przekazywanego do poszczególnych pomieszczeń.

Odkręcając kurek z czerwoną kropką w naszych domowych poczynaniach, nie dziwi nas ciepła temperatura wody, gdyż wiemy, że w pomieszczeniu naszej kotłowni jest piec, który nam tę wodę grzeje. Zimną wodę traktujemy jak coś, co po prostu jest, przy czym określenie zimna jest właściwe tylko w porównawczym odniesieniu do wody podgrzewanej. W układach klimatyzacji powietrza pojęcie „zimna woda” nabiera zdecydowanie bardziej adekwatnego znaczenia i oscyluje w zakresie 5°C – 13°C. Uzyskanie tak niskiej temperatury wody, szczególnie na obszarach objętych klimatem równikowym, nie może być zawdzięczane temperaturze w miejscu jej ujęcia oraz jej podziemnym transportem. Potrzeba czegoś znacznie bardziej skomplikowanego oraz wymagającego poboru dużej porcji energii. Problem ten w skali makro rozwiązują tak zwane chillery wody zwane również agregatami wody lodowej. W szerokiej praktyce zastosowań przemysłowych uznanie zdobyły zasadniczo dwa typy chillerów: sprężarkowy, którego czynnik chłodniczy (głównie freony oraz amoniak) używany jest do transportu zimna poprzez wykorzystanie mocy sprężarki oraz absorpcyjny z czynnikiem chłodniczym; wodą, która, tworząc roztwór z bromkiem litu w atmosferze bardzo niskiego ciśnienia, wykorzystuje zjawisko absorpcji oraz desorpcji do transportu zimna. Oba typy chillerów mają swoje plusy i minusy, i nie zamierzam pozbawiać swoich kolegów chleba, wdając się w szczegóły ich termodynamicznej teorii, jak również praktycznych konfiguracji. Istotne jest to, żeby wiedzieć, że za tak zdawałoby się oczywistą rzeczą jak zimna woda kryje się skomplikowany system jej produkcji oraz niebagatelne koszty jej uzyskania.

Sung Towers miały chillery absorpcyjne. Aby mogły one wytwarzać zimną wodę o temperaturze 5°C, były one zasilane olejem opałowym, który był potrzebny do ich generatorów, natomiast ich absorbery oraz kondensatory były schładzane wodą morską. Takie rozwiązanie techniczne było jak najbardziej uzasadnione, olej opałowy był łatwo dostępny z pobliskiego terminalu morskiego, natomiast morska woda nie jest czymś specjalnie wyszukanym w mieście Singapur.

Spojrzałem na wartości temperatury wody morskiej opuszczającej kondensatory, czerwono mrugające alarmy wskazywały na znaczne podwyższone ich wartości. Wynosiły ponad 60°C i były ponad 20 stopni wyższe od ich normalnego poziomu. Oznaczało to, że możliwości schładzania wody przez chillery były bardzo ograniczone, a przy utrzymywaniu się tego stanu rzeczy w najbliższym czasie blokady systemu wyłączą je zupełnie i lokatorzy wież oprócz szalejącego żywiołu za szybami będą mogli doświadczyć również rzeczywistych warunków klimatu swojego miasta. Przyglądałem się poszczególnym parametrom systemu, starając się znaleźć odpowiedź na zaistniałą sytuację, ale nic nie wskazywało na bezpośrednią jej przyczynę. Pompy podające morską wodę do absorberów oraz kondensatorów pracowały i ich graficzne odzwierciedlenia również nie wskazywały na ich awarię, co mogłoby tłumaczyć wzrost temperatury wody chłodzącej. Coś jednak było nie tak, gdyż wartość temperatury wody na odpływie z kondensatorów ciągle umiarkowanie rosła.

– Jaki jest pobór prądu pomp wody morskiej? – spytałem Roberta Lina

– Przypuszczalnie normalny, nie mamy sygnału ich awarii – odpowiedział z wyraźnym zdziwieniem oczywistości sytuacji, a jego wzrok zdawał się uzupełniać jego rację stwierdzeniem: chyba widzisz to na monitorze.

– Proszę o dokładne wartości – dodałem z jednoczesnym spojrzeniem dryl sierżanta: rusz się do kurwy nędzy.

Robert Lin albo niedawno miał do czynienia z wojskiem albo zdecydowany pomruk w mandaryńskim narzeczu Dicka Chana wprost wymiótł go z pokoju do znajdującej się obok rozdzielni elektrycznej, w której umieszczone były pola zasilające poszczególne pompy i pomiary ich aktualnie pobieranych prądów.

– Bardzo dziwne, pobory prądu spadły prawie do połowy wartości nominalnej – Robert meldował swój powrót, stając niemalże w pozycji baczność przed Dickiem, rozwiewając jednocześnie moją niepewność jego hierarchii posłuchu.

– To oznacza, że albo mamy zatkane wspólne wężownice absorberów i kondensatorów, albo przydławione są pompy – powiedziałem, zwracając się również do Dicka. – Zatkanie się wężownic absorbera lub kondensatora w przypadku tak nagle pojawiającego się wzrostu temperatury wody przez nie przepływającej jest praktycznie mało prawdopodobne. Tak duży spadek poboru prądu dla pomp świadczy o ich małej wydajności spowodowanej ich przydławieniem – wyjaśniłem.

– Sądzi pan, że przymknięty jest zawór na pompie? – spytał Robert Lin, zwracając się do mnie.

– Taki manewr nie znajduje żadnego technicznego uzasadnienia, a nie sądzę, żeby to było działanie obarczone premedytacją wywołania szkody. – Nadal patrzyłem w stalowe oczy Dicka.

– Robert, sprawdzałeś komorę ssania pomp? – Dick zwrócił się do szefa działu technicznego, a jego postawa oraz wyraz twarzy kwalifikował mojego dryl sierżanta co najwyżej do roli przedszkolanki w pierwszym dniu jej pracy.

Instynkt samozachowawczy Roberta nie pozwolił mu na udzielenie odpowiedzi, schylił pokornie głowę w geście szacunku oraz rozpaczy i wybiegł z pokoju. Dick spojrzał na mnie i lekkim skinieniem głowy zaproponował udanie się za głównodowodzącym działu technicznego.

Pomieszczenie pomp podających wodę morską do wężownic absorberów oraz kondensatorów chillerów rzeczywiście przypominało komorę. Było to najniżej położone miejsce w podziemnych zabudowaniach wież, stanowiło właściwie basen o wymiarach kwadratu 5 m x 5 m oraz głębokości 4 m, którego przykryciem był pomost, na którym były zamontowane trzy duże pompy, konstrukcji pionowej z wirnikami umieszczonymi na wałach zanurzonych pod powierzchnią wody. Belki wsporcze pomostu przykryte były kratami metalowymi, pod którymi było widać kłębiącą się wodę dopływającego morza. Woda morska dopływała do komory szerokim oraz wysokim na ponad metr podziemnym kanałem, rozpływała się na całą powierzchnię basenu, a następnie przez gęste sito siatek filtrujących była zasysana przez pompy i podawana do chillerów. Powierzchnia wody była mocno wzburzona i jej normalna wysokość była znacznie podniesiona. Rzeka napływającej wody morskiej wtłaczana dodatkową siłą szalejącego tajfunu Susy odbijała się od otaczającej ją ścian, formując spienione bałwany, a podsysająca siła pomp tworzyła nakładające się na siebie spirale wirów. Widok spod krat podłogi komory mógłby tworzyć miniaturową przestrzeń akcji dowolnego filmu grozy oceanu.

Robert Lin sprawdzał zawory poszczególnych pomp i z widocznym wyrazem ulgi zachowania swego stanowiska wskazywał na ich pozycje pełnego otwarcia. Dick Chan przyglądał się jego działaniom, jednocześnie patrząc na mnie, jego prawa brew unosiła się w podkreśleniu nasuwającego się pytania: co się dzieje panie Wood?

– Musimy sprawdzić siatki filtracyjne, być może są przytkane, tajfun mógł wtłoczyć wszelkiego typu śmieci przesłaniające pole ssania pomp – odpowiedziałem w nadziei rozwiązania problemu.

Robert Lin świadom nadarzającej się okazji swojej chociażby częściowej rehabilitacji otworzył dużą klapę podłogi i z normalnie przypiętym obok drabiny na ścianie bosakiem zaczął penetrować przestrzeń basenu. Próba ta widocznie nie zyskała aprobaty jego przełożonego, gdyż Dick zdecydowanym ruchem wyrwał mu bosak i klękając w narożu otworu klapy, zaczął metodycznie sprawdzać powierzchnie siatek filtracyjnych. Bosak miał około dwa metry długości i nie pozwalał na całkowite sprawdzenie powierzchni siatek, co powodowało maksymalne wychylenia Dicka nad otworem klapy. Będąc możliwie najdalej wysuniętym, Dick nagle poczuł jakiś opór i jego druga ręka wzmocniła uchwyt bosaka, jednocześnie pozbawiając go oparcia o krawędź otworu. W mgnieniu oka stracił równowagę i jego postać zniknęła pod powierzchnią morskiej wody.

Krzyk Roberta był w stanie zagłuszyć nawet odgłosy szalejącego tajfunu. Nie byłem pewien, czy jest to krzyk zbawienia: nareszcie się pozbyłem skurwysyna, czy raczej okrzyk grozy: to dzieje się przeze mnie! Nie miałem czasu na dalsze rozważania, spojrzałem na kotłującą się wodę oraz brak jakiegokolwiek śladu Dicka i wskoczyłem w otwór klapy.

Doświadczenie to ważna rzecz, szczególnie w sytuacjach odbiegających swym znaczeniem od otaczającej codzienności. Moje zamiłowanie do surfowania wzdłuż długich fal Pacyfiku, w trakcie którego ich ogłuszające uderzenia wciągające cię pod wzburzoną powierzchnię oceanu są rzeczą nagminną, w tym przypadku nie było bez znaczenia. Pozwalało na uniknięcie paniki nagłego odcięcia od powietrza oraz nieskoordynowanego poruszania się w szalejącej kipieli. Komora pomp była stosunkowo niedużym akwenem, jednak napór wody dopływającej z morza był ogromny, a jego cyklicznie następujący wzrost oraz zanik natężenia powodował silną falę cofającą, która wciągała w otwór kanału. Zawirowania w pobliżu pomp również nie ułatwiały poruszania się. Najgorszym jednak było to, że pod powierzchnią wody panował całkowity brak światła, co dodatkowo nie ułatwiło orientacji. Moje oczy były szeroko otwarte i jedyne, co czułem, to piekący ból napierających na nie słonych uderzeń. Powoli opuściłem się na dno basenu, gdzie było spokojniej, gdyż było ono obniżone o jakieś dwa metry w stosunku do krawędzi kanału zasilającego. Mocno odczuwalny prąd wody wskazywał na stronę ssania pomp. Powoli wzdłuż ściany zacząłem się przesuwać w kierunku siatek filtracyjnych. Nagłe przywarcie mojego ciała do śliskiej powierzchni musiało być niczym innym tylko następstwem wzmagającej się różnicy ciśnień w pobliżu pomp. Odbiłem się od dna i możliwie pełznąc po śliskiej powierzchni pionu siatek, zacząłem wymachiwać rękami w nadziei znalezienia Dicka. Dotarłem do samej góry, zaczerpnąłem powietrza i ponownie zacząłem opuszczać się wzdłuż ściany siatek, tym razem przesuwając się o około dwa metry. Moje oczy przyzwyczaiły się już do otaczającej ciemności, wchłaniając mgliste odbicia górnego oświetlenia komory. Niewiele to zmieniało, ale przynajmniej pokazywało, gdzie należy szukać ratunku. Schodziłem na dół komory, gdy nagle moja lewa ręka wyraźnie zahaczyła za konwulsyjnie rzucające się ciało Dicka. Nie byłem w stanie niczego zobaczyć, zszedłem możliwie najniżej i unikając jego nieskoordynowanych ruchów, starałem się, chwytając go za nogi, wypchnąć go na powierzchnię. Coś jednak trzymało jego ciało i moje usiłowania nie przynosiły żadnego efektu. Wynurzyłem się do wysokości jego głowy i w mroku ciągle dzielącego nas metra wody od powierzchni zauważyłem, że Dick w trakcie swojej szamotaniny obwiązał swoje ramię oraz głowę w poły marynarki, którą usiłował zdjąć pod wodą. Na domiar złego bosak wbił się w szczeliny siatek, usztywniając jego prawe ramię poprzez zagmatwany drugi rękaw marynarki. Nie wyglądało to dobrze i tylko natychmiastowa próba wyrwania bosaka z sitek filtracyjnych dawała szansę na wyniesienie Dicka. Ustawiłem się nad głową Dicka i możliwie z całych sił pociągnąłem zakrzywiony hak bosaka do góry. Ciało Dicka drgnęło i wzdłuż śliskiej ściany zaczęło wyłaniać się na zbawienną powierzchnię. Wynurzyłem się pierwszy i umocowałem hak bosaka możliwie jak najwyżej, wbijając go w siatkę tak, że obwiązany swoją marynarką Dick miał głowę oraz prawe ramię nad powierzchnią wody. Oczy jego był zamknięte i zdawał się nie dawać żadnego znaku życia. Wyglądał fatalnie, ale nie na tyle, żeby można go było uznać za martwego.

– Wyłącz pompy i włóż drabinę do otworu komory – krzyknąłem do Roberta. Popatrzył na mnie jak na wyłaniającego się ducha i rzucił się na przymocowaną do ściany drabinę.

Wyciąganie prawie że topielca to niebezpieczna robota – nigdy nie wiesz, czy sflaczałe ciało nagle nie odzyska pełnej przytomności i w odruchu podzięki nie wciągnie cię z powrotem w przepastne głębiny. Wiedziałem o tym i postanowiłem podholować Dicka przodem do otworu klapy, nie uwalniając go z krępującego go bosaka. W tym celu ponownie zszedłem pod powierzchnię wody i chwytając Dicka w pasie, swą lewą ręką zacząłem się odbijać od siatki, powoli przesuwając prawą dłoń wzdłuż jej poziomego zamocowania. Nagle, niemal go nie wypuściłem w oczekującą go otchłań komory, gdy poczułem, że moja lewa ręka opiera się o ludzką głowę. Zamarłem w swej konsternacji, natomiast Dick zaczął wykonywać ponownie nieskoordynowane ruchy swoim lewym ramieniem. Musiałem natychmiast go wydobyć. Mocno odbiłem się od siatek i ciągnąc za sobą Dicka, uchwyciłem się górnego szczebla opuszczonej drabiny. Wygramoliłem się na powierzchnię podestu i razem z ciągle oszołomionym Robertem wyciągnęliśmy Dicka poza otwór.

Zerwałem z niego nieszczęsną marynarkę, ułożyłem na plecach i sprawdziłem jego drogi oddechowe – słychać było nikły oddech. Zacząłem uciskać jego klatkę i po paru chwilach Dick odzyskał orientację, przewrócił się na bok i wyrzygał cały zapas pochłoniętej słonej wody. Pomogłem mu usiąść i rozplątałem jego marynarkę z ciągle utkwionego w niej bosaka. Jego oczy wracały do swoich przyzwyczajeń stalowego spojrzenia. Podniósł głowę, spojrzał na mnie i ponownie ją opuścił, dotykając brodą swej klatki piersiowej.

– Dziękuję doktorze Wood, jestem pana dłużnikiem – powiedział, nie podnosząc głowy.

– Mam nadzieję, że czuje się pan już lepiej. Cieszę się, że się udało. Proszę usiąść na podeście pompowym, ja jeszcze muszę zakończyć sprawę – powiedziałem i ponownie wskoczyłem w głębię słonej wody. Nie zdążyłem sprawdzić wyrazu twarzy Roberta, a szkoda, może byłoby to wprowadzenie do tego, co mnie czekało. Rzeczywiście, niemal w samym środku powierzchni siatek filtracyjnych było przymocowane ludzkie ciało. Wyłączone pompy już nie wytwarzały podciśnienia, które przyciskało je do ich płaszczyzny, więc ciało lekko dryfowało i tylko, jak zdołałem się zorientować, jego długie włosy były zakotwiczone w otworach siatek. Musiało to być ciało kobiety, co zresztą potwierdzały moje ręczne doznania. Wynurzyłem się, aby nabrać sporą porcję powietrza i zacząłem możliwie delikatnie uwalniać długie włosy ofiary ze szczelin siatek. Zabrało mi to jeszcze dwa kolejne wynurzenia, zanim byłem gotowy do przyholowania ciała do otworu klapy i wydostania go na podest. Było to ciało młodej kobiety, Chinki ubranej w tradycyjny cheongsam zdobiony w czerwone pawie. Jej suknia była podarta w wielu miejscach, na twarzy oraz kończynach miała niezliczoną ilość zadrapań oraz sińców, co było oczywiste, biorąc pod uwagę miejsce, w którym się znalazła i drogę, którą musiała do niego pokonać. To, co było mniej oczywiste, to wyraźny ślad po kuli w jej centralnym punkcie czoła.

– To przynajmniej wyjaśniliśmy przyczynę wzrostu temperatury wody chłodzącej chillery. – Spojrzałem na Dicka oraz Roberta, którego wyraz twarzy mógłby być przedmiotem sympozjum specjalistów z Public Relations. – To, czego nie wyjaśnimy, to niestety przypadek tej nieszczęśliwej dziewczyny – kontynuowałem.

– Zostawmy to policji. – Spojrzałem na Dicka, który już na tyle wydobrzał, że stał w swojej zwykłej postawie i ze spokojem przyglądał się leżącym na podeście zwłokom.

– Doktorze Wood, resztą zajmę się osobiście. Zaraz poinformuję policję o tym nieszczęśliwym wypadku. – Spojrzał ponownie na zwłoki młodej dziewczyny, dodając: – Przypuszczalnie wypadek nie jest tutaj słowem najwłaściwszym. Obawiam się, że będzie pan potrzebny do złożenia oficjalnych zeznań. Zapraszam na jakże zasłużonego drinka do naszego baru. – Dick Chan zwrócił się do mnie, wskazując na wyjście z komory pomp.

– Robert, włącz pompy. – Dick zawiesił swój głos i spojrzał na mnie z nadzieją potwierdzenia jego decyzji. Skinąłem głową.

– Zostań tutaj do momentu przybycia policji. Gdyby cokolwiek jeszcze się tutaj działo, natychmiast mnie informuj. – Dick zakończył, nie spoglądając w stronę Roberta, którego wyraz twarzy przybierał kolejne stadia zaawansowanej prezentacji zintegrowanego uczucia niedowierzania oraz strachu.

Dick Chan prowadził mnie w labiryncie podziemnych przejść południowej wieży. W końcu dotarliśmy do naroża budynku, gdzie znajdowało się dwoje drzwi: jedne solidnej konstrukcji zaopatrzone w czytnik biometryczny dłoni, drugie były drzwiami do windy. Winda, której wnętrze swym wystrojem oraz elegancją zdecydowanie odbiegało od matowych blach oraz lustra pozostałych wind budynku, posiadała tylko trzy przyciski: wyjście, biuro, spa & bar.

– To prywatna winda pana Sunga, obsługująca tylko jego pomieszczenia. Pojedziemy na samą górę wieży do spa, gdzie będzie się mógł pan umyć oraz przebrać. Dołączę do pana po rozmowie z szefem oraz po ogarnięciu mojej osoby. Proszę, zapraszam – Dick otworzył przede mną drzwi windy. Dopiero teraz do mnie doszło, po sprawdzeniu naszego odbicia w lustrze, że propozycja Dicka była bardzo słuszna. Wyglądaliśmy okropnie, dwie mokre i nieprzyzwoicie oblepione zielonym nalotem siatek filtrujących postacie, których ręce były mocno podrapane. Na twarzy Dicka było widać wyraźne rozcięcie skóry czoła. Po kilkudziesięciu sekundach antygrawitacyjnej lewitacji winda zatrzymała się i nasze wnętrzności powrotnie zaczęły szukać miejsca swego stałego pobytu. Drzwi automatycznie się otworzyły i… przed nami stała kobieta. Wyraz jej twarzy nie tylko potwierdzał moją opinię naszego wyglądu, był odzwierciedleniem autentycznego szoku, co zresztą w niczym nie deprecjonowało oceny jej wyglądu. Była wprost zjawiskowa, przepiękna Chinka.

– Dick! To naprawdę ty? Co się stało? – zapytała, a jej wzrok zaczął przesuwać się w kierunku mojej osoby.

– Dobry wieczór pani. – Dick skłonił się kobiecie i po wyprostowaniu swej osoby oznajmił: – Wszystko w porządku. Mieliśmy małą awarię z pompami. Zapewniam, że już po kłopocie. Obok mnie jest doktor Michael Wood, nasz doradca techniczny z firmy Encochem z San Francisco. Doktorze Wood – zwrócił się do mnie – proszę poznać, to pani Wu Ying, pierwsza żona pana Sung Lana.

– Jest mi ogromnie miło poznać, mogę tylko przeprosić za negatywne emocje, jakie wywołuje mój wygląd. – Uśmiechnąłem się i lekko skinąłem głową. Jej wzrok był ciągle skierowany w moją stronę i w jego głębi pojawiły się błyski aprobaty.

– To prawda, wyglądacie okropnie. Dick, ty znasz tutaj wszystko, a panem zajmie się Huang Meiling, nasza masażystka. Proszę ściągnąć swoje ubranie, coś znajdziemy dla pana w naszym sklepie – zwróciła się już bezpośrednio do mnie. – Wiem, że jutro jest organizowane spotkanie w biurze w sprawie naszych inwestycji – tutaj oraz na Bali. Przypuszczalnie będzie to dotyczyć również pana, panie Wood. Do zobaczenia więc, do jutra. Dick musisz opatrzyć tę ranę na czole – powiedziała pierwsza żona i weszła do windy. Dick ponownie skłonił się głęboko, a ja lekko skinąłem głową.

Huang Meiling była również Chinką, nie należała do ładnych, ale w moich prywatnych rankingach już z racji swego urodzenia zdecydowanie przebijała większość rodzaju żeńskiego w słonecznej Kalifornii, miast Londynu, Berlina nawet nie wspominając. Miała ponadto wokół siebie tę dalekowschodnią aurę kobiety uległej i znającą swe miejsce w otaczającej ją hierarchii społecznej. Spojrzała na mnie i w jej spojrzeniu była wola natychmiastowego spełnienia życzeń swojej pani, pomimo zapewne zakorzenionego od pokoleń zdecydowanie mniejszego szacunku dla białej rasy, a niżeli do swoich.

– Proszę się rozebrać i udać pod prysznic – wskazała mi obszerny pokój kąpielowy. – Gdyby po kąpieli miał pan ochotę na masaż, to jestem do pana dyspozycji – dodała.

– Dziękuję bardzo, ale energia qi już dzisiaj wystarczająco długo przepływała przez moje kanały jing luo.

Spojrzała na mnie już ze znacznie większym zaciekawieniem i powiedziała: – To miło usłyszeć z ust cudzoziemca, niemniej nadal jestem do pańskiej dyspozycji.

W zmyciu przygody w komorze pomp sam prysznic okazał się sposobem zbyt tradycyjnym, dogłębne oczyszczenie dokonało się dopiero po dwudziestominutowym zanurzeniu w buzującym jacuzzi. Wyszedłem z pokoju. Obok na stoliku leżały nowe chinosy z białego lnianego płótna oraz ciemnogranatowa koszulka polo. Spodnie były mojego rozmiaru W33/L34, a koszulka była oznaczona XL, obie rzeczy miały znak firmy Brooks Brothers. Obok znajdowało się również pudełko z butami. Były to jasnobrązowe mokasyny, rozmiar 9, z napisem Salvatore Ferragamo. A gdzie majtki? Już chciałem zapytać, gdy pojawiła się Meiling i oznajmiła:

– Bieliznę proszę sobie wybrać w przebieralni. Pani Wu Ying ma nadzieję, że dokonała dobrego wyboru. Pańskie ubranie zostało wysłane do pralni i jutro będzie w pańskim hotelu. Proszę udać się do baru, pan Dick Chan będzie tam pana oczekiwał. Dziękuję. – Skłoniła się głęboko i tyłem wycofała do swojego pokoju. Tutejsze standardy obsługi klientów jednak są różne od naszych.

Częstych zmian nie lubię, wybrałem więc szare majtki Calvina, reszta pasowała wybornie. W barze było prawie pusto, widocznie karty wstępu do tego przybytku musiały być mocno reglamentowane, tym bardziej że widok z 72. piętra na miasto oraz okalające je morze był naprawdę imponujący, co było widać nawet podczas trwającego monsunu. Usiadłem przy małym stoliku przy szybie i zamówiłem szklaneczkę niebieskiego Johny Walkera. W takim miejscu i w takich ciuchach nie wypadało zachować się inaczej. Dick Chan pojawił się po kilku minutach. Był elegancko ubrany w beżowy garnitur wykonany z przewiewnego płótna i niebieską koszulę rozpiętą pod szyją. Tylko delikatny plaster na jego czole był wspomnieniem niemiłej przygody.

– Wracamy do cywilizacji, doktorze Wood. – Spojrzał na mnie i uśmiechając się, skinął na kelnera.

– Zawiadomiłem pana Sunga oraz policję o naszym odkryciu. Pan Sung serdecznie dziękuje za usunięcie awarii, jutro na spotkaniu w swoim biurze na pewno zrobi to osobiście. Zespół z wydziału kryminologii już jest na miejscu i detektyw Tony Wang oczekuje na nasze zeznania. – Dick Chan spokojnie sączył swoją whisky i przypalał kolejnego papierosa. Nie spieszył się, przypuszczalnie policja nie była dla niego najważniejszym organem zapewnienia porządku oraz sprawiedliwości.

***

W pomieszczeniu komory ssania pomp uwijało się trzech policjantów, robili zdjęcia, dokładnie mierzyli basen wodny, posypywali białym proszkiem wszystko, co tylko możliwe, aby zebrać maksymalną ilość śladów linii papilarnych. Ciało młodej Chinki było już zapakowane w czarny plastikowy worek z charakterystycznym zamkiem błyskawicznym w swym centralnym miejscu. Facet w średnim wieku z nieodzownym w jego profesji notesem stał obok zapakowanego ciała i wypytywał Roberta Lina, którego twarz mimo upływu już ponad godziny od jego przejmującego krzyku nadal mogłaby być obiektem badań wspomnianych już specjalistów.

– Witam detektywie Wang – Dick zwrócił się do faceta z notesem. – Proszę poznać, to doktor Michael Wood, również uczestnik tego niefortunnego zdarzenia.

– Dobry wieczór panowie, chociaż w aspekcie zarówno tego, co mamy na zewnątrz, jak również z powodu naszej wizyty, może to być przesadzone przywitanie. – Detektyw Wang uśmiechał się do nas, podając nam rękę. Sprawiał wrażenie kompetentnego gościa i na jego twarzy wyraźnie można było dostrzec rysy kaukaskie, co szczególnie uwidaczniało się w niemalże greckim zarysie jego nosa. Któryś z jego rodziców w szalonych latach sześćdziesiątych ubiegłego stulecia musiał ulec czarowi Dalekiego Wschodu.

– Obecny tu Robert Lin możliwie dokładnie opowiedział przebieg tego niefortunnego zdarzenia, jak pan to nazwał, panie Chan – detektyw Wang zwrócił się do Dicka. – Niemniej, zdajecie sobie panowie sprawę, że muszę usłyszeć również wasze zeznania dotyczące tego wypadku.

Zgodnie z protokołem postępowania policji całego świata w tego typu okolicznościach podaliśmy nasze opisy odnalezienia ciała nieszczęsnej dziewczyny. Moje zeznanie dodatkowo było uszczegółowione danymi firmy, którą reprezentowałem, oraz zakresem usług wykonywanych dla Sung Towers.

– Dziękuję panowie, możecie już wrócić do swoich zajęć. Jutro rano oczekuję każdego z was w naszym dzielnicowym biurze w celu oficjalnego podpisania protokołów zeznań. – Detektyw Wang zwrócił się do naszej trójki i lekko się skłonił. Spojrzałem na Dicka z niewymówionym pytaniem: co teraz?

– Doktorze Wood, nasz kierowca odwiezie pana do hotelu. Rano o godzinie 9. przyjedzie po pana ponownie i zawiezie na posterunek policji. Dziękuję i do zobaczenia jutro w biurze szefa.

Miałem pełną jasność.

2

W czasie nocy monsun niemalże zelżał całkowicie i słońce pierwszymi promieniami nowego dnia ponownie roziskrzyło uspokojone morze wokół miasta. Następstwo dobra nad złem kolejny raz święciło swój triumf i tylko wspomnienie tragicznego incydentu znalezienia zwłok młodej dziewczyny przypominało o zasadzie, że nic nie jest za darmo.

Zasada ta szczególnie nie była obca detektywowi Wang, jego przenikliwe oczy wpatrywały się w moją twarz, chcąc tym sposobem nie tylko uwiarygodnić swoje zaangażowanie w sprawę, ale również, a może przede wszystkim, wydobyć z moich wypowiedzi ewentualne domniemania.

– Uważa więc pan, panie Wood, że nasza denatka mogła się znaleźć w tym miejscu tylko poprzez kanał dopływowy morskiej wody. A może ktoś, kto ma dostęp do komory ssania, tam ją wrzucił? – Nadal nie spuszczał ze mnie oczu.

– Detektywie Wang, jak już wczoraj powiedziałem, tak i dzisiaj uważam, że najbardziej prawdopodobnym jest przypadkowe wtłoczenie ciała od strony morza w komorę na skutek zwiększonej siły naporu przybrzeżnych fal, spowodowanego tajfunem Susy. Według mojej opinii ilość zewnętrznych uszkodzeń ciała wskazuje na wielokrotne jego ocieranie się o betonowe ściany kanału. Z drugiej strony celowe umieszczenie trupa dziewczyny w takim miejscu, jak nasza komora jest całkowitym zaprzeczeniem naturalnego instynktu samozachowawczego jej mordercy i jego chęci skrytego pozbycia się ciała. Oczywiście żadnego aspektu sprawy nie można obecnie uznać za ostateczny, ale to już pan zapewne wie lepiej ode mnie. – Uśmiechnąłem się, chcąc wprowadzić luźniejszy poziom rozmowy.

– Jest pan odważnym człowiekiem, nie każdy by się zdecydował wskoczyć w takie miejsce, aby pomóc panu Chan. Zaskarbił tym pan sobie wdzięczność osoby, której koneksje w tym mieście są… – zawiesił swój głos dla podkreślenia wagi wypowiadanych słów – …bardzo szerokie. Gratuluję i oby pan nie musiał z tego kredytu korzystać. – Uśmiechnął się do mnie.

Jego ostrzeżenie tylko potwierdzało moje przypisanie Dickowi Chan roli Consigliere’a, z drugiej strony w sytuacjach zagrożenia zawsze lepiej być wierzycielem osoby wpływowej, aniżeli mieć ją przeciw sobie. No, chyba że trafi się na całkowicie pozbawionego honoru skurwiela. Według mojej oceny Dick nie wyglądał na takiego, bądź moja intuicja była tyle warta, co upór w odnalezieniu sobie bliskiej osoby faceta mającego czwartą żonę.

– Jestem obcym w tym mieście i nie są mi znane żadne powiązania tutejszych elit. Znam tylko parę osób z otoczenia ludzi odpowiedzialnych za sprawy techniczne związane z utrzymaniem w należytym porządku wież pana Sunga. Moja firma ma konkretne zlecenie, za którego właściwe wykonanie jestem odpowiedzialny. Nasza dotychczasowa współpraca jest wzorowa, a wczorajszy incydent, wyłączając aspekt konieczności natychmiastowego udzielenia pomocy panu Chan, mam nadzieję, jej nie popsuje.

– Zapewne, zapewne, panie Wood, chciałem tylko wyrazić nadzieję, że pańskie obowiązki służbowe nie będą ponownie przerywane wizytą w naszym posterunku. – Podsunął mi do podpisu oficjalny protokół zeznań i podał mi swoją wizytówkę. – Proszę o podpis i gdybym kiedykolwiek mógł być pomocny, to tutaj są moje namiary.

Miałem również nadzieję, że nie będę musiał więcej odwiedzać miejscowego posterunku, niemniej podziękowałem za wizytówkę. Była zresztą bardzo oryginalna, a ponadto nie każdy może udokumentować znajomość z detektywem policyjnym w Singapurze. Wyszedłem z jaskini sprawiedliwości i poszedłem do nieopodal się mieszczących Sung Towers. Najkrótsza droga wiodła przez Boat Quay, stare nabrzeże portowe zlokalizowane po południowej stronie ujścia rzeki Singapur. Miejsce to, szczególnie ulubione przez mieszkańców miasta, zawsze było kojarzone z prosperity oraz bogactwem, a obecnie było turystycznym deptakiem z gęsto przylegającymi do siebie małymi knajpkami, przeważnie zawsze zajętymi do pełna. Przypominało mi trochę Fisherman’s Wharf z San Francisco, miało jednak zdecydowanie ładniejszą damską obsługę. Był tam również Harry’s Bar – miejsce czarowne, osnute miejscową sławą gromadzenia ciekawych ludzi oraz odbywających się tam spontanicznych koncertów jazzowych. Było jednak zbyt wcześnie, aby w pełni oddać się jego urokom. Ponadto Sung Lan organizował spotkanie w swoim biurze i należało na nim być. Przyspieszyłem kroku i przypomniałem sobie pierwszą żonę Wu Ying. Jeżeli wprowadzenie numeracji w tym przypadku było sposobem uporządkowania stanu posiadania, to Sung Lan musiał być nie tylko nie lada spryciarzem, był również godnym pozazdroszczenia szczęściarzem. Wu Ying była piękną kobietą i to nie tylko w mojej, obarczonej zachwytem Wschodu, opinii, jej uroda na pewno była również stanem odniesienia dla lokalnych przedstawicieli rodzaju męskiego.

***

Ogromny hol Sung Towers tętnił swoją codziennością. Dziesiątki odwiedzających osób – interesantów różnych znajdujących tutaj swoje siedziby firm, pracowników oraz zwykłych przechodniów znajdujących chwilową ulgę przed zewnętrznym upałem w cieszących się dużą popularnością miejscowych restauracjach oraz barach wypełniało obszerną połać powierzchni łączącej obie wieże na poziomie nadmorskiego bulwaru. Pośrodku tej powierzchni było duże centrum informacyjne obsługiwane przez cztery hostessy. Każda z nich była ubrana w biało-granatowe qipao, przy czym tradycyjne boczne rozcięcia sukien zrekompensowane zostały ich wersją mini.

Byłem już oczywiście kilkakrotnie w tym holu, ale co w tym złego, aby zapytać, którą windą można dotrzeć do biur pana Sunga. Podszedłem do kontuaru i zwróciłem się do filigranowej Chinki, którą widziałem tutaj po raz pierwszy.

– Dzień dobry, proszę mi pomóc i wskazać windę do biur pana Sunga.

– Dzień dobry panu, witamy w Sung Towers. Wejście do biur pan Sunga wymaga rejestracji i potwierdzenia pana wizyty przez jego sekretariat. Proszę wypełnić ten formularz. – Młoda dziewczyna uśmiechnęła się i podała mi niewielki druk do wypełnienia.

– To zbędna procedura, Sue – z otwierających się drzwi zaplecza recepcji usłyszałem głos szefowej holu – doktor Wood jak mało kto zna topografię naszych pomieszczeń. Jego codzienne wizyty w naszym centrum wynikają z …czystej kurtuazji. – Panna Gao Xia uśmiechała się swym dwuznacznym spojrzeniem mocno zmrużonych oczu. Mogła mieć około 35 lat i jej qipao niewątpliwie było uszyte na miarę. Oprócz ładnej i zgrabnej sylwetki panna Gio Xia wyróżniała się umiejętnością oceny zachowań poszczególnych klientów dzięki nabytej praktyce obcowania z ich codzienną rzeszą przelewającą się przez hol Sung Towers. Nie była skora do flirtu, mimo posiadanych i jakże widocznych atrybutów, niemniej potrafiła z organicznie zaprogramowaną kokieterią wyrażać swoje opinie. Czyniła to szczególnie w miły sposób, będąc pewną swoich ukrytych racji w stosunku do wybranych przez siebie odwiedzających.

– W naszym zespole są jeszcze tylko dwie dziewczyny, których nie miał pan okazji poznać, doktorze Wood. Wiem, że jest pan oczekiwany przez pana Sunga. Życzę owocnych rozmów. Winda ciągle ta sama. – Jej twarz była wyraźnie rozbawiona.

– Panno Gao, jeżeli powód moich codziennych wizyt został już rozszyfrowany, to chciałbym tylko dodać, że prawdziwego charakteru oraz znaczenia każdemu zespołowi nadaje jego szef, co i w tym przypadku bardzo się sprawdza. Życzę równie miłego dnia.

– W takim razie do zobaczenia – odpowiedziała i na jej twarzy pojawił się lekki cień speszenia.

Dziesiąte piętro południowej wieży było przeznaczone na biura pana Sunga. Zaraz przy wyjściu z windy znajdowało się wydzielone z szerokiego korytarza miejsce, w którym umieszczono nowocześnie zaprojektowany kontuar wewnętrznej recepcji. Obok przy szklanej tafli elewacji budynku ułożonych było kilka niskich stolików oraz foteli z zielonej skóry, miejsce oczekiwań dla gości. Przy ekranie monitora siedziała Nancy Li, oczywiście, że Chinka, i to bardzo ładna. Sung Lan, jak już wspomniałem, nie zwykł mieć w swoim otoczeniu wartości pośrednich.

– Witam w kolejny dzień ozdobę Sung Towers. – Oparłem się kontuar i patrzyłem w jej skośne oczy przesłonięte idealnym zakolem powiek.

– Dzień dobry. Panie Wood, jest pan niepoprawnym podrywaczem, chętnie bym porozmawiała z dziewczynami w pana firmie, zapewne mogłyby mi wiele powiedzieć. – Odwzajemniała moje spojrzenie z uśmiechem zaprzyjaźnionej osoby.

– Uwierz mi Nancy, że niewiele byś usłyszała… jestem zbyt rzadko w firmie.

– Może nie jest to za skromne, ale przypuszczalnie szczere. – Tym razem już serdecznie się śmiała.

Sięgnąłem po jej prawą dłoń i zbliżyłem ją do swoich ust. W jej oczach pojawił się nagły błysk obawy – nie ma nikogo – uspokoiłem ją, całując jej dłoń. Patrzyła na mnie z powracającą aprobatą, jej twarz lekko się zarumieniła i pomału zaczęła wysuwać swą dłoń z mojej ręki.

– I do tego zbyt pewien siebie – dodała, nadal mi się przyglądając szczelinami swych oczu. – Proszę usiąść, już powiadamiam pana Sunga, że doktor Wood dotarł.

W gabinecie Sung Lana wspomnienie świetności panowania Imperium Brytyjskiego mieszało się z nieskrywaną konsumpcją górnej półki technicznych gadżetów dwudziestego pierwszego wieku. Najnowszy system audiowizualny firmy Bang & Olufsen elegancko się komponował z wiktoriańską w swym stylu wyposażenia, niewielką biblioteką. Dwa niskie i szeroko rozłożyste stoły obłożone były sześcioma dużymi fotelami wykonanymi z delikatnej jasnobrązowej skóry, których najlepsze kluby Londynu mogłyby tylko pozazdrościć. Główny mebel pomieszczenia stanowiło biurko. Umieszczone centralnie w świetle tafli szkła elewacji, przypominało trochę to z Owalnego Gabinetu i musiało być świadkiem równie zawiłych machinacji.

Sung Lan siedział przy niskim stole w towarzystwie Dicka Chana, obaj pili kawę.

– Witam panowie, miło was widzieć ponownie. – Lekko skłoniłem głowę i zamknąłem drzwi do korytarza.

– Dzień dobry doktorze Wood, proszę siadać – Sung Lan wskazał mi miejsce obok swego Consigliere’a.

– Z relacji Dicka dowiedziałem się o wczorajszych wydarzeniach i muszę wyrazić moje szczere gratulacje i podziw dla pana, nie tylko z powodu jakże trafnej oceny zaistniałego stanu awaryjnego, ale przede wszystkim za godną prawdziwego mężczyzny postawę w nieprzewidzianym splocie wynikłych z nich konsekwencji. – Sung Lan zwrócił się do mnie w swym zawiłym przemówieniu, a wystarczyło powiedzieć: dzięki Michael za usunięcie awarii i oczywiście za uratowanie życia Dickowi, czego oczekujesz w nagrodę? Widocznie Sung Lan był mniej bezpośredni w swojej postawie dziękczynnej do osób mu obcych, czego nie można było mu zarzucić w przypadku formułowania swoich oczekiwań w stosunku do tychże osób.

W dniu naszego poznania, gdy tylko pojawiłem się w jego biurze po moim przylocie do Singapuru, od razu wywarł na mnie wrażenie faceta pewnego swych racji oraz kogoś, kto nie tracił czasu we wgłębianie się w podstawy zasad kompromisu. Jego sposób postępowania nie mógł być całkowicie nieuzasadniony skoro zarówno pozycja społeczna, jak też posiadane dobra materialne ustawiały go na samej górze hierarchii zarządzających miastem lwa. Pojęcie aparycji w jego przypadku ograniczało się jedynie do swego podstawowego znaczenia, to jest do prezentacji wyglądu zewnętrznego. Sung Lan nie należał do osób, których obecność w towarzystwie uwidaczniała zewnętrzna prezencja. Był średniego wzrostu o wyraźnie zaokrąglonych kształtach, których jedyną zaletą było wypełnienie zmarszczek na jego około sześćdziesięcioletniej twarzy. Nosił przeważnie tradycyjne chińskie stroje, które wyraźnie kryły zdeformowania jego ciała i widocznie z tego samego względu musiały zostać zauważone przez kreatorów męskiej mody, gdyż liczba debili z wyciągniętymi koszulami ze spodni w ostatnim czasie na ulicach świata rośnie wprost lawinowo. I chociaż określenie alfa facet w jego przypadku na pierwszy rzut oka nie wydawało się właściwe, na pewno miało swoją rację bytu, a w domenie doboru żony, sądząc tylko po ich przedstawicielce o numerze jeden, nie mogło być żadnej co do tego wątpliwości.

– Dziękuję za miłe słowa, na szczęście wszystko dobrze się skończyło. No, nie dotyczy to tylko tej nieszczęsnej dziewczyny – odpowiedziałem, zajmując wskazane mi miejsce.

– Co za niefortunnie spleciony los tej kobiety. Wierzę, że detektyw Wang wyjaśni wszelkie okoliczności jej śmierci. Singapur to takie bezpieczne miejsce – Sung Lan komentował wczorajszy wypadek z empatią przedsiębiorcy pogrzebowego.

– Rozumiem doktorze Wood, że ma pan już za sobą poranną wizytę w tutejszym posterunku policji w celu podpisania zeznań dotyczących tego zdarzenia i… możemy o całym tym incydencie zapomnieć. – Dick Chan w sposób nieodbiegający od poziomu zaangażowania w ten temat swojego szefa postanowił zakończyć jego dalsze omawianie.

– Tak jest – dołączyłem do panującej konwencji.

Pan Sung wymienił aprobujące spojrzenie z Dickiem i w całkowicie naturalny sposób przeszedł do meritum.

– Doktorze Wood, oczekuję na pana raport w sprawie modernizacji centrali zimna w moich wieżach. Dzisiaj mija tydzień pańskiego pobytu i zgodnie z naszym kontraktem powinienem otrzymać od pana wstępną ocenę stanu istniejącego wraz z sugestiami jego poprawy. – Patrzył mi w oczy z nieugiętą pewnością racji swoich argumentów.

– Panie Sung, oficjalny raport dotyczący podmiotu naszego kontraktu, zgodnie z jego ustaleniami, otrzyma pan jeszcze dzisiaj. Niemniej wykorzystując pańskie dzisiejsze zaproszenie, chciałbym ogólnie przedstawić moje spostrzeżenia w tym temacie już teraz. Postaram się mówić zwięźle, aby nie zajmować pana cennego czasu. Stworzy to ponadto możliwość uwzględnienia pana ewentualnych uwag w ostatecznej wersji raportu. Czy mogę zaczynać? – Zrobiłem sobie małą przerwę w swoim przemówieniu, cały czas patrząc w skupione na mojej osobie skośne oczy pana Sunga.

– Tak, to dobry pomysł doktorze, zamieniamy się w słuch.

– Pańskie wieże, panie Sung – rozpocząłem swój monolog – zostały wyposażone w chillery zimnej wody firmy Broad, po dwa chillery na każdą wieżę, każdy z nich o mocy chłodniczej równej 5 MW. Dobór zarówno typu, jak też wielkości agregatów wynikał z możliwości ich zasilania oraz wymaganej ilości zimna będącej funkcją kubatury oraz przewidywanego sposobu użytkowania wież. W ostatnich dwóch latach, po siedmiu latach eksploatacji wież, służby techniczne zwróciły uwagę na systematyczne zwiększanie się zapotrzebowania na zimno. Zjawisko to, szczególnie uwidaczniające się w popołudniowych godzinach dnia, jest następstwem procesu ciągłej rozbudowy istniejącej infrastruktury wszelkiego rodzaju łącz telekomunikacyjnych oraz narastającej potrzeby zwiększenia mocy obliczeniowej centralnej stacji komputerów obu wież. Również rozszerzona w stosunku do pierwotnego projektu sieć kompleksu handlowo-rozrywkowego nie jest bez znaczenia w rosnącej konsumpcji zimna. Pierwotnie zaprojektowane chillery pomimo swej prawie 15-procentowej nadwyżki mocy okazały się za małe. Dotychczasowe utrzymywanie wymaganych parametrów pracy szczególnie newralgicznych odbiorców, czyli właśnie pomieszczeń, w których znajdują się serwery, główne stacje komputerowe oraz całe zaplecze handlowo-rozrywkowe realizowane jest dzięki ograniczeniom narzuconym na indywidualnych, czyli mających mniejszą możliwość wyegzekwowania swoich roszczeń najemców powierzchni użytkowej obu wież.

– Muszę panu przerwać doktorze Wood – zwrócił się do mnie Dick Chan. – Nie zaprzeczam, że wymienione przez pana racje nie są podstawą naszych problemów z zimnem, jednak chciałbym kategorycznie stwierdzić, że nie jest to naszą nawet najmniejszą intencją pośrednie traktowanie naszych, jak pan to nazwał, klientów indywidualnych. To w końcu dla ich większego komfortu rozbudowywana jest sieć telekomunikacyjna oraz udostępniane są nowe miejsca rekreacji oraz konsumpcji. Takie stwierdzenia nie mogą się znaleźć w pańskim raporcie, gdyż mogłyby być źle zrozumiane i nastręczyć nam wiele kłopotów. – Jego stalowe oczy wpatrywały się we mnie. Dick zapewne wiedział, co mówi i widocznie wynikało to z jego znajomości prawa albo, co bardziej prawdopodobne, z praktyki jego pokrętnego stosowania.

– Panie Chang, moja firma ma kontrakt na modernizację układu zimna wież pana Sunga i zapewniam, że interesują nas jedynie aspekty techniczne układu w jego całościowej ocenie. Raport będzie zawierał opis stanu istniejącego jako bazy do proponowanych ulepszeń oraz konkretne propozycje rozwiązań istniejącego systemu. Niemniej i poza oficjalnym raportem zgodzi się pan ze mną, że w sytuacji określonych możliwości technicznych utrzymywanie wzrastających potrzeb jednej strony musi się odbywać kosztem tej drugiej.

– To oczywiste, jakkolwiek można sobie wyobrazić sytuację świadomej akceptacji obniżonego standardu potrzeb szczególnie w otaczającej nas psychozie wzrostu cen. Niemniej nie jest to nasza wizja oferowanych usług i stąd pańska wizyta w naszym mieście. – Dick spojrzał na swego szefa, który minimalnym skinieniem głowy potwierdził jego racje. Tak, Dick Chan musiał mieć coś wspólnego z przedstawicielami palestry oraz z ich niczym niezachwianą wiarą w zawsze słuszną postawę obrońców uciśnionych, kimkolwiek oni byli.

– Tak, tę kwestię mamy wyjaśnioną panowie – wróciłem do swego przemówienia. – No więc jak już ustaliliśmy, mamy sytuację, w której brakuje nam zimna na pokrycie wszystkich obecnych potrzeb, o ewentualnie ich rosnącym trendzie nie zapominając. Na powstałe pytanie: jak temu zaradzić? można znaleźć kilka technicznie uzasadnionych odpowiedzi. Wszystkie one będą dokładnie omówione we wspomnianym raporcie zarówno ze względu rozszerzenia punktu widzenia na sam proces produkcji zimna, jak również ze względu na dokonanie optymalnego rozwiązania naszego konkretnego problemu. Dzisiaj po szczegółowym zapoznaniu się z istniejącą strukturą wież, ich dokumentacją oraz po prześledzeniu kilkudobowych zmian poszczególnych parametrów eksploatacyjnych mogę powiedzieć, że najlepszym rozwiązaniem będzie wprowadzenie do obu układów wież dodatkowego obiektu składającego się z akumulującego zbiornika lodu, nowego kompresora oraz skraplacza freonu. Nowy układ oparty jest na wykorzystaniu taniej energii elektrycznej w trakcie godzin nocnych do wytwarzania lodu w zbiorniku magazynowym zimna, a następnie wykorzystaniu ciepła topnienia lodu do schładzania wody zimnej w okresach maksymalnego zapotrzebowania chłodu. Może to brzmi trochę skomplikowanie, ale zapewniam, że w raporcie będzie to jasno przedstawione, a wynikłe dodatkowe daty zużycia energii elektrycznej oraz wody chłodzącej skraplacze dokładnie wyliczone oraz omówione.

Do drzwi rozległo się delikatne pukanie i Nancy Li pojawiła się w ich świetle. Była wyprostowana w swej postawie, tylko jej głowa była mocno schylona. – Pani Wu Ying – oznajmiła, stając z boku i przepuszczając pierwszą żonę Sung Lana.

Jeżeli pierwsze wrażenie spotkania nieznanej osoby kształtuje w nas jej ocenę i wstępnie ją kwalifikuje w uznanej przez nas skali, to wrażenie drugie, po ponownym spotkaniu pani Wu Ying, nie pozwalało mi oderwać od niej oczu. Zawsze byłem świadom swej mantry: niech ci się nie wydaje, że jesteś taka cud, ale w tym przypadku była to zła mantra. Wu Ying była ubrana w ciemnogranatowy kostium, którego styl oraz materiał mogłyby wprowadzić Coco Chanel w nieukrywane zauroczenie, czarnoazjatyckie włosy miała upięte w misterny kok, na nogach wysokie szpilki, w których wiedziała, jak się poruszać, aby w pełni zaprezentować swą smukłą sylwetkę. Nie miała na sobie szczególnie widocznej biżuterii, jedynie skromny wisiorek z BVLGARI na skórzanym rzemyku ozdabiał jej ładny dekolt. Miała na pewno więcej niż 40 lat, niemniej jej twarz była ciągle pełna młodzieńczego uroku, co w połączeniu z urodą jej azjatyckich rysów oraz dużych czarnych oczu przykrytych skośnym owalem zachodzących na nie powiek czyniło ją atrakcją każdego towarzystwa. Wu Ying miała również przepiękne pełne usta, mocno uwydatnione linią ich obrysu, a delikatnie czerwona szminka nadawała im posmaku kobiecej zmysłowości. Jeżeli Sung Lan miał więcej takich żon, to nie ma sprawiedliwości na tym świecie, myślałem, ciągle się jej przyglądając oraz starając się nie utracić poczucia pewnego siebie faceta.

– Dzień dobry mężu – zwróciła się do Sung Lana, aby zaraz, podając mi rękę, dodać: – dzisiaj znajduję pana w znacznie lepszej formie, panie Wood. Dotyczy to równie ciebie, Dick. – Uśmiechnęła się i usiadła w fotelu naprzeciw mnie.

– Miło panią ponownie widzieć – odpowiedziałem i musiało to zabrzmieć szczególnie prawdziwie.

– Panie Lan, twoja pierwsza żona miała okazję wczoraj poznać pana Wooda, zaraz po tej nieszczęsnej przygodzie – Dick wyjaśnił przywitanie Wu Ying.

– To dobrze, że wszyscy się już znają, pozwala nam to na przejście do drugiego tematu dzisiejszego spotkania. – Sung Lan bez widocznej afirmacji osoby swej żony numer jeden, kontynuował: – Otóż, doktorze Wood, już po pana przyjeździe do Singapuru w trakcie jednej z rozmów z Dickiem oraz moją żoną, panią Wu, która jest osobą zarządzającą naszą nową inwestycją na wyspie Bali, postanowiliśmy wykorzystać pana wiedzę do skonsultowania wykonanego już projektu kompleksowej stacji zimna dla powstającego tam centrum hotelowo-biznesowego. Wiem, że jest to rozszerzenie zakresu naszego obecnego kontraktu na modernizację układów zimna wież, dlatego zanim przejdziemy do jakichkolwiek szczegółów, chcę usłyszeć od pana, czy pańska firma byłaby tym zainteresowana.

Zainteresowana? Co ty mówisz Chińczyku? Barry Taylor, mój szef, powiedziałby „tak”, zanim zadałbyś to pytanie.

– Panie Sung, jesteśmy firmą usługową, naszą pozycję na rynku wyznaczają nasi klienci i ich wiara w nasze umiejętności. Pańska oferta jest ciekawa i mogę zapewnić o naszej gotowości do jej realizacji. Muszę jednakże dodać, że jest to zupełnie nowy temat, którego zakres może być określony dopiero po szczegółowym zapoznaniu się z wykonanym projektem. Jeżeli mógłbym w przeciągu kilku najbliższych dni dokonać takiej weryfikacji, wówczas nasza rozmowa byłaby bardziej konkretna.

– Rozumiem pana i przyjmuję, że jest pan tym zainteresowany. – Sung Lan spojrzał w kierunku swej żony i mówił dalej: – Pańska uwaga dotycząca konieczności zapoznania się z obecnym projektem kompleksowej stacji zimna w naszym obiekcie na Bali jest ze wszech miar słuszna. Proponuję więc nie tylko zaznajomienie się z wykonanym projektem, ale również zapoznanie się z istniejącym stanem zaawansowania realizacji obiektu bezpośrednio na miejscu. Dzisiaj wieczorem pani Wu wylatuje na Bali na tygodniowy pobyt związany z jej tamtejszymi obowiązkami. Mam nadzieję, że mógłby jej pan towarzyszyć i uzgodnić wszelkie formalności na miejscu.

Wu Ying nie uwidaczniała żadnych oznak wskazujących na zachwiany stan jej umysłu, wywołany ofertą wspólnego wyjazdu. Siedziała w skromnej pozycji obu złączonych kolan oraz wyprostowanym tułowiem prezenterki telewizyjnej. Na jej twarzy gościł raczej kurtuazyjny uśmiech, wzrok miała utkwiony gdzieś w przestrzeni pomiędzy mną a Dickiem. Wyciągnęła ze swej torebki paczkę kentów i bez jakiejkolwiek kokieterii zapaliła jednego z nich. Już dawno temu rzuciłem palenie, co być może w tej sytuacji pozbawiało mnie rzekomego uspokojenia wywołanego pochłanianą nikotyną.

– Doktorze Wood, to dobra propozycja, powinien pan z niej skorzystać, jeżeli nasza współpraca ma być w pełni owocna. Zgadzam się z moim mężem i proponuję wspólny lot. Dzisiaj wieczorem nasz samolot zabierze nas na Bali. Czy panu to odpowiada? – Tym razem patrzyła mi prosto w oczy, i było to spojrzenie zdecydowanej i pewnej swej pozycji kobiety.

– To miła i praktyczna propozycja, tym bardziej że nigdy nie miałem okazji być na Bali. Muszę tylko uporządkować ostateczną wersję raportu oraz odwołać mój jutrzejszy lot do San Francisco. Chciałbym również powiadomić moją asystentkę w biurze, że przedłużam mój pobyt w państwa firmie o tydzień. – Nie spuszczałem wzroku z jej twarzy.

– Biletem do San Francisco proszę się nie zajmować, Nancy zaraz to za pana załatwi. Co do reszty, nie jestem panu w stanie pomóc. Kierowca przyjedzie po pana do hotelu o godzinie 19. – Wu Ying szczerze się uśmiechnęła i wstając, dodała: – Panowie, moja dalsza obecność w waszym towarzystwie mogłaby być dla was tylko krępująca, dlatego pozwólcie, że się oddalę. Rozumiem, że nasz wspólny lunch z trzecią żoną jest nadal dzisiaj aktualny – zwróciła się do Sung Lana.

– Nic się nie zmieniło, oczekuję was w pawilonie śliw za dwie godziny. – Sung Lan lekko skłonił głowę na znak uzgodnionego spotkania i być może pozwolenia odejścia żonie o numerze jeden.

Żona numer jeden oraz numer trzy w pawilonie śliw – robi wrażenie – przecież to dwudziesty pierwszy wiek, pomyślałem, co tu się kurwa dzieje? Tylko patrzeć, jak zaraz każe przyprowadzić starego Konfucjusza.

Sung Lan w przeciwieństwie do mnie musiał mieć pełne rozeznanie w swoim stanie posiadania, gdyż na jego twarzy zagościł uśmiech i już w tonie całkowicie luźnej rozmowy zwrócił się do mnie:

– Bardzo się cieszę, że wyraził pan chęć dalszej współpracy, panie Wood, nie ukrywam, że referencje firmy, w której pan pracuje, są imponujące, niemniej jako osoba konserwatywna w swym zachowaniu i sposobie bycia, polegam głównie na własnej ocenie możliwości moich ewentualnych partnerów. Pańskie dotychczasowe poczynania w mojej firmie uznaję za profesjonalne i mam nadzieję, że nasz drugi etap współpracy obejmujący wykonanie konkretnego projektu modernizacji stacji zimna wież wraz z nadzorem nad jego realizacją będzie, po dokonaniu oczywistych ustaleń związanych z wysokością kwot za jego wykonanie, krokiem we właściwym kierunku. Oczywiście podobna procedura może być zastosowana w przypadku pańskiej lepszej koncepcji technologii otrzymywania zimna, przedstawionej po dokonanej ocenie projektu hotelowo-biznesowego na Bali. Chciałbym również kategorycznie oznajmić, że wszelkie zakupy wyposażenia oraz dobór firm wykonawczych pozostają tylko w mojej gestii, dlatego jest prośba, aby pan w swoich opracowaniach nie ograniczał się jedynie do jednego preferowanego dostawcy, ale przedstawił dwóch, trzech producentów z uznanymi w tym zakresie w świecie referencjami. Nie wykluczam pańskiej roli jako doradcy technicznego, ale ostateczne zdanie zawsze będzie należało do mnie.

– To definicja relacji podstawowych pozwala uniknąć niepotrzebnych kłopotów, panie Sung, dlatego całkowicie się z panem zgadzam i przyjmuję pański punkt widzenia. Ponadto to nasza firma podaje swój numer konta w tej zależności. – Również delikatnie skłoniłem głowę w przejmowaniu obowiązujących tu zachowań.

– Dobrze pan to ujął, doktorze Wood. – Śmiał się Sung Lan, a siedzący obok niego Dick Chan z uśmiechem potakiwał głową.

– Panowie, jeżeli mam się wywiązać z obowiązków, to pozwólcie, że was pożegnam. Raport przekażę w godzinach popołudniowych przez kuriera z hotelu. Moje uwagi odnośnie do nowego projektu na Bali będą podmiotem naszego spotkania po powrocie z tej wyspy.

– Życzę więc powodzenia i do zobaczenia. – Sung Lan podał mi rękę, a Dick ponownie podziękował i odprowadził mnie do drzwi.

– Doktorze Wood, pański lot do San Francisco został odwołany. Nowy booking załatwię po pana powrocie z Bali. Życzę miłego pobytu i to w jakże nobilitującym towarzystwie. – Spojrzenie Nancy było przesycone kobiecą przebiegłością i może śladem odczucia niesprawiedliwości tego świata.

– Dzięki ładna i do zobaczenia – odpowiedziałem, zamykając za sobą drzwi windy.

Do oficjalnej godziny lunchu było co prawda jeszcze dobrych parę minut, ale miałem do wprowadzenia pewne uzupełnienia do mojego raportu, musiałem go w parę godzin skończyć, z drugiej strony o tej porze była jeszcze szansa, aby znaleźć miejsce w Harry’s barze. Postanowiłem coś przegryźć i usiadłem przy małym stoliku tuż przy barierce oddzielającej taras baru od ciemnoszarej toni wody rzeki Singapur.

W San Francisco dochodziła pół do dziewiątej wieczorem poprzedniego dnia, Lucy – moja prawa ręka w biurze – powinna być już w domu. Ostatnimi czasy w swoich wolnych chwilach była bardzo zorganizowana. Jej naturalna żywiołowość jakby trochę przygasła i jakkolwiek starała się, aby nikt tego nie zauważył, co zresztą się jej udawało, mnie nie mogła oszukać. Lucy była po prostu zakochana. W momentach szczególnej desperacji zwykła mówić: to wszystko wina tego Starskiego. I nie było to odniesienie się, do spopularyzowanego serialem, partnera Hutcha, chodziło o Tomka Starskiego – chłopaka z Katowic, miasta na południu Polski.

Lucy poznała Tomka podczas telekonferencji pomiędzy naszym biurem w San Francisco a nowo otwartym oddziałem w Polsce mieszczącym się właśnie w Katowicach. Już od pierwszego spojrzenia nie mogła oderwać od niego oczu. Myślę, że nie tylko ona, Tomek bowiem potrafił zwracać na siebie uwagę. Nie robił tego specjalnie, jego wysportowana sylwetka z twarzą mającą coś z młodego Mela Gibsona, albo raczej Alana Delona, jak twierdziła Lucy, wywoływała natychmiastową więź sympatii, a jego nonszalanckie spojrzenie było naturalnym wyzwaniem dla otaczających go kobiet. Tomek jednak nie korzystał z „otaczających go okazji”, był zaciętym pasjonatem wykonywanego przez siebie zawodu inżyniera oraz wiernym w realizowaniu wytyczonych sobie celów. Dobrze go poznałem podczas naszego ubiegłorocznego wspólnego pobytu na Cyprze, gdzie uruchamialiśmy potężny stokaż ciekłego amoniaku zrealizowany według jego projektu. Polubiłem go i nawet załatwiłem mu urlop w firmie mego ojca Bezpieczeństwo Stosowane mieszczącej się na Long Island, gdzie mógł stawić czoła wyzwaniom twardych facetów. Tomek Starski był pracownikiem naszej firmy, niedawno obronił doktorat z inżynierii chemicznej i jego wizyty w Kalifornii w ostatnim roku były dość częste. Tomek miał też jedną ogromną wadę, która była podstawą desperacji Lucy – nie zamierzał opuszczać Katowic.

Kelnerka podała mi moje kanapki oraz małe piwo Tiger z tutejszego browaru, którego słodycz bardzo lubiłem. Sprawdziłem czas i wystukałem na swej Motoroli numer do Lucy.

– Czy to Lucy Parker? Najlepsza asystentka w biurze Encochem, marzenie jego męskiej części i sól w oku jej koleżanek?

– Tak, to ona, również nadal niezaliczona przez jej szefa, w co i tak nikt nie wierzy. Powiedz, że jutro nie wracasz. To prawda Michael?

– Ale za to wracam za tydzień. Wyniknęła sprawa rozszerzenia naszego kontraktu o instalację zimna na Bali i wyraziłem zgodę w imieniu firmy.

– Ten Singapur musi być zbyt blisko Tokio, i jeszcze teraz Bali. Czar Dalekiego Wschodu nie prysnął, że o skośnych oczach i fiolecie czarnych włosach nie wspomnę.

– Skąd o tym wszystkim wiesz, kalifornijska dziewczyno?

– Jestem z tobą przez ostatnie sześć lat, z czego ponad połowę dzwonisz do mnie z Dalekiego Wschodu.

– Wiesz, że nie lubię sobie odmawiać przyjemności, oczywiście mam na myśli telefony.

– Oczywiście Michael, oczywiście. – Śmiała się Lucy.

– Dzisiaj jeszcze ci wyślę mój raport dotyczący tutejszej modernizacji, proszę, sprawdź ceny proponowanych urządzeń u ich producentów: Johnson Controls, Trane oraz Carrier. Porozmawiaj też z Barrym Taylorem odnośnie do czasu i ceny wykonania projektu zgodnie z zakresem przedstawionym w raporcie. W piątek, za trzy dni, chciałbym to mieć w twoim e-mailu.

– To od poniedziałku do piątku są aż trzy dni, no popatrz, potrafisz mnie zawsze zadziwić. – Sarkazm Lucy dotyczył przypominania jej rzeczy oczywistych, często o tym zapominałem, nie dlatego, że Lucy dawała mi do tego powody, ale raczej z bezwiednej nieuwagi. Jej natomiast celowo udawana obraza zawsze mnie rozśmieszała.

– Lubię to Lucy. – Śmiałem się. – Opowiedz jeszcze coś.

– Doktor Starski zapowiedział swoją wizytę na drugi tydzień, będziecie mogli znowu reaktywować wasz fan club.

– To jednak tak tęskni?

– Bardziej przyjeżdża się wykłócić o swoje racje w wydawnictwie. AIChE chce wydać jego doktorat, ale on oczywiście nie akceptuje ich wszystkich warunków.

– Ale oczywiście sam jego przyjazd cieszy cię bardzo?

– Oczywiście, nawet za… i to jest mój pieprzony problem.

– Miło cię było słyszeć Lucy, do zobaczenia.

– Uważaj na siebie, wystarczy mi stres Starski. Pa.

***

Swój raport skończyłem deklaracją „Firma Encochem w terminie dwóch tygodni od daty opracowania niniejszego raportu przedstawi swoją propozycję przeprowadzenia przedmiotowej modernizacji w oparciu o swój projekt oraz określi dokładnie jego koszty, a także harmonogram realizacji. Przedstawiona propozycja będzie bazą wspólnego kontraktu jej wykonania.

Autor niniejszego raportu dziękuje pracownikom kompleksu komunalno-biurowego Sung Towers za okazaną pomoc oraz przyjazną atmosferę w trakcie jego opracowania”.

Pisanie raportów technicznych ma swoje zasady i to nie tylko te już wspomniane i związane z poziomem percepcji doradców ekonomicznych, raporty te powinny ograniczać się tylko do zagadnień merytorycznych. Wszelkie próby tłumaczenia powstałych zmian eksploatacyjnych świadomym działaniem ludzkim zawsze może być źle zinterpretowane, o czym całkowicie słusznie przypomniał Dick Chan. Również w końcowych podziękowaniach za współpracę, co jest miłym gestem w stosunku do zleceniodawcy, nie należy powoływać się na szczególne traktowanie bądź nadzwyczaj przyjemne otoczenie. Załączenie do mojego raportu zdjęcia pierwszej żony mogłoby wywołać zrozumiałą rywalizację w uczestnictwie w jego realizacji, co oczywiście miałoby odbicie w uzyskanej cenie za jego wykonanie.

Kliknąłem kopie raportu do Lucy i zjechałem do recepcji hotelu, aby wydrukować na ich drukarce trzy egzemplarze. Młody recepcjonista podłączył mój laptop do drukarki i trzy kopie osiemnastostronicowego raportu były gotowe. Poprosiłem również o skorzystanie z ich urządzenia do bindowania, aby uzyskać w pełni profesjonalną ich formę ostateczną.

Z zaplecza recepcji wynurzyła się Kate, patrzyła na mnie ze swym zawodowo uprzejmym uśmiechem i powiedziała: – Dobrze, że pana widzę, doktorze Wood…

– Też lubię na ciebie patrzyć Kate – przerwałem jej, co wywołało jej minimalne speszenie natychmiast skorygowane zrozumieniem naszej gry słów i serdecznym śmiechem.

– Chciałam powiedzieć – kontynuowała – że przed chwilą dzwoniła Nancy Li z Sung Towers, informując, że opuszcza pan nasz hotel dzisiaj i wraca w niedzielę po południu. Zapewniam, że będzie pan ponownie mile widziany, a pokój będzie czekał.

– Wierzę, że tak będzie Kate, bardzo dziękuję. Mam prośbę, proszę o wysłanie tej przesyłki możliwie jak najszybciej właśnie do rąk własnych Nancy Li z informacją, że to ode mnie dla pana Dicka Chana.

Kate podniosła słuchawkę telefonu, powiedziała kilka szybkich zdań w mandaryńskim narzeczu i uśmiechając się, oznajmiła: – Za piętnaście minut będzie na biurku Nancy, nasz kurier już podjeżdża swym motorem. Czy jakieś osobiste zdanie dla Nancy? – Spojrzała zalotnie.

– Tak. Nigdy cię nie zapomnimy… Michael i Kate.

Kate zasłoniła ręką usta, aby powstrzymać nagły przypływ wesołości. – Będzie nam pana tu brakowało – powiedziała po chwili, odbierając ode mnie przesyłkę.

Na zewnątrz powierzchnia Singapuru parowała wilgocią kończącego się monsunu, z wczorajszej zawieruchy nie było śladu, słońce spokojnie zmierzało za horyzont oceanu, a coraz dłuższe cienie wieżowców jego centrum opadały na zapełniające się powracającymi z pracy ludźmi ulice.

Właściwie moje zadanie w tym mieście się skończyło i jeszcze wczoraj byłem przekonany, że mój obecny spacer byłby kolejnym pożegnaniem się z Orchard Road. W scenariuszu życia są jednak niespodzianki oraz chwile nagłych zmian i mimo szczęśliwego nam braku możliwości ich przewidywania, z ich konsekwencjami zostajemy zawsze zaznajomieni. Dobrze, jak są to miłe wydarzenia, których nigdy nie bylibyśmy w stanie sami sobie zainicjować, gorzej, gdy zaprasza nas szef w celu wręczenia wymówienia. Moja zbliżająca się wizyta na Bali kwalifikowała się zdecydowanie do tych pierwszych i to nie tylko z powodu kontynuowania mojej roli jako doradcy technicznego, co rzeczywiście lubiłem robić i sprawiało mi dużą satysfakcję, ale już sama wyspa Bali była dla mnie ciekawostką, a jak to ujęła Nancy, nobilitujące towarzystwo pierwszej żony nie mogło być bez znaczenia. Spojrzałem na zegarek, Breguet z niezaprzeczalną wiarygodnością swej marki wskazywał, że dochodziła 18. Nie było już czasu na piwo Tiger, przyspieszyłem kroku, aby zdążyć spakować ciuchy i wziąć prysznic przed wejściem na pokład prywatnego samolotu pana Sunga oraz jego żony numer jeden.

***

Kierowca taksówki zaparkował na małym parkingu prywatnego wejścia do oddzielonej części ogromnego lotniska Singapuru. Było to wejście tylko dla szczególnie wybranych. Wydzielona część lotniska posiadała swoją własną obsługę albo raczej ochronę. Jej dwie całkiem spore sale recepcyjne nie mogłyby zniechęcić nawet najwybredniejszych władców piaskowych wydm, którzy przypuszczalnie nierzadko tu gościli.

Młoda hinduska w tradycyjnym czerwonym sari, pełniąca rolę recepcjonistki, podeszła do mnie, gdy po wejściu do wnętrza zacząłem się rozglądać wkoło nowego otoczenia.

– Pan Wood, jeśli się nie mylę?

– Nie, nie mylisz się. To trafne przypuszczenie.

– Proszę usiąść – wskazała mi miejsce w wydzielonej strefie, meeting point dla wybrańców – samolot jest już gotowy do startu, czekamy tylko na panią Wu. Czy można podać coś do picia?

Podziękowałem i usiadłem w wygodnym fotelu tuż przy tafli okna wychodzącego na płytę lotniska.

Po prawej stronie sali były pokaźne szklane drzwi, które prowadziły na wewnętrzny w pełni klimatyzowany parking samochodów. Właściciele samochodów parkujących przy Rodeo Drive nawet nie mają pojęcia, że są miejsca, gdzie ich oznaki luksusu nie wzbudzają nawet minimalnego odruchu głowy. Na wewnętrznym parkingu było po prostu nudno, stały tam same rolls-royce’y oraz bentleye.

W odległości około dwudziestu metrów tuż przy szybie okna dokował okazały Bombardier Global Express XRS, samolot dla ekstra VIP-ów, na jego potężnych dwóch silnikach odrzutowych oprócz logo dwóch splecionych liter R namalowane były dwa czarne łabędzie i podpisane „Sung Inc.”. Właściciel tego cacka zdecydowanie wiedział, na co wydać pieniądze. Musiał też nie szczędzić swoich środków dla osób ze swojego najbliższego otoczenia, gdyż wjeżdżający na wewnętrzny parking zielony Aston Martin cabrio prowadzony był przez nikogo innego, jak tylko Wu Ying.

Pierwsza żona nie zdążyła jeszcze otworzyć drzwi swego samochodu, gdy dwóch facetów z obsługi zjawiło się przy niej, aby dwie duże torby z inicjałami nachodzących na siebie liter L i V zanieść do samolotu.

Wu Ying pewnym krokiem weszła do sali i od razu skierowała się w moją stronę. Była ubrana mniej strojnie i elegancko, ale na pewno nie mniej seksownie. Miała na sobie jasnobłękitne obcisłe spodnie wykonane z zapewne przewiewnego materiału i nie był to przypuszczalnie len. Górna część swego ciała zakryła czerwoną jedwabną bluzką luźno wsadzoną w spodnie. Musiała być zwolenniczką szpilek, bo miała je również i teraz. Odnośnie do oficjalnej fryzury w formie koka była mniej tradycyjna, jej piękne czarne włosy spływały znacznie poniżej ramion.

– Podobno wszystko już gotowe, możemy lecieć, proszę zapraszam, panie Wood – powiedziała z uśmiechem i skierowała się w stronę dokującego rękawa.

Skinąłem lekko głową i podążyłem za nią. Nie wszędzie uznawane puszczanie przodem kobiety ma swoje niezaprzeczalne zalety. W przypadku Wu Ying niestosowanie tej maniery było niewyobrażalną stratą. Załoga samolotu, dwóch pilotów oraz obsługująca hostessa stali w zwartym szeregu przed wejściem do kabiny i w powitalnym ukłonie meldowali swą gotowość.

– Witam załogę. – Wu Ying odwzajemniła ich powitanie. – Dzisiaj z nami leci doktor Wood, nasz konsultant techniczny. Proszę więc bez żadnych uchybień panowie, nie chciałabym się czuć zawstydzona przed moim gościem. – Spojrzała niby surowo na swych pilotów.

– Witamy na pokładzie, doktorze Wood. Postaramy się pani nie zawieść – zgodnym chórem odpowiedzieli piloci.

Wnętrze samolotu nie było niczym innym, jak tylko jedną dużą klasą premium najlepszych linii pasażerskich. W pierwszej jego części było pomieszczenie robocze, cztery wygodne fotele oraz duży ozdobny stół rozmów. Pomieszczenie drugie posiadało cztery łóżka umieszczone po dwa z każdej strony kabiny, każde łóżko wyposażone było w swój stolik oraz dużych rozmiarów ekran LCD. Pokoje kąpielowe przypuszczalnie były z tyłu samolotu. Pani Wu wskazała mi jedno z łóżek jako moje miejsce lotu i sama usadowiła się naprzeciwko mnie. Rozejrzałem się dyskretnie wokół, czy aby poszczególne łóżka nie miały imion poszczególnych żon Sunga Lana, nic jednak nie zauważyłem, widocznie było ich tylko trzy i każda znała swoje miejsce.

– Wygodny sposób podróżowania – odwzajemniłem się za wskazane mi miejsce,

– Lot do Denpasar trwa tylko niecałe dwie i pół godziny, ale to nie powód, żeby nie można się właściwie zrelaksować – odpowiedziała i nie było w tej odpowiedzi jakiejkolwiek przekory. Musiała tak uważać naprawdę. Generalnie miała rację, więc nie zamierzałem jej uświadamiać, że jest również tak zwana klasa ekonomiczna.

Kapitan usłużnym głosem przypomniał o konieczności zapięcia pasów i poczułem delikatne odbicie się samolotu od jego dokującego rękawa. Nie wiem, czy pan Sung był również właścicielem prywatnego pasa startowego, w każdym razie nasz samolot wystartował ze swej pozycji dojazdu bez zatrzymywania się. Zachodzące słońce jeszcze w pełni ukazało nam swoje oblicze, gdy kapitan oznajmił, że osiągnęliśmy podróżną wysokość wynoszącą 12 500 m i że lecimy z prędkością 907 km/h. Drzwi naszego przedziału się otworzyły i weszła hostessa. Dopiero teraz zauważyłem, że była nią – nie do wiary – autentyczna mieszkanka zielonej wyspy, Irlandii: chuda, piegowata z porażającym kolorem miedzianych włosów. Patrząc na nią, starałem się zachować ciągle przyjazny wyraz twarzy, jednak niewątpliwie całą przypadającą na Irlandię urodę dziewczyn zgarnęły siostry Corrs, pomyślałem, mając przed oczami najmłodszą z nich, Andreę. Musiała jednak być obdarzona jakimś niecodziennym talentem, skoro znając zamiłowania pana Sunga, obsługiwała jego samolot, a może opłacały ją wszystkie żony, aby uniknąć ekstraekscesów na jego pokładzie.

Wu Ying zwróciła się w moją stronę, pytając:

– Mam nadzieję, że nie odmówi mi pan towarzystwa w relaksującym drinku, czego się pan napije?

– Poproszę szkocką, bez lodu, wody, ale za to podwójną.

– To konkretne życzenie. – Śmiała się.

– Sinead – zwróciła się w stronę piegusa – dla mnie to, co zawsze i wodę Perrier. Stewardesa, co w tym przypadku było zdecydowanie odpowiedniejszym słowem, potwierdziła przyjęcie zamówienia skinieniem głowy i wyszła, bezszelestnie zamykając za sobą drzwi.

– Doktorze Wood, proszę mi wyjaśnić, oczywiście w sposób przystający do moich możliwości rozumienia spraw technicznych, jak robi się zimno?

– Michael, mam na imię Michael, proszę się tak do mnie zwracać. Słowo doktor w przeciętnym znaczeniu wywołuje raczej skojarzenia pełne obaw. – Patrzyłem jej w oczy, będąc całkowicie przekonanym, że zwyczajowa funkcja doktora w tym przypadku bardziej by mi odpowiadała.

– W takim razie Michael – przeszła bezpretensjonalnie do formy na ty – jak jest z tym zimnem? – Spojrzenie jej oczu oraz wyraz twarzy nie miały nic wspólnego z pojęciem podmiotu pytania.

– Pani Wu, odpowiedzi na pytania podstawowe są przeważnie skomplikowane. Można by co prawda, trywializując zagadnienie, odpowiedzieć, że aby poczuć zimno, wystarczy otworzyć drzwi lodówki, zaraz jednak nasuwa się pytanie, skąd wziąć tak dużą lodówkę, aby mogli odczuwać to wszyscy.

– No właśnie. – Znowu się uśmiechała.

Etnicznie poprawna przedstawicielka mieszkanek Dublina pojawiła się ponownie.

– Pani Wu, proszę, kir royal oraz woda. Panie Wood, pańska whisky – postawiła przed nami drinki oraz dodatkowo orzechy pistacjowe w swej wyłuskanej już formie. Skłoniła się, życząc przyjemnego relaksu i z uśmiechem tyłem się wycofała. Była bardzo uprzejma i miała ładne zęby, może warto się jej ponownie przyjrzeć, pomyślałem, wracając wzrokiem do mojej rozmówczyni.

– Właściwie z punktu widzenia nauki pojęcie zimna nie istnieje – rozpocząłem swój wykład – istnieje tylko pojęcie energii cieplnej konkretnego ciała, której zewnętrzną miarą odczuwania jest temperatura. Każde ciało, którego temperatura jest znacznie niższa od naszego otoczenia, zwyczajowo nazywamy zimnym i im bardziej jego temperatura jest niska, tym bardziej to odczucie zimna jest odczuwalne. Przykładem może najbardziej popularnym z naszego codziennego życia jest woda. Jej ciepło w porannej kawie wprowadza nas w przyjemny nastrój nowego dnia, natomiast jej chłód podczas brania prysznica daje ożywczy relaks. Woda jest więc w zależności od swojej temperatury zarówno źródłem ciepła, jak też ożywczego chłodu. Tę od dawien dawna znaną zaletę wody wykorzystuje również współczesny przemysł do zapewnienia odpowiedniej temperatury ogromnym kompleksom miejskim oraz innym wymagającym tego przestrzeniom. Nie inaczej jest w przypadku Sung Towers. Przyjemny podmuch klimatyzacji w poszczególnych ich pomieszczeniach zapewniony jest właśnie przez zimną wodę, która w specjalnych tunelach schładza powietrze podawane do ich przestrzeni.

– Tak więc problem głównie związany jest z wystarczającą ilością zimnej wody? – spytała, przerywając mi, Wu Ying.

– To oczywisty i jedynie słuszny wniosek, który rodzi kolejne pytanie: jak schłodzić wystarczająco dużą ilość wody do temperatury zapewniającej wymagany komfort w wykorzystywanych przez nas pomieszczeniach? Potoczne pojęcie schładzania wody z punktu widzenia zjawisk nauk technicznych związane jest z obniżeniem jej ilości energii cieplnej. I właśnie do tego celu służą tak zwane chillery albo agregaty wody chłodniczej. Mam nadzieję, że nie urażę pani, nie wdając się w szczegóły ich konstrukcji oraz zasad działania, które w zależności od przyjętego systemu chłodzenia oraz możliwości zasilania w energię mogą być bardzo różne.

– Twoja troska Michael jest całkowicie uzasadniona, ale mam również nadzieję, że nie dyskwalifikuje to całkowicie mojej osoby jako partnera do dalszej rozmowy w tym temacie. – Błysnęła figlarnie przymrużonymi oczami.

– Na pewno nie, tym bardziej że nader rzadko zdarza mi się mieć tak atrakcyjnego słuchacza.

– Jesteś pochlebcą doktorze, zaczęła się serdecznie śmiać, ale mów dalej. O wodzie… Michael, o zimnej wodzie.

– No więc tak, to co jest natomiast istotne, to to, żeby dokonując wyboru rodzaju chillera, umieć go optymalnie przystosować do konkretnych możliwości: zasilania w energię cieplną, zasilania w energię elektryczną oraz zapewnić właściwy i zawsze wymagany układ chłodzenia chillera. W przypadku Sung Towers zastosowano chillery absorpcyjne. Pozwolę sobie tego również nie rozwijać – podniosłem po raz kolejny szklaneczkę z whisky, co zostało odwzajemnione dotknięciem smukłego kieliszka oraz przytakującym uśmiechem.

– Dokonany wybór, to dobry wybór, gdyż zakup oleju opałowego dla chillerów jest znacznie tańszy od zapewnienia ekwiwalentnej ilości energii elektrycznej. Możliwość wykorzystania wody morskiej do chłodzenia chillerów również jest bardzo korzystna.

– Co oczywiście mimo wszystko nie rozwiązuje naszego problemu z klimatyzacją obu wież?

– I nie może, ponieważ problemem nie jest poprawność przyjętego systemu chłodzenia wody, tylko konieczność powiększenia jego wydajności.

– Ale przecież wieże się nie powiększyły?

– To prawda, zmieniła się jednak znacznie ich funkcja użyteczna. Przybyło wyposażenia telekomunikacyjnego oraz rozszerzono ich zaplecze handlowo-rozrywkowe, a to wszystko również musi być utrzymane w przyjętym standardzie komfortu użytkowania.

– Okay Michael, przerwij sobie. Czas na kolację. – Wu Ying nacisnęła odpowiedni guzik i w drzwiach pojawiła się Sinead.

– Przygotuj kolację, jesteśmy gotowi już coś zjeść – wydała polecenie.

Czerwonowłosa skinęła usłużnie i ponownie zniknęła za drzwiami.

– Czy to oznacza, że obecnie jesteśmy zmuszeni do zakupu dodatkowych chillerów, aby zwiększyć ilość zimnej wody do obsługi wież? – Pierwsza żona wyraźnie nie kończyła tematu.

– Zgodnie z propozycją przedstawioną w dzisiaj przekazanym raporcie, nie ma potrzeby zwiększania ilości zimnej wody, wystarczy tylko odpowiednio do potrzeb obu wież tę wodę wykorzystywać. Niemniej jest to związane z koniecznością zakupu nowych urządzeń: kompresora freonu, zbiornika akumulacyjnego lodu oraz skraplacza freonu.

– Dobrze Michael, wystarczy, moja percepcja mogłaby być rzeczywiście nadwerężona. Zapraszam na kolację. – Wu Ying wstała ze swego łóżka akurat w momencie, gdy Sinead szeroko otwierała drzwi do przedziału z zastawionym stołem.

Widocznie sztuka nakrywania stołu była jedną z ukrytych talentów Sinead, potrafiła to zrobić w sposób, który jedynie najlepsze restauracje Tokio przypisywały sobie jako jeden z elementów ich stylu odmienności. Stół był nakryty z elegancją Dalekiego Wschodu, były na nim tylko niezbędne nakrycia, stylowe japońskie serwety, jeden zestaw tradycyjnych sztućców oraz dwie pary pałeczek umieszczonych na porcelanowych podstawkach, każda w formie małego ozdobnego karpia. Dwa małe kwiaty lotosu ozdabiały granatową jutę obrusu. Nie był to stół przypominający swym wystrojem magazyn talerzy, kieliszków i różnego rodzaju zestawów dzbanków oraz filiżanek, tak nagminnie prezentowanych we wszystkich naszych restauracjach w celu oszołomienia klienta oraz uniemożliwienia mu niezbędnej przestrzeni do swobodnej konsumpcji.

– Nasze dzisiejsze Hors d’oeuvre to foie gras oraz tatar z tuńczyka, natomiast danie główne to sirlion stek oraz sashimi z gari. – Sinead zawiesiła swój irlandzki akcent i patrzyła na swą chlebodawczynię.

– Dla mnie sashimi i białe wino – bez wahania odpowiedziała pani Wu. – A ty Micheal, co będziesz jadł? – Spojrzała mi w oczy.

– Tatar z tuńczyka i oczywiście stek – Uśmiechnąłem się.

– Wino? – Poczułem na sobie irlandzki wzrok.

– Tak, proszę sake. – Odwzajemniłem jej spojrzenie. Miała również ładne w pełni zielone oczy, uśmiechnąłem się do niej, dopisując jej kolejny punkt.

Jedzenie było wspaniałe, ale wspomnieniem podniebnej kolacji na pewno miała się zapisać misteria posługiwania się pałeczkami przez panią Wu. Wszystkie opisy savoir-vivre’u w sztuce poprawnego używania sztućców są w swym stopniu trudności jedynie wojskowym regulaminem w porównaniu do próby opisu tego, jak pani Wu poruszała swoimi pałeczkami. Jej pałeczki pokryte lacką, już w próbie ich podniesienia z porcelanowej podkładki były nie lada wyzwaniem, nie były to bowiem dwa kawałki rozłupanego drewna, których kanty oraz szorstkość powierzchni pozwalały nawet niewprawionemu ich użytkownikowi na przynajmniej częściowe opróżnienie talerza. Jej pałeczki były cienkie i długie o okrągłym przekroju, a ich powierzchnia nie miała nawet krzty matu. Wu Ying z elegancką precyzją operowała nimi niczym doświadczony neurochirurg. Nie stanowiło dla niej żadnego problemu odłożenie pałeczek na podstawkę po niemalże każdym ugryzieniu swych sashimi i zaraz ponowne ich podniesienie. Robiła to tylko trzema palcami prawej ręki, przy czym było dla niej bez znaczenia, czy w zależności od wielkości kawałka jedzenia trzymała je na samym końcu czy też w ich centralnym miejscu. Myślę, że uchwycenie w locie muchy przy ich pomocy byłoby dla niej równie proste, co moje wbicie widelca w kawałek steku. Na test muchy, w tym samolocie, raczej się jednak nie zanosiło.

– Tak cię to hipnotyzuje, Michael? – zapytała, dotykając pałeczkami krawędź mojego talerza, nie kryjąc przy tym swojego rozbawienia.

– Pięknie się pani posługuje pałeczkami – odpowiedziałem, nie było sensu udawać idioty niewiedzącego, o co chodzi.

– To proste… trzeba się tylko z tym urodzić – odpowiedziała i w kilka sekund ułożyła na swym talerzu kształt malutkiej rybki z odrębnych ziarenek ryżu.

Niestety, nie miałem nic w zanadrzu, aby jej równie zaimponować, zamówienie potrójnej whisky raczej nie było dobrym pomysłem.

Samolot wyraźnie schodził do lądowania, za oknami roziskrzony pas lotniska Denpasar urywał się w otaczającym go Oceanie Indyjskim. Pilot wykonał głęboki skręt w lewo i płynnie dotknął pasa wynurzającego się ponad pofalowaną powierzchnią wody.

Załoga w pożegnalnym szpalerze dziękowała swej szefowej za lot, a Sinead, mówiąc mi do widzenia, szelmowsko przymknęła swe irlandzkie oko. Uśmiechnąłem się do niej ponownie. Okay, dodałem jej pół punktu. Na płycie lotniska oczekiwał nas biały range rover, jego kierowca ze złożonymi w buddyjskim powitaniu rękami stał w półukłonie przy otwartych drzwiach samochodu.

– Witaj Hari – Wu Ying przywitała się – jedziemy do hotelu.

– Mieszkamy w Hilton International – tym razem już mówiła do mnie, usadawiając się za kierowcą i wskazując mi miejsce koło siebie – to niedaleko stąd w Nusa Dua, miejscowym resorcie turystycznym.

Rzeczywiście, po paru minutach jazdy podjechaliśmy pod obszerny podjazd, przed którym była ogromna podświetlona fontanna. Paris Hilton w żadnej mierze nie zasługiwała na firmowanie takich miejsc, pomyślałem, nie chcąc dalej wgłębiać się w niuanse dziedziczonych pozycji społecznych. Taka pierwsza żona była przynajmniej porażająco ładna i jak używała pałeczek.

W recepcji balijskie dziewczyny wprowadziły dane mojego paszportu do swojej sieci i przekazały mi klucz do pokoju numer 55 w północnym skrzydle.

– Michael, przez następne dwa dni będę zajęta w Denpasar, zobaczymy się w czwartek rano. Mam nadzieję, że do tego czasu będziesz miał wystarczające rozeznanie techniczne w sprawie ewentualnej naprawy zaprojektowanej stacji zimna. Do twojej dyspozycji zostawiam ci Hariego, zna tutaj wszystkich i wszędzie cię będzie woził. Szefem projektu jest James Willis, Anglik. Jesteś z nim umówiony jutro na 9 rano. A teraz pozwól, że się pożegnam, mam jeszcze dzisiaj kilka ważnych telefonów. Do zobaczenia.

– Będzie mi miło znowu panią widzieć. Dobrej nocy – odpowiedziałem może nawet trochę zawiedziony brakiem okazji do wspólnego drinka.

Wu Ying z czarującym uśmiechem odwróciła się i poszła w głąb korytarza za niosącym przed nią bagaże hotelowym boyem.

Boy był młody i nie wiedział, co traci, idąc przed nią.