POTOMKOWIE BOGÓW

iwona gajda

Książkę dedykuję Pani Barbarze Gulbinowicz, której malarstwo i twórczość artystyczna zainspirowały mnie do poszukiwania siebie.

Dzięki jej motywacji i pozytywnej energii znowu piszę. Podróżuję po świecie marzeń i fantazji...

POTOMKOWIE BOGÓW

iwona gajda

© Copyright by BPC GROUP POLAND Sp. z o.o.

Katowice 2020

Opracowanie graficzne/skład: Aleksandra Siwek Redakcja: BPC GROUP POLAND Sp. z o.o.

ISBN: 978-83-958854-3-3

Niniejszy utwór stanowi wytwór wyobraźni autora, a wszelkie podobieństwo do osób żyjących lub zmarłych i wydarzeń jest całkowicie przypadkowe.

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może być powielana ani rozpowszechniana za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających czy innych, bez uprzedniego wyrażenia zgody przez właściciela praw.

www.bpc–group.pl

www.bpc–guide.pl

Świat kryje w sobie

mnóstwo tajemnic. Jesteśmy zakładnikami wielu z nich.

Wplątani w nici wielkich i małych spraw próbujemy

odnaleźć siebie. Dryfujemy w świecie własnych wyobrażeń i namiętności szukając

miejsca, by żyć. Jaki los jest nam pisany? W którą stronę podążać? Pytamy siebie

każdego dnia, bo nie wiemy.

Bogowie wskazują nam drogę, ale i oni w swojej doskonałości nie uchronią nas przed złem i nie wprowadzą do krainy wiecznego szczęścia. Jesteśmy zdani na siebie, własną mądrość i własne myśli.

Rzym

Któż jest pośród bogów równy Tobie, Panie, w blasku świętości, któż Ci jest podobny, straszliwy w czynach, cuda działający! [Wj 15,11]

Potomkowie Bogów - Rzym

Jeśli czas mógłby otworzyć wrota przeszłości to z pewnością Charles przekroczyłby je. Stanąłby wewnątrz świętego miasta Cezarów i pochłaniał

wzrokiem walki gladiatorów. A potem podziwiał

wspaniałego i wyrozumiałego Tytusa Flawiusza, za to że pozwala im żyć.

–Kto wie, co byłoby wtedy? – wyszeptał rozmarzony do siebie patrząc z balkonu na Rzym. Wieczne miasto migotało pod jego stopami milionem małych świateł. Wzgórze Awentynu okazało się doskonałym miejscem widokowym, by podziwiać panoramę tego tajemniczego Imperium. Odwrócił

się i wszedł do pokoju. Duże wytworne łóżko okrywała czerwona, welurowa narzuta. Obok niej stały okazałe meble z aksamitnymi obiciami, a na nich postawione dwa kieliszki i szampan.

–Ann byłaby zadowolona – pomyślał – hotel 21

Potomkowie Bogów - Rzym idealnie wpasowany w jej gusta. Przepych i luksus, które z każdej strony upajają głodne rozkoszy zmysły. Spojrzał na telefon i poczuł jak zimny dreszcz przemyka mu plecach, a pamięć przywołuje ostatnie wypowiedziane zdania.

–Po co Ci ten projekt? – zapytała przy drzwiach, gdy wychodził – Cztery miesiące to długi okres, a wynagrodzenie niemal takie samo jak tutaj –

przekonywała jeszcze, by zmienił zdanie.

–Nie biorę go dla pieniędzy Ann – odpowiedział

–Chcę spróbować czegoś nowego. Muszę.

Gdy jechał na lotnisko zadzwoniła jeszcze raz.

–Będę czekać – powiedziała – Liczę, że niebawem wrócisz.

– Kocham Cię – odpowiedział tylko.

***

Biuro projektowe „MK Massimi” usytuowane było w dzielnicy Eur. Charles przystanął przed wejściem do metra i wyciągnął z kieszeni małą kartkę papieru.

–II Museo del a Civilta Romana – przeczytał: i spojrzał na plan miasta przyklejony na przystanku.

Już miał zejść po schodach do podziemi, gdy poczuł nagle rękę na swoim ramieniu.

–Witaj Charles.

22

Potomkowie Bogów - Rzym

–Marine? – odwrócił głowę – Ty tutaj? Mieliśmy się spotkać przed Muzeum.

–Wygląda na to, że wybraliśmy ten sam przystanek metra – powiedziała nie spuszczając z niego wzroku.

–O której godzinie jest spotkanie z Biskupem? –

zapytał.

–O pierwszej, za trzy godziny. Mamy zatem dużo czasu. Chciałabym, abyśmy wcześniej chwilę porozmawiali – chwyciła go pod ramię i skierowała w stronę zielonej alei.

–Pooglądamy miasto. Byłeś tu kiedyś?

–Kilka lat temu na konferencji. Przyznam, że nie miałem czasu, aby zobaczyć cokolwiek. Same wykłady, a potem wieczory w barach.

–No tak – uśmiechnęła się – znam te klimaty.

Było przyjemnie, ciepło. Marine znała drogę i wybierała krótsze trasy. Mniej więcej w połowie drogi zatrzymali się na kawę w małej, ulicznej kawiarence.

–Jesteś żonaty? – zapytała.

–Nie, narzeczona. Znamy się od trzech lat. A Ty masz kogoś?

–Nie, nie interesuje mnie to.

–Dlaczego?

23

Potomkowie Bogów - Rzym

–Nie spotkałam nikogo, z kim chciałabym się związać. A poza tym, mam inne zainteresowania.

Charles zamyślił się chwilę, po czym wyciągnął z portfela małe zdjęcie.

–Pamiętasz?

–Jeszcze je masz? – spojrzała na niego z niedowierzaniem i uśmiechnęła się przyjaźnie – to ponad cztery lata.

–Jak widzisz, mam. Charles schował zdjęcie i ruszyli dalej.

Gdy szli ulicą Charles spostrzegł, że Marine co jakiś czas spogląda nerwowo na telefon. Otwiera klapkę, sprawdza wiadomości i krótko odpisuje.

Na początku nie widział w tym nic nienormalnego, jednakże po jakimś czasie zaczął się niepokoić.

–Czy coś się stało? – zapytał, gdy po raz kolejny Marine spojrzała na telefon.

– Przepraszam Charles – odpowiedziała zmieszana zamykając ponownie klapkę – przychodzą do mnie wiadomości z różnych miejsc na świecie i muszę szybko odpowiadać.

–To jest związane z naszym projektem?

–I tak, i nie. Nasze biuro architektoniczne ma opracować plan inwestycyjny na budowę nowych 24

Potomkowie Bogów - Rzym obiektów diecezjalnych na terenie Rzymu. Do pracy angażujemy specjalistów z zagranicy. Na przykład Ty dokładasz system automatyki, który umożliwi sterowanie wentylacją, klimatyzacją, alarmami czy też oknami i drzwiami.

–Nie wiedziałem, że kler jest taki nowoczesny.

Instalacje inteligentnego budynku nie należą do najtańszych i do najskromniejszych.

–Kler ma dużo pieniędzy, a poza tym mówimy o pewnym jego specyficznym odłamie...

Marine zawiesiła głos i spojrzała na Charlesa

– Powiedz mi, dlaczego nalegałeś na ten projekt? –

zapytała przystając.

–Wydawał mi się ciekawy i kompleksowy. Otwiera przede mną nowe perspektywy zawodowe.

–Powiedz mi szczerze Charles. Czy Twoja decyzja miała jakiś związek z nami? Z tym co było? Bo widzisz, ja jestem teraz inna. Nie chcę angażować się w luźne związki, mam inne zainteresowania.

Charles spojrzał w jej oczy. Uważne i szczere przenikały jego wnętrze na wskroś nie dając żadnej szansy na blef. Poczuł się jak bezbronne stworzenie, które właśnie takiej mocy potrzebuje, a jednocześnie nie ma prawa z magii tej korzystać.

–Mam kogoś – odpowiedział – nie szukam przygód.

25

Potomkowie Bogów - Rzym

–To dobrze – odwróciła wzrok i ruszyła dalej.

–Ten kontrakt jest szczególny. Biskup Serwantes nie reprezentuje kościoła, ale działa na rzecz wybranej grupy osób z nim związanych.

–To jakaś nielegalna organizacja? Sekta?

–Nie mogę Ci nic więcej powiedzieć. Jeśli chcesz z nami pracować, to lepiej abyś wiedział jak najmniej. Możesz jeszcze się wycofać.

Charles znowu przystanął. Zmierzył Marine wzrokiem. Była piękna. W tym momencie sam nie był pewien czy zdoła zapanować nad swoimi uczuciami i czy powinien angażować się w tak ryzykowne przedsięwzięcie.

–Nie pomogę Ci podjąć tej decyzji – powiedziała odwracając głowę w jego kierunku 26

Potomkowie Bogów - Rzym

Tyber

–Ale ja już zdecydowałem Marine. Chcę z wami współpracować.

***

–Cała dzielnica Eur to wytwór faszystowskiego reżimu – powiedział na wstępie biskup Serwantes.

–W 1942 roku Rzym miał być organizatorem wystawy światowej. Chciano, aby Eur nawiązywała do świetności starożytnego Rzymu, dlatego wszystko jest tutaj monumentalne. Spójrzcie.

Biskup stanął przy oknie, z którego widok rozpościerał się na II Palazzo Del a Civilta Italiana.

–Pałac Cywilizacji Włoskiej – powiedział – inaczej kwadratowe koloseum.

–Cała konstrukcja przypomina Imperum 27

Potomkowie Bogów - Rzym Romanum. Wykonana jest z rzymskiego kamienia trawertynu, a nie z marmuru. Sam budynek składa się z czterech identycznych bloków, na których znajdują się 54 łuki. Coś fantastycznego i przerażającego jednocześnie – zakończył i spojrzał

na nich, jakby oczekiwał, że potwierdzą jego fascynację dla tej konstrukcji.

Marine nie odpowiedziała, spuściła tylko głowę i wróciła do salki. Charles patrzył na Biskupa, który zdawał się być nieobecnym. Nieruchomo stał przy oknie z oczami skierowanymi w stronę Muzeum.

–Dziwny człowiek – pomyślał. Na pierwszy rzut oka dałby mu jakieś 55 lat, jednak po dłużej chwili przyglądania dołożyłby mu jeszcze kilka. Zadbany, wysoki i z lekko siwymi, gęstymi włosami nie wyglądał na duchownego. Jego ubiór dalece odbiegał od surowych i ascetycznych standardów kościelnych. Markowe spodnie Gucci, koszulka od Calvina Kleina i czarne Vansy, prosto z najnowszych reklam. Gdyby nie biała koloratka pod szyją myślałby, że nie są mu obce relacje damsko–męskie, a wręcz o nie zabiega.

–Czy przedstawi nam dzisiaj Biskup założenia? –

zapytała Marine, gdy wszyscy siedzieli przy stole 28

Potomkowie Bogów - Rzym

–Tak.

–Rozumiem, że mówimy o czterech obiektach zlokalizowanych w Rzymie? – dociekała dalej

–Niezupełnie – odparł Biskup – Założenia nieco uległy zmianie. Mówimy teraz o trzech obiektach biurowych w Rzymie i trzech zakładach produkcyjnych, które zlokalizowane są w Rzymie, Bolonii i Bukareszcie.

–Ale to zmienia postać rzeczy – Marine wstała i nerwowo zaczęła układać włosy – wydłuża okres realizacji, podnosi koszty i w ogóle wszystko komplikuje...

–Uspokój się Marine – stanowczym głosem powiedział Biskup – i spojrzał na nią wzrokiem nie przyjmującym żadnego sprzeciwu.

29

Potomkowie Bogów - Rzym

Marine usiadła.

Charles przyglądał się tej scenie z niedowierzaniem.

Nie mógł zrozumieć zachowania tych dwojga, którzy z jednej strony prowadzili dialog pełen dystansu i kurtuazji, a z drugiej każde słowo i gest wymykały się im ze sztywnych ram konwenansów.

–Mamy fundusze na ten cel – odparł Biskup i podał

Marine teczkę z dokumentami.

–Tam opisane są lokalizacje i wytyczne. Generalnie wszystkie obiekty biurowe składają się z dwóch kondygnacji naziemnej i podziemnej – opowiadał

Biskup: Zakłady produkcyjne wymagają pełnej informatyzacji, przy czym mówimy o centralnym ośrodku zarządzania w Rzymie.

30

Potomkowie Bogów - Rzym

Charles spojrzał w jego stronę.

–Co Biskup ma namyśli mówiąc o zakładach produkcyjnych? – zapytał – o jakiej produkcji mówimy? Jaka jest skala projektu?

–Produkcja metalowa – odparł szybko Biskup –

Około tysiąca pracowników we Włoszech i trzystu w Rumunii. Grupa wymaga kompleksowego ERP, systemów produkcyjnych i zaawansowanego raportowania. Chcemy ruszyć za półtora roku.

–Ruszyć z produkcją na nowych systemach?

–Ze wszystkimi systemami, nie tylko produkcją.

–To jest niemożliwe, a przynajmniej bardzo mało prawdopodobne. Poza tym nie o takim projekcie była mowa. Podpisałem kontrakt na coś zupełnie 31

Potomkowie Bogów - Rzym innego.

Charles wstał i zrobił kilka kroków.

–Musi Pan zatem jeszcze raz przeczytać wszystko i dać mi odpowiedź najpóźniej za dwa dni –

powiedział Biskup i podał im dłonie na pożegnanie.

Gdy wychodzili spojrzał jeszcze raz w stronę okna.

–Odwiedźcie Muzeum Cywilizacji Rzymskiej, które najpełniej oddaje ideę faszyzmu. Surowe konstrukcje pozbawione okien, połączone w długą kolumnadę naprawdę działają na wyobraźnię.

–No, no – skomentował Charles, gdy byli na zewnątrz – nie wygląda na przyjemnego gościa.

Przez moment miałem wrażenie, że zaraz wyciągnie z rękawa relikwie Hitlera.

–Daj spokój – powiedziała Marine – chodźmy gdzieś na obiad i zastanówmy się nad tym wszystkim jeszcze raz.

Szli powoli, w milczeniu. Charles oglądał miasto, lecz myślami krążył wokół wzgórza Montmarte w Paryżu, gdzie po raz pierwszy spotkał Marine.

Była wówczas inna, buntownicza i pełna energii –

analizował w myślach jej dawny obraz. Dzisiejsze zachowanie u Biskupa nie przypominało tamtej dziewczyny sprzed lat. Wydawała się przestraszona i posłuszna jak szara mysz.

32

Potomkowie Bogów - Rzym

–Wstąpmy na chwilę do świątyni – zaproponowała Marine, gdy znaleźli się na placu Piazza del a Rotonda – Zwykle Panteon oblegany jest przez turystów, ale dzisiaj jest jakoś mniej ludzi – dodała.

Przeszli przez ogromne drzwi świątyni i stanęli na środku marmurowej posadzki. Światło i cienie tworzyły niesamowity spektakl tańcząc pomiędzy licznymi kapliczkami i grobowcami.

–Spójrz do góry – powiedziała – co widzisz?

Charles podniósł oczy. Ogromny otwór na szczycie kopuły nie był niczym osłonięty.

–To jedyna droga dla światła i ciepła – Marine spojrzała mu w oczy – Podobnie jest z naszym życiem. Jedyna droga do szczęścia wiedzie przez 33

Sen

Uczynię z ciebie dla tego narodu niezdobyty mur ze spiżu. Będą walczyć z tobą, lecz cię nie zwyciężą, bo Ja jestem z tobą, by cię wspomagać i uwolnić – wyrocznia Pana. [Jr 15,20]

Potomkowie Bogów - Rzym

Ucieczka

Wszystko było możliwe. Ares mógł być koniem pociągowym, jeździeckim albo amorem. Niektórzy przypisywali mu moc pozaziemską, wedle której stałby się wcieleniem bóstwa Wisznu. Symbol władzy i zwycięstwa od lat widniał na prawym kopycie jego przodków. W przeddzień inicjacji bardzo się bał. Nie miał żadnych odcieni kolorów, nie potrafił zidentyfikować swojej natury.

–To niedobrze – powiedział stary Arab – Może krążyć po łąkach dłużej niż się spodziewamy.

–To tylko dwa rozłogi. Jeśli w pierwszym podejściu nie znajdzie swojego odcienia, wpuścimy go na czarodziejskie błonia i tam osiądzie. Maestro nie miał wątpliwości, co do skuteczności inicjacji.

Jeszcze żaden koń nie wyszedł z niej bezbarwny.

100

Potomkowie Bogów - Rzym Podszedł do Aresa i silnym kopnięciem kopyta odbił na jego piersi znamię rozpoznania.

– Jak wrócisz napełni się kolorem kwiatów–

powiedział – będziesz wiedział kim jesteś.

***

Ares spojrzał na łąkę. Tonęła w kwiatach. Każdy był inny i zdawał się iskrzyć tysiącem odcieni.

Zmieniały się w świetle słońca pod wpływem lekkich podmuchów wiatru. Czy to jakiś sen? –

pomyślał. Ruszył wolnym kłusem przed siebie.

Odurzony zapachem mieszanki przeróżnych aromatów nie mógł zebrać myśli. Spojrzał

na znamię. Napełniało się błękitem. Kolor bogów – rozpoznał znaczenie barwy. W jednej chwili wyobraźnia zaczęła podsuwać mu wizje siebie galopującego w przestworzach u boku nieśmiertelnego Baliosa. Może spotkam Achillesa i razem pomścimy śmierć Patroklosa? –rozmyślał

pokonując kolorowe wzgórza. Poczuł lekkość i dumę, która przepełniła jego wnętrze pod wpływem napierających wyobrażeń świata bogów.

–To ty jesteś Ares? – usłyszał nagle kobiecy głos, który wyrwał go z tego przedziwnego letargu.

Rozejrzał się wokół lecz nikogo nie zauważył.

–Nazywam się Flora i jestem prawnuczką rzymskiej 101

Potomkowie Bogów - Rzym

bogini kwiatów i wiosny. Mam Cię przeprowadzić przez krainę bogów.

–Nie widzę Cię – ponownie obrócił głowę próbując sięgnąć wzrokiem poza rozłożyste drzewo, które stało obok.

–Za Tobą.

Zobaczył ją. Flora była przepiękna. Złota. Patrzył

na nią i stał nieruchomo. Pierwszy raz widział

konia, a właściwe klacz rasy achał–tekińskiej, najszlachetniejszej rasy na świecie.

–Bardzo rzadko trafiają tu czarne konie fryzyjskie

– powiedziała mierząc go wzrokiem– ostatni, którego widzieliśmy w tej krainie zawitał tu 200 lat temu i przeprowadzała go moja babcia.

–To dobrze czy źle? – obrócił nieznacznie głowę, jakby nie chciał usłyszeć tej drugiej odpowiedzi.

102

Potomkowie Bogów - Rzym

–Zwykle konie Twojej rasy nie potrzebują inicjacji, rodzą się jednokolorowe.

–No cóż– westchnął tylko – nic na to nie poradzę

–Dzisiaj u nas wielkie zamieszanie – powiedziała Flora – obchodzimy święto kwiatów.

Do świątyni Dionizosa przejdzie orszak białych koni. Włożymy na głowy wieńce, a potem każdy wypije kielich młodego wina, aby uczcić pamięć pradawnych bogów. Kwiatom nadamy symbole na następny rok.

–Myślałem, że każda kraina ma tylko jeden kwiat, który jest jej symbolem i wypełnia kolorem znamię rozpoznania.

–To prawda. Naszym kwiatem jest fiołek – symbol pokory. Nadaje uczuciom najważniejszą barwę –

103

Potomkowie Bogów - Rzym niebieską. Jednak w krainie bogów uzupełniają go dwa inne kwiaty:

biała lilia – symbol czułości i piękna oraz szafran –

symbol miłości. Dlatego też kolorem przewodnim stał się błękit.

Nagle Flora skoczyła na drugą stronę leśnej drogi i ruszyła w kierunku szczytu wzgórza, które niczym mityczny Olimp górowało nad krainą.

Najpierw kłusem, a potem galopem przedzierała się przez kolorowe łąki. Każdy jej ruch tworzył

wokół jej sierści złocistą łunę powietrza. Grzywa i ogon zdawały się wtapiać w kolor jej okrywy włosowej. Całość tego zjawiska tworzyło coś na kształt tunelu zbudowanego ze złotych pyłków kwiatów. Ares ledwie nadążał za nią galopując w samym sercu tego przecudnego korytarza. Czuł się tak, jakby oddychał magią dostarczaną ze źródła pozaziemskiego życia

–To naprawdę się dzieje? – zapytał Florę, gdy stanęli na szczycie.

Spojrzała na niego szeroko otwartymi oczami

–Za chwilę zobaczysz jeszcze więcej – powiedziała tylko. Chwilę potem gnała już poprzez łąki w kierunku niebieskiej rzeki, która dzieliła krainę na dwie symetryczne części.

104

Potomkowie Bogów - Rzym

–Legenda głosi – szepnęła mu do ucha, gdy stanęli na brzegu –że kto raz zanurzy w tej rzece kopyta, nigdy nie będzie już sobą. Pozostanie w tej krainie na zawsze. Ares zafascynowany tymi słowami przesunął przednie nogi w kierunku rzeki, aby dokładniej przyjrzeć się wodzie.

W tym momencie jego kopyta zahaczyły o kamień i stracił równowagę. Flora pochwyciła go zębami za grzywę i próbowała powstrzymać przed upadkiem.

Oboje wpadli do rzeki.

Ares poczuł bicie serca. Co się dzieje? – spytał

Flory i spojrzał na jej twarz. Była przestraszona i zmieszana. Nie wiem – odpowiedziała i wyszła z rzeki.

105

Potomkowie Bogów - Rzym Dzień spędzili w dolinie Dionizosa. Razem z orszakiem przeszli do Świątyni i wzięli udział w ceremonii nadawania symboli kwiatom.

–Jutro przechodzisz do krainy Erosa – powiedziała Flora na zakończenie uroczystości.

–Nie chcę.

–Musisz, takie są reguły inicjacji.

–Nie pójdę bez Ciebie. Zobacz znamię rozpoznania jest całe błękitne. Jestem jednokolorowy.

Ares odskoczył do tyłu z całych sił, stanął na dwóch tylnych łapach po czym zarżał odrzucając nerwowo łeb do tyłu.

–Choć ze mną – krzyknął.

–Nie mogę – powiedziała Flora – Na łąki Erosa nie mogą wchodzić konie z krainy Bogów. Jedynie mieszkańcy i przechodzący inicjację.

Wierzę, że spotkamy się po ceremonii – dodała, po czym nie odwracając głowy pognała poprzez łąki.

***

Ares stanął na skraju gęstego lasu i poszukiwał

wejścia. Trudno było dostać się do środka, gdyż drzewa splątane gałęziami zbudowały żywy mur.

Z zewnątrz utkany był zielonymi liśćmi, które odwrócone blaszkami w stronę słońca tworzyły zieloną kotarę. Ależ to piękne – zachwycił się Ares.

106

Potomkowie Bogów - Rzym Już miał pokłusować dalej, gdy nagle z zarośli wyszła dziwna postać ni to człowiek, ni to zwierz.

–Jestem Pan, grecki bóg lasów i pól – powiedziała postać.

Ares nie mógł oderwać wzroku od dziwnego przybysza. Jego twarz i tułów wyglądały, tak jakby należały do mężczyzny, natomiast nogi pochodziły od kozy. Stworzenie było całe owłosione, miało ogon, brodę i rogi.

–Mam Ci dać instrukcję, w jaki sposób poruszać się po łąkach Erosa – powiedział Pan – po czym nie pytając Aresa o nic mówił dalej – Po pierwsze musisz wiedzieć, że Eros jest potężny. Nie jest ani bogiem, ani człowiekiem, ale gdzieś pomiędzy.

Po drugie musisz wiedzieć, że Eros jest dobry.

Ale nie jest ani mądry, ani głupi –tylko gdzieś pomiędzy. I po trzecie, musisz uważać na strzały.

Na tych łąkach żyje wiele koni gorącokrwistych rasy andaluzyjskiej. Konie słyną z tego, że są bardzo piękne, dumne i kochliwe. Mamy tutaj klacze, ogiery i andrygony, które łączą obie płcie.

Wszystkie noszą przy sobie łuki i strzały. Jeśli nie będziesz na siebie uważał możesz zostać ugodzony jedną z nich: albo miłości, albo nienawiści. A jak Cię taka strzała ugodzi, to możesz się już nigdy nie obudzić. Dziwny stwór wskoczył nagle na 107

Potomkowie Bogów - Rzym

jedną z wystających gałęzi, wspiął się wyżej i z góry krzyknął tak głośno, że echo powtórzyło jego słowa z oddali

–Muszę iść. Radź sobie sam.

–A co z kwiatami? Jaki mają kolor? – pytał Ares patrząc w górę, ale nikt go nie słyszał, nikt mu nie odpowiedział. Dziwny stwór zniknął w zaroślach.

***

Po kilku minutach poszukiwań Ares znalazł

wejście do lasu. Udało mu się szybko przedostać na łąki Erosa, ponieważ znalazł ukrytą w gęstwinie drogę. Gdy spojrzał na leśne polany, własnym oczom nie mógł uwierzyć. Przed jego oczami wyrosło czerwone pole. A na nim było tysiące róż, czerwonych, różowych i złotych. Gdzieniegdzie 108

Potomkowie Bogów - Rzym przeplatały je goździki, tulipany, gerbery i narcyzy.

Wszystkie kwiaty zdawały się mówić językiem miłości i namiętności. W powietrzu unosiła się pełna erotyzmu woń. Ares odruchowo spojrzał

na znamię rozpoznania. Nadał było błękitne. Co robić? Gdzie iść? Delikatnie stąpając po łące ruszył

w kierunku zagajnika. Niewielki lasek młodych drzew stał na środku wielkiej polany i przyciągał

czystą, delikatną zielenią.

–A ty skąd się tutaj wziąłeś? – usłyszał nagle męski głos. Spojrzał, a obok niego stał biały koń rasy andaluzyjskiej.

–Przechodzę inicjację i to moja druga łąka – odparł

przyglądając się pięknej budowie nieznajomego.

Miał on długą, kręconą grzywę, szerokie czoło i wielkie oczy. Puszysty ogon był pięknym uzupełnieniem jego dobrze umięśnionej sylwetki.

–Jestem Mark – odparł tamten – Znasz już tu kogoś?

–Nie, podobno mam sobie radzić sam.

–Więc chodź do mnie, oprowadzę Cię po łąkach.

Idąc w kierunku domostwa Marka oglądał z oddali pasące się na łąkach konie rasy andaluzyjskiej.

Wszystkie miały podobną sylwetkę. Pomyślał, że rasa ta najwyraźniej stworzona została do 109

Potomkowie Bogów - Rzym miłości. Wszystkie są piękne i zadbane. Poruszają się dumnie, z wdziękiem. Nie mógł oderwać od nich oczu. Ale pomyślał także, że Flora jest dużo od nich piękniejsza i gdyby mógł natychmiast wróciłby z powrotem do krainy bogów. Zatęsknił

za nią i tamtymi łąkami. Zaczął wymyślać sposoby, aby się tam ponownie przedostać. Gdy wchodził

do mieszkania Marka poczuł nagle ogromny ból w plecach. Upadł na ziemię, a przed jego oczami mignęła kasztanowa klacz. Zemdlał.

–Wstawaj –Mark stał nad nim i próbował go obudził trącając kopytem w nogę.

–Co się stało?

–Wygląda na to, że oberwałeś strzałą mojej siostry,

–Twojej siostry?

–Tak. Zauważyła Cię z oddali i strzeliła z łuku.

Ares natychmiast spojrzał na znamię rozpoznania.

Było bezbarwne. Poczuł, jak rana w plecach boli go coraz bardziej, a z jej wnętrza płynie smuga krwi.

–Co teraz robić? – zapytał Marka.

–Musisz ją odnaleźć i zjeść antidotum inaczej nie powstrzymasz krwawienia.

–A gdzie ona teraz jest?

–Tego nikt nie wie. Ukrywa się gdzieś po lasach i czasami do nas przychodzi. Jest nieco dziwna.

110

Potomkowie Bogów - Rzym Przez następne godziny Ares próbował odnaleźć siostrę Marka.

–Jak ma na imię? – zapytał go.

–Arletta.

–Możesz ją tutaj zawołać? Chciałbym ją poznać.

–To niemożliwe. Ona nie wychodzi z lasu, kiedy ją ktoś woła. Pojawia się znienacka i bierze lub zostawia jakieś rzeczy. O proszę. Mark wyciągnął z kieszeni mały złoty dzwoneczek. Zostawiła go dla Ciebie.

Ares wziął dzwoneczek i zaczął mu się przyglądać.

Wyszedł z nim przed dom i pogalopował w kierunku zagajnika. Zadzwonił. Nagle usłyszał jak z zarośli dochodzi podobny odgłos dzwonka.

Ruszył za jego głosem. I chociaż przeszedł cały zagajnik wzdłuż i wszerz Arletty nie znalazł. Był zły.

Jakim prawem – myślał – strzeliła mi w plecy z łuku Erosa, a potem ukrywa się w zaroślach jak tchórz.

Uważał, że musi znaleźć tę klacz, gdyż inaczej nie uzyska antidotum, a znamię rozpoznania nie będzie pokazywać prawidłowych kolorów. Chodził

więc po zagajniku i wydzwaniał dzwoneczkiem wierząc, że gdzieś ją zobaczy. Co pewien czas słyszał podobny dźwięk z lasu, ale Arletta znikała.

–Musisz iść na terytoria świątyni Apol a–

111

Potomkowie Bogów - Rzym

powiedział po chwili Mark – ona czasem tam bywa.

Choć rana na plecach bolała Ares wyruszył w tamtą stronę. Już z oddali zauważył połacie maków, które niczym czerwony dywan pokrywały ziemię wokół

świątyni. Przeszły go dreszcze.

Wiedział, że maki są symbolem śmierci, snów i letargu. Słyszał też o koniach szlachetnych półkrwi, które zamieszkiwały te okolice. Miały być tak piękne i utalentowane jak Apollo, ale równie jak on próżne i okrutne.

Schylił się, aby powąchać jeden z maków.

–Inne kwiaty też tu rosną – usłyszał nagle z oddali. Szary kuc Feliński jechał w jego kierunku przyozdobiony kolorowymi kwiatami. Wyglądał

jakby wyskoczył nagle z jakiegoś świątecznego 112

Potomkowie Bogów - Rzym

orszaku i nie zdążył zdjąć przebrania.

–Na przykład lilie, które są symbolem niewinności lub anemon, który przypomina nam o smutku i przemijaniu – mówił dalej kuc.

Ares spojrzał na niego z niedowierzaniem.

–Jesteś stąd?

–Tak, należę do wyznawców Apol a.

–Szukam Arletty z zagajnika. Nie wiesz, gdzie mógłbym ją znaleźć?

–Będzie trudno. Kuc okrążył studnię, przy której obaj się zatrzymali, po czym przybliżył się do niego i ściszonym głosem powiedział – Tutaj wszyscy jesteśmy zamienni. Nikt nie wie, kto jest kim.

Nawet my sami nie wiemy kim jesteśmy.

–To straszne – Ares wytrzeszczył szeroko oczy ze zdziwienia

–Widzisz ten zaprzęg? – razem spojrzeli w prawo.

Dwa konie ciągnęły wóz, a cztery inne siedziały na przyczepie.

113

Potomkowie Bogów - Rzym

–Oni się wciąż wymieniają

–A po co?

–Nie mają siły, by samodzielnie żyć. Przyozdabiają się, malują i formują ciągle nowe zaprzęgi duże lub małe. Tak naprawdę my tu nie znamy prawdziwego życia, tworzymy je tylko z naszych wyobrażeń.

W świątyni Apol a spotykamy się co jakiś czas i każdy opowiada o tym, co czuł jadąc w zaprzęgu.

To jest nasz sposób na spędzanie czasu. Jeśli nawet Arletta tu jest, to i tak jej nie znajdziesz. Może być każdym.

–To jakieś chore!

–Jak podejdziesz bliżej zobaczysz, to że takie życie też ma swój urok.

–Urok???

Ares zrobił kilka kroków w tył i nie spuszczając oczu z kuca stanął na dwóch tylnych nogach.

Chwilę potem zerwał się, odwrócił i zaczął

uciekać. Tak szybko jak tylko potrafił. Słyszał, jak kopyta uderzają w ziemię, a serce bije jak oszalałe.

Najpierw minął łąki z czerwonymi makami, a potem zagajnik. W głowie miał zamęt. Chciał uciec jak najdalej. Sam nie wiedział czy z łąk Apol a, czy z krainy Erosa, czy też sam od swoich uczuć.

Przystanął dopiero przy gęstym lesie, z którego 114

Potomkowie Bogów - Rzym rozpoczął wędrówkę do tego świata. Spojrzał

na znamię. Nie miało żadnego koloru. Rana na plecach przestała nieco boleć i wyglądała tak jakby miała się wkrótce wyleczyć bez antidotum Arletty.

***

Wszedł do lasu. W tej samej chwili, ku jego zdziwieniu zamiast wejść do krainy bogów znalazł

się nagle obok Maestra, w miejscu rozpoczęcia inicjacji.

–Jest niedobrze – powiedział stary Arab – Jego znamię rozpoznania nie ma barwy.

Maestro spojrzał na pierś Aresa w miejsce, w które odbił znamię rozpoznania.

Wygląda na to, że Norebo maczał w tym palce –

powiedział po chwili – Szukał nowych doznań i wybrał Ciebie, aby zadrwić z bóstw.

–Znowu sprawdzał, który z bogów ma większą moc? – zapytał Arab.

–Chyba tak. Najpierw wrzucił Cię z Florą do rzeki, a potem ugodził strzałą Erosa. Oba zdarzenia powodują całkowite zabarwienie znamienia.

–Kto to jest Norebo? – zapytał Ares, coraz bardziej zniecierpliwiony i zniechęcony tym wszystkim.

–To Szaleniec. Bóg Hazardu. Wciąż poszukuje przygód i ryzyka. Chce dowieść wszystkim bogom, 115

Potomkowie Bogów - Rzym że miłość jest na drugim miejscu, a na pierwszym siła charakteru – powiedział Arab– po czym wskazał na drewnianą tabliczkę, która wisiała na jednym z drzew. To jego motto. Ares podszedł

bliżej i przeczytał:

„Życie jest pełne ryzyka i hazardu, a los to jedyna rzecz, dla której warto żyć. Posiadana własność i życie samo w sobie są ulotne i najlepiej się nimi cieszyć, gdy je posiadasz.”

Odwrócił się i spojrzał na Maestro.

–A co teraz ze mną?

–Prawdopodobnie będziesz musiał jeszcze raz przejść proces inicjacji...

116

Potomkowie Bogów - Rzym

Maki

Zbliżała się północ. Maestro zszedł do świętego gaju, by złożyć ofiarę przy grobowcu bogini Diany.

Na kamiennym ołtarzu położył kosz warzyw i owoców. Potem podpalił ogień i spoglądając w niebo wypowiedział słowa modlitwy:

„Odwróć ciemność i przywróć nam jasność księżyca bogini płodności.

Niech twoje usta nasycą się tym pokarmem, a duchy tajemne otworzą wody jeziora Nemi, aby odrodzić nasze łąki i kwiaty.”

Zgodnie z rytuałem wykonał trzy okrążenia wokół

grobowca, a potem ruszył kłusem polną drogą z powrotem w kierunku gaju. Arab czekał na niego 117

Potomkowie Bogów - Rzym pod wielkim, rozłożystym dębem.

–Możemy nie dać rady Maestro. Kwiaty giną z godziny na godzinę. Flora zwołała tajne posiedzenie rady. Myślą o połączeniu sił z Erosem.

–To ryzykowne posunięcie.

–Wyznawcy Ate niszczą wszystkie prawdziwe kwiaty. Rozpylają sztuczny pył, z którego wyrastają malarskie fantazje. To martwa natura, brak życia.

Giną owady i ptaki, które pozbawione są pokarmu i woni aromatów.

–Ile mamy czasu zanim wszystkie wyginą?

–Niewiele. Sądzę, że zostało kilka dni.

–Musimy ją przechytrzyć. Maestro spojrzał w gwiazdy i zamyślił się. Zdenerwowany Arab dreptał w różne strony nie mogąc znaleźć dla siebie miejsca. Co chwilę spoglądał na Maestro, ale ten tkwił w tej samej pozycji zdając się być nieobecnym

–Poślijmy Aresa – powiedział w końcu – To potomek wielkiego boga wojny. Podstępem dostanie się do komnat Ate, a potem ją zniszczy.

Zna łąki i zwyczaje obu krain, umie jednoczyć konie, no i nie działają na niego moce Flory i Erosa.

–Skąd wiemy, że nie działają Maestro?

–Do końca nie wiemy, ale i tak nie mamy innego wyjścia...

118

Potomkowie Bogów - Rzym

***

Ares podskoczył w miejscu, potrząsnął głową i jeszcze raz próbował włożyć strzałę w kołczan.

Bezskutecznie. Ilekroć mocniej przyciągał pasek do tułowia, ten przesuwał się w bok i strzała upadała na ziemię. Od ponad godziny ćwiczył ten manewr, aby uzyskać jak najlepszą synchronizację ruchów.

–Weź tę broń – powiedział Maestro i podał mu piękny, mosiężny łuk ze złotymi okuciami. Z

torby wyciągnął jedną strzałę – Poświęcona przez boginię Dianę. Dosięgnie każdego z odległości 10

dystansów i jest niewidoczna w locie. Obyś tylko nie chybił, bo wtedy może być bardzo źle.

Ares przerwał poprawianie kołczanu i pytającym wzrokiem spojrzał na Maestro.

–Zamienia wszystko w kamień – odpowiedział ten podając strzałę.

119

Potomkowie Bogów - Rzym

–Boga też?

–To zależy. Czystej krwi potomka nie, ale półkrwi już tak.

Ares naciągnął cięciwę i wycelował łuk w kierunku drzewa oliwnego.

Przez kilka sekund stał w bezruchu wstrzymując oddech, po czym rozluźnił mięśnie i oddał strzał.

Grot idealnie wbił się w konar dzieląc go na dwie części.

–Jest dobrze – powiedział. Na chwilę przed odjazdem raz jeszcze spojrzał w stronę drzewa, a następnie odwrócił się i pogalopował przed siebie.

Gdy zniknął za zakrętem, Arab natychmiast podszedł do Maestro.

–Powiedziałeś mu? – zapytał poddenerwowany

–Nie.

–Ma prawo wiedzieć!

–Dowie się w swoim czasie.

–Źle robisz Maestro. Możesz odwrócić bieg wydarzeń. To niebezpieczne.

–Wszystko w rękach bóstw– odpowiedział Maestro i spokojnym kłusem udał się nad jezioro.

120

Potomkowie Bogów - Rzym

***

Słońce wschodziło, a wiatr delikatnie muskał

grzywę. Miękka i mokra trawa posłusznie układała się pod kopytami – zupełnie tak, jakby chciała pomóc Aresowi w galopie. Pędził w kierunku łąki bogów, na której pierwszy raz spotkał Florę.

Czuł, jak emocje rozpierają jego wnętrze. Wolność miesza się z obowiązkiem wypełnienia misji, a chęć zabicia Ate z tęsknotą za Florą. Święci bogowie

– powtarzał w myślach jak mantrę – Dlaczego skazujecie mnie na tak trudne wybory?

Jakie drogi mi wyznaczacie, skoro każda prowadzi donikąd? Już niemal zatracił się w tym galopie i własnych myślach, gdy poczuł nagle, że coś 121

Potomkowie Bogów - Rzym niedobrego dzieje się z jego kopytami. Przestają miarowo uderzać w grunt i tracą przyczepność.

Przystanął i rozejrzał się wokół.

Otaczały go łąki krainy bogów. Pełne kolorów rozpościerały się jak przecudny raj, którego nie sposób opuścić. Coś jednak było inaczej niż wtedy, gdy spacerował tu z Florą. Pochylił się i dotknął

kwiatów. Były twarde i śliskie. Na ziemi obok nich leżały martwe owady.

Nie znalazł fiołków, lilii i szafranów. Nowe gatunki przypominały bardziej ornamenty, które zdobiły wnętrza świątyń i waz, niż prawdziwe kwiaty.

– Nie możesz pojechać do Świątyni Dionizesa

– powiedziała nagle postać, która niczym zjawa pojawiła tuż obok niego. Piękna ze skrzydłami motyla wyglądała jak anioł, który przybył wprost z nieba.

–Kim jesteś?

–Psyche, bogini duszy i miłości serca.

–Muszę ratować kwiaty – z przejęciem powiedział

Ares. Wyznawcy Ate chcą zastąpić wszystkie sztucznymi tworami. Łąki umierają. Muszę jechać do świątyni Dionizosa i Flory.

–Wiem, ale najpierw musisz znaleźć moją córkę 122

Od Autorki

Zmieniamy się każdego dnia. Czasem powoli, delikatnie wchłaniając nowe wrażenia. A niekiedy gwałtownie, doświadczając wielkich emocji. Stajemy się kimś innym.

Na naszej drodze pojawiają się różne osoby i to właśnie one (w dużej mierze) kształtują nasze myśli, uczucia i wyobrażenia. Poniżej pragnę podziękować tym, którzy wpłynęli na rys przedstawionych opowiadań.

Przede wszystkim dziękuję Pani Barbarze Gulbinowicz, za to że mnie słuchała. To dar wyjątkowy, aby z natłoku słów i emocji wydobyć prawdę o drugim człowieku. A potem pchnąć w niego moc i chęć działania. Ona to zrobiła. Do dziś nie wiem jak, gdyż „zakopałam pióro”

wiele lat temu. Ale bardzo jestem jej wdzięczna, bo książka jest, a ja szczęśliwa znowu piszę. Dużo inspiracji znalazłam na jej stronie Galeria Szczęśliwych Obrazów, jak również mając bezpośredni kontakt z jej twórczością poetycką i obrazami. To jej dedykuję tę publikację.

Dziękuję Pani Hannie Jurowskiej – Kępie, której nie miałam okazji poznać osobiście – za jej twórczość i pozytywną energię, którą promieniuje wokół.

Poprzez Internet dotarłam do jej prac artystycznych, a w szczególności akwarelowych i z masy papierowej zamieszczanych na stronach galerii Ruda Mysz. Te bardzo poruszyły moją wyobraźnię. Podobnie jak jej miłość do lasów i nieustająca wiara w drugiego człowieka.

Dziękuję Oli Siwek, bez której wydanie tej książeczki, w tak krótkim czasie byłoby niemożliwe. Formatowanie tekstów, wybieranie zdjęć, współpraca z drukarnią etc.

– to wszystko jej zasługa. Ola potrafi czarować rękami i

‘załatwić’ wszystko zanim zdążę pomyśleć. To prawdziwy skarb.

Dziękuję Szymonowi – mojemu mężowi. Za ciężką pracę korektora, która wymagała wielu godzin czytania i poprawiania. Za trzymanie życia w „ryzach”, gdy moja głowa i serce pędziły po kwiecistych polanach. Za to, że dane nam było poznawać Rzym w rzeczywistości.

Spis treści: RZYM

Charles ______________________________________ 10

Tyber _______________________________________ 27

Przeczucie ___________________________________ 47

Śledztwo ____________________________________ 64

Wybrańcy ___________________________________ 82

SEN

Ucieczka ____________________________________ 100

Maki _______________________________________ 115

Ptaki _______________________________________ 130

Miłość ______________________________________ 143

Narodziny ___________________________________ 157

WSZYSTKO JEST MOŻLIWE

Na Twoim ramieniu

położę dzisiaj głowę

i zasnę...

A Ty kopyta do nieba wznieś i gnaj ze mną poprzez pola marzeń otchłań nocy, błękit morza.

Nie trzeba nam więcej magi by żyć.

Rankiem wtulę się

w twoje ramię i bezpiecznie wstanę...

Wątpić – to rzecz ludzka. Podnosić się i wierzyć – boska. Wszystko jest w nas. W trudnych chwilach sięgnij po książkę i poszukaj w sobie magii.

Razem z bogami kochaj, walcz i galopuj po kwiecistych łąkach. Uwierz w przeznaczenie, a znajdziesz siłę by iść dalej, bo „Czy jest coś, co byłoby niemożliwe dla Pana?”[Rdz 18,14]

Patron medialny:

www.bpc–group.pl

www.bpc–guide.pl