Katarzyna Berenika Miszczuk

JA, ANIELICA

Copyright © by Grupa Wydawnicza Foksal, MMXI

Wydanie III

Warszawa, MMXX

Niniejszy produkt objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Moim Fanom. Gdyby nie Wy, nie byłoby tej książki

1

Zastukałam do drzwi. Pomalowana na biało sklejka zadrżała. Czekałam cierpliwie na zaproszenie, jednak nie dobiegł mnie żaden dźwięk.

Zastukałam ponownie. Znowu cisza.

W końcu nie wytrzymałam. Załomotałam mocno, szarpnęłam klamką i wsunęłam głowę do pokoju.

– Można? – zapytałam i nie czekając na odpowiedź, bezczelnie weszłam do środka.

Kobieta siedząca za prostym metalowym biurkiem zmierzyła mnie ponurym spojrzeniem. Siorbnęła kawę z kubka. Uchylone okno, za którym widać było tylko przeraźliwą biel, otworzyło się szerzej. Mroźny przeciąg uderzył mnie prosto w twarz. Poczułam w oczach łzy.

– Proszę... – mruknęła posępnym głosem.

Zabrzmiało to zupełnie tak, jakby wycedziła: „Skoro już pani musi...”.

Dla pewności zerknęłam jeszcze raz w stronę tabliczki na drzwiach. Nie pomyliłam się. „Informacja”. Śmiało zamknęłam za sobą drzwi.

Urzędniczka przyglądała się krytycznie moim wysokim obcasom i dopasowanemu bordowemu płaszczykowi. Sama miała na sobie dość niekształtny kostium w szarą jodełkę. Zmarszczyła brwi, posyłając pełne zazdrości spojrzenie.

Byłam ciepło ubrana, lecz mimo to zrobiło mi się zimno. W pokoju panowała bardzo niska temperatura. Czy ona tego nie czuła? Zerknęłam na pomarszczoną twarz. No tak... menopauza i uderzenia gorąca.

Usiadłam na krześle, które okazało się piekielnie niewygodne. Uśmiechnęłam się promiennie do urzędniczki. W końcu to nie jej wina, że miała taką koszmarną pracę i garsonkę. Ściany w brudnym żółtawym kolorze na pewno nie koiły jej nerwów. Tak samo jak tandetne akwarele i zasuszona paprotka na parapecie, już nawet niewołająca o podlanie, tylko o kosz na śmieci.

Że już nie wspomnę o tych niewygodnych metalowych krzesłach...

– Dzień dobry – powiedziałam. – Mam pytanie...

– A co ja informacja jestem? – znowu siorbnęła łyk kawy.

Odchrząknęłam, hamując się przed kąśliwą uwagą, i mimo wszystko zadałam jej pytania, które ułożyłam sobie wcześniej i zapisałam skrupulatnie na karteczce. Nie chciałam niczego zapomnieć, skoro już zebrałam się w sobie, żeby odwiedzić ten ponury urząd.

Kobieta patrzyła na mnie spod oka. Odstawiła kubek na poplamiony blat i zaczęła bawić się pieczątką. Kilka podań i dokumentów leżących przed nią miało na sobie ślad czerwonej pieczęci i zacieki z kawy.

Zamiast odpowiedzieć na którekolwiek z moich pytań, urzędniczka sięgnęła do szuflady i podała mi małą książeczkę.

– Tu ma pani wszystkie potrzebne informacje, jak wypełnić każde pole formularza – skwitowała moje słowa. – A teraz przepraszam, ale mam przerwę obiadową. Do widzenia pani.

Zaskoczona, parę razy otworzyłam i zamknęłam usta. Nie wiedziałam, jak mam zareagować na tak bezczelną odprawę. Za kogo ona się uważała?

Bez słowa ścisnęłam w dłoni książeczkę i wyszłam. Nie omieszkałam przy tym trzasnąć drzwiami. Usłyszałam brzdęk doniczki. Przeciąg chyba otworzył szerzej okno i paprotka spadła. A to pech...

Podaną mi broszurkę wyrzuciłam do kosza. Już taką miałam. Była z tego samego gatunku poradników co rozmaite instrukcje obsługi sprzętu elektronicznego. Normalny człowiek ich nie zrozumie nawet ze słownikiem poprawnej polszczyzny. Do tego typu instrukcji potrzebny był raczej wysoki, chudy facet z rzadkim zarostem i denkami od butelek zamiast okularów. Informatyk.

Opatuliłam się szczelniej płaszczem, kierując się do wyjścia z budynku. Na zewnątrz zerknęłam jeszcze raz na drzwi.

Ciemnogranatowy napis „Urząd Skarbowy” przykryty był do połowy czapą śniegu.

Nigdy wcześniej nie byłam w tym miejscu, ale po tej wizycie już go nie lubiłam. Tak jak podejrzewałam, wypełnienie PIT-u okazało się wyczynem ponad moje siły.

Śnieg sypnął mi prosto w oczy. Kolejna anomalia pogodowa w tym roku. Najpierw gorąca jesień, a teraz mroźna wiosna. Zimny wiatr od razu odnalazł wszystkie szpary w moim ubraniu. Zadrżałam.

Skierowałam się w stronę parkingu do mojego kochanego autka. Marzyłam o tym, żeby usiąść w jego ciepłym wnętrzu i podkręcić ogrzewanie. Miałam jeszcze do załatwienia kilka ważnych spraw na mieście.

Gdzie ja postawiłam samochód? Zatrzymałam się zbita z tropu. Wszystkie były przykryte białymi kołderkami i wyglądały identycznie.

A tak, już wiem. W szóstym rzędzie na miejscu parkingowym numer sześć.

Wsiadłam do mojej srebrnej, poobijanej corsy, którą dostałam od brata chyba półtora roku wcześniej. On kupił sobie dżipa. Też mogłabym mieć dżipa. Najlepiej takiego ze stalowymi ramami dookoła. Wtedy mogłabym spokojnie taranować inne pojazdy i nie miałabym rys na karoserii.

Miałam nadzieję, że dżip szybko mu się znudzi i mi go odda.

Jego drugą własną inwestycją było mieszkanie, które zajmował teraz ze swoją narzeczoną Natalią. Nie mogłam doczekać się ich ślubu. Chciałam, żeby Marek był szczęśliwy. Uśmiechnęłam się do odbicia w lusterku. Ja byłam szczęśliwa. Miałam wspaniałego chłopaka – Piotrusia.

Szarpnęłam za drążek skrzyni biegów i patrząc do tyłu, wcisnęłam pedał gazu. Obok samochodu przeszedł jakiś ubrany na czarno mężczyzna, z kapturem nasuniętym na twarz. Pochylił mocno głowę, żeby śnieg nie leciał mu prosto w oczy. Jeszcze raz przemknęło mi przez myśl, że bardzo cieszę się, że siedzę już w ciepłym aucie.

Silnik zawył, a corsa oczywiście zamiast do tyłu pojechała do przodu. Wdusiłam hamulec i zagryzłam wargę w oczekiwaniu na huk, gdy zderzak spotka się z metalowym słupkiem.

Szlag by to trafił!!! Znowu się pomyliłam! Nie ogarniałam skrzyni biegów... A gubiłam się już zupełnie na skrzyżowaniach, gdy trzeba jednocześnie zwolnić, zmienić bieg, wcisnąć kierunkowskaz, skręcać kierownicą i patrzeć, czy nikt nie jedzie prosto na mnie.

Po prostu za dużo czynności naraz.

Ku mojemu zaskoczeniu nie usłyszałam dźwięku gniecionego metalu. Wysiadłam z samochodu i pochyliłam się przed maską. Metalowy słupek był wygięty poziomo w taki sposób, że nie było możliwości, żeby dotknął mojego samochodu. Kąt zgięcia pozwoliłby mi spokojnie nad nim przejechać.

Podniosłam się zdziwiona. Przysięgłabym, że jeszcze przed chwilą słupek stał prosto tuż przed moim autem.

Przesunęłam dłonią po zderzaku. Żadnego wgniecenia czy rysy. Kopnęłam czubkiem buta wygięty słupek. Ani drgnął, za to ja poczułam boleśnie duży palec u stopy.

Dziwne...

Wzruszyłam ramionami.

Wsiadłam do samochodu, w końcu ruszyłam do tyłu i wyjechałam powoli na ulicę. Zimowe opony buksowały na zaśnieżonym asfalcie. Dzisiaj nie widziałam ani jednej piaskarki i żadnego spychacza. Zima jak zwykle zaskoczyła drogowców i służby miejskie.

Z nieba zaczął sypać jeszcze gęstszy śnieg. Szykowała się prawdziwa zadymka.

Zerknęłam na kontrolki na tablicy rozdzielczej. Wbudowany termometr wskazywał, że na dworze było tylko minus sześć stopni.

Spojrzałam znów przed siebie, by stwierdzić, że właśnie jakiś przechodzień wskoczył na czerwonym na pasy. Wdusiłam hamulec, a zablokowane koła wpadły w poślizg.

Nagle kierownica wyrwała mi się z rąk. Szybko skręciła w lewo, a następnie w prawo. Usiłowałam ją zatrzymać, ale nie miałam tyle siły.

Samochód wyminął przechodnia, który nie zwracając na mnie uwagi, pobiegł dalej. Poczułam, jak pedał hamulca odpycha moją stopę, a pedał gazu sam się wciska. Dzięki kolejnemu skrętowi kierownicy corsa o mały włos minęła barierki oddzielające ulicę od torów tramwajowych i wjechała na wolne miejsce parkingowe.

– Fak, fak, fak, fak – mamrotałam do siebie, ściskając kurczowo bezużyteczną już w tym momencie kierownicę.

Jakiś mężczyzna wyszedł zza drzewa, pod którym stanęłam, i ruszył przed siebie, nawet nie odwracając się w moją stronę. Dobrze, że przynajmniej jego nie potrąciłam. W ferworze walki z wyrywającą się kierownicą zupełnie go nie zauważyłam.

Kolorowo ubrani przechodnie szybko stracili mną zainteresowanie. Przegonił ich mroźny, północny wiatr.

Silnik samochodu szumiał cicho. Ciepły nawiew muskał moje policzki, gdy głęboko oddychałam, usiłując się uspokoić.

Odwróciłam się w stronę przejścia dla pieszych, z którego już dawno zniknął niedoszły samobójca.

Wzięłam głęboki oddech.

– Od dzisiaj jeżdżę tramwajami – mruknęłam do siebie.

*

Przygaszone światła nie rozświetlały mroku panującego we wnętrzu jednego z warszawskich klubów. Czekaliśmy cierpliwie, aż na scenę wejdzie nowy zespół założony przez kilku studentów.

Naprzeciwko mnie przy stoliku siedziała koleżanka z roku, Monika. Odgarnęła długie blond włosy i zalotnie zerknęła na Maćka, współlokatora mojego chłopaka. Piotr siedział obok, trzymając mnie pod stolikiem za rękę. Mocniej ścisnęłam jego palce. Uśmiechnął się ciepło.

Monika spojrzała na mnie i na Piotrka i wydęła usta.

– Ile wy ze sobą już jesteście? Ze cztery miesiące? – zapytała i nie czekając na naszą odpowiedź, skomentowała złośliwie: – Strasznie długo. Chyba już zdążyliście się sobą znudzić.

Nie cierpiałam jej. Wydawało mi się, że ta dziewczyna wszystko robi na pokaz. Poza tym była zdecydowanie zbyt ładna. Dobrze o tym wiedziała i z premedytacją wykorzystywała swoje wdzięki. Stanowiła potencjalne niebezpieczeństwo dla wszystkich zakochanych dziewczyn. I miała paskudny charakter.

Dzisiaj musiałam ją znosić, bo wprosiła się na nasze wspólne wyjście. Usłyszała, gdzie się wybieramy, i nie udało nam się jej pozbyć.

Na scenę zaczęli wchodzić członkowie zespołu.

– Wokalista ma świetny głos – powiedział podekscytowany Maciek, przyjaciel mojego Piotrka.

Po sali niósł się lekko schrypnięty głos. Dyskutowałabym na temat jego „świetności”.

– Skoczę po piwo – powiedział w którymś momencie Piotr. – Ktoś chce?

Maciek ochoczo pomachał.

– Ja poproszę z sokiem imbirowym – wtrąciła się Monika.

Piotrek ruszył w stronę oblepionego ludźmi baru. Długo poczeka, zanim go obsłużą.

W pewnej chwili Monika wzięła do ręki swoją torebkę i oznajmiła:

– Idę do łazienki.

Odetchnęliśmy z ulgą. Od ponad dziesięciu minut rozprawiałao tym, który tusz do rzęs jest lepszy, czym skutecznie zagłuszała muzykę.

Piotra wciąż nie było. Wychyliłam się ze swojego miejsca, usiłując dojrzeć go w tłumie bawiących się ludzi.

– Zaraz wrócę – powiedziałam do Maćka, który siedział wpatrzony w nowy zespół jak w obrazek. Pewnie nawet mnie nie usłyszał.

Skierowałam się w stronę baru. Minęłam drzwi do damskiej toalety. Ku mojemu zdziwieniu wyszedł z niej jakiś mężczyzna i szybko minął mnie z pochyloną głową, tak bym nie dostrzegła jego twarzy. Pewnie wstydził się, że pomylił łazienki.

W drzwiach pojawiła się Monika.

– Z damskiej wyszedł właśnie jakiś facet. Widziałaś? – zapytałam.

– Nie... – odparła z nieobecnym wyrazem twarzy i ruszyła w stronę stolika.

Wzruszyłam ramionami. Nie obchodziły mnie jej dziwactwa. Zwłaszcza że wreszcie zauważyłam Piotrka. Lawirował między tańczącymi ludźmi z trzema kuflami piwa. Tylko patrzeć, aż ktoś wytrąci mu je z rąk.

Kiedy koncert się skończył i zaczęli puszczać jakieś techno – zdecydowaliśmy, że wracamy do domu. Nie opłacało się tam siedzieć i pić drogie piwo. Poza tym atmosfera przy naszym stoliku zrobiła się markotna. Piotrek jakoś zamilkł, zapatrzony bezmyślnie na scenę, Maciek siorbał piwo. Nawet Monika siedziała cicho.

Zebraliśmy swoje rzeczy i ruszyliśmy w stronę pobliskiej stacji metra. Po drodze w naszą towarzyszkę jakby wstąpił nowy duch. Przysunęła się do Maćka i zaczęła się zachwycać nowym wagonem, którym jechaliśmy.

Mój ukochany miał lekko nieobecny wzrok. Ścisnęłam go za rękę.

– Coś się stało? – zapytałam, gdy byliśmy już niedaleko mojego bloku.

– Nie, po prostu trochę boli mnie głowa. – Uśmiechnął się. – Wrócę do domu i od razu położę się spać.

Nagle tuż przed moim nosem na ziemię spadło długie czarne pióro. Spojrzeliśmy szybko do góry, ale nad naszymi głowami nie leciał żaden ptak. Wzruszyłam ramionami.

– Długie – stwierdził lakonicznie Piotrek.

Odprowadził mnie pod same drzwi i poczekał, aż je otworzę. Zmarszczył brwi i masował swoje czoło. Głowa musiała boleć go coraz mocniej.

Przytuliłam się do niego.

– Może dam ci coś przeciwbólowego? – zaproponowałam.

– Nie, zaraz mi przejdzie. Po prostu pójdę spać.

– No dobrze. W takim razie dobranoc. – Pocałowałam go w usta.

– Dobranoc – odpowiedział.

Zamknęłam za nim drzwi i podbiegłam do okna, żeby zobaczyć, jak idzie ulicą. Dostrzegłam w mroku jego wysoką sylwetkę.

Szedł z pochyloną głową i rękami w kieszeniach.

Dopiero gdy znikł za zakrętem, dostrzegłam coś na parapecie. Otworzyłam okno.

Leżało na nim długie czarne pióro.

2

Kilka dni później siedziałam na wyjątkowo nudnych zajęciach. Na uczelnię jechałam tramwajem. W dniu, kiedy wpadłam w poślizg, obiecałam sobie, że samochodem zacznę ponownie jeździć dopiero wtedy, gdy śnieg stopnieje. Nie miałam zamiaru więcej ryzykować.

Udając, że słucham uważnie, co mówi wykładowca, studiowałam instrukcję wypełniania PIT-u.

Prowadząca seminarium przerzuciła prezentację na ostatni slajd. Zobaczyliśmy na nim ulubiony napis studentów: „Koniec. Dziękuję za uwagę”.

Spojrzałam na zegarek. Kolejny wykład zaczynał się za pół godziny. Nie chciało mi się iść. Nie powinnam zbyt wiele stracić. Piotruś wrócił ze swoich zajęć kilka godzin wcześniej. Postanowiłam pojechać do niego.

– Wiki, idziesz na wykład? – zapytała Zuza, moja najlepsza przyjaciółka.

– Nie, jadę do Piotrka – odparłam.

– Boże, jesteś w niego zapatrzona jak w jakieś bóstwo – skomentowała, przewracając oczami.

Nie zaprzeczyłam i nie obraziłam się. Taka była prawda, Zuza tylko stwierdziła fakt. Fakt, z którym już dawno się pogodziłam.

Pomimo śniegu i pluchy szłam z uśmiechem na ustach. Miałam dzisiaj na nosie bardzo różowe, cukierkowe okulary.

I nie chciałam ich zdejmować. Miłość jest dziwna. Ma w sobie coś z narkotycznego uzależnienia.

Zerknęłam na zegarek. O tej godzinie nie powinno być jeszcze współlokatora Piotrka. Będziemy sami. Doskonale!

Jak nigdy, komunikacja miejska stanęła na wysokości zadania i gdy tylko doszłam na przystanek, nadjechał mój autobus. Zadowolona rozsiadłam się na wolnym siedzeniu i oparłam stopy na grzejniku. W starym ikarusie szyby klekotały przy każdym zakręcie, a zawieszenie skrzypiało, gdy koła wpadały w koleiny.

Wysiadłam na przystanku przy ulicy Targowej, na wysokości bazaru Różyckiego. Kiedyś było to jedyne takie miejsce w Warszawie. Za komuny można było tu dostać niemal wszystko. A teraz? Kilkanaście szkaradnych bud z sukniami ślubnymi i butami. To zdecydowanie nie były najlepsze czasy dla bazaru Różyckiego.

Spojrzałam na zegarek. Była szesnasta sześć.

Schowałam się w bramie, szukając ochrony przed śniegiem. Mokre włosy przyklejały się do policzków. Obok mnie, w czarnym płaszczu, niedbale rozpiętym pod szyją, stał przystojny chłopak. Szeroki kaptur opadał płasko na jego plecy. Płatki śniegu osiadały mu na włosach i długich czarnych rzęsach.

Od jakiegoś czasu dość często spotykałam go na Pradze lub w centrum. Było to dość niezwykłe, jeśli wziąć pod uwagę liczbę ludzi mieszkających w tym mieście.

Przyglądałam mu się dyskretnie. Tym razem nie ułożył czarnych włosów w sztywnego irokeza. Opadały mu na niesamowite złote oczy.

Musiał nosić szkła kontaktowe. Nigdy nie widziałam nikogo o takiej barwie tęczówek. Nienaturalnej, ale... muszę powiedzieć, że bardzo ładnej.

Nie miał szalika, spod płaszcza wystawała tylko czarna koszula. Jedynie kaptur mógł chronić go przed śniegiem i wiat-rem, ale nonszalancko zdjął go z głowy.

Uśmiechnął się do mnie lekko. Odwzajemniłam uśmiech.

Kilka razy nawet rozmawialiśmy. Raz zapytał, która godzina, innym razem poprosił o pokazanie mu na planie miasta, jak ma dojechać na plac Zbawiciela. Ciekawe, czy mnie pamiętał.

Jeszcze raz na niego zerknęłam. Przyglądał mi się. Gdy zobaczył mój wzrok, szybko odwrócił głowę.

Poza mną czujnie obserwowało go jeszcze kilka kobiet. Były w różnym wieku. No cóż... Było na co popatrzeć.

Cofnęłam się jeszcze o krok w bramę, by śnieg na mnie nie padał. Przystojniak podszedł do mnie.

– Paskudna pogoda, prawda? – zagadnął.

– Tak. – Uśmiechnęłam się.

– Ale zaraz przestanie padać – zapewnił mnie.

Spojrzałam na niebo i czarne chmury. Nie zanosiło się, żeby jego słowa szybko się urzeczywistniły.

– Wątpię – stwierdziłam.

W tej chwili śnieg przestał padać. Spojrzałam zdziwiona na chłopaka. Na jego ustach błąkał się tajemniczy uśmiech. Nie patrzył w chmury. Wpatrywał się we mnie. Jego niespotykane złote oczy zabłysły, jak gdyby zapłonął w nich ogień. Przewiercały mnie na wylot.

Poczułam się nieswojo.

– A nie mówiłem? – zapytał.

– Ty masz chyba chody tam na górze – zaśmiałam się.

Uśmiech na jego ustach odrobinę przygasł.

– Raczej tam na dole... – mruknął.

– Słucham? – Nie usłyszałam, co powiedział, bo właśnie przejechała z hałasem obok nas pomarańczowa ciężarówka.

– Nic, nic. – Znowu się uśmiechnął i przysunął bliżej. – Jestem Beleth, a ty?

– Wiki – odpowiedziałam. – Beleth? Bardzo egzotyczne imię.

– Nie pochodzę stąd – wyznał.

Wyjrzałam na ulicę, ale nie było widać mojego autobusu. A wcześniej tak ładnie wszystkie podjeżdżały!

– A skąd? – zapytałam. – Nie masz obcego akcentu.

– Jestem w Polsce już pewien czas – odparł.

Przeczyła temu opalona oliwkowa skóra. Wyglądał, jakby przed chwilą wstał z leżaka nad brzegiem ciepłego morza i dla niepoznaki narzucił na siebie płaszcz. Wydawało mi się nawet, że delikatnie pachniał solą. Zapachem bryzy.

Co on robił na Pradze...?

– A ogólnie pochodzę... z Południa – odparł z wahaniem.

– Hiszpania? – zapytałam. Zawstydziłam się własną ciekawością. Po co go wypytywałam?

Jeszcze raz dokładnie mu się przyjrzałam. Coś w nim było. Coś znajomego. Nie potrafiłam tego nazwać. Usilnie szukałam jakiegoś skojarzenia, wspomnienia.

– Raczej jeszcze bardziej na południe... – Uśmiechnął się tajemniczo.

– Raczej?

Robił wrażenie, jakby sam nie był tego pewien.

Wydawało mi się, że skądś go znam.

Chłopak uśmiechnął się wesoło, zupełnie jakby usłyszał moje myśli. Zapadłabym się chyba pod ziemię, gdyby był świadom moich zachwytów nad tym, jaki jest przystojny.

Na jego twarzy zagościł jeszcze szerszy uśmiech.

W tej chwili na przystanek podjechał autobus. Wysypał się tłum ludzi.

– To mój – powiedziałam. – Miło było mi cię poznać. Podbiegłam w stronę autobusu.

– Poczekaj! – Złapał mnie przy drzwiach. – Proszę, to dla ciebie. Z mojego rodzinnego kraju.

W tej chwili drzwi się zamknęły i rozdzieliła nas brudna szyba. Beleth uśmiechnął się zawadiacko i pomachał mi na pożegnanie.

Usiadłam na wolnym miejscu i spojrzałam na swoją dłoń.

„Z mojego rodzinnego kraju”.

Na mojej dłoni leżało...

...małe zielone jabłuszko.

3

Wysiadłam z autobusu na przystanku pod domem Piotrka. Cały czas ściskałam w dłoni jabłko. Śmieszny był ten chłopak z przystanku. A jabłuszko wyglądało jak najzwyklejsza polska papierówka. Gdzie mogło urosnąć?

Zerknęłam na zegarek. Piotruś spodziewał się mnie dopiero za dwie godziny. Zrobię mu niespodziankę!

Zadowolona z siebie zaczęłam wbiegać po schodach. Obdrapana klatka przypominała setki podobnych na warszawskiej Pradze. Nie wyróżniała się niczym szczególnym. Takie same szare schody, nieczytelne graffiti, stłuczona szyba.

Nagle naprzeciwko pojawiła się Monika. Właśnie schodziła z góry. Na mój widok zatrzymała się raptownie. O mało nie zsunęła się ze schodka. W ostatniej chwili, balansując całym ciałem, utrzymała równowagę.

– Monika? – zdziwiłam się.

– Och, cześć, Wiki. – Uśmiechnęła się szeroko i szybko zaczęła trajkotać dziwnie wysokim tonem. – Co tam u ciebie? U mnie dobrze. Ja już uciekam. Przyszłam do Maćka. Do zobaczenia.

Wyminęła mnie i zbiegła po schodach.

Nie powiedziała nic o najnowszym tuszu do rzęs. Nie zachwycała się swoimi butami na wysokim obcasie. Nie krytykowała protekcjonalnym tonem mojej zmechaconej czapki. Zupełnie jak nie ona.

Dziwne...

Maciek i Monika? Zmarszczyłam brwi. W życiu... ona by się nim za szybko znudziła. Był zbyt porządny.

Postanowiłam nie zawracać sobie tym dłużej głowy. Nie mnie osądzać. Wyjęłam z torebki pęk kluczy. Jakiś czas temu się nimi z Piotrusiem wymieniliśmy.

Chciałabym z nim zamieszkać, ale wiedziałam, że Marek prędzej dostałby zawału ze złości, niż mi na to pozwolił.

Uśmiechnęłam się w duchu, obracając w dłoni długi klucz do mieszkania Piotrusia. Było mi dobrze ze świadomością, że nie jestem sama, że jest ktoś, kto na mnie czeka, tęskni. Kogo mogę prosić o pomoc, kto mnie rozumie bez słów.

Przekręciłam klucz w zamku i weszłam do środka.

– To ja, Wiki! – krzyknęłam, rzucając torbę na podłogę. Nikt mi nie odpowiedział. Usłyszałam tylko szum prysznica dobiegający z łazienki.

Mieszkanie chłopców wyglądało... no cóż... jakby mieszkali w nim sami chłopcy. Sterta brudnych butów walała się przy drzwiach wejściowych. Drzwi do kuchni zawalonej niezmytymi naczyniami nie domykały się z powodu spuchniętej, po ostatnim wylaniu się wody z pralki, podłogi, a w pokojach panował typowy studencki chaos.

– Maciek? – Zastukałam w drzwi, ale odpowiedziała mi cisza.

Dziwne...

Zostawiłam kurtkę na wieszaku i poszłam do kuchni. Umyłam małe jabłuszko od tajemniczego nieznajomego.

Szum wody w łazience ucichł. Usłyszałam głos Piotrusia. Podśpiewywał coś pod nosem.

Wyjęłam nóż z szuflady szafki kuchennej i przekroiłam jabłko na pół. Zanim zaczęłam je obierać, zawahałam się.

Spojrzałam na soczysty miąższ. Déjà vu. Zupełnie jakbym już kiedyś jadła takie jabłko. Bzdura, przecież jadłam w swoim życiu setki jabłek.

Sięgnęłam po nóż, ale znowu się powstrzymałam.

Ten Beleth. Kim on był?

W głowie tłukła mi się jakaś uporczywa myśl.

Wskazówka. Coś, co uparcie mi umykało.

Skupiłam się na tej myśli z całych sił, jednak nie zdołałam sobie niczego przypomnieć. W końcu się poddałam. Może tylko przypominał mi jakiegoś aktora czy modela i stąd to podświadome przeczucie, że go znam?

Pomyślałam o Piotrku, który wciąż nie wychodził z łazienki. Jego znałam kilka lat, pomimo że parą byliśmy dopiero od kilku miesięcy. Ależ ja za nim szalałam! Uganiałam się za biedakiem jak głupia, każdego wieczoru marząc o tym, jak to cudownie będzie nam razem, aż w końcu odważyłam się powiedzieć mu, co czuję.

Tylko że czasami wydawało mi się, że coś jest nie tak. Nachodziła mnie dziwna tęsknota za czymś nieosiągalnym. Nie potrafiłam jednak sprecyzować za czym. Dzisiejsze spotkanie z tajemniczym Belethem także wzbudziło we mnie to uczucie.

Byłam głupia. Związek z Piotrkiem dawał mi to, czego potrzebowałam. Miałam stabilizację, poczucie bezpieczeństwa, miłość osoby, którą też kochałam. Piotr był moim przyjacielem. Miałam wszystko, czego pragnie każda dziewczyna.

Tylko czasami dopadały mnie myśli, że za czymś tęsknię.

Prysznic ucichł. Z łazienki wyszedł Piotrek z przewiązanym w pasie ręcznikiem. Na mój widok stanął jak wryty.

– Cześć, kotku. – Podeszłam do niego i pocałowałam go w usta. – Wpadłam trochę wcześniej.

– Widzę właśnie. – Chłopak odzyskał głos. – Dawno przyszłaś...?

Znów miał dziwnie nieobecny wzrok.

– Przed chwilą.

Woda kapała na ziemię z czarnych, lekko kręconych włosów Piotrka. Migdałowe oczy okolone długimi czarnymi rzęsami wpatrywały się we mnie z mocą. Na brodzie widoczny był seksowny jednodniowy zarost.

Na szyi na cienkim łańcuszku miał zawieszony mały srebrny kluczyk, grawerowany w różyczki. W dniu, w którym pocałowaliśmy się po raz pierwszy, na imprezie u naszych znajomych, znalazłam ten kluczyk w swojej kieszeni. Do dzisiaj nie odkryliśmy z Piotrkiem, do jakiego zamka pasował. Nie wiedziałam, skąd wziął się w mojej kieszeni.

Tamten wieczór pamiętam jak przez mgłę. Przesadziłam wtedy z alkoholem i sheeshą. Kręciło mi się w głowie i miałam małą lukę we wspomnieniach.

Dotknęłam srebrnego kluczyka. Błyszczał na tle oliwkowej skóry mojego ukochanego. Piotrek nosił go na pamiątkę naszego pierwszego pocałunku. Uwielbiałam go za to.

– Prysznic w ciągu dnia? – zapytałam i puściłam do niego oko. – Co cię naszło?

– Aaa. – Wyjął mi z dłoni pół jabłka. – Tak jakoś.

Ruszył w stronę swojego pokoju. Poszłam za nim i usiadłam na łóżku. Opowiadałam mu o przygodzie sprzed kilku dni z urzędem skarbowym. Śmiał się z moich opowieści.

Bawiłam się chwilę nożem, odkrawając skórkę mojej połówki owocu. Piotrek włożył dżinsy. Stał teraz tyłem do mnie. Miałam świetny widok na jego szerokie plecy i poskręcane włosy na karku. Mięśnie drgały pod skórą, gdy zapinał spodnie.

Sięgnął po połówkę jabłka, którą odłożył na biurko.

– Przed chwilą spotkałam Monikę – powiedziałam.

Owoc wypadł Piotrkowi z ręki. Potoczył się pod krzesło i zatrzymał przy zabłoconych adidasach rzuconych niedbale.

– Powiedziała, że przyszła do Maćka – dodałam.

– Aaa... tak, tak – potwierdził Piotrek, siadając obok mnie. Wytarł jabłko o spodnie. Jak nic złapie jakiegoś pierwotniaka, nicienia, przywrę czy inne paskudztwo.

A ja to potem oczywiście złapię od niego...

– Ale Maćka nie ma – zauważyłam roztropnie.

– No nie ma – skwitował Piotrek, patrząc gdzieś w przestrzeń.

– To się niepotrzebnie fatygowała – stwierdziłam. – Maciek powinien być w domu, skoro się z nią umówił.

– Tak, tak... – potwierdził Piotrek i ugryzł jabłko.

Poszłam za jego przykładem.

Jabłko smakowało... najnormalniej w świecie.

Myślałam o tym, skąd mógł pochodzić tajemniczy Beleth.

Zamierzałam potem poszukać w internecie genezy tego dziwnego imienia. W ten sposób odkryję kraj jego pochodzenia.

Zadowolona z siebie i ze swojej pomysłowości ugryzłam kolejny kęs.

Piotrek, siedzący obok mnie, pochłonął owoc w jednej chwili. Był dziwnie spięty, odkąd przyszłam. Musiałam go o to zapytać.

Już otworzyłam usta, kiedy nagle przed oczami zaczęły mi przebiegać niezrozumiałe obrazy. Złapałam się za głowę, czując nagły tętniący ból. Piotrek zgiął się wpół. Działo się z nim to samo co ze mną.

Czułam, jakby ktoś otworzył mi czaszkę i zaczął w niej grzebać. Fala bólu rozlała się po całym ciele. Krzyknęłam.

Obrazy, obrazy, obrazy.

Zobaczyłam siebie w parku. Mordercę z nożem. Poczułam ból, gdy mnie dźgał. W następnej chwili tamtą scenę zastąpiły kolejne wizje.

Targ o moją duszę. Diabeł Azazel mówiący mi, że umarłam i trafię do Piekła.

Urząd w Niższej Arkadii, gdzie otrzymuję posadę diablicy na kolejne sześćdziesiąt sześć lat i moc piekielną po zjedzeniu jabłka.

Moi przyjaciele. Neurotyczna Śmierć, diablica Kleopatra, kot Behemot, diabeł Beleth...

Beleth, Beleth. Jego twarz, słowa, zachowanie... pożądanie.

Moje pierwsze targi o dusze śmiertelników.

Spalone Pole Mokotowskie.

Obsesja na punkcie śmierci.

Uporczywe powroty na Ziemię, by być z Piotrkiem. Ułuda życia.

Noc, gdy dowiedziałam się, że zostałam zabita z powodu politycznych rozgrywek w Piekle.

Bal u Szatana.

Więzienie.

Sąd. Wizja skazania za błędy i niemożność spotkania Piotrka, który dopiero co powiedział, że mnie kocha.

Rewolucja mająca zrzucić Lucyfera z tronu piekielnego. Pojedynki z wrogimi diabłami.

Piotrek w objęciach Moniki. Mój ból.

Wysadzony w powietrze Księżyc. Kawałki satelity lecące w stronę Ziemi. Wizja zagłady całej populacji.

Sąd.

Interwencja Nieba.

Cofnięcie czasu, w wyniku czego powróciłam do życia, ale zapomniałam wszystko, co się wydarzyło. Moja druga szansa, by tym razem nie doprowadzić planety do upadku.

Ból zniknął w chwili, gdy wszystko sobie przypomniałam. Wyprostowałam się i odgięłam palce. Zacisnęłam je kurczowo na nożu do owoców. Oddychałam ciężko, zupełnie jak po długim, męczącym biegu.

Piotrek spojrzał na mnie szeroko otwartymi oczami. Zrozumiałam, że on także wszystko sobie przypomniał. Nasze przeszłe – niedoszłe życie.

Beleth.

On chciał, żebym sobie przypomniała. Zrobił to specjalnie. Mimowolnie za nim zatęskniłam. Za jego pełnymi żaru oczami, niskim, aksamitnym głosem, słowami pełnymi niebezpiecznych, niemoralnych obietnic.

Nie. Co ja robię?! Poczułam złość. Pewnie znowu chciał mnie do czegoś wykorzystać. Po co inaczej zwróciłby mi pamięć?

Byłam narzędziem w rękach diabłów. Potrzebowali mnie tylko do politycznej wojny.

Miałam zamęt w głowie.

– Skąd wzięłaś to jabłko? – zapytał Piotrek. 

– Dostałam je od nieznajomego na ulicy – mruknęłam. – Teraz wiem, że to był Beleth...

Zawsze lubiłam bajki. Jak więc to się stało, że nie wyniosłam z nich żadnej nauki? W końcu gdyby Królewna Śnieżka nie zjadła jabłka od nieznajomej staruszki, to nie wpadłaby w śpiączkę. Bądź w zaczarowany sen – jak zwał, tak zwał.

A ja jak ostatnia sierota, nie dość, że wzięłam od nieznajomego jabłko, to jeszcze je zjadłam. No i jak moja prapra (jeszcze pra jakieś kilka tysięcy razy), prababka Ewa pierwsze, co zrobiłam, to poczęstowałam jabłkiem swojego faceta. Żałosne... W ogóle nie potrafię uczyć się na cudzych błędach.

– Beleth? – warknął Piotrek.

Odwróciłam się gwałtownie w jego stronę. Woda już nie kapała mu z włosów. Srebrny kluczyk zalśnił w słońcu. Mój klucz diabła, pozwalający na swobodne przemieszczanie się po Piekle i Ziemi. Insygnium sił piekielnych. Zapewniał natychmiastową możliwość przeniesienia się w dowolne miejsce.

Spojrzałam na ogryzek.

Jabłko mocy. A może jabłko z Drzewa Poznania Dobra i Zła? Nie... to raczej niemożliwe. Ostatnie drzewko w Piekle, należące do Szatana, nieopatrznie zamieniłam w krzew pomidorów.

Czego oczywiście do dzisiaj Lucyfer zapewne mi nie wybaczył...

– Wzięłaś jabłko od nieznajomego? – warknął na mnie Piotrek. – A potem je zjedliśmy? Przecież mogło być zatrute.

To chyba było zatrute. Jednak nie trucizną. Raczej wątpliwościami.

Dlaczego Piotrek brał prysznic w środku dnia?

– Monika nie przyszła do Maćka, prawda? – zapytałam, zaciskając ze złości pięści.

Już wcześniej mieli się ku sobie, jednak Piotruś wybrał mnie.

Zamiast odpowiedzieć, spojrzał na moją rękę. Nawet nie zauważyłam, że zacięłam się nożem. Strużka krwi popłynęła mi po skórze. Nagle krople zawróciły i wpłynęły z powrotem do rany, która zasklepiła się na naszych oczach. Zgięłam palce, podziwiając nienaruszoną skórę. Czułam w miejscu ukłucia delikatne mrowienie, pamiątkę po zadziałaniu sił.

Moje moce piekielne powróciły, a wraz z nimi spadły mi z nosa różowe okulary.

– Czemu brałeś prysznic? – zapytałam, odkładając nóż.

– Wiki, to nie jest tak – powiedział szybko Piotrek. – To nie tak miało być. Ja ci to wszystko wytłumaczę.

– Wytłumaczysz? – prychnęłam. – A co tu jest do tłumaczenia?

– Czekaj, uspokój się! – krzyknął.

To on pierwszy krzyknął. On pierwszy zaatakował. Moje hamulce puściły.

– Pieprz się! – wrzasnęłam. – Albo nie! Pieprz się z Moniką! Przynajmniej ona będzie szczęśliwa! Bo tobie najwyraźniej wszystko jedno!

– Wiki, posłuchaj mnie, do cholery!

– Albo nie! A żebyś nie mógł z nikim! A niech ci, gnoju, odpadnie!

Przysunął się do mnie i złapał mnie za nadgarstek.

– Puść – rozkazałam, ale mnie nie posłuchał. Przytrzymał mnie jeszcze mocniej, gdy usiłowałam się wyrwać. – Puść!

– Daj mi dojść do słowa – powiedział szybko.

Z całej siły pchnęłam w niego mocą. Odrzuciło go ode mnie.

Uderzył w ścianę i osunął się z jęknięciem na ziemię.

Podeszłam do drzwi.

– Czekaj! – krzyknął, wyciągając w moją stronę rękę.

Drzwi jak na zawołanie zatrzasnęły mi się przed nosem. Szarpnęłam za klamkę, ale ani drgnęły. Odwróciłam się zaskoczona.

Zamknął przede mną drzwi. Jak on śmiał?! A raczej jakim cudem on to zrobił?

Zerknęłam na leżący na ziemi ogryzek. Czy to znaczy, że po zjedzeniu jabłka Piotrek także nabrał nadprzyrodzonych mocy?

Przypomniałam sobie, że tak samo jak ja posiadał siłę Iskry Bożej. Moc po naszych wspólnych przodkach, Adamie i Ewie, których w bezpośredniej linii oboje byliśmy potomkami. To zapewne wzmocniło potęgę jabłka i umożliwiło uaktywnienie się w nas mocy za życia. Gdybyśmy nie posiadali Iskry, jabłko po prostu by nie zadziałało.

– O... – mruknął, podnosząc się na nogi, i zapytał zdziwiony:

– Ja też teraz tak umiem, skoro to zjadłem?

– Skocz z mostu, może okaże się, że umiesz też latać – warknęłam.

Latać, nawet pomimo Iskry Bożej i mocy piekielnych, nie potrafił. Akurat tego byłam pewna w stu procentach. Swego czasu dokładnie przestudiowałam dokumenty dotyczące Iskry Bożej i zdolności, jakimi jest obdarzona osoba ją posiadająca. Nie było tam słowa o lataniu.

Poczułam satysfakcję na myśl o tym, że zachęcony moimi słowami mógłby spróbować.

– Otwórz drzwi – rozkazałam.

– Nie, najpierw porozmawiajmy – powiedział.

– Sam tego chciałeś – odburknęłam.

Udawałam złą, ale w oczach stanęły mi łzy. Miałam ochotę usiąść, schować twarz w dłoniach i się rozpłakać. Nie mogłam jednak zrobić tego tutaj. Nie przy nim. Zdradził mnie. On mnie zdradził. Jak mógł?

I to z Moniką?! Z tą krową?!

Wyciągnęłam dłoń w stronę drzwi. Z głośnym hukiem razem z futryną trzasnęły o ścianę w korytarzu. Tynk i kawałki cegieł zaczęły sypać się z sufitu. Wieszak spadł z hukiem na ziemię. Złapałam płaszcz i torbę.

– Wiki! – Piotrek usiłował mnie zatrzymać, ale odepchnęłam go od siebie ze złością.

– Zostaw mnie!

Wybiegłam z mieszkania, wpadając po drodze na Maćka. Zaskoczony stanął w drzwiach, wpatrując się w zniszczenia, których narobiłam.

– Co tu się stało?! – krzyknął, widząc roztrzaskane drzwi i kawałek ściany, a także sypiący się pył i cegły. – Było trzęsienie ziemi?! Budynek się wali?! Musimy uciekać?!

– Pokłóciliśmy się z Wiktorią... – mruknął zrezygnowany Piotrek.

Stał u góry schodów, patrząc, jak biegnę w dół. Nawet nie próbował mnie dogonić.

Narzucając na siebie obsypany tynkiem płaszcz, wybiegłam z bloku. Gdzieś w zaspę upadł mi szalik, ale nie zwróciłam na to uwagi. Po prostu biegłam przed siebie. Byle być dalej od niego.

Śnieg kłuł w oczy, zimny wiatr wyciskał powietrze z płuc. Głośny oddech zagłuszał kroki kogoś podążającego moim śladem.

W końcu, wycieńczona, dotarłam do swojego bloku. Usiadłam na schodach prowadzących do klatki. Ukryłam twarz w dłoniach. Płakałam. Już tęskniłam za Piotrkiem. Za poczuciem bezpieczeństwa, które mi dawał, a które było tylko złudzeniem. Chciałam tam wrócić, przytulić się do niego. Było mi tak źle.

– Zgubiłaś szalik – niespodziewanie ktoś się odezwał.

Redaktor inicjujący: Agnieszka Trzeszkowska

Redakcja: Anna Adamiak

Korekta: Małgorzata Kuśnierz, Elżbieta Jaroszuk, Agnieszka Trzeszkowska

Projekt okładki: Katarzyna Ewa Legendź

Zdjęcia wykorzystane na okładce: © Iuliia Stepashova/Shutterstock

Skład i łamanie: Dariusz Ziach

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

02-672 Warszawa, ul. Domaniewska 48

tel. 22 826 08 82, 22 828 98 08

biuro@gwfoksal.pl

gwfoksal.pl

ISBN 978-83-280-8526-8

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek / Virtualo Sp. z o.o.