La memoria dei corpi

© 2019 Mondadori Libri S.p.A., Milano

By arrangement with Otago Literary Agency and Book/Lab Literary Agency

Copyright © 2020 for the Polish edition by Wydawnictwo Sonia Draga

Copyright © 2020 for the Polish translation by Katarzyna Dereszowska (under exclusive license to Wydawnictwo Sonia Draga)

Projekt graficzny okładki: Mariusz Banachowicz

Redakcja: Magdalena Stec

Korekta: Justyna Techmańska, Iwona Wyrwisz, Marta Chmarzyńska

ISBN: 978-83-8230-007-9

Wszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci jest zabronione i wiąże się z sankcjami karnymi.

Książka, którą nabyłeś, jest dziełem twórców i wydawcy. Prosimy, abyś przestrzegał praw, jakie im przysługują. Jej zawartość możesz udostępnić nieodpłatnie osobom bliskim lub osobiście znanym. Ale nie publikuj jej w internecie. Jeśli cytujesz jej fragmenty, nie zmieniaj ich treści i koniecznie zaznacz, czyje to dzieło. A kopiując ją, rób to jedynie na użytek osobisty.

Szanujmy cudzą własność i prawo!

Polska Izba Książki

Więcej o prawie autorskim na www.legalnakultura.pl

WYDAWNICTWO SONIA DRAGA Sp. z o.o.

ul. Fitelberga 1, 40-588 Katowice

tel. 32 782 64 77, fax 32 253 77 28

e-mail: info@soniadraga.pl

www.soniadraga.pl

www.facebook.com/wydawnictwoSoniaDraga

E - wydanie 2020

Bezpłatny fragment

Prolog

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Rozdział 25

Rozdział 26

Rozdział 27

Rozdział 28

Rozdział 29

Rozdział 30

Epilog

Przypisy

Sergiowi Altieriemu,

mistrzowi, przyjacielowi, bratu,

miałeś rację,

prawdziwa Apokalipsa

jest w nas.

Może zdawać się to absurdalne,
a jednak jest niepodważalnie prawdziwe,

że skoro cała realność jest nicością,
to nie ma innej realności

ani innej znaczącej substancji świata,
jak tylko iluzje.

Giacomo Leopardi, Zibaldone. Notatnik myśli,

przeł. S. Kasprzysiak

Prolog

Autobus miał przyjechać za dziesięć minut. Dziewczyna przyspieszyła, za nic w świecie nie chciała się spóźnić. Już na samą myśl o znajdującym się przy mało uczęszczanej drodze przystanku przeszywał ją nieprzyjemny dreszcz. Zimą, kiedy zapadał zmierzch, a mróz, panująca na nizinie wilgoć i pędzące w małej odległości od przystanku samochody dawały się mocno we znaki, nie było przyjemnie tam siedzieć.

Tego popołudnia oprócz niej na przystanku był jeszcze jeden pasażer. Czekający na ten sam autobus mężczyzna opierał się o rozkład jazdy. Stał tyłem i nie odwrócił się, nawet gdy dziewczyna znalazła się w jego pobliżu.

Usiadła pod zadaszeniem, wyciągnęła z torebki komórkę, miała nadzieję, że autobus zaraz przyjedzie. Obecność ubranego w ciemną kurtkę mężczyzny budziła jej niepokój. Stał tak, że nie była w stanie dojrzeć jego twarzy.

– Przepraszam, możesz mi pomóc?

Młoda kobieta jadąca czarnym SUV-em zatrzymała się nieopodal przystanku. Uśmiechała się, miała na sobie wełnianą czapkę i okulary przeciwsłoneczne.

Dziewczyna podeszła do samochodu. Wprawdzie nie znała dobrze okolicy, ale nie chciała być nieuprzejma.

– Jadę do Parmy. Czy to tędy?

– Tak, droga jest bardzo łatwa. Trzeba cały czas jechać prosto.

– Ty też jedziesz do miasta? Mogę cię podrzucić, w ten sposób będę mieć pewność, że się nie zgubię.

Dziewczyna zajrzała do SUV-a. W środku nie było nikogo innego. Na zewnątrz panował ziąb. Możliwość podróżowania w wygodnym, ciepłym samochodzie, jako alternatywa dla czekania na przystanku w towarzystwie przyprawiającego o niepokój nieznajomego, szybko ją przekonała.

Wsiadła do wyposażonego we wszelkie możliwe akcesoria pojazdu, wewnątrz unosił się delikatny różany zapach, w tle sączyła się muzyka poważna.

– Zawsze jeździsz autobusem? – zapytała młoda kobieta, odpalając samochód.

– Tak. Jeżdżę do pracy. Nie mam jeszcze prawa jazdy, ale prędzej czy później będę musiała się zmobilizować.

– Ile masz lat?

– Dwadzieścia jeden.

Już prawie ruszały, kiedy dziewczyna zorientowała się, że ktoś otworzył tylne drzwi.

– To ja też skorzystam z okazji – powiedział męski głos.

Był to mężczyzna z przystanku. Dziewczyna spojrzała na niego kątem oka, gdy siadał na fotelu za nią. Odwróciła się w stronę młodej kobiety. Z niejasnych powodów ta nie zareagowała w żaden sposób.

Kiedy dziewczyna poczuła, że coś zakrywa jej usta, zaczęła wszystko rozumieć.

W zaledwie kilka sekund straciła przytomność.

– Przyznam, że poszło wyjątkowo gładko – stwierdził mężczyzna, opierając głowę dziewczyny o fotel.

– Nikt nie przejeżdżał, kiedy do niej zagadałam, tutaj nie ma też kamer. Idealnie…

– Jedziemy do domu, szybko. Mamy mnóstwo roboty.

Po chwili na drodze pojawił się autobus, przyjechał punktualnie.

Oni jednak byli szybsi.

Rozdział 1

Jedna jedyna przeklęta karta. Ścisnął ją w dłoniach, nie był w stanie ukryć niezadowolenia. Podniósł szklaneczkę czerwonego wina i opróżnił ją do ostatniej kropli. Wziął kolejną kartę z leżącej na stole talii. Spojrzał. Ta też do niczego się nie nadawała.

Cholerny pośpiech. Nie dam rady skończyć.

Ottavio bacznie mu się przyglądał, przerzucając językiem wykałaczkę z jednej strony ust na drugą. Tinu i Tugnot byli natomiast skupieni na swoich kartach. Obsesyjnie rozkładali je w dłoniach, zmieniając ich kolejność.

Ottavio jest zbyt spokojny, na pewno mnie oszuka.

Miał już na końcu języka przekleństwo po tym, jak po raz kolejny wyciągnął damę kier, gdy jego uwagę, podobnie jak uwagę towarzyszy gry, przyciągnęła postać kobiety, która właśnie pojawiła się w barze. Młoda blondynka w czarnym atłasowym płaszczu weszła na zaledwie kilka chwil, zapytała o coś barmana i od razu wyszła, nic nie zamawiając.

– Jeszcze jedna kolejka bonardy, chłopaki? – zapytał gospodarz, podchodząc do czterech graczy.

– Czego chciała ta blondyna? – rzucił Tinu, puszczając oko.

– Pytała o drogę do miasta. Kiedy weszła, taka elegancka, pomyślałem, że to znajoma naszego mecenasa, ale się pomyliłem.

– No tak, szkoda…

W miasteczku, do którego w każdy piątkowy wieczór jeździł grać w karty, nikt nie nazywał go jego imieniem ani nazwiskiem – Giorgio Saveri. Dla wszystkich był „mecenasem”. Gdyby miał dzieci, one też byłyby „dziećmi mecenasa”. Był tego więcej niż pewien.

– Chłopcy, przykro mi to mówić, ale skończyłem!

Ottavio z szelmowskim uśmiechem rozłożył na stole karty. Miał strita. Giorgio nie był w stanie utrzymać nerwów na wodzy. Rzucił na orzechowy blat swoją ostatnią kartę, a następnie podał przeciwnikowi pięćdziesiąt euro i gwałtownie wstał.

– Nie mówisz mi prawdy – wycedził przez zaciśnięte zęby, uśmiechając się równocześnie. Następnie wyszedł z baru, otworzył drzwi swojego porsche 911 i odjechał z piskiem opon.

Nienawidził przegrywać.

Na żadnym polu. W karty też nie. Na dodatek z tymi prostakami…

Jak co piątek przyjechał do miasteczka, żeby się zrelaksować. Zamiast tego wracał do domu przepełniony wściekłością. Od czasu do czasu obiecywał sobie, że zrezygnuje z tego cotygodniowego spotkania z tak zwaną cywilizacją, po czym kapitulował w każdy piątkowy wieczór. Lubił przebywać w tym prowincjonalnym barze, pić kiepskie wino ze szklanki i słuchać tych samych, nieprowadzących do żadnych wniosków miejscowych plotek. Czuł, że w ten sposób może chociaż przez chwilę uczestniczyć w codzienności, do której nigdy przedtem nie miał dostępu. Odprężał się, siedząc przy stole z towarzyszami gry, słuchając ich niewyszukanych spostrzeżeń, wpatrując się w zmarszczki na ich twarzach i próbując odgadnąć, jakie mają obawy, zmartwienia, przyzwyczajenia. Tak odległe od jego świata, tak cholernie naiwne.

Jestem pewien, że Ottavio oszukuje. Muszę tylko zrozumieć jak…

W niezmąconej ciemności bezgwiezdnej i bezksiężycowej nocy zobaczył stojący na poboczu samochód. Zupełnie zwyczajny, jak wiele innych. Przez otwarte drzwi dostrzegł dwunastocentymetrowy obcas, a nad nim szczupłą kobiecą kostkę. Zwolnił zaskoczony tym jakże niespotykanym na mało uczęszczanej, prowadzącej przez wzgórza drodze widokiem. Zatrzymał samochód, wysiadł, ostrożnie pochylił się nad właścicielką zjawiskowych nóg. Z bliska od razu ją rozpoznał. Była to kobieta, która kilkanaście minut wcześniej weszła do baru. Miała blond włosy, miękkie loki okalały owalną twarz, a szeroko otwarte oczy sprawiały, że wyglądała jak mała dziewczynka przyłapana na grzebaniu w koszyku z cukierkami. Trzymała w ręku komórkę i nerwowo przesuwała po wyświetlaczu długimi palcami.

– Dobry wieczór, nie chcę się absolutnie narzucać. Proszę mi tylko powiedzieć, czy nie potrzebuje pani pomocy.

Kobieta otworzyła oczy jeszcze szerzej i ciężko westchnęła. Delikatny uśmiech lekko odkrył jej idealnie białe zęby.

– Mój samochód nagle się zatrzymał – odparła – i jakby tego było mało, nie mam zasięgu. Czy jest tu w pobliżu jakiś hotel?

– Jakieś dziesięć kilometrów stąd jest zajazd. Chce pani, żebym rzucił okiem na samochód?

– Byłabym wdzięczna.

Giorgio otworzył maskę, pogrzebał przez chwilę przy silniku, świecąc na niego latarką z komórki. Następnie odczepił podporę i zamknął maskę zdecydowanym ruchem.

– Wygląda na to, że wszystko jest w porządku, ale nie jestem ekspertem. Lepiej będzie wezwać rano mechanika.

– A co mam teraz zrobić? – Dziewczyna uniosła brwi.

– Mogę panią podwieźć do najbliższego hotelu, to znaczy do zajazdu, o którym wspominałem, około dziesięciu kilometrów stąd. Mam tylko nadzieję, że będzie jeszcze otwarty. Właścicielka to starsza pani i wcześnie chodzi spać. Za dziesięć minut będziemy na miejscu, chętnie panią podrzucę.

Nie odezwała się, nie wiedziała, co robić. Spojrzała ukradkiem na mężczyznę, jakby chciała lepiej zrozumieć, z kim ma do czynienia. Giorgio wyglądał na jakieś czterdzieści lat, miał lekko przyprószone siwizną włosy, regularne rysy twarzy. Mężczyzna jak wielu innych. Jedynie dwa szczegóły wyróżniały jego twarz, która bez nich byłaby zupełnie anonimowa. Zagłębienie na brodzie, na tyle wyraźne, że spokojnie mogłoby być blizną. I oczy. Czarne, głębokie, o wydłużonym kształcie.

Popatrzył na nią z niecierpliwością, jak gdyby chciał jak najszybciej odjechać.

– O tej godzinie z pewnością nie przyjedzie tutaj żadna taksówka. Wybór należy do pani.

– Dobrze, chętnie skorzystam z pańskiej pomocy. Mam tylko nadzieję, że nie sprawiam zbytniego kłopotu.

– Żaden kłopot, zajazd nie jest daleko.

Wsiedli do samochodu. Dziewczyna usiadła i wbiła wzrok w okno, podkreślając panujący między nią a mężczyzną dystans. Giorgio nie mógł się powstrzymać, by nie zerknąć na jej nogi. Mimo że obciągnęła spódnicę, ile tylko się dało, drobne kostki, smukłe łydki i jedwabista skóra były zbyt kuszące. Giorgio ponownie skierował wzrok na drogę, zmuszając się do opanowania niedwuznacznych spojrzeń. Kobieta popatrzyła na niego przymrużonymi oczami, po czym postanowiła przerwać ciszę.

– Zaczynałam się martwić. Nikt nie przejeżdżał tą drogą. Najgorsze z możliwych miejsc na awarię samochodu.

Giorgio rzucił jej szybkie spojrzenie. Wyglądała na zagubioną, niezdecydowaną. Uśmiechnął się do niej dla dodania otuchy.

– Na szczęście ja przejeżdżałem. Miejmy tylko nadzieję, że Rita, właścicielka zajazdu, jeszcze nie śpi. Jak już mówiłem, jest wiekowa i niestety dość głucha. Kiedy śpi, nie obudzą jej nawet wystrzały z armaty.

Dziewczyna odwróciła się do niego zmartwiona.

– To chyba nie jest jedyny hotel w okolicy!

– W promieniu czterdziestu kilometrów nie ma nic innego. Poza tym jest już północ, w Bobbio też będzie trudno znaleźć coś otwartego.

Dziewczyna podniosła błagalnie oczy.

Pięć minut później znaleźli się przed zajazdem Rity. Brama była zamknięta, światła zgaszone. Giorgio wysiadł z samochodu i zadzwonił domofonem. Żadnej odpowiedzi. Spróbował jeszcze raz, bezskutecznie.

W międzyczasie kobieta wysiadła z samochodu.

– I dokąd ja teraz pójdę? – zapytała zaniepokojona.

– Możemy pojechać do Bobbio, ale wątpię, abyśmy tam coś znaleźli.

– Wieczorem byłam u znajomych, mogłabym wrócić do nich. Niestety mieszkają pół godziny od Bobbio, szkoda gadać, ile zakrętów trzeba pokonać. Może spróbuję do nich zadzwonić…

– Jak pani uważa. Ja w każdym razie mieszkam niedaleko, mam bardzo duży dom i mogę panią bez problemu przenocować. Jutro mógłbym wezwać zaufanego mechanika, aby spojrzał na samochód. Jak pani chce.

Dziewczyna nie odpowiedziała od razu. Odgarnęła ręką kosmyk włosów, który zakrywał znaczną część jej twarzy.

– Dobrze – odparła w końcu, wzdychając.

Skrzydła wielkiej bramy z kutego żelaza otworzyły się w stronę wewnętrznej, wyłożonej szarym kamieniem drogi.

Zza gęsto zarośniętego parku wyłoniła się biała dziewiętnastowieczna willa o fasadzie w neoklasycystycznym stylu. Wsparty na czterech kolumnach prothyron zadaszał drzwi wejściowe, do których prowadziły dwa rzędy identycznych, idealnie symetrycznych schodów. Willa łączyła w sobie przepych i pewnego rodzaju elegancką lekkość.

Kiedy wysiedli z samochodu, dziewczyna ze zdziwieniem spojrzała na budynek.

– Mieszkasz tutaj? – przeszła bezwiednie na ty.

– Tak… spędziłem w tej willi całe dzieciństwo i lata szkolne, potem przeprowadziłem się na studia do Mediolanu, ożeniłem się i tam zostałem. Kiedy moja żona odeszła, wróciłem do domu rodzinnego. Typowa historia wielu rozwodników.

– Przykro mi.

Bez słowa weszli schodami po lewej. Za dwuskrzydłowymi orzechowymi drzwiami znajdował się salon z pokrytym freskami sufitem. Ogromny kominek z białego marmuru z Carrary zajmował centralną część przestronnego pomieszczenia. Stare obrazy, głównie z szesnastego wieku, tworzyły ciężką, niemal klaustrofobiczną atmosferę.

Dziewczyna przemierzała salon niepewnie, porażona i onieśmielona natłokiem zabytkowych mebli i sztuki figuratywnej. Zatrzymała się przed jednym z najbardziej wymownych i krwawych obrazów. Przedstawiał scenę męczeństwa Świętego Sebastiana.

– Pozwolisz, że coś powiem?

Giorgio przytaknął, nie przestając obserwować z przymrużonymi oczami nieustającego zadziwienia malującego się na twarzy kobiety. Tego samego, które odkąd pamiętał, towarzyszyło wszystkim po raz pierwszy przekraczającym próg tego salonu-muzeum.

– Zadziwiające nagromadzenie obrazów o tożsamej tematyce: męczennicy, cierpienie, krew… Broń Boże, nie podaję w wątpliwość jakości dzieł, ale wszystkie razem w jednym miejscu wydają mi się przygnębiające. Porozdzielałabym je, czy ja wiem, kilkoma martwymi naturami, pejzażami, Matkami Boskimi z Dzieciątkiem…

– To mój ojciec dokonał wyboru. Ja tylko zachowałem charakter, jaki on nadał temu miejscu.

– Ożywiłabym je trochę.

– Halo, dopiero co tu weszłaś, a już mi mówisz, żebym zmienił umeblowanie – odpowiedział ze śmiechem Giorgio.

– Nigdy bym nie śmiała – odparła, prawie zawstydzona.

– Żartowałem. Tak naprawdę te obrazy mi się podobają. Wiesz, kto jest autorem Świętego Sebastiana? Uznaje się, że namalował go sam Procaccini. Nieźle, co?

– Może i jest to Procaccini, ale jak dla mnie bardzo niepokojący.

– Tego właśnie szukał mój ojciec. Powtarzał zawsze, że cierpienia nie należy ukrywać, lecz pokazywać, ponieważ stanowi część przeznaczenia człowieka. Tak, dokładnie tak mówił: część przeznaczenia.

– Musiał być niezwykłym człowiekiem…

– Nawet nie wiesz, jak bardzo.

Dziewczyna oderwała wzrok od obrazów i zamilkła. Gorzka nuta w głosie mężczyzny wprawiła ją w zakłopotanie, jak gdyby obawiała się, że niechcący poruszyła niewygodny temat.

– Wybacz moją bezpośredniość. Jestem taka od dziecka.

– Spokojnie, nie bądź dla siebie zbyt surowa. Nikt nie mówi, że to musi być wada.

Giorgio spojrzał na nią swoimi głębokimi, przenikliwymi oczami. Kiedy tylko się zorientowała, że na nią patrzy, opuściła wzrok. Jak gdyby nie dała rady wytrzymać jego spojrzenia. Uśmiechnęła się, by dodać sobie odwagi.

– À propos, jeszcze się nie przedstawiłam. Nazywam się Giulia Bruschi.

– Miło mi, Giorgio Saveri.

Uścisnęli sobie dłonie. Giulia ściągnęła czarny atłasowy płaszcz i jedwabny szal w tureckie wzory, po czym usiadła na kanapie z bordowego brokatu.

– Jesteś bardzo elegancko ubrana. Byłaś na jakiejś imprezie? – zapytał Giorgio.

– Na kolacji u znajomych, o których ci wspominałam. Mają dom pod Bobbio, żeby tam dojechać, trzeba pokonać mnóstwo zakrętów. Proponowali mi, żebym została na noc, szkoda, że się nie zdecydowałam.

– Ale wtedy byśmy się nie poznali.

Giulia znów się uśmiechnęła, mrużąc lekko oczy. Giorgio próbował wyobrazić ją sobie jako małą dziewczynkę z tym jej spojrzeniem skierowanym w dal, już wtedy pełnym oczekiwań i niepokoju.

Starał się nie przyglądać jej założonym jedna na drugą nogom. Zwrócił na nie uwagę już wcześniej. Jej kostki były tak szczupłe, że wydawało się, że mogą się w każdej chwili złamać. Idąc po schodach w butach na obcasie, Giulia miała rozkołysany, hipnotyczny krok.

Spojrzał na jej nadgarstki. Nie zdobiły ich żadne bransoletki i podobnie jak kostki były bardzo drobne.

Idealne.

Przełknął ślinę. Przesunął ręką po skroni. Odwrócił się tyłem.

– Przypuszczam, że jesteś zmęczona. Pomyślałem, że możesz przenocować w jednym z pokoi gościnnych. Chodź, zaprowadzę cię.

Dziewczyna przytaknęła. Wzięła torebkę i płaszcz i podążyła za nim po schodach.

Minęli długi korytarz. Pokój przeznaczony dla Giulii znajdował się na samym końcu. Przestronne pomieszczenie, tym razem ozdobione niewielkimi obrazami.

– Nie mów mi, że to autentyki… Flamandowie, prawda?

– Szkoła Hieronima Boscha, bardzo podobne do Ogrodu rozkoszy ziemskich znajdującego się w Prado.

– Ile szczegółów… – powiedziała Giulia, zbliżając się do obrazów. – Te wszystkie nagie ciała, przerażające sceny. Kim jest ta dziwna postać z głową ptaka? Pożera człowieka?

– To książę piekieł. Każda z tych postaci ma swoje dokładne znaczenie. Cała twórczość Boscha miała silne konotacje symboliczne. Był wizjonerem.

Skinęła głową. Chciała coś powiedzieć, ale ugryzła się w język.

– O której chcesz, bym cię obudził jutro rano?

– Jak ci wygodnie. Przypuszczam, że musisz jechać do pracy.

– Jestem na emeryturze, mogę dysponować czasem, jak mi się podoba.

– Na emeryturze? Jesteś na to za młody!

– Tak zdecydowałem.

Giorgio odwrócił się w stronę drzwi. Zapadła niezręczna cisza. Giulia przetarła oczy, położyła torebkę na szafce nocnej i usiadła na łóżku. Pozostała w tej pozycji przez kilka minut, bez ruchu, bez słowa. Ale on nic więcej nie dodał.

– Dobranoc – powiedział jedynie, zanim przestąpił próg.

Wyszedł pospiesznie z pokoju. Miał nieco przygarbioną sylwetkę i lekki krok. Chciał jak najprędzej uciec, od niej i od rodzącej się między nimi bliskości, ale nie dał rady się powstrzymać przed pokusą, by obrócić się ostatni raz w jej stronę.

– Dobranoc – odparła Giulia cichym głosem, prawie jakby mówiła do samej siebie. Podniosła się z łóżka i podeszła do drzwi, przymknęła je, zostawiając niewielki prześwit, przez który rzuciła w stronę Giorgia długie, przyjazne spojrzenie.

Był skłonny wrócić, jednak się powstrzymał. Zamiast tego zaczął szybko schodzić po schodach prowadzących do salonu.

Był już prawie na parterze, kiedy po cichu zawrócił, nie wiedząc, co dalej robić. Podszedł w ciszy do uchylonych drzwi i stanął w ich cieniu, tak by nie było go widać.

Giulia ściągnęła aksamitną sukienkę i buty. Miała teraz na sobie tylko czarną koronkową bieliznę. Jej ciało wyglądało jak rzeźba, było idealne. Stała przed lustrem z epoki Ludwika XV, znajdującym się naprzeciw łóżka. Światło lampki nocnej rzucało dziwny cień na jej twarz. Patrzył, jak nerwowo pociera oczy i policzki. Jeszcze raz wyobraził ją sobie jako małą dziewczynkę, onieśmieloną ciemnością i samotnością.

Nieświadoma tego, że mężczyzna ją obserwuje, Giulia podeszła do torebki leżącej na szafce nocnej koło łóżka, wyciągnęła z przedniej kieszonki szklaną buteleczkę, otworzyła ją i wydobyła ze środka pastylkę, którą połknęła bez popijania. Następnie ściągnęła z łóżka adamaszkową narzutę i wślizgnęła się pod kołdrę, przykrywając się nią cała, aż do czoła.

Giorgio przyglądał się jej w ciszy, ukryty w cieniu ciężkich orzechowych drzwi, dopóki nie zasnęła. Czuł się zakładnikiem jej snu.

Rozdział 2

Nie zmrużył oka ani na sekundę, rozpamiętując każdy szczegół poprzedniego wieczoru. Przywoływał w pamięci Giulię wchodzącą po schodach powolnym, rozkołysanym, leniwym krokiem. Jej szczupłe kostki. Delikatną twarz porcelanowej lalki. Powabne, idealne ciało. Mimo to spośród wszystkich elementów, które obsesyjnie towarzyszyły jego myślom, jeden wciąż powracał. Gest, na który zwrócił uwagę, kryjąc się za niedomkniętymi drzwiami. Dziewczyna, stojąc przed lustrem, niemal kompulsywnie pocierała twarz rękoma. Trwało to zaledwie moment, niemniej ów charakterystyczny szczegół – ta jedna fałszywa nuta, która zakłócała perfekcyjny obraz wysublimowania i elegancji – nie dawał Giorgiowi spokoju.

Spojrzał na zegarek leżący na szafce nocnej, było wpół do ósmej. Pomyślał, że poczeka, aż pojawi się jego gosposia Agnese, a potem pojedzie od razu do mechanika, by zająć się zepsutym samochodem.

Kiedy był już gotowy do wyjścia, wszedł po cichu po schodach prowadzących na górę. Przez niedomknięte drzwi zauważył, że Giulia jeszcze głęboko śpi. Nie chciał jej budzić, nie było takiej potrzeby. Wracając na dół, usłyszał kojący dźwięk sztućców. Agnese przyjechała przed czasem. Poszedł do kuchni, by zawiadomić gosposię o swoim wyjściu i obecności gościa w domu.

Kobieta właśnie wsypywała mąkę do dużej miski z białej porcelany. Gdy tylko ujrzała Giorgia w drzwiach, zdumiona podniosła głowę.

– Dzień dobry, Giorgio. Wychodzisz? – Uśmiechnęła się nieśmiało, dodając wprawnymi ruchami, bez ważenia, kolejne składniki do mąki.

Spojrzał na gosposię ze wzruszeniem. Jej codzienna obecność w tej wielkiej, ciemnej kuchni sprawiała, że czuł się dobrze. Lubił obserwować, jak gotuje, porządkuje pokoje, z oddaniem zajmuje się ogromną willą. Dawało mu to poczucie bezpieczeństwa. Poczucie, którego nigdy nie zaznał od matki.

Agnese niedawno skończyła sześćdziesiąt lat, ale wyglądała na więcej. Miała włosy w kolorze jasnego popielu, zawsze spięte w ciasny kucyk, niebieskie oczy i twarz pooraną głębokimi zmarszczkami.

– Tak, muszę jechać do miasteczka – odpowiedział. – Wczoraj wieczorem natknąłem się na dziewczynę, której zepsuł się samochód. Było bardzo późno, pensjonat Rity był już zamknięty, więc zaprosiłem ją, by przenocowała tutaj. Śpi w pokoju Flamandów. Jeśli obudzi się przed moim powrotem, mogłabyś jej powiedzieć, że pojechałem do mechanika, żeby zająć się jej samochodem?

Błyszczące oczy Agnese na moment zaszły mgłą. Skinęła pospiesznie głową i z powrotem zabrała się do powolnego mieszania składników, które wsypała do miski. Chwilę milczała, po czym zaproponowała:

– Może przygotuję ci śniadanie. Chcesz kawy? Już robię.

– Nie, dziękuję, potem się napiję. Mam nadzieję, że szybko wrócę.

Pospiesznym krokiem przemierzył schody prowadzące na dziedziniec, odpalił samochód i wyjechał przez wielką żelazną bramę. Zapowiadał się ładny dzień, mimo wczesnego poranka było już ciepło, a dostojnie rozkwitłe róże na rabatkach przed wjazdem mieniły się pięknymi kolorami.

Po kilku kilometrach dostrzegł samochód Giulii. Stał tam, gdzie zostawili go wieczorem. Spojrzał na tablice rejestracyjne. Dopiero co zarejestrowany, a już są z nim problemy, pomyślał zdziwiony.

Kiedy dojechał do miasteczka, warsztat był już otwarty. Egidio, rumiany właściciel, wyszedł mu naprzeciw z szerokim uśmiechem. Mecenas Saveri był jego najlepszym klientem. Postanowili zabrać skrzynkę z narzędziami i od razu jechać sprawdzić, co się stało. Gdyby awaria była poważna, zamierzali wrócić do warsztatu po lawetę.

Po otwarciu maski i kilkuminutowej kontroli okazało się, że samochód nie wymagał żadnej naprawy.

– Mecenasie, proszę spojrzeć! – Mechanik nie wierzył własnym oczom. – Dobrze, że przyszło mi do głowy, żeby zerknąć na przewody świec. Wszystkie odpięte, nie rozumiem, jak to się mogło stać…

Po podpięciu przewodów spróbowali uruchomić samochód. Odpalił za pierwszym razem. Egidio zaproponował, że pojedzie samochodem Giulii aż do willi, a potem zadzwoni po swojego pracownika, by go odebrał.

Wchodząc do domu, Giorgio pomyślał, że byłoby lepiej poczekać z naprawą. Mógłby odwieźć Giulię do Mediolanu, a po usunięciu awarii miałby pretekst do ponownego spotkania. Kiedy znalazł się w salonie, usłyszał głosy siedzących w kuchni Agnese i Giulii. Prowadziły ożywioną konwersację, śmiejąc się przy tym swobodnie. Giorgio zatrzymał się w pół kroku, nie wierzył własnym uszom. Agnese była zazwyczaj bardzo powściągliwa, nie ufała obcym. Najwyraźniej Giulia zrobiła na niej dobre wrażenie.

Wszedł do kuchni. Kobiety siedziały po tej samej stronie stołu, bardzo blisko siebie. Giulia piła herbatę i przegryzała herbatniki. Ujrzawszy Giorgia, Agnese gwałtownie wstała i poszła sprawdzić ciasto, które kilka chwil wcześniej włożyła do piekarnika.

– Dzień dobry, Giorgio. Masz jakieś wieści w sprawie mojego samochodu? – zapytała szeroko uśmiechnięta Giulia.

– Dobre wieści. Z twoim samochodem, jak zresztą podejrzewałem, nie stało się nic poważnego. Wystarczyło podłączyć przewody do świec, nic takiego. Nie rozumiem jednak, w jaki sposób mogły odczepić się wszystkie naraz.

– Nie umiem odpowiedzieć… Nie zaglądałam do silnika, nawet bym nie wiedziała, od czego zacząć.

– Tak naprawdę dla mnie to nie są dobre wieści. Wolałbym, by twój samochód miał jakąś poważną awarię. Byłby to świetny pretekst, byś jeszcze trochę tu została. – Na twarzy Giorgia pojawił się szeroki uśmiech, taki sam jak u Giulii.

– I tak bym musiała jechać do pracy. W każdym razie obiecuję, że kiedy znów będę w tych stronach, przyjadę cię odwiedzić. Jestem twoją dłużniczką.

– Gdzie mieszkasz? Czym się zajmujesz?

Oczy Giorgia były czarne i głębokie. Giulię przeszył dreszcz, ugryzła się w wargę.

– Mieszkam w Mediolanie i pracuję u jubilera – odparła, patrząc w nieokreślony punkt przed sobą.

– Cóż, Mediolan nie jest daleko stąd. Oprócz przyjaciół w Bobbio mogłabyś odwiedzać również mnie.

– A ty mógłbyś zawitać w moje strony.

– Rzadko stąd wyjeżdżam, ale dla ciebie zrobię wyjątek.

Wymienili się numerami telefonów i ruszyli w stronę samochodu Giulii.

– Jeszcze raz dziękuję za twoją gościnność. Ile jestem ci winna za mechanika? – zapytała.

– Nic. To była praca na kilka minut, a poza tym jesteś moim gościem, więc i tak ja pokryłbym koszty.

– Prawdziwy dżentelmen z ciebie, wiesz? Rzadki okaz w dzisiejszych czasach.

Giorgio uśmiechnął się zmieszany. Wyciągnął rękę, po czym, jakby pożałował tego gestu, szybko ją cofnął.

– Jeszcze raz dziękuję. Kto wie, może znów się spotkamy – zakończyła Giulia.

Giorgio przytaknął, otworzył jej drzwi samochodu, a następnie delikatnie je zamknął. Giulia uruchomiła silnik, by ruszyć ku wielkiej bramie wjazdowej. Gdy się z nim żegnała, zauważył, że rzuciła okiem w stronę osoby stojącej w oknie na drugim piętrze. Agnese, z rękoma opartymi o szybę, spoglądała w dal.

Giulia posłała jej całusa, na co starsza kobieta lekko się uśmiechnęła. Giorgio podniósł wzrok do okna. Agnese już nie było.

Samochód wyjechał przez bramę i zniknął za gęstą kurtyną lasu. Oparty o poręcz schodów Giorgio patrzył, jak odjeżdża, czując niewytłumaczalne, narastające poczucie pustki.

Rozdział 3

Po raz enty sięgnął po Berenice Edgara Allana Poego, jedną z najbardziej tajemniczych nowel swojego ulubionego autora. Wyjrzał przez okno, poszybował wzrokiem za falujące na wietrze drzewa, za wzgórza, wyobraziwszy sobie Berenice, zwinną, powabną i energiczną bohaterkę przemierzającą lasy Arnheim. Kiedy powrócił do lektury, jego spojrzenie przykuł kawałek materiału na brokatowej sofie. Wstał, by lepiej mu się przyjrzeć. Szal Giulii leżał zwinięty w rogu między lewym podłokietnikiem a oparciem. Nie rozumiał, jak mogła go nie zabrać z tak widocznego miejsca. Wziął szal do rąk. Był wykonany z matowego, gęsto tkanego jedwabiu i ozdobiony drobnymi kaszmirowymi haftami. Uniósł go do twarzy. Już z daleka czuć było zapach perfum Giulii, lecz gdy zbliżył materiał bezpośrednio do nosa, przez moment miał wrażenie, jak gdyby dziewczyna stała naprzeciw niego. Przypomniał sobie jej jasne, miękkie loki, szeroko otwarte oczy, delikatne dłonie. Przymknął powieki, zachłystując się intensywnym zapachem i oddając pięknym wspomnieniom.

Obiecał sobie, że nie zadzwoni do niej od razu. Postanowił odczekać kilka dni, by nie wydać się nachalnym, ale pachnący szal sprawił, że zapragnął zobaczyć ją natychmiast.

Przewiesił go przez oparcie sofy i sięgnął po komórkę. Wyszukał gorączkowo numer Giulii w kontaktach, wybrał i od razu przerwał połączenie.

Lepiej nie…

Mimo tego postanowienia palec sam ponownie powędrował w stronę jej imienia, jej numeru. Tym razem Giorgio nie zakończył połączenia, lecz pozostał na linii, czekając, aż Giulia odbierze.

– Gdybyś do mnie nie zadzwonił najdalej dziś wieczór, ja bym to zrobiła – powiedziała jeszcze głębszym głosem niż ten, który zapamiętał.

Był jej wdzięczny za tę spontaniczną szczerość, za obnażenie kruchości i chęci kontaktu, mimo że to on do niej dzwonił.

– Tak naprawdę to chciałem zadzwonić już wczoraj, ale bałem się, że uznasz mnie za natręta. Kiedy przed chwilą zauważyłem, że zostawiłaś szal na sofie, pomyślałem, że to świetny pretekst, by cię usłyszeć.

– Bardzo dobrze zrobiłeś. Przy mnie masz być sobą, masz być naturalny. Nie lubię gierek, podchodów, strategii.

– Rzeczywiście uległem pokusie. Jestem cały twój – odparł Giorgio, śmiejąc się.

– Taki mi się podobasz.

– Kiedy cię znów zobaczę? – Pytanie niemal samo wyszło z jego ust.

– Jutro?

– Doskonale. Przyjedziesz do mnie? Zabiorę cię na wzgórze pełne dzikich narcyzów – zaproponował.

– Mam wolne pół dnia. Mogłabym przyjechać wczesnym popołudniem. Niech będą narcyzy.

Kiedy skończyli rozmawiać, Giorgio wyobraził ją sobie pośród falujących żółtych kwiatów, z jej delikatnymi kostkami tonącymi w zapadającej się ziemi, zwinną, powabną i energiczną niczym Berenice.

Rozdział 4

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 5

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 6

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 7

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 8

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 9

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 10

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 11

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 12

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 13

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 14

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 15

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 16

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 17

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 18

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 19

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 20

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 21

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 22

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 23

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 24

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 25

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 26

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 27

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 28

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 29

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 30

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Epilog

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.