Jakub Spyra

Syndrom Skorpiona

Wersja Demonstracyjna

Wydawnictwo Psychoskok
Konin 2020

Jakub Spyra
„Syndrom Skorpiona”

Copyright © by Jakub Spyra, 2020

Copyright © by Wydawnictwo Psychoskok Sp. z o.o. 2020

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część niniejszej publikacji nie

może być reprodukowana, powielana i udostępniana w

jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody wydawcy.

Redaktor prowadząca: Renata Grześkowiak

Projekt okładki: Adam Brychcy

Korekta: "Dobry Duszek" i Bogusław Jusiak

Skład epub, mobi i pdf: Kamil Skitek

ISBN: 978-83-8119-736-6

Wydawnictwo Psychoskok Sp. z o.o.

ul. Spółdzielców 3, pok. 325, 62-510 Konin

tel. (63) 242 02 02, kom. 695-943-706

http://www.psychoskok.pl/
http://wydawnictwo.psychoskok.pl/
e-mail:wydawnictwo@psychoskok.pl

I. USTAWA

Gdzieś w betonowych trzewiach wielkiego miasta

Wprowadziła wózek do windy. Wcisnęła sensor wiodący na 19. piętro budynku i stojąc naprzeciw lustra, mimowolnie odwróciła wzrok. Spojrzenie skierowała na aluminiowe drzwi. Już od dawna jej własne odbicie pogłębiało siłę frustracji i wstrętu, którego żaden psycholog z doktoratem ugasić nie zdołał. Blisko dwuletni staż wizyt na kozetkach wręcz rozniecił tę siłę rażenia. Drażniący chłód zawodowego dystansu psychoterapeutów, ich stereotypowy żargon, teoria o rujnującym wpływie macierzyństwa, a także o priorytecie uzdrawiającego, kobiecego egoizmu były dla niej zderzeniem ducha feministycznej awangardy z epilepsją dziecka, nadwagą, irracjonalnym poczuciem winy i erupcją autopogardy.

Po dziesiątkach przebytych sesji Natalia wiedziała, że depresja w kulturze judeochrześcijańskiej przebiega z obniżonym nastrojem i dominującym poczuciem winy, a w krajach islamu manifestuje się histerią i bólem mięśni ksobnych. Tylko co z tego?

Nerwica reaktywna, dysmorfofobia, osobowość masochistyczno-depresyjna, choroba afektywna dwubiegunowa. Każdy terapeuta miał swoją teorię dotyczącą jej życia, która zwykle brzmiała jak tytuł rozdziału z podręcznika psychiatrii klinicznej.

W jej okaleczonej pamięci najmocniej rezonował tylko jeden pogląd, wyrażony niegdyś przez duchownego psychiatrę, starego dominikanina, którego terapeutyczny język w niczym nie przypominał Ewangelii. Rozumiała jego nieco osobliwe refleksje i były one dla niej wyjątkowo bliskie.

Zakonnik powiedział, że jedno spojrzenie w lustro jest sumą wszystkich lustrzanych spojrzeń z przebiegu całego życia.

– Jeśli Napoleon Bonaparte w wieku 30 lat osiągnąłby nagle w cudowny sposób wzrost 190 centymetrów, to i tak widziałby w sobie karłowatego chłopca, poniżanego przez wyższych, silniejszych kolegów ze szkoły kadetów. Jeśli modelka, bóstwo światowych wybiegów, anorektyczny wzór doskonałości i klon współczesnego piękna, spojrzy na samą siebie, to ujrzy w lustrze zahamowaną, zawstydzoną i bezwartościową dziewczynkę z trądzikiem, o ile otoczenie dało jej to niegdyś w bolesny sposób odczuć.

Także Natalia widziała teraz swoje oszpecone, lustrzane odbicie i czuła je w każdej komórce ciała.

Duchowny przekonywał, że ludzki kryzys to banalny, powszechny efekt błędów inwestycyjnych.

– Ludzie lokują swoją energię życia w pozyskiwanie materii, wzbogacając się o konsumpcję i rozrywkę, a to najbardziej złudne obligacje świata. Póki nie nakarmisz swojego Ducha, nie będziesz syta i nigdy nie zaznasz spokoju. Może na chwilę i tylko po heroinie. Sława, pieniądze, władza, ludzki podziw i biżuteria Cartiera nie zaspokoją głodu Ducha. Im więcej inwestujesz w materię, tym bardziej odczuwasz frustrację, głód i lęk. Tym bardziej karmisz siłę destrukcji, która infekuje cię egzystencjalną bulimią, na którą nie ma żadnego lekarstwa. Dowiodły już tego boginie i bogowie życia. Amy Winehouse, Whitney Houston, Elvis Presley i wielu, wielu innych, którym ich inwestycyjna materia ani szczęścia, ani spokoju nie dała. Oni też nie wiedzieli, że jest to głód Ducha. Byli pewni, że to głód materii i ekscytacji. Bez znaczenia czy to w świecie katolickim, buddyjskim czy ateistycznym, oprócz grawitacji, podatków i przemijania zawsze obowiązuje enantiodromia. Siła, która wszystko, co martwe i żywe, zamienia we własne przeciwieństwo. Życie zamienia w śmierć, dzień w noc, zwycięstwo w upadek, bogactwo w ubóstwo, podłość w pokutę, a ekstazę w depresję. Jest to odwieczne prawo harmonii wszechświata, dostrzeżone już przez Heraklita z Efezu, mędrca antyku, zadziwionego tą niezwykłą regułą bytu. Jak widać, natura ludzka wpada w te same szpony bez względu na epokę, modę i położenie geograficzne. Człowiek samą materią się nie nasyci. Im bardziej karmi zmysły i bankowe konto, tym mocniej czuje głód. Nie wie jednak, że to głód Ducha, więc nadal pożera hektolitry próżności, aż do upadku, którego przyczyny zapewne nigdy nie zrozumie, a jeśli zrozumie, to zbyt późno. Tak milioner zamienia się we własne przeciwieństwo. Czuje się biedakiem i cierpi. Czy to rozumiesz?

Drażniący gong poprzedził automatyczne otwarcie windy. Wyprowadziła wózek i z trudem odnalazła pokój 1217, który bez żadnej logiki umieszczony był po stronie dla numerów parzystych. Po kilku nieskutecznych próbach otwarcia drzwi kartą magnetyczną weszła do środka. Podniosła dziecko z wózka i położyła je na rozległym łóżku. Wyjęła z torebki klucz ampulowy i zwolniła nim blokadę okna, pozostawiając je lekko uchylone. Położyła się obok Julii. Dziecko emanowało spokojem. Zasnęło w taksówce i spało do tej pory. Skryła maleńką, ciepłą dłoń córki w swojej płonącej łuszczycą, czerwonej dłoni i patrząc w sufit, na chwilę wróciła do przeszłości. Przyszłości już nie miała.

Siadając na krawędzi łóżka w zgarbionej pozycji ciała, z niemal bezwładną i ciężką jak z ołowiu głową wbiła wzrok w podłogę. Po chwili z trudem wyprostowała się i wyjęła z torebki syrop. Oceniła pojemność plastikowej łyżeczki, która była na wyposażeniu hotelowego pokoju, następnie rozdarła poszarzałą, brudną kopertę formatu A4 i wyjęła z niej równie brudne fotografie. Zaczęła je kolejno spalać nad porcelanowym talerzykiem ze złotą koroną, ironicznym jak na tę okoliczność logo hotelu Royal. Patrzyła, jak w każdym gasnącym, spopielanym obrazie umyka jej krótkie życie. Gdy ulatniała się z dymem ostatnia fotografia, zadzwonił hotelowy telefon. Drgnęła. Nie odebrała jednak połączenia. Sięgnęła ponownie do torebki i wyjęła z niej archaiczny telefon komórkowy. Całkowicie go wyłączyła. Nie chciała i nie oczekiwała już żadnego kontaktu. Hotelowy telefon odezwał się ponownie. Zniecierpliwiona agresywnym dzwonkiem wyrwała przewód z gniazdka. Telefon błogo umilkł, a Natalia wlała do ust córki trzy łyżeczki syropu. Intuicyjnie czuła, że jeśli dziecko wybudzi się i otworzy oczy, nie będzie w stanie tego zrobić. Tak zrobić, jak to wcześniej planowała.

Ktoś cicho zapukał do pokoju. Nie zareagowała. Po chwili pukanie stało się natrętne i coraz głośniejsze. Z niemałym trudem wstała i uchyliła drzwi.

– Dzień dobry. Przepraszam, że niepokoję – z dyskretnym zażenowaniem przywitała się starsza kobieta w hotelowym uniformie sprzątaczki. – Wciąż telefonuje tu recepcjonistka, a pani nie odbiera połączenia. Proszę, by zechciała pani nie palić papierosów w pokoju. Na dole jest palarnia.

Kobieta w uniformie życzliwie uśmiechnęła się i wymownie wskazała palcem na czujnik dymu umieszczony w suficie.

Natalia odruchowo odparła:

– Nie palę!

Orientując się w tej niezręczności, dodała:

– Paliłam dokumenty.

Mówiąc to, jednocześnie skierowała wzrok na hotelowy talerzyk pokryty popiołem i jedną nie całkiem spopieloną fotografię.

– Rozumiem. Proszę jednak nie rozniecać tu ognia – poprosiła kobieta.

Pokojowa wyszła, zostawiając na stoliku dwie małe czekoladki, będące w grzecznościowym zasobie hotelowym.

Natalia poczuła jeszcze mocniej ten impuls, który od roku narastał z każdą chwilą bezradności i przenikającego do szpiku kości poczucia krzywdy.

Rozwarła szerzej okno i, najbliżej jak mogła, przysunęła do parapetu krzesło. Ostrożnie wzięła na ręce śpiącą Julię. Przytuliła dziecko i gdy oparła już jedno kolano na parapecie, ponownie usłyszała pukanie do drzwi, tym razem bardziej energiczne. Zdezorientowana zastygła w bezruchu. Stukanie nasilało się coraz bardziej, przechodząc po chwili w łomot. Zeszła z parapetu, położyła córkę na łóżku i będąc w stanie niezwykłego odrętwienia, ledwo wydarła z siebie szept:

– Kto tam?

Natarczywy łomot trwał nadal. Jej głos był widocznie niesłyszalny, więc nie chcąc narazić dziecka na wybudzenie, otworzyła drzwi.

Ponownie ujrzała tę samą starszą kobietę w hotelowym uniformie. Tym razem nie było w niej cienia życzliwości, natomiast dało się dostrzec silne zdenerwowanie. Pokojowa błyskawicznie omiotła wzrokiem całe wnętrze. Dostrzegła pusty wózek, śpiące w łóżku ubrane dziecko, spalone zdjęcia i… otwarte okno. Otwarte okno! Teraz jej twarz wyrażała jeszcze większy niepokój.

– Co pani robi?! – niemal wykrzyczała, wdzierając się głębiej do pokoju. Nie czekając na odpowiedź, energicznie zbliżyła się do okna. W pośpiechu zamknęła je własnym kluczem ampulowym i ponowiła pytanie: – Co pani zamierza zrobić? Dlaczego otworzyła pani okno?

Nie uzyskawszy odpowiedzi, podniosłym i nieco mentorskim tonem dodała:

– Zawsze jest jakieś rozwiązanie. Nie rezygnuj – przekonywała. – W takich sytuacjach pomoc przychodzi od ludzi. Sama sobie nie pomożesz. A jeśli nie zechcesz dać sobie pomóc, to będzie najgłupsza decyzja z możliwych. Nie widzisz świata takim, jakim on jest. Potrzebujesz ludzi!

W dojmującym bezwładzie ciała Natalia wyszeptała:

– To właśnie ludzie…

– Co… ludzie? – zapytała pokojowa.

– Zabrali mi prawo do życia.

Natalia wypluwała każdą głoskę, jakby słowa sprawiały jej ból.

Szkliste, zmęczone oczy kobiety utkwiły w źrenicach Natalii. Wskazała palcem na służbową wizytówkę przypiętą do uniformu i przedstawiła się:

– Dorota jestem. Mam tu dzisiaj dyżur do dwudziestej.

Natalia nie wypowiedziała kurtuazyjnie swojego imienia, a jedynie spuściła wzrok i wybuchła niemym płaczem. To było takie łkanie, którego nie widać i nie słychać. Jak płaczą ludzie, którzy przepłakali całe życie i nikt tego płaczu nie słyszał ani na ten płacz nie reagował.

Dorota objęła swoimi dłońmi drżącą dłoń Natalii i emanując macierzyńską troską, poprosiła:

– Powiedz, dziecko, wszystko. Ale naprawdę wszystko.

– Muszę to zrobić – z trudem artykułowała słowa. – Wydałam ostatnie pieniądze, by opłacić dobę w tym hotelu. Utraciłam refundację na leki dla córki. Nie zniosę jej kolejnych ataków epilepsji. Nie jestem już w stanie na to patrzeć. Ona cierpi w niewyobrażalnym bólu. Ja zaś nie mam szans na jakiekolwiek zatrudnienie. Ukończyłam fizykę, a praca dla fizyka jest możliwa tylko w budżetówce. By tam się dostać, trzeba pochodzić z rodziny urzędniczej lub załatwić etat po znajomości. W korporacjach też mnie nie chcą, bo nie mam doświadczenia lub odpowiadają, że mam zbyt wysokie kwalifikacje. Mam tego dość.

– A masz gdzie mieszkać? – zapytała.

– Nie. Wielokrotnie brałam pożyczki na leki dla Julii. Nie byłam w stanie spłacać i komornik zajął mi mieszkanie. Później zajął też moje zasiłki pielęgnacyjne na dziecko.

– Przecież to niezgodne z prawem! – oburzyła się pokojowa.

– Może niezgodne z prawem, ale zgodne z urzędnikiem – odparła Natalia. – Powiedzieli mi, że mogę dochodzić swoich praw w sądzie, ale to bez znaczenia, bo nie mam na adwokata. Poza tym takie procesy mogą trwać latami, a i tak niczego nie zmienią.

– Rozumiem. Mnie też ten diabelski system nie oszczędził. Mieliśmy w rodzinie problem z urzędnikiem w sprawie działki po rodzicach. Jakiś referent w skarbówce zorientował się, że mamy na zgłoszenie darowizny trzy ostatnie dni i celowo przeciągał przyjęcie naszego pisma do tygodnia, bo taki miał limit czasu na postawienie pieczątki. Prosiliśmy go jak ludzie, by przystemplował teraz lub w ciągu trzech dni, bo później utracimy prawo do zwolnienia podatkowego. On na to, że jak ma siedem dni, to postawi tę pieczątkę dokładnie za tydzień. Oczywiście mógł to zrobić od ręki, bo miał na biurku ten stempel. Obojętnie ile władzy mają, to tak tą władzą rozporządzają, by jak najwięcej krzywdy narobić. Jak taki od rana zła nie uczyni, to nie zaśnie. Jak cudzych łez nie zasieje, to mu wątroba pęknie. No i bezkarny jak wszystkie inne kasty. Policjant gwałci dziewczynę na komisariacie i jaki ma zarzut? Przekroczenie uprawnień oczywiście. Pijany ordynator zadźgał skalpelem swoją kochankę i jaki ma zarzut? Błąd w sztuce lekarskiej. Polityk sprzedał za bezcen państwową kopalnię i dwie huty, a co mu za to grozi? Odpowiedzialność polityczna. Banki wepchnęły swoim klientom podstępne kredyty, które doprowadziły do upadku rodzin. I co? Nic. To tylko ekonomia. Prawo ich nie dotyczy. Jest tylko dla nas. Dla szarych ludzi, którymi kasty gardzą.

– Sama więc pani rozumie, w jakiej pułapce jestem. Dwa dni temu moje życie ostatecznie zniszczyła urzędniczka, gdy zabiegałam o częściową refundację leków i kosztów leczenia Julii – odparła Natalia. – Ta naczelniczka referatu nie podstemplowała mojego podania, bo wyjechała na urlop do Tunezji, nikomu nie powierzając mojej sprawy. Nikt tam nie może za nią podpisać mojego podania, bo nie powiedziała, gdzie schowała pieczątkę. Twierdzą, jak zawsze, że to wina systemu. Dla tych wakacji zabiła mi córkę. Zabiła i nigdy się o tym nie dowie. Zostawi mnie pani w tym pokoju? – błagalnym tonem zapytała Natalia i teraz to ona ujęła dłoń pokojowej w geście desperackiej prośby.

Koniec Wersji Demonstracyjnej