Dla Oliwii, bo dość długo czekała

Na podstawie notatek z 2010 roku

Ogromny huk przeszył powietrze. Dookoła było wyjątkowo ciemno i każdego dnia wszystko wyglądało tak samo. A przynajmniej tak się jej wydawało. Brak dostępu do światła uniemożliwiał szczegółowe opisanie otoczenia. Mimo to tego dnia pomieszczenie wydawało się jeszcze mroczniejsze niż zwykle. W ciemnościach nie dało się dostrzec pobliskich przedmiotów, a co dopiero źródła hałasu. Piwnica była niewielka i zabunkrowana na wszelkie możliwe sposoby. Całkowicie pozbawiona okien, miała jedne drzwi, jednak nie było żadnych nadziei na ich otwarcie. Cokolwiek wywołało ten dźwięk, znajdowało się za nimi. Nie było innej możliwości. Cokolwiek wywołało ten okropny dźwięk, nie mogło być dobre. Huk bez wątpienia zwiastował ból i cierpienie. Nie było przed nim ucieczki. Stalowa klatka, ogrodzona z trzech stron ścianami piwnicy, znajdowała się naprzeciwko drzwi. Pręty zabezpieczające czwarty bok drastycznie zmniejszały możliwość ruchu, już i tak skutecznie ograniczoną łańcuchem, który brzęczał przy najmniejszym drgnieniu.

Kolejny huk wypełnił piwnicę. Tym razem był bliżej i ciągle nabierał intensywności. Powtarzający się rytm przypominał zwykłe kroki. Nie była to jednak normalna przechadzka i cokolwiek pokonywało drogę do piwnicy, miało jasny cel. Kiedy niespodziewanie nastała cisza, w powietrzu można było poczuć napięcie przypominające moment przed burzą. Łańcuch lekko zaskrzypiał, a razem z nim zasuwa na drzwiach. Kiedy drzwi zaczęły się uchylać, łańcuch zadrżał.

Sama nie wiedziała, ile tygodni spędziła w klatce, ale świadomość upływających dni była dość oczywista. W tym czasie przeszła wiele tortur, o których wciąż starała się zapomnieć. Wielokrotnie próbowała uniknąć cierpienia, szukając drogi ucieczki, jednak jej możliwości ruchu były zbyt ograniczone. Po raz setny przypomniała sobie wszelkie możliwe wyjścia z tego więzienia. W pomieszczeniu znajdowały się drzwi, z których nie miała szansy skorzystać. Klatka zamykana była na specjalny piętnastoznakowy kod ‒ zbyt wiele kombinacji, by myśleć o ucieczce tą drogą. Jedyną szansą na wyjście była krata wentylacyjna. W ciemnościach trudno było ocenić jej wielkość, ale innej drogi nie było. Głównym problemem wciąż pozostawał łańcuch, którego mimo wielu starań nie udało jej się zdjąć.

Łoskot drzwi z impetem uderzających o ścianę pobudził kobietę do działania. Zaczęła rozpaczliwą walkę z łańcuchem, licząc w myślach na cud. Kiedy jego ucisk zaczął słabnąć, w pomieszczeniu rozległ się dziecięcy śmiech. Kobieta chaotycznie rozglądała się dookoła, ale w mroku nie mogła dostrzec źródła tego nad wyraz niepasującego do otoczenia dźwięku. Jakby ktoś czytał w jej myślach, tuż przed klatką zalśnił ogromny reflektor. Gdy wreszcie przyzwyczaiła się do mocnego światła, ujrzała małą dziewczynkę stojącą w rogu pomieszczenia. Na oko miała może sześć lat. Po obu stronach jej głowy wisiały idealnie zaplecione, dobierane kasztanowe warkocze z różowymi kokardami na końcach. Lekka, wiosenna sukienka w kwiatki powiewała we wpadającym zza drzwi powietrzu. Dziewczynka znów się roześmiała i w podskokach, nucąc pod nosem jakąś melodię, zbliżyła się do prętów klatki. Gdy znalazła się naprzeciwko kobiety, raptownie usiadła na podłodze.

Skrzyżowała nogi, łokcie oparła na kolanach, a głowę podparła na dłoniach. Przez dłuższy moment obie przyglądały się sobie, po czym dziewczynka wydała znudzone westchnienie.

‒ Musisz się czuć bardzo samotna tu na dole. Ja bym się czuła. Zwłaszcza bez telewizji. Choć pewnie nie masz czasu czuć się samotna. Pewnie przez ciągły strach nie możesz się skupić na myśleniu o towarzystwie – powiedziała i mrugnęła słodko.

‒ Nie czuję strachu ‒ odparła kobieta, przysuwając się bliżej swojej rozmówczyni. Nie rozumiała, czemu odwiedziło ją to tak niewinnie wyglądające dziecko. Kiedy łańcuch się napiął, dziewczynka znów się zaśmiała.

‒ To zabawne ‒ rzuciła rozbawiona. ‒ A powinnaś.

Kobieta nie spodziewała się tego, co nastąpiło potem. Szybciej niż w przeciągu jednego mrugnięcia ręka dziewczynki nienaturalnie się wydłużyła i owinęła wokół szyi kobiety. Wydawało się, że na napastniczce nie wywarło to większego wrażenia. Ręka częściowo zablokowała przepływ powietrza przez drogi oddechowe uwięzionej, która mimo braku efektów wciąż próbowała się jej pozbyć.

‒ Może mimo wszystko uda mi się wykrzesać z ciebie trochę paniki ‒ powiedziała dziewczynka z okrutnym uśmiechem na twarzy.

‒ Czym ty jesteś? ‒ wydusiła z siebie kobieta. Jej oczy zaczęła zasnuwać mgła i coraz trudniej było jej się skupiać na otaczających ją rzeczach.

‒ Twoim najstraszliwszym koszmarem, złotko. ‒ Jeszcze mocniej zacisnęła rękę wokół szyi kobiety. ‒ Niech mój wygląd cię nie zmyli. Powiesz mi wszystko, co chcę wiedzieć. Mam już dość czekania i patrzenia, jak Andersonowie skaczą wokół ciebie jak dookoła rannej łani. To nie turnus wypoczynkowy, więc jeśli planujesz jeszcze kiedyś udać się na jakiś, zamiast zginąć w większych męczarniach niż jest to potrzebne, powiesz mi, gdzie jest skarbiec, a co ważniejsze, co zrobiłaś z kluczem.

ROZDZIAŁ 1

Elizabeth obudziła się zlana potem. Od paru tygodni co noc śnił się jej ten sam sen. Był to prawdziwy koszmar, od którego nie mogła się uwolnić. Nie umiała tego wytłumaczyć w żaden sposób. Niepewnie usiadła na łóżku i spojrzała na zegarek stojący na stoliku nocnym. Właśnie dochodziła piąta rano. Do alarmu wciąż miała dwie godziny. Doświadczenie podpowiadało jej jednak, że bez względu na to, ile będzie leżała z zamkniętymi oczami, nie uda jej się zasnąć. Zgodnie z zaleceniami z forum dla matek wypróbowała wszystkie sposoby na bezsenność u dzieci. ZawodowaMama267 polecała wypicie szklanki mleka przed snem, Bliźniacza Mama zapewniała o skuteczności gorącej kąpieli na wieczór, natomiast Mama Dwóch Dwójek radziła przed położeniem się do łóżka rozłożyć w pokoju lawendę. Dla zwiększenia efektywności Elizabeth zastosowała się do wszystkich porad naraz oraz dodała kilka patentów od siebie. Przez cały dzień piła wyłącznie mleko, w trakcie kąpieli puściła muzykę relaksacyjną, włożyła lawendę w każdy kąt oraz włączyła kojący szum oceanu. Teraz, kiedy siedziała na łóżku dużo bardziej zmęczona niż przed zaśnięciem, dźwięki, które miały jej pomóc, zaczęły ją denerwować. Z drugiej strony ostatnio wszystko ją denerwowało. Brakowało jej snu, co odbijało się na jej humorze. Czasami nie umiała zapanować nad atakami agresji, które kiedyś byłyby do niej tak niepodobne. Miała już dość huśtawki nastrojów, dlatego tego dnia postanowiła skorzystać z ostatniej porady, której jeszcze nie wypróbowała. Specjalnie czekała z nią do samego końca. Ale tego dnia czuła się żałośnie. Czuła, że osiągnęła najwyższy poziom desperacji.

Zdeterminowana, energicznie wstała z łóżka, zrzucając przy tym na podłogę brzoskwiniową kołdrę, którą wciąż była przykryta. Nie podnosząc jej z ziemi, podeszła do komody stojącej pod oknem. Odsłoniła drapowane zasłony, by wpuścić do pokoju nowy dzień. Na dworze wciąż było ciemno, choć najbardziej zaskoczył ją panujący w sąsiedztwie spokój. Przynajmniej nikt się nie dowie, jak nisko upadła. Z dolnej szuflady wyjęła zwinięte ubrania i szybkim krokiem udała się do łazienki, aby się przebrać. Przyjęła taktykę zrywania plastra ‒ im szybciej, tym lepiej. Zgodnie z tą zasadą już pięć minut później wiązała tenisówki na schodach przed domem. Dawno nie miała na stopach tak niskich butów. Mając niecały metr siedemdziesiąt wzrostu, czuła się w domu jak krasnal. Nie umiała wyjaśnić, dlaczego jedynie ona nie dostała od losu wzrostu koszykarki. Wadliwe geny nie tylko tym wyróżniały ją od reszty rodziny. Czekoladowe włosy, duże zielone oczy czy blada cera – to wszystko czyniło ją inną. Teraz jednak nie zważała na niski wzrost. Musiała spróbować odzyskać spokojny sen, w ten czy w inny sposób. Cel uświęcał środki. Pewnym ruchem upięła włosy w wysoki kucyk, zrobiła kilka skłonów i ruszyła do biegu. Sport był jedną z niewielu dziedzin, w których była naprawdę kiepska. Sam pomysł pocenia się dla przyjemności napawał ją obrzydzeniem, a widok zdyszanych facetów o nieświeżym zapachu jedynie wywoływał dreszcze. Biegnąc przez Mountain Street, na której znajdował się jej dom, Elizabeth zaczynała wątpić w swój plan. Mięśnie nóg powoli odmawiały posłuszeństwa, a płuca rzęziły jak stary wentylator. Już miała zawrócić, kiedy w oddali usłyszała swoje imię. Momentalnie zwolniła i obejrzała się za mężczyzną biegnącym w jej stronę. William Foster. To właśnie on podsunął jej bieganie jako środek nasenny. Mięśnie brzucha perfekcyjnie napinały jego grafitową bokserkę, a zmierzwione ciemnoblond kosmyki włosów opadające na twarz dodawały mu uroku.

‒ Cześć, piękna ‒ rzucił w pośpiechu, skracając dystans między nimi. Zwinnym ruchem wziął ją na ręce i pobiegł dalej.

‒ Cześć, mięśniaku. Nie wiem, czy wiesz, ale też wyszłam pobiegać. Nie miałam w planach robić za dodatkowy obciążnik ‒ powiedziała zadziornie, całując go w policzek.

Will bez chwili zastanowienia zaczął ją namiętnie całować. Pocałunek pochłonął go w takim stopniu, że zapomniał o bieganiu i stracił równowagę. Chwilę potem oboje leżeli na ziemi, Elizabeth na Williamie.

‒ Kiedyś nas pozabijasz, jak nie będziesz bardziej uważał! ‒ warknęła Elizabeth, podnosząc się z chłopaka. Usiadła na asfalcie obok niego i zabrała się za rozmasowywanie ręki, na której od razu pojawił się spory siniak. Will usiadł i tylko otrzepał ramiona.

‒ Nigdy nie zrobiłbym krzywdy mojemu diamentowi. Nawet asfalt za ciebie przyjąłem na plecy! ‒ odparł dumnie z błyskiem w oku.

‒ Tym razem… ‒ wytknęła, przypominając sobie wszystkie poprzednie razy, kiedy to ona robiła za poduszkę bezpieczeństwa. Z dotychczasowych upadków ten był dla niej najmniej bolesny, nie mogła się nie zgodzić.

‒ Cóż mogę poradzić, szybko się uczę. Daj mi czas, a zobaczysz, że nauczę się robić dwie, ba!, nawet trzy rzeczy na raz.

Elizabeth uśmiechnęła się pod nosem, próbując nie pokazać, jak jego komentarz na nią zadziałał. Mimo całego stresu i siniaków, które Will jej zafundował, zawsze umiał ją rozbawić. Możliwe, że było to związane z trzyletnim stażem ich związku albo z tym, że po prostu chłopak był nad wyraz uroczy. Zaczęła się z nim umawiać na początku drugiej klasy liceum, głównie ze względu na jego wygląd. Najprzystojniejszy chłopak w szkole to nie lada osiągnięcie. Teraz czuła do niego więcej niż tylko pociąg fizyczny. Jej miłość urosła ponad jego wygląd czy siłę. Z Willem obok mogła śmiać się z każdej sytuacji, choć nie zawsze było to odpowiednie. Kiedy udało im się wstać i ustalić zasady biegu, przez kolejną godzinę robili kółeczka dookoła jeziorka w parku przy ratuszu. O szóstej trzydzieści była już gotowa na nowy dzień. Niestety, mimo gorącego prysznica, który polecił chłopak, wciąż była obolała. Chyba powinna była się zgodzić na masaż, który jej proponował, choć byłaby po nim pewnie bardziej zmęczona niż przed nim. Owinięta jednym ręcznikiem i z drugim zawiniętym na głowie, stanęła w garderobie. Był poniedziałek, więc strój do szkoły musiał być dobrany bardzo starannie. Elizabeth wyjątkowo poważnie brała do serca zasady mody. Uważała, że zestaw wybrany w poniedziałek nadaje rytm i temat przewodni całemu tygodniowi. Jak każda dziewczyna, lubiła ładnie wyglądać i brak snu tego nie zmienił. Dzięki latom wprawy zaskakująco szybko przygotowała się do wyjścia.

Pod szkołę zajechała równo o siódmej piętnaście. Zaparkowała błękitnego garbusa na swoim stałym miejscu i ruszyła do wejścia. Na zewnątrz, z powodu wczesnej pory, było dość chłodno. Wybranie poszarpanych jeansów, białej koszulki w czarne paski z długim rękawem, wysokich czarnych platform, jeansowej kurtki i szalika w czerwono-granatową kratę było strzałem w dziesiątkę. To małe zwycięstwo podniosło Elizabeth na duchu. Ten dzień mógł być tylko lepszy.

Zajęcia w Mountain High zaczynały się o siódmej czterdzieści pięć. Dodatkowy poranny czas nauczyciele poświęcali na mało ważne sprawy, zwłaszcza organizacyjne. Mimo wciąż wczesnej pory korytarz był zatłoczony. W większości szkół w kraju uczniom nie śpieszy się na zajęcia. Często szczęściem jest, jeśli nikt nie spóźni się więcej niż kwadrans, a już cudem, jak nie zaśpi na drugą lekcję. Większość szkół nie ma jednak zasad jak w Mountain High. Taki stan rzeczy szkoła zawdzięczała nowej przewodniczącej samorządu, Alex Martinez, która miała dość nieuctwa i pogarszającego się poziomu edukacji. Przynajmniej w teorii. Głównym powodem, tym samym który kierował większością działań dziewczyn w liceum, byli chłopcy, a konkretniej footballiści. Jej plan zakładał lepsze statystyki dla szkoły i nowego chłopaka dla niej. Udowodniła tym samym, że można zjeść ciastko i mieć ciastko. Najwyraźniej obiecywanie dodatkowych imprez za frekwencję na zajęciach było bardzo skuteczne.

Szafka Elizabeth znajdowała się tuż obok męskiej toalety. Mało kto chciałby przechodzić koło tego miejsca w czasie przerwy, a co dopiero mieć szafkę w jego sąsiedztwie. Elizabeth całe życie uważała się za pechowca, tak więc ta lokalizacja zupełnie jej nie dziwiła. Miało to jednak swoje plusy, ponieważ była w stanie poznać wszystkich chłopaków i podsłuchać nowiny z życia szkoły. Zajęta wyciąganiem książek na pierwsze zajęcia, Elizabeth zaczęła cicho nucić pod nosem melodię.

‒ Nie jesteś za stara na mruczenie pod nosem? Myślałam, że przeszło ci w piątej klasie.

Elizabeth odwróciła się, by ujrzeć uśmiechniętą twarz swojej przyjaciółki. Jak zwykle wykonała swój makijaż perfekcyjnie ‒ pomyślała. Jej blond loki okalały twarz niczym wodospad, a prosta ołówkowa spódnica podkreślała zgrabną sylwetkę. Nonszalancko oparta o czyjąś szafkę, ułożyła rękę na biodrze.

‒ Czasem denerwuje mnie to, że tak dobrze mnie znasz, Alex. Mam wrażenie, jakbym żyła w jednej wielkiej retrospekcji ‒ rzuciła lekko poirytowana Elizabeth.

‒ Dorzuć paru chłopaków toples i przeżyjesz na nowo imprezę u Chelsea Stone w drugiej klasie ‒ skomentowała z rozmarzeniem Alex, która wyglądała, jakby faktycznie właśnie przeniosła się w czasie.

‒ Czy kiedykolwiek przytrafi się nam coś, co przebije tę nieszczęsną noc? Wolałabym wymazać z pamięci ogromnego kaca i pawia na ulubionym swetrze ojca. Tamten szlaban ciągnie się za mną do dzisiaj…

‒ Niestety, ale te czasy minęły bezpowrotnie. Nie jesteśmy już tak młode. Poza tym to było PS.

‒ PS? ‒ spytała Elizabeth, przerywając tym samym pakowanie torby.

‒ Przed Samorządem, a jak!

Odkąd Alex wygrała wybory dwa miesiące temu, ich rozmowy nie schodziły z tego tematu. Elizabeth nie mogła winić przyjaciółki. Rozumiała, że jest tym bardzo podekscytowana, ale brakowało jej zwyczajnego plotkowania czy rozmów o ubraniach. Po ogłoszeniu wyników ich relacja zmieniła się z babskiej na polityczną.

Elizabeth wciąż pakowała torbę, podczas gdy jej przyjaciółka komentowała zachowanie dyrektora Collinsa na spotkaniu samorządu. Nikt w szkole nie miał na jego temat dobrego zdania. Wszystko, począwszy od źle doklejonego tupeciku, było w dyrektorze Collinsie sztuczne. Z tego powodu bardzo trudno było go lubić, nie wspominając już o szanowaniu go jako naczelnika placówki.

W połowie zdania o źle dobranym krawacie do koszuli w grochy zadzwonił dzwonek na lekcję. Korytarz w ciągu paru sekund zamienił się w boisko. Aż trudno było uwierzyć, że połowa szkoły siedziała na zwolnieniach lekarskich z WF-u. Najwyraźniej nawet z wytartą rzepką można bezproblemowo przeskakiwać po trzy schodki naraz – szydziła w myślach Elizabeth. Nigdy nie lubiła się śpieszyć. Tak właściwie nie pośpiech był tym, czego wolała unikać. Przepychanie się w tłumie ludzi sprawiało, że czuła się osaczona i obserwowana. W dużej grupie wszystko mogło się wydarzyć, a Elizabeth nie miała ochoty na dodatkowe atrakcje. Lepiej nie dawać ludziom nowych tematów do rozmów przy stolikach w stołówce. Czekając, aż większość uczniów uda się do klas, dokończyła pakowanie książek, powoli zamknęła szafkę i udała się z Alex na pierwsze zajęcia.

W sali, jak zwykle, panował półmrok. Rolety w oknach, odsłonięte jedynie do połowy, nie wpuszczały do pomieszczenia dostatecznie dużo światła. Wszystko wyjaśniał sprzęt do prezentacji multimedialnych rozstawiony obok tablicy. Pan Powell, nauczyciel biologii, uważał, że uczniowie zapamiętają jego wykłady jedynie wtedy, kiedy zobaczą na własne oczy materiał i jego przekaz. Najwyraźniej nie zdawał sobie sprawy, że ciemności, które wszystkim fundował, są skuteczniejsze niż najdroższe leki usypiające. Dziewczyny sprawnie przemknęły obok urządzeń i bez trudu dotarły do swojej ławki. Siedziały jako drugie w środkowym rzędzie, na każdych zajęciach i w każdej klasie. Było to ich miejsce od czasów szkoły podstawowej, kiedy nauczycielka od matematyki posadziła je razem z nadzieją, że pomoże to im nawiązać kontakt z rówieśnikami. Ciągłe zajmowanie tego miejsca było spowodowane bardziej sentymentem niż wygodą. To tu zaczęła się ich przyjaźń. Nie zdążyły nawet wygodnie usiąść, kiedy do klasy wbiegł nauczyciel i od razu rozpoczął zajęcia.

‒ Przysięgam, że jeśli znowu wyciągnie slajdy o układzie pokarmowym, pomogę mu z bliska zbadać jego własny ‒ rzuciła szeptem Alex, zanim wyjęła podręcznik.

‒ I tak zawsze przesypiasz jego zajęcia, więc jaką ci robi różnicę, o czym będzie prezentacja?

‒ Wiesz, jak trudno myśleć o ładnych chłopakach, kiedy słyszysz o trawieniu albo ruchach jelit? Mam nadzieję, że nie będę miała od tego koszmarów ‒ dodała z nadzieją w głosie, kładąc się na podręczniku.

Elizabeth cieszyła się, że przyjaciółka nie pała entuzjazmem do zajęć. Po długim i męczącym poranku czuła się wykończona. Nie miała ochoty rozmawiać ani silić się na komentarze. Kiedy Alex zaczęła cichutko pochrapywać, Elizabeth odwróciła swoją uwagę od schematu żołądka. Musiała przyznać, że dziewczyna bardzo trafnie określiła temat ich zajęć. Niespodziewanie po jej plecach przeszedł dziwny dreszcz, jakby ktoś podłączył ją do prądu. Nigdy wcześniej nie doświadczyła czegoś podobnego. Od kilku tygodni nie mogła pozbyć się wrażenia, że coś jest nie tak, a dziwny dreszcz jedynie utwierdził ją w tym przekonaniu. Pomyślała, że może ktoś jeszcze doznał czegoś podobnego. Dyskretnie rozejrzała się po klasie, ale poza dwoma chłopakami z ostatniej ławki, którzy grali w szachy, wszystko wydawało się w normie. Jednak kiedy jej spojrzenie trafiło na drzwi od sali, dziwne przeczucie wróciło.

Co się tam dzieje…? ‒ powiedziała do siebie Elizabeth, wytężając wzrok. Pod drzwiami przeskakiwały światła, jakby po drugiej stronie ktoś migał latarką. Nauczyciel, niczego nieświadomy, kontynuował monotonny wykład o procesie trawienia białek. Dziewczyna nie mogła jednak oderwać wzroku od drzwi. Z zamyślenia wyrwał ją dopiero dzwonek kończący lekcję.

Na kolejnych zajęciach Elizabeth nie mogła się skoncentrować. Nie doświadczała już tego dziwnego uczucia, ale coś nie dawało jej spokoju. Na matematyce próbowała logicznie wszystko wyjaśnić. Doszła do wniosku, że na pewno woźny przenosił nowe szafki do magazynu, aby zamontować je w czasie przerwy zimowej. Zostały zamówione kilka miesięcy temu, więc musieli je w końcu dotarczyć. Podczas historii przypomniała sobie, że Collins jest skąpy jak bohater powieści Dickensa i z pewnością nie wydał pieniędzy, które uzyskał z imprezy dobroczynnej na rzecz szkoły. Zaczęła więc brać pod uwagę inne scenariusze. Inwazja kosmitów oraz duchy zdawały się trochę przesadzone, ale Elizabeth nie wykluczyła ich jednoznacznie z podejrzeń. W drodze do stołówki była już mocno zirytowana. Nie mogła wyzbyć się wrażenia, że coś było nie tak. Czuła się, jakby wszystko zmieniło swoje miejsce, ale tylko ona widziała różnicę. Niemiłosiernie ją to irytowało. Elizabeth nie znosiła czegoś nie wiedzieć. Jeżeli coś ją ciekawiło, nie było siły, która zatrzymałaby ją przed znalezieniem odpowiedzi. Tym razem również nie planowała się poddawać. Nie było jednak powodu, aby rezygnować z obiadu.

Stołówka szkolna była czymś więcej niż miejscem, w którym jadło się posiłki. Uczniowie przychodzili tam, by spotkać się ze znajomymi i usłyszeć najnowsze plotki. Jeżeli coś wydarzyło się na stołówce, zostawało na ustach wszystkich przez kolejne tygodnie. Było to centrum życia szkolnego. Od tygodnia nie mówiło się o niczym innym jak tylko o upadku Nicky Johnson, która niosąc tacę do stolika, nadepnęła na tył swojej za długiej spódnicy, niestety równie ładnej, co niepraktycznej. Teraz, czekając, aż sytuacja się uspokoi, dziewczyna jadła samodzielnie zrobione kanapki na ławce przed szkolą.

Elizabeth pewnym krokiem weszła do stołówki. Przez ciągłe zastanawianie się nad dziwną sytuacją z rana nie zauważyła, jak bardzo zgłodniała. Nie przepadała za szkolnym jedzeniem, ale nie mogła pozwolić, aby jej żołądek strawił sam siebie. Ustawiła się przy ladzie i z niecierpliwością czekała na swoją kolej. W menu widniała cała lista rzeczy, których Elizabeth nie lubiła. Zupa krem z pora, kotlety sojowe z humusem i kompot z aronii. Przyjemność z jedzenia będzie w tym przypadku mocno naciągana, ale mimo wszystko to i tak najbardziej apetyczne rzeczy w jadłospisie ‒ uznała. Kolejka sprawnie przesuwała się do przodu i już po chwili Elizabeth kroczyła z tacą pełną dyskusyjnych smakołyków do swojego stolika.

Na stołówce każdy miał swoje miejsce i nikt nie zmieniał go w ciągu roku. Stolik Elizabeth znajdował się przy oknie, w górnym prawym rogu pomieszczenia. Kiedy siadała tam po raz pierwszy, było to jedyne wolne miejsce w całej stołówce. Nikt nie chciał siedzieć na uboczu, z dala od szkolnych dramatów. Wkrótce to właśnie ten stolik stał się centrum plotek i komentarzy.

Kiedy drzwi do stołówki nagle się otworzyły, cała sala mimowolnie spojrzała w ich kierunku. Chłopcy z drużyny footballowej nie lubili być niezauważani. Ich wejście musiało być efektowne i zawsze przykuwało uwagę fanek. Na czele grupy szedł William z Christopherem Stillwoodem. Chłopcy przyjaźnili się, odkąd obaj zostali wybrani na skrzydłowych. Po pewnym czasie Will awansował na rozgrywającego, co tylko wzmocniło ich relację. Byli najpopularniejszymi chłopakami w szkole, nikt im się nie sprzeciwiał i każdy chciał należeć do ich paczki. Razem stanowili postrach korytarzy. Nie zadając sobie trudu stania w kolejce, odebrali gotowe tace od kucharek i udali się prosto do stolika, przy którym siedziała Elizabeth. Nie było niczym nadzwyczajnym, że Will siedział w tym samym miejscu co ona, zważywszy na to, że byli razem. Jedynie istnienie ich związku wydawało się wszystkim nieprawdopodobne.

‒ Witaj, kotleciku ‒ powiedział William, energicznie całując ją w czubek głowy. Następnie zajął miejsce po jej lewej stronie, a Christopher tuż obok niego. Czasami wyglądali razem jak bracia syjamscy. Mieli identycznie umięśnione i wyrzeźbione ciała bez grama tłuszczu, ten sam wyraz twarzy, jakby godzinami wspólnie ćwiczyli go przed lustrem w szatni, a jedyne, czym się różnili, to kolor włosów. Chris miał typowy blond, natomiast włosy Willa wchodziły w ton o dwa poziomy ciemniejszy. Zdecydowanie trudno było oderwać wzrok od tego duetu.

‒ Cześć, mistrzu ‒ odpowiedziała Elizabeth. Odkąd w zeszłym roku drużyna Świstaków wygrała mistrzostwa stanowe, Will nalegał, by właśnie tak się do niego zwracała. ‒ Jak było na treningu? Zdobyłeś dużo punktów?

‒ Na pewno zdobyłby jakiś, gdyby nie trening drużyny cheerleaderek po drugiej stronie murawy ‒ powiedział Chris z typowo męskim uśmiechem, jakby cały czas widział te dziewczyny bez mundurków.

‒ Stary! ‒ wysyczał Will, po czym odchrząknął i spojrzał w stronę Elizabeth. ‒ Chyba za wiele razy powaliłem go na glebę. Jedyne, co mogłoby mnie tak rozproszyć, to ty w obcisłym dresie. Najlepiej na mnie, tak jak dziś rano.

Elizabeth machinalnie pacnęła go w ramię, bardziej za błysk w jego oku niż za komentarz. Christopher zupełnie nie przejął się jej reakcją i zagwizdał, a następnie przybił Willowi piątkę, jakby właśnie coś wygrał. Zawstydzona Elizabeth nadziała kotleta na widelec i próbowała choć trochę go zjeść, kiedy chłopcy zaczęli rozmawiać na temat nowych pomponów cheerleaderek. Sama nie była tak piękna, jak by chciała, i nie mogła winić Willa za to, że lubił patrzeć na dziewczyny ładniejsze od niej. Póki ograniczał się jedynie do tego, nie miała z tym problemu. Mimo to jakaś jej cząstka poczuła, że nie jest w stanie być dla Willa idealną dziewczyną. Już miała wpełznąć w ciemną dziurę swojej duszy, kiedy za jej plecami rozbrzmiał znajomy głos. Alex, wciąż ubrana w uniform drużyny, wbiegła do stołówki. Pompony wystawały jej z torby, a wstążki na kitkach powiewały przy każdym jej podskoku. Od razu usiadła na wolnym miejscu koło Elizabeth i bez wahania zabrała z jej talerza drugi kotlet sojowy, maczając go przy tym w humusie.

‒ Wybacz, ale trening się przedłużył. Znowu będę musiała porozmawiać z dyrektorem na temat dzielenia szatni z chłopakami.

‒ Nam to nie przeszkadza. Choć jeśli chcecie zaoszczędzić czas, to możecie przebierać się razem z nami ‒ skomentował Chris, napinając mięśnie dla lepszego efektu.

‒ Byłoby bosko! ‒ zawtórował mu William. ‒ Od drugiej klasy czekam, żeby zobaczyć, co Mindy Roden ma między… ‒ Elizabeth dźgnęła Willa w bok i wymownie na niego spojrzała. ‒ Między zębami oczywiście. Wydaje mi się po prostu, że nie są naturalne ‒ szybko dokończył William.

Elizabeth dobrze wiedziała, jak chciał skończyć to zdanie. Nie mogła uwierzyć, że mógłby to powiedzieć tuż przy niej. Już chciała mu wygarnąć, kiedy Will chwycił jej twarz w obie dłonie i spojrzał jej głęboko w oczy.

‒ Ależ ty mnie rozpalasz ‒ powiedział, po czym pocałował ją zapamiętale.

Elizabeth znała tę sztuczkę aż za dobrze. Will doskonale wiedział, jak działał na nią jego dotyk. Zawsze kiedy pojawiały się kłopoty, ratował się czułymi słówkami albo romantycznymi gestami. Wystarczyła chwila, a Elizabeth nie pamiętała, co miała mu za złe. Działania Willa wywołały ogólny entuzjazm na stołówce. Wiwaty były tak głośne, że można je było usłyszeć przed budynkiem. Trudno było po czymś takim kontynuować posiłek. Elizabeth przesunęła swój talerz w stronę Alex, która cały czas podkradała jej jedzenie.

‒ Masz szczęście, że zmieniłaś menu w stołówce na wegetariańskie. W innym wypadku straciłabyś ręce za czatowanie na mój obiad.

‒ Sami na mnie głosowaliście, więc nie możecie narzekać. Doskonale znaliście moje postulaty. Jakoś w czasie debaty nikt się nie sprzeciwiał.

‒ Może dlatego, że byłaś jedyną kandydatką.

Alex rzuciła przyjaciółce słodkie spojrzenie, pochłaniając ostatni kęs kotleta sojowego. Jak codziennie, obiad nie dał Elizabeth tego, czego potrzebowała. Wieczorem planowała nadrobić niedobory białka, ale używając do tego mięsa. Z przygotowanym w głowie planem żywieniowym na najbliższe godziny ucałowała Willa w policzek i wstała od stolika.

‒ Później porozmawiamy na temat twojej ciekawości stomatologicznej. Może dowiem się, czyje zęby chciałbyś zobaczyć jako następne ‒ rzuciła sarkastycznie i podnosząc torbę z podłogi, wyszła ze stołówki.

W drodze do wyjścia usłyszała gwizdanie i wycie Williama i uśmiechnęła się w duchu. Może i oglądał się za innymi dziewczynami, ale to w jej pokoju spędzał wieczory. Jak na Williama było to wielkie poświęcenie. Na razie tyle zaangażowania z jego strony jej wystarczało.

Reszta dnia przebiegła dość zwyczajnie. Nie zdarzyło się nic, co mogłoby wzbudzić nowe podejrzenia. Wydawało się, że wszystko jest w normie, przez co wspomnienia z lekcji biologii nagle stały się bardzo odległe. Po ostatniej lekcji z profesorem Lawrencem, który uczył ich literatury, Elizabeth postanowiła nie zadręczać się więcej tamtą sytuacją. Przed zajęciami, pierwszy raz od wielu lat, przebiegła kilka kilometrów, w dodatku o pustym żołądku. Musiało to mieć jakiś wpływ na jej organizm i najwyraźniej wpłynęło na wzrok, bo zaczęła widzieć rzeczy, których tak na prawdę nie było. Nie widziała sensu szukać czegoś, co nie istniało. Byłoby to zbyt czasochłonne i męczące. Bez większego zwracania uwagi na myśli kłębiące się w jej głowie udała się do wyjścia. Lekcje dobiegły końca i uczniowie tłumnie wylewali się z budynku, by jak najszybciej wrócić do domów albo udać się na spotkania ze znajomymi. Jedynie nieliczni zostawali na zajęciach pozalekcyjnych, spotkaniach klubów zainteresowań czy w kozie, aby odpłacić za swoje przewinienia. Elizabeth nie brała udziału w żadnych dodatkowych aktywnościach, dlatego od razu skierowała się na parking. Miała dostatecznie dużo punktów, by ukończyć szkołę, i na tyle dobre stopnie, że nie potrzebowała dodatkowych osiągnięć, by dostać się na studia. Po całym dniu lekcji potrzebowała pobyć sama ze sobą, bez nachalnych pytań czy niezrozumiałych spojrzeń. Na parkingu zaczynało się robić tłoczno. Auta chaotycznie włączały się do ruchu i opuszczały teren szkoły.

Stojąc przed samochodem, Elizabeth rozpoczęła poszukiwania kluczyków w torbie. Zawsze miała problem z ich znalezieniem, nawet mimo specjalnego breloczka z neonowozielonego kauczuku, który dostała od taty na osiemnaste urodziny. Zaczynała w niej wzbierać złość, kiedy znów to poczuła. Momentalnie zamarła i wstrzymała oddech. Impuls elektryczny przeskoczył po całym jej ciele, podrażniając wszystkie zakończenia nerwowe. Tym razem uczucie było dużo intensywniejsze i zarazem dziwniejsze. Elizabeth coś podpowiadało, że nie świadczy to o niczym dobrym. Mimowolnie spojrzała przez ramię. Kiedy jej wzrok padł na znajdujący się po lewej stronie las, zamarła. Między drzewami ktoś stał i bezwstydnie się jej przyglądał. Był zbyt daleko, by mogła dostrzec jego twarz. Nie sposób było też odgadnąć, jakie miał intencje. Elizabeth nie mogła oderwać wzroku od postaci czającej się w cieniu drzew. Była zaskoczona i skołowana. Instynkt podpowiadał jej, by czym prędzej wsiadła do samochodu i odjechała na tyle daleko, na ile pozwoliłaby jej ilość paliwa, jednak jakaś jej cząstka odmawiała jakiegokolwiek ruchu. Stopy wydawały się zlane z asfaltem, a spojrzenie zablokowane na dziwnej postaci. Serce waliło jej niczym dzwony kościelne i Elizabeth wiedziała, że jej strach nabiera siły. Próbowała się uspokoić i ruszyć z miejsca. Potrzebowała znaleźć się z dala od tej postaci, z dala od wszechogarniającego uczucia zagrożenia. Odzyskała czucie, kiedy mężczyzna przestąpił z nogi na nogę i skrzyżował ramiona na klatce piersiowej. Powoli, ale zdecydowanie zaczęła się cofać. Liczyła, że w ten sposób ucieknie od jego spojrzenia. Jednak, niczym jej lustrzane odbicie, nieznajomy zaczął stawiać kroki w jej kierunku. Odstęp między nimi stopniowo malał. Elizabeth nie chciała dłużej czekać. Szybko zanurzyła ręce w torbie w poszukiwaniu kluczyków. Musiała je jak najszybciej odnaleźć i tym razem dłonie jakby same wiedziały, gdzie ich szukać. Gdy w palcach poczuła znajomy kształt breloka, szybko włożyła kluczyk do zamka i chwyciła za klamkę. Właśnie wtedy poczuła na barku czyjąś rękę. Dużą, męską rękę.

Elizabeth przeszła na tryb autopilota. W sytuacjach stresowych właśnie tak sobie radziła. Jak gdyby ktoś ruszał jej ciałem za nią, energicznie odwróciła się w kierunku napastnika. Z krzykiem bojowym na ustach wymierzyła mu policzek. Dopiero wtedy dokładniej zorientowała się w sytuacji. Zasłoniła usta dłońmi, tłumiąc krzyk, kiedy zobaczyła Williama rozcierającego twarz w miejscu uderzenia.

‒ Jeny, kobieto! Za co to było? ‒ zajęczał niezgrabnie. ‒ Przecież obiecałem, że od teraz będę zwracał uwagę tylko na twoje uzębienie. Nie ufasz mi, pączusiu?

Elizabeth nie wiedziała, co się stało. Była chyba bardziej skołowana niż William. Kiedy ten zaczął przyglądać się swojej twarzy w bocznym lusterku jej auta, dyskretnie spojrzała w kierunku lasu. Tajemniczy mężczyzna zniknął z horyzontu i to uspokoiło ją na tyle, by mogła złapać oddech, który nieświadomie wstrzymywała.

‒ To była nauka na przyszłość. Jeśli będziesz proponował jakiejś dziewczynie poradę stomatologiczną, przypomnij sobie ten moment ‒ rzuciła zażenowana Elizabeth.

Wiedziała, że nie zasłużył na to, co dostał, ale nie mogła mu powiedzieć, że pomyliła go z podglądaczem z lasu. Byłoby to gorsze niż leczenie kanałowe. Podeszła do niego od tyłu i położyła mu dłoń na plecach. Will na moment podniósł wzrok znad swojego odbicia, ale szybko wrócił do oceniania obrażeń. Elizabeth sięgnęła w kierunku jego twarzy i skierowawszy ją w swoją stronę, nieśmiało się uśmiechnęła. Kiedy jego twarz znalazła się tuż obok jej, z czułością podmuchała ślad po dłoni na policzku chłopaka. Kontury jej palców stawały się coraz bardziej wyraźne. Will zamknął oczy i pozwolił swojej dziewczynie zniwelować ból.

‒ Bardzo cię boli, kochany? ‒ spytała, jakby mówiła do małego dziecka.

Will skinął głową, układając usta w słodki dzióbek. Wyglądał jak mały chłopiec, który właśnie spadł z rowerka w trakcie pierwszej jazdy.

‒ Czy jak pocałuję, to przestanie boleć?

William znów przytaknął, tym razem szykując się do pocałunku. Wciąż mając zamknięte oczy, czekał na reakcję dziewczyny. Elizabeth zaśmiała się na ten widok. Szybko cmoknęła go w policzek, zręcznym ruchem otworzyła auto od strony kierowcy, wsiadła do środka i zamknęła drzwi. Dopiero na dźwięk zamykanego samochodu Will otworzył oczy. Widok niedowierzania, rozczarowania i złości na jego twarzy jeszcze bardziej rozśmieszył Elizabeth. Posłała mu przesadnie czułego całusa przez szybę, wrzuciła jedynkę i omijając inne samochody, wyjechała z parkingu. Zanim szkoła zniknęła jej z oczu, po raz ostatni spojrzała we wsteczne lusterko, w stronę lasu, ale nic tam nie dojrzała.

Elizabeth zaparkowała samochód pod kancelarią adwokacką Reynolds&Partners. Większość miejsc była zajęta, co znaczyło, że w biurze był duży ruch i nie będzie łatwo wyrwać ojca na obiad na mieście. Brandon Reynolds był człowiekiem bardzo zapracowanym i z trudem znajdował czas na przyjemności. Odkąd jego kancelaria odniosła sukces, by umożliwić córce jak najlepszy start w życiu, nie odmawiał żadnemu klientowi. Nie był pazerny, ale pieniądze odgrywały w jego życiu ogromną rolę. W dzieciństwie jego rodzina była bardzo biedna. Były to inne czasy, ale brak majątku miał ogromny wpływ na całą rodzinę. Jego ojciec nie był w stanie zapłacić za leczenie swojej żony ani za jej godny pochówek kilka miesięcy później. Brandon Reynolds nie chciał przeżyć w przyszłości czegoś podobnego. Ciężką pracą próbował uchronić ukochane osoby przed cierpieniem i ograniczeniami, jakie mogliby napotkać z powodu braku pieniędzy.

Elizabeth zapukała cztery razy, po czym zrobiła to po raz kolejny. Był to tajny sposób komunikowania ojcu, że to właśnie ona czeka przed drzwiami. Wymyślili go, kiedy Elizabeth była w piątej klasie i często płakała przed gabinetem ojca, który nie wiedząc, że to ona, nie wychylał się zza biurka.

‒ Wejdź, Bethy!

Ojciec siedział majestatycznie oparty na skórzanym fotelu, z dłońmi splecionymi na dębowym biurku. Wyglądał perfekcyjnie w każdym calu. Krótkie szaroblond włosy były elegancko uczesane, a grafitowy garnitur bez najmniejszych zagnieceń wyglądał, jakby właśnie wyszedł spod żelazka. Poszetka dopasowana była do turkusowego krawata i najpewniej skarpetek ukrytych w wypastowanych butach. Elizabeth zawsze była pod wrażeniem profesjonalizmu ojca w pracy. Wydawał się opanowany i pełen gracji, lecz kiedy szukał dowodów do pozwu, zachowywał się niczym lew na sawannie. Drapieżny i nieustępliwy. Taki właśnie był Brandon Reynolds. Wstając od biurka, miarowym krokiem podszedł do Elizabeth i przywitał ją całusem w czoło oraz półuściskiem typowym dla sytuacji publicznych. Szybko odprawił klienta siedzącego w niewielkim fotelu naprzeciw jego biurka i razem z córką ruszył w stronę wyjścia. Dziewczyna była w szoku, z jaką łatwością udało jej się wyciągnąć ojca z pracy, ale nie narzekała.

Ojciec Elizabeth nie lubił jadać w knajpach szybkiej obsługi. Zawsze sobie cenił sztukę jedzenia posiłków. Uważał, że wszystko należy robić porządnie, bez względu na kaliber działań. Niezależna restauracja dwie ulice od kancelarii doskonale odpowiadała tym wymaganiom. Prowadzony przez miejscowe małżeństwo lokal był bardzo klimatyczny. Stoliki przystrojone obrusami z naszytymi inicjałami właścicieli, na których stały wytworne wazony z frezjami, dawały poczucie wygody i elegancji. Jednak malunki na ścianach i stroje obsługi sprawiały, że było tam też trochę domowo, dzięki czemu każdy klient mógł poczuć się jak na obiedzie u mamy.

Elizabeth nie zamieniła z ojcem słowa aż do złożenia zamówienia. Ich relacja cechowała się brakiem nadmiernego werbalnego wyrażania uczuć. Według ojca było to zbędne, gdyż zabierało zbyt dużo czasu, który można było przeznaczyć na uporządkowywanie w myślach własnych spraw. Dopiero gdy podano kotleta kijowskiego z frytkami dla Elizabeth i sałatkę z kurczakiem i awokado dla jej ojca, padły pierwsze słowa.

‒ Był u mnie dzisiaj Jackson Foster, ojciec twojego „przyjaciela”. Podobno William znów nie otrzymał żadnych punktów na teście z matematyki. Powinnaś polecić mu jakiegoś dobrego korepetytora, jeśli chłopak planuje iść na studia.

‒ Dobrze wiesz, tato, że Will otrzymał stypendium sportowe. Nie musi się martwić o oceny.

Elizabeth doskonale wiedziała, że ojciec nie lubił jej chłopaka. Chciał dla niej jak najlepiej i był przekonany, że Will nie spełniał tego wymogu. Przez resztę obiadu dziewczyna odpowiadała na pytania ojca monosylabami, nie chcąc wywołać niepotrzebnej kłótni. Starała się nie dać ponieść emocjom. Kochała ojca, ale czasami rozmowa z nim była bardziej męcząca niż wspinaczka górska. Brak tematów do rozmów doprowadził do tego, że obiad skończył się równie szybko, jak zaczął. Elizabeth odwiozła ojca z powrotem pod kancelarię, a sama pojechała do kina na spotkanie z przyjaciółmi.

Od dawna była w posiadaniu biletów na dzisiejszy seans. Nie dlatego, że czekała na film, ani nie dlatego, że brakowało jej wydarzeń kulturalnych. Pewnego razu Will chciał jej zaimponować i kupił bilety na popularną produkcję. Niestety, kiedy dotarli do kina, okazało się, że wybrał seans na zupełnie inny dzień, niż planował. Korzystając z okazji, dokupili dwa bilety i postanowili zorganizować wyjście grupowe. Elizabeth mimo początkowego sceptycyzmu była szczęśliwa, że postanowiła wybrać się z przyjaciółmi do kina. Przez ostatnie tygodnie była dla nich chłodna i niedostępna. Dzięki temu mogła, choć w nikłym stopniu, wynagrodzić im swoje zachowanie. Kiedy zajechała pod kino, wszyscy już na nią czekali. W myślach pogratulowała sobie zabrania biletów ze sobą. Nie musiała się martwić, że zostanie całkiem sama.

‒ I jak, cukiereczku? Gotowa na półtorej godziny frajdy w ciemnościach? ‒ zapytał William, obejmując Elizabeth ramieniem i prowadząc w stronę lady z popcornem. Christopher podobnym gestem przyciągnął do siebie Alex, która momentalnie się zarumieniła.

‒ Nie wiedziałam, że jesteś takim fanem kina ‒ powiedziała sceptycznie Elizabeth. William spojrzał na Christophera idącego obok i wymienił z nim porozumiewawcze spojrzenia.

‒ Nie planowałem skupiać się na akcji, jeśli wiesz, o czym mówię.

Chłopcy przybili sobie piątki i jak gdyby nigdy nic kontynuowali marsz.

‒ Dobrze, drogie panie. Chris i ja załatwimy jedzenie i picie, a wy poszukajcie naszych miejsc.

Elizabeth i Alex nie zdążyły zaoponować. Chłopcy pomknęli w stronę kolejki i od razu stanęli na samym początku.

‒ O mój Boże ‒ zapiszczała cicho Alex, chwytając Elizabeth za ramię. ‒ To już dzisiaj. Chris na pewno mnie pocałuje. W ciemnej sali wiele się może wydarzyć, a od dawna robię grunt pod nasz związek. Nadszedł czas, by zebrać plony mojej ciężkiej pracy.

Alex od miesięcy starała się przyciągnąć uwagę Christophera. Prawdę mówiąc, całkiem straciła głowę na jego punkcie. Podkreślający figurę strój, przypadkowe muśnięcia jego ramienia, wszystko było zaplanowane. Elizabeth zaśmiała się ze słów przyjaciółki. Doskonale pamiętała, kiedy sama czekała na pierwszy pocałunek z Williamem. Przez wiele tygodni szykowała idealną scenerię i ćwiczyła wszelkie możliwe scenariusze. William zupełnie nie wiedział, co się święci, i to Elizabeth zainicjowała ich pocałunek. Dziękowała, że jest tak przystojny, bo bystrością nie poderwałby żadnej dziewczyny.

‒ Cieszę się, że wasz związek kwitnie. Szkoda tylko, że Chris jeszcze o nim nie wie.

Alex pacnęła Elizabeth po ramieniu i rzuciła jej piorunujące spojrzenie, po czym obie zaczęły się śmiać. Kiedy chłopcy wrócili z prowiantem, cała czwórka udała się do sali kinowej, by nacieszyć się miękkimi siedzeniami, wspólnym towarzystwem i efektami dźwiękowymi filmu, którego najprawdopodobniej żadne nie będzie później pamiętało.

Słońce zdążyło zajść, kiedy Elizabeth wjechała na podjazd przed domem. W mieszkaniu wszystkie światła były zgaszone, co oznaczało, że ojciec jeszcze nie wrócił z pracy. Mieszkali w domu we dwoje, ale zawsze się mijali ze względu na nienormowane gadziny pracy kancelarii. Kiedyś ojciec wracał do domu, zanim się ściemniło. Jednak gdy matka Elizabeth uciekła do Francji z jego wspólnikiem, zaczął przychodzić, gdy jego córka smacznie spała. Przez te cztery lata przyzwyczaili się do takiego stanu rzeczy i starali się spotykać w porze obiadowej, by nie zapomnieć widoku swoich twarzy.

Elizabeth wyłączyła silnik i ruszyła wzdłuż chodnika w kierunku wejścia. Na dworze było równie spokojnie jak rano. Ulica była pusta, a lampy powoli przygasały, zwiastując koniec dnia. Skrzynkę na listy całkowicie zapchały reklamy. Elizabeth zatrzymała się przy niej, by wyciągnąć prasę. Kiedy ją zamykała, poczuła podmuch wiatru przemykający po jej twarzy. Na niebie nie było nawet jednej chmury, dlatego ta sytuacja wydała się jej dość dziwna. Ruszyła w stronę domu, lekko przyspieszając kroku. Chwilę potem znów poczuła podmuch wiatru, tym razem silniejszy. Włosy z ramion przeniosły się na jej twarz i zasłoniły oczy. Delikatnie potrząsnęła głową, pozwalając opaść niesfornym kosmykom. Właśnie wtedy usłyszała gdzieś w oddali czyjeś kroki. Z sercem na ramieniu odwróciła się w stronę dźwięku. Na końcu ulicy stał zakapturzony mężczyzna. W jego sylwetce i sposobie poruszania się było coś dziwnie znajomego. Po dłuższej chwili zrozumiała, że był to ten sam człowiek, który wcześniej przyglądał się jej zza drzewa. To nie mógł być przypadek, że ten sam mężczyzna znajdował się teraz na ulicy, na której mieszkała. Tym razem jednak nie poprzestał na podglądaniu. Zawadiackim krokiem stopniowo zmniejszał dystans między nimi. Na szczęście teraz Elizabeth nie miała problemów z poruszaniem się. Biegiem ruszyła w kierunku wejścia. Szybkim ruchem włożyła klucz do zamka i gdy tylko otworzyła drzwi, wpadła do środka. Pełna strachu i kierowana adrenaliną, przekręciła zamek i zasunęła zasuwkę. Oparła się plecami o drzwi i głęboko odetchnęła. W domu była bezpieczna. Mimo strachu, który czuła, nie mogła pozbyć się ciekawości. Kim był ten mężczyzna? Czego od niej chciał? Czy był niebezpieczny? Wciąż drżąc z emocji, lekko odchyliła zasłonę okna przy drzwiach. Kiedy spojrzała przez szybę, zamarła.

Mężczyzna stał przed jej domem oparty o skrzynkę na listy, przy której chwilę temu stała Elizabeth. Patrzył centralnie na nią, jakby wiedział, że będzie chciała zobaczyć, kim jest. Na widok malującego się na jej twarzy zdziwienia, szeroko się uśmiechnął. Coś w jego spojrzeniu zaniepokoiło dziewczynę. Nie był to szyderczy uśmiech. Wydawał się autentyczny, radosny i szczery. Nie mogła uwierzyć w to, co widzi. Bezpieczna i ukryta za ścianami domu, pozwoliła sobie na pokazanie nieznajomemu swojego niezadowolenia. Posłała mu spojrzenie mówiące: „Ty tak serio?”. Jej nagła zmiana frontu sprawiła, że mężczyzna uśmiechnął się jeszcze bardziej. Odsunął się od skrzynki i patrząc jej prosto w oczy, zasalutował, po czym powoli się wycofał. Elizabeth nie mogła uwierzyć, jak bezczelny był ten człowiek. Nie miała zamiaru pozwolić mu tak odejść. Szybkim ruchem otworzyła drzwi, gotowa do wygarnięcia mu jego impertynencji, lecz kiedy znalazła się przed domem, chłopak zniknął. Wściekła do cna, z niedowierzaniem wróciła do środka. Teraz bardziej niż wcześniej była ciekawa nieznajomego. Skąd pochodził? Gdzie mieszkał? Kim jest jego dziewczyna? Wiele pytań kłębiło się w jej głowie. Westchnęła z rezygnacją, idąc po schodach w stronę swojej sypialni. Wiedziała, że tej nocy również nie zaśnie. Tym razem nawet medytacje nie pomogą jej zmrużyć oka.

Zamknięta na klucz

Wydanie pierwsze, ISBN: 978-83-8219-022-9

© M.M. Kowalska i Wydawnictwo Novae Res 2020

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

REDAKCJA: Dominik Leszczyński

KOREKTA: Magdalena Wołoszyn

OKŁADKA: Paulina Radomska-Skierkowska

KONWERSJA DO EPUB/MOBI: Inkpad.pl

WYDAWNICTWO NOVAE RES

ul. Świętojańska 9/4, 81-368 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.