Redakcja:
Beata Kaczmarczyk

Korekta:
Zespół Bullet Books

Projekt okładki:
www.czartart.com

Wykonanie okładki:
www.czartart.com

Skład:
Kamil Sobczak

ZAPRASZAMY DO ODWIEDZENIA
www.bullet-books.com

Wydawnictwo Bullet Books
02-797 Warszawa, Al. KEN 50/51

e-mail: wydawnictwo@bullet-books.com

Księgarnia wysyłkowa Bullet Books
02-798 Warszawa 78, skr. poczt. 54.
e-mail: ksiegarnia@bullet-books.com
tel. 603 861 952

DOŁĄCZ DO NAS

www.facebook.com/BulletBooks

Powieść ta jest całkowicie fikcyjna. Pojawiające się w niej
nazwiska, osoby i sytuacje są wytworem wyobraźni autora.
Wszelkie podobieństwo do żyjących czy zmarłych postaci,
wydarzeń czy miejsc jest absolutnie przypadkowe.

Copyright © 2011 by Bullet Books.
All rights reserved.
Wszelkie prawa zastrzeżone.

Książka, ani żadna jej część, nie może być przedrukowywana
ani w jakikolwiek inny sposób reprodukowana czy powielana
mechanicznie, fotooptycznie, zapisywana elektronicznie lub
magnetycznie, ani odczytywana w środkach publicznego
przekazu bez pisemnej zgody wydawcy.

ISBN 978-83-62382-07-1

2011, Wydanie I

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o. o.

Myszce

Rozdział 1
Hrabina Chattearstone

Nawet pies był smutny. Próbowałem go pocieszyć, ale nie spojrzał na mnie. Nie machnął ogonem. Podrapałem go za uchem, a on zaskomlał, jakby to była pierwsza w jego życiu pieszczota. Był samotny w małej budzie, tak jak samotny może być tylko pies uwiązany na łańcuchu. I kwiaty chowały się tu za metalową siatką. Na pewno nie było to miejsce przyjazne roślinom. Ani zwierzętom. Tym bardziej ludziom.

Wszedłem.

Pewnie powinienem najpierw zadzwonić lub zapukać, ale pies na łańcuchu zupełnie mnie do tego zniechęcił. Gruba baba zagrodziła mi drogę i popatrzyła na mnie mniej pytająco niż wyzywająco. Wytarła zakrwawione ręce w fartuch. To musiało zrobić wrażenie. Zatrzymałem się na wszelki wypadek.

– Pan do…?

– Pani domu.

– Pańska godność?

– Gdzieś mi się zawieruszyła parę lat temu.

– Kogo mam zaanonsować?

– Mnie.

– Pan „mnie” do pani! – krzyknęła w kierunku wnętrza. Wnętrze pozostało głuche. – Nikt pana nie oczekuje. Może odejść.

– Nie bardzo. Za przyjście obiecano mi pieniądze.

– Kto obiecał?

– Pani domu.

– Pani nie ma.

– Przed chwilą do niej wołałaś. – Moja wyjątkowa spostrzegawczość i umiejętność kojarzenia faktów sprawiły, że na moment się zawahała.

– Wtedy była – nie dała jednak za wygraną. – Właśnie wyszła.

– Skąd wiesz?

– Ja wiem wszystko, co dzieje się w tym domu!

Powinienem poczuć się jak intruz. Ale wspomnienie psa przy budzie nadal nie dawało mi spokoju.

– No to wiesz także, kto i dlaczego mnie wezwał.

Zastanowiła się. Jej twarz nie mogła tego wytrzymać.

– Niech tu poczeka – rzuciła i zniknęła za drzwiami. On postanowił poczekać. I tak nie miał w tej chwili nic innego do roboty. Mógł jeszcze usiąść na wystarczająco drogiej kanapie i zobaczyć, że szyby w oknach są kuloodporne. Poza tym hol urządzony był raczej tradycyjnie. Pod warunkiem że tradycją stałoby się zarabianie kilku tysięcy tygodniowo. Nie ma nic lepszego niż godna tradycja.

Schody prowadziły donikąd. Pewnie ktoś kiedyś zaprojektował tu piętro i nie wystarczyło mu cierpliwości. Widocznym dowodem zniechęcenia był ostatni stopień zakończony zwykłą metalową barierką. Nie pasowała do wnętrza. Miała być tylko prowizorycznym ogrodzeniem, a stała się nieodłącznym elementem przepychu. Na starość jak znalazł. Kiedyś zostanie sprzedana wraz z całym domem za ciężkie pieniądze i okaże się najdroższą zwykłą barierką w historii handlu nieruchomościami. Ale może to dla niej oznaczać koniec. Jeżeli ktoś powróci do pomysłu dobudowania piętra. Zrobiło mi się smutno, jak psu przy budzie. Przepowiedziałem przyszłość kawałkowi rury. Szkoda, że nikt za to nie płaci.

Nieobecność kobiety o zakrwawionych rękach przeciągała się. Może powinienem widzieć w tym coś podejrzanego, jak mają w zwyczaju detektywi, ale ja byłem detektywem marnie opłacanym i wolałem wróżyć z kurzu bogatego domu, niż doszukiwać się zagadek w nieobecności służącej. Mój spokój sięgnął zenitu. Siedziałem z założonymi rękami i patrzyłem przed siebie. Po kolejnej chwili znałem już każdy zawijas wzoru na dywanie, każdy sęk w boazerii i każde niedociągnięcie pędzla na drogiej kopii Damy z gronostajem. Nie ma co, bystrzak ze mnie. Złożyłem sobie w duchu gratulacje z tego odkrycia. Zaczynało mi drętwieć siedzenie.

Wstałem, a drzwi otworzyły się natychmiast.

– Pani prosi. – Ręce miała już mniej czerwone. Za to fartuch krwawił coraz mocniej. Wszedłem. Pokoje otwierały się przede mną w amfiladzie. Przeamfiladowałem przez coś na kształt gabinetu, czytelni, palarni i jadalni. Na końcu były wielkie, przeszklone, rozsuwane drzwi prowadzące wprost na ocieniony dzikim winem taras. Ogród za nim stanowił absolutne przeciwieństwo domu. Zapuszczony, zaniedbany, bez krzty przyciężkiej gracji damy z widoczną nadwagą i dusznego tchnienia pieniędzy. Poczułem się swojsko.

Kobieta siedziała na ogromnym fotelu w najbardziej zacienionej części tarasu. Dłoń w rękawiczce opierała na krawędzi kieliszka za kilka tysięcy funtów. Rękawiczkę wyceniłem niewiele wyżej. Całość w gotówce przekraczała życiowe dochody niejednego pracownika zakładu produkującego szkło i jedwabie. Miałem przed sobą hrabinę Chattearstone. Zastanowiłem się, czy wieczorem dobrowolnie zamyka się w sejfie.

Nie widziałem jej oczu. Ust zresztą także. Z kapelusika, który mógłby być ozdobą każdego muzeum sztuki, z gracją spuszczała się gęsta koronkowa woalka. Przyjrzałem się udostępnionym fragmentom postaci. Gdzieś między szeroką bujną spódnicą a błyszczącym pantoflem została odrobina odsłoniętego ciała. Bez pończochy. Ten skrawek miał mi wystarczyć, bym wyobraził sobie seksowną blondynkę. Lubiłem seksowne blondynki, a o wieku hrabiny Chattearstone wiedziałem tyle, że nie nosi pończoch pod spódnicą.

– Proszę znaleźć mi kota – powiedziała zza kotary na twarzy.

– Zaginął pani kot? – zapytałem z absolutnie uzasadnionym zaskoczeniem. Poza sprawami rozwodowymi nigdy nie przyjmowałem również zleceń dotyczących odnajdywania kotów.

– Powiedziałam, że ma pan znaleźć mi kota. Nigdy go nie miałam. Teraz chcę.

Głos był miły, dość młody, lekko nadszarpnięty znajomością życia. O wyglądzie hrabiny mówił mało. O charakterze dużo więcej. Zacząłem rozumieć stan duszy psa przy budzie.

– Przepraszam. Może nie jestem na bieżąco z problemami pogłowia kotów w kraju, ale nie słyszałem, żeby odnotowano jakiś drastyczny spadek. Myślę, że kota można kupić tak samo łatwo, jak buty nowsze od moich.

– Nie potrzebuję byle jakiego kota. Potrzebuję kota dla mnie. Żądam, żeby pan poznał moje zwyczaje, przyzwyczajenia i wszelkie upodobania. Mój kot ma spełniać moje wymagania.

– A jakie one są?

– Niech pan sobie sam odpowie.

– Może wystarczy krótka rozmowa?

– Nie.

– Przepraszam, ale chyba jednak nie podejmę się tego zadania. Wydaje mi się, proszę się nie obrażać, zbyt ekstrawaganckie, nawet jak na moje potrzeby.

– Podejmie się pan, panie Bialas. Nie prowadzi pan od miesięcy żadnej sprawy. Niedługo nie będzie pan miał z czego żyć.

Czułem się tak, jakbym rozmawiał z magnetofonem. Ani jedna fałda sukni nie drgnęła w czasie tej fascynującej konwersacji prowadzącej zresztą donikąd.

– Jak pani do mnie dotarła? – zapytałem bez większego zainteresowania. Próbowałem zyskać na czasie, rozpaczliwie szukając pretekstu, żeby wynieść się stąd jak najszybciej.

– Wynajęłam detektywa.

– Po co?

– Żeby znalazł mi detektywa.

– Specjalnie się nie ukrywałem. Wystarczyło zajrzeć do książki telefonicznej.

– Tam nie ma wpisanego stanu konta.

– Ale jest adres biura w najmarniejszej dzielnicy miasta.

– Ja szukałam na całym świecie, panie Bialas.

– Czyżbym był najmarniej opłacanym detektywem na kuli ziemskiej?

– Nie. Ale wśród nich pan ma najlepsze wyniki.

– Rozumiem. Gwarantowana skuteczność. Proszę się zwrócić do towarzystwa opieki nad bezdomnymi kotami albo do schroniska. Pozwoli pani, hrabino, że się pożegnam.

– Niech pan weźmie tę sprawę. Nie pożałuje pan. Wystawi pan rachunek na wskazaną przez pana sumę. W rubryce „dotyczy” wpisze pan po prostu „prowadzenie poszukiwań”. A ja zapłacę.

– Mam nie dodawać słowa „kot”, żeby nie brzmiało śmiesznie?

– Jest pan domyślny.

– A co będzie, jeżeli naprawdę znajdę?

– Kota?

– To, czego mam nie szukać.

– Wtedy wynajmę detektywa, żeby znalazł płatnego zabójcę.

– A on na rachunku wpisze „treningi strzeleckie do ruchomego celu nieśmierdzącego groszem”?

– Bawi mnie pan, panie Bialas, dlatego wolno się panu domyślać wszystkiego, może pan robić, co pan zechce…

– Cóż za wspaniałomyślność – mruknąłem.

– …ja oczekuję tylko – kontynuowała bez zająknienia – że znajdzie pan dla mnie kota. To wszystko. I za to właśnie dobrze panu zapłacę.

– Kot ma być kolejną zabawką, gdy już znudzą się detektywi?

– Detektywi nie mogą mi się znudzić. – Jej głos, o ile to możliwe, zrobił się jeszcze bardziej stanowczy.

– O? – pozwoliłem sobie na zdziwienie.

– Panie Bialas, żyjemy w dziwnych czasach. W tym mieście, na tej wyspie kobiecie z moją pozycją po prostu nie wypada nie mieć na usługach stałego detektywa. Z mojego punktu widzenia nie jest mi pan do niczego potrzebny. Z punktu widzenia mieszkających dookoła hien jest mi pan niezbędny. Nie potrafiłam wymyślić niczego innego. Najpierw wynajęłam detektywa, który miał znaleźć mi detektywa, który umie najsprawniej odnajdywać ludzi. Dopiero ten pomógł mi znaleźć pana.

– Mówiła pani coś o stałym detektywie…

– Gdyby mi któryś z nich odpowiadał, pewnie bym go zatrzymała. Teraz jest pan i ma pan zlecenie.

– Czy nie nudzi się pani za bardzo?

– Nigdy się nie nudzę, panie Bialas.

– To dobrze, bo przez chwilę miałem ochotę poczuć się jak Stańczyk.

– Kto?

– Taki Buster Keaton z kraju mojego ojca.

Skinęła lekko głową. Żadne z nas nie wiedziało, co to miało oznaczać.

– Jeszcze jakieś pytania?

– Nie. Tylko dobra rada. Proszę zacząć się już rozglądać za kolejnym detektywem. Tym, który ma mnie zabić.

– Jest pan zbyt podejrzliwy, panie Bialas.

– Po prostu za dużo wiem. – Skinąłem głową i ruszyłem w kierunku rzędu drzwi, które miały zaprowadzić mnie do wyjścia. W jadalni stanąłem oko w oko z zakrwawionym fartuchem.

– Pani prosi, żeby został na obiedzie.

– A jeżeli odmówię?

– Mnie się nie odmawia, panie Bialas! – dobiegło od strony tarasu.

– A mogę sobie wybrać miejsce przy stole?! – zawołałem w przestrzeń.

– Niech pan nie będzie dzieckiem. – Pojawiła się w rozsuniętych drzwiach. Była wyższa, niż myślałem. – I niech pan nie pyta, czy może sobie obrać pomarańczkę. Przygotowałam się do naszego spotkania. Skoro ma mnie pan poznać, musi pan spędzić ze mną trochę czasu. Nie lubię mówić o sobie, więc musi pan być cierpliwy. I patrzeć. Sam oceni pan to wszystko najlepiej. Uznałam, że możemy zacząć od razu. A teraz niech pan siada!

– Czy istnieje jakiś sposób, który przekona panią, że ktoś może jednak powiedzieć „nie”, stojąc na najdroższej podłodze świata? Czy ktoś kiedykolwiek w ogóle pani odmówił?

– Tak. – Zza koronkowej kotary powiało chłodem. – Mój mąż.

– Gdy uciekał z krzykiem?

– Nie. Gdy nie dał mi rozwodu.

Jeszcze coś potrafiło mnie dzisiaj zaskoczyć.

Zniknęła w drzwiach, których musiałem wcześniej nie zauważyć. Po krótkim wahaniu wybrałem sobie jedno z pięciu nakryć przy stole, przy którym zmieściłoby się trzy razy tyle ludzi plus osoby towarzyszące, a i tak zostałoby miejsce dla średniej wielkości słonia. Sztućców nawet nie musiałem nadgryzać, by przekonać się, że to srebro wysokiej próby. Urocze błyskotki. Ale trzeba je bez przerwy czyścić pastą do zębów. Od tego niszczą się szczoteczki.

– Pani mówi, żeby na nią nie czekał – powiedział fartuch, który już zdążył odzyskać uczciwą biel. Postawił na stole wazę i odszedł, nim zdążyłem zadać pytanie. Znowu zostałem sam. Samotność była nieodłącznym atrybutem życia w tym domu. Tyle już wiedziałem. Kot byłby jej zaprzeczeniem. A może świadkiem koronnym. Ale bez programu ochronnego.

Miałem dość wpatrywania się w koronkowy wzór na obrusie, gdy otworzyły się drzwi za moimi plecami. Powiało delikatnymi perfumami i świeżym mydłem wprost spod gorącego prysznica. Uspokoiłem palec dłubiący w koronkowej dziurce. Zapach przesunął się lekko w moją lewą stronę. Byłem twardy. Bardzo twardy. Spojrzałem za siebie, dopiero gdy sekundnik doczołgał się do trzeciej sekundy. I była to jedna z tych sekund, których nie zapomina się do następnego snu.

Jej uroda nie różniła się niczym od zapachu. Blond włosy falowały nieskromnie nad kształtnymi ramionami odsłoniętymi przez niemodną od dwustu lat suknię. Dwudziesty wiek odmaszerował karnie na półkę, ustępując miejsca starszym braciom. Patrzyłem na dzieło dawnych mistrzów pędzla, którym obce były laserowe obrazy tworzone klawiszami komputera. Siedziałem oko w oko z muzealną doskonałością, która sobie tylko znanym sposobem wymknęła się zza szyby, nie włączając alarmowych dzwonków. Zaczęła mnie uwierać nawet moja skóra.

Dziewczyna z obrazu usiadła bezszelestnie z prawej strony stołu i spuściła wzrok, jakby też nie czuła się najlepiej w realnym świecie. Już miałem zaproponować jej cygaro, gdy wszedł coraz bardziej wykrochmalony fartuch. Podzielił zawartość wazy na dwa talerze i wyszedł z westchnieniem ulgi po dobrze wykonanej pracy. Dziewczyna wzięła łyżkę i bezgłośnie zaczęła jeść gorącą zupę. Poszedłem w jej ślady i bezgłośnie poparzyłem sobie język. Coś w tym wszystkim zaczynało mi się cholernie nie podobać. Czy może raczej wręcz przeciwnie?

Nim skończyłem moim zdaniem zbyt gorący krem z dyni, zza drzwi znów wsunął się fartuch, by wnieść drugie danie. Pewnie nie potrafiłbym nawet wymówić jego nazwy, gdyby ktoś się zlitował i powiedział mi, co jem. Dziewczyna milczała. Jej otoczenie również. To i ja się nie odzywałem.

Fartuch sprzątnął ze stołu, nim zdążyłem zadać jedno z kilku milionów pytań, które zadomowiły się gdzieś z lewej strony mojego mózgu. Bez słowa przyjąłem kieliszek z rąk muzealnego okazu i z zachwytem wciągnąłem zapach ulubionej brandy. Jakkolwiek by oceniać hrabinę Chattearstone, miała doskonały smak. Mnie się poprawiał z każdym drobnym łykiem. Zbyt się poprawiał. Ale o tym miałem się dowiedzieć dopiero rano.

Rano bolała mnie głowa, jakby ktoś potraktował ją chirurgicznym narzędziem do zdejmowania kół w ciężarówkach. O takich skutkach ubocznych wypicia jednego kieliszka brandy dowiedziałem się po raz pierwszy. Komuś bardzo zależało, żebym szybko się uczył. Pulsujący huk w czaszce świadczył, jak pojętnym byłem adeptem sztuki usypiania. Ktoś jednak pominął fakt, że od najmłodszych lat żywiłem ogromną niechęć do edukacji na siłę.

Z trzaskiem otworzyłem oczy. Zza pancernych szyb wpadało wstające światło poranka. Gościna hrabiny Chattearstone wydała mi się nieco krępująca. Wykonałem kolejny wysiłek mający na celu postawienie mnie na nogi, ale gdy próbowałem się rozejrzeć, drogocenne ściany zawirowały niczym gwiezdny pył. Dźwignąłem z podłogi but i cisnąłem nim w walący z siłą młota zegar. Niestety, trafiłem. Ku mojej rozpaczy z hebanowej klatki wyskoczyła rozwrzeszczana kukułka. Jako detektyw powinienem się domyślić, że uwiła sobie gniazdo w tym huczącym pokoju.

Upiorne dźwięki musiały skądś wywabić fartuch cierpliwie okrywający przygrubego babsztyla. Na szczęście dla moich doznań akustycznych nie zapukał. W innych warunkach pewnie wyrzuciłbym go za drzwi. Teraz jednak samo wyobrażenie własnego głosu spowodowało, że pociemniało mi przed oczami.

– Pani prosi na taras.

Machnąłem ręką, co było łatwiejsze od kiwnięcia głową. Z krtani wydobył się tylko zardzewiały zgrzyt.

– Piwo stoi w lodówce – powiedział głos spod fartucha i po raz pierwszy zabrzmiał bardziej kojąco niż Timeless Sary Brightman. Miałem wrażenie, że stać go nawet na jakieś ludzkie odruchy. Wrażenie poprawił smak niemieckiego paulanera. Z butelką w ręku powlokłem się na taras.

Hrabina Chattearstone siedziała w tym samym fotelu, opierając dłoń na identycznym kieliszku co wczoraj. Jedynie rękawiczka zmieniła barwę na purpurową. Wyglądała bardziej drapieżnie od żałobnej czerni.

– Jak się spało, panie Bialas? – W jej głosie nie było krzty zainteresowania.

– Jak w zepsutym helikopterze podczas huraganu w czarnej dziurze. Uczyła się pani stwarzać przytulną atmosferę od akustyka grupy death metalowej?

– Nie będę prosiła o wybaczenie. Jest pan moim pracownikiem i za dobrą cenę mogę kupić nawet pana sen.

– A jakiegoś lekarza od usuwania go z pamięci?

– Zdaje się, że już pan znalazł.

– Pomiędzy aspiryną a piwem zawsze wybieram piwo. Mam jednak prośbę, żeby traktowała pani moją głowę z większym szacunkiem. Ma przecież służyć pani celom.

– Dlatego nie chciałam, żeby wyniósł ją pan zbyt daleko.

Usiadłem, nim raczyła mi zaproponować. Skoro już tu zamieszkałem, postanowiłem czuć się jak u siebie w domu. Zdjęła rękawiczkę z kieliszka. Zamarłem, wierząc, że podniesie wreszcie ciężki woal, bym mógł rozwiać przynajmniej jedną ze swoich wątpliwości. Ale zaczęła jedynie pieścić alkohol przez szkło.

– Powinien się pan wykąpać. Klara pokaże panu łazienkę.

Ktoś stanął za moimi plecami. Fartuch miał na imię Klara. A woda z prysznica była wystarczająco orzeźwiająca. Usiadłem na wodoodpornym fotelu i spojrzałem na swoje odbicie. Nie podobało mi się, więc odwróciłem się tyłem do lustra. Z kamizelki wyciągnąłem cygaro i dokładnie przypaliłem w wilgotnym powietrzu łazienki. Musiałem pomyśleć. Chyba nadeszła odpowiednia chwila.

Oto znalazłem się w domu najbogatszej kobiety świata. Podobno, bo mogłem powołać się jedynie na jej własne słowa, które usłyszałem w słuchawce kilka dni temu. Dzwoniła osobiście, bez bawienia się w pośrednictwo sekretarki i nie miała zamiaru dopuścić mnie do głosu. Najpierw oświadczyła, że mnie nie zna, ale żąda moich usług. Potem powiedziała o swojej pozycji majątkowej, a dopiero na końcu podała nazwisko. Nie figurowało w żadnej książce telefonicznej ani adresowej. Jej posiadłość oznakowana była we wszystkich możliwych księgach jako niezamieszkana. Nazwisko nie pojawiło się nigdy dotąd ani w wiadomościach, ani w kronikach towarzyskich. Okoliczni mieszkańcy nie chcieli nic mówić o sąsiadce zza wysokiego muru. Głównie dlatego, że żaden nie chciał ze mną w ogóle rozmawiać.

Nie byłbym detektywem, gdybym nie lubił takiej zabawy. Już następnego dnia po telefonie wiedziałem, że przyjadę do hrabiny Chattearstone, czy jak tam naprawdę się nazywała. Droga wiła się ku niewielkiej zielonej dolince otoczonej tak wysokimi drzewami, że skrywały wszystkie tajemnice jej mieszkańców. Jechało się cudownie po rzadko używanym asfalcie bez dziur i kolein. Mój wóz potrafił to docenić. Lewy resor siadł mniej więcej tydzień temu. Żeby go naprawić, musiałbym sprzedać samochód. Niestety, mechanik już miał austina młodszego o jakieś dziesięć do piętnastu lat i na dodatek nie prowadził szrotu.

Wiedziałem, że nie ma sensu szukać bramy. Do posiadłości miała prowadzić jedyna, wąska furtka. Furtka, za którą nawet pies był smutny. Mój ojciec miał psa. Starzeli się obaj, gdy mój brat i ja zaczęliśmy swoje dorosłe życie. Ale stary Łapaj był weselszy. Nawet na chwilę przed śmiercią swojego pana.

Strzepnąłem nadmiar popiołu do kryształowej popielnicy. Jak dotąd nie byłem mądrzejszy ani na jotę. Siedziałem w łazience wielkości mojej sypialni plus balkon i podest na schodach i jakoś nie mogłem uwierzyć, że dom jest niezamieszkany. Przeczyły temu chociażby świeżo wyprane ręczniki, nie wspominając o obecności co najmniej trzech kobiet. I nie licząc psa.

Głowa już dawno przestała mnie boleć. Teraz trzeba było jej użyć w jakimś pożytecznym celu. Rozsądek nakazywał urwać się stąd w ciągu najbliższych kilku minut. Jednak rozsądek nigdy nie był moją mocną stroną. Kiedyś pewnie źle się to dla mnie skończy, bo ktoś wreszcie trzaśnie tymi drzwiami, między które nie powinienem pchać palców. Na razie jednak palców używałem do trzymania cygara. Łatwo było to zmienić. Wystarczyło wsadzić cygaro do ust. Pasowało jak ulał. Być może smakowało jak tajemnica, ale to określenie wolałbym zachować na później. Do kolejnego spotkania z dziewczyną z obrazu. Wspomnienie jej ust spowodowało, że wlazłem pod prysznic z zapalonym cygarem. Dopiero po chwili poczułem, że woda jest zimna. Dwa prysznice, z czego jeden lodowaty. No, Bialas, musiałeś zgłupieć. Zmień zawód albo lepiej idź na emeryturę. Zmarnowałeś właśnie cholernie drogie cygaro. Tak się nie robi. Zwłaszcza w pracy.

Wywaliłem kawałek śmierdzącej liny, w jaką przemieniło się El Comendante. Włożyłem tak błękitny, że prawie biały szlafrok i byłem gotowy zmierzyć się z hrabiną Chattearstone.

– Wolałabym jednak, żeby nie palił pan pod prysznicem – powiedziała swoim bezbarwnym głosem, gdy tylko znalazłem się na tarasie.

– A popielniczki stoją po to, bym do nich wycinał skórki z palców u nóg?

– To pozostałość z czasów dziada mojego męża. Posiadał rozległe pola tytoniowe i był nałogowym palaczem. Szanuję tradycje rodzinne.

– Czy mogę zapytać, gdzie przebywa hrabia Chattearstone?

Prychnęła przez kotarę pod kapeluszem jak duszona kotka.

– Nigdy nie było żadnego hrabiego Chattearstone.

– Rozumiem, że Chattearstone to nazwisko rodowe.

– Nie.

Pokiwałem głową. Wszystko było tak proste i zrozumiałe, że zupełnie nie wiedziałem, co tu jeszcze robię.

– Czy zechciałaby mi pani opowiedzieć o swoim mężu?

– Którym?

Ba, żebym to ja wiedział.

– Nie ułatwia mi pani zadania.

– Ja? – Czyżbym wyłowił nutkę zdumienia? – Wydawało mi się, że jestem wyjątkowo cierpliwa. Nie moja wina, że zachowuje się pan jak kretyn.

– A fe! – zgorszyłem się. – Czy takie słowo przystoi hrabinie?

– Hrabinie przystoi wszystko, panie Bialas. Jeszcze pan tego nie wie?

– Ale szybko się uczę – zapewniłem z zapałem prymusa przyłapanego na nieodrobieniu pracy domowej.

– Niech pan zje śniadanie, panie Bialas. Muszę się zastanowić, czy poprzedni detektyw nie popełnił błędu.

Wykonała gest znany wszystkim kamerdynerom świata. Odszedłem bez słowa. Miałem nadzieję, że w czasie śniadania coś się wyjaśni. Wszedłem do jadalni i usiadłem przy stole. Zająłem krzesło dziewczyny. Klara zjawiła się chwilę później.

– Pokój śniadaniowy jest tam – mruknęła z naciskiem i wzrokiem pokazała przeciwległe drzwi. Jasne. Jedynie tani detektyw mógł wyobrazić sobie, że w tym domu jest tylko jedna jadalnia.

Dziewczyna siedziała już przy stole. Słomiany kapelusik kołysał się na jej plecach uwiązany wielką zieloną wstążką do szyi. Kanarkowożółta bluzka z szerokimi rękawami kończyła się w połowie pleców. Potem następowało długo, długo nic, aż do wściekle zielonych szortów. Zatęskniłem za tym drugim prysznicem.

Usiadłem naprzeciwko i zacząłem przyglądać się absolutnie nieskromnie i bezczelnie. Zignorowała to. Wyciągnąłem rękę przez stół.

– Nazywam się Bialas. – Znów to samo. Żadnej reakcji, żadnego zainteresowania. Dłoń wisiała dokładnie nad jej palcami. Spróbowałem ich dotknąć. Cofnęła się tak błyskawicznie, że złapałem jedynie ruch cieplejszego powietrza. Nie podniosła wzroku. Wytarła serwetką usta i już jej nie było. Gapiłem się na puste krzesło jak krowa na motocykl.

Na wszelki wypadek nie tknąłem napojów, chociaż środek usypiający mógł równie dobrze znajdować się w znakomitej jajecznicy. Zjadłem ją bez apetytu i z jakimś ściśniętym gardłem. Potem, przez nikogo nieproszony, poszedłem na taras. Znalazłem zapomnianą butelkę paulanera, która zdążyła już przejąć ciepło letniego poranka. Hrabina siedziała w tej samej pozie, w której zapamiętam ją do końca życia.

– Kim ona jest? – zapytałem bez wstępów.

– Niewiele wiem o Klarze. Mieszkała tu z moim mężem i już została. Z tym że teraz na noc idzie do swojego domu. Pomogłam jej wybudować co nieco w dalszej części wyspy.

– Nie o nią pytam.

– Obawiam się, że nie rozumiem.

– Kim jest ta dziewczyna.

– Właśnie panu mówiłam…

– Pani wybaczy, hrabino – przerwałem dość łagodnie – ale przy całym swym dobrym wychowaniu nie ośmieliłbym się nazwać Klary dziewczyną.

– Poza mną w całym tym domu – czy mi się zdawało, czy położyła nacisk na słowo „całym” – jest jedynie Klara.

Zerwałem się błyskawicznie i gwałtownie podniosłem ciężką woalkę. Hrabina nie zdążyła krzyknąć. Nie zdążyła zrobić nic. W jej oczach nie zobaczyłem przerażenia. W jej oczach nie zobaczyłem niczego poza upiorną ciemnością niewidomej kobiety.

− Przepraszam – wyjąkałem, cofając się po ścianie tarasu. Hrabina powolnym ruchem podniosła woalkę i zarzuciła na kapelusz. Po raz pierwszy zobaczyłem, jak pije ze swojego kieliszka za kilka tysięcy funtów.

Udało mi się na noc wrócić do domu. Wiedziałem, w której szufladzie poniewiera się samotna butelka. Nastał czas, aby trochę jej ulżyć. Przydałoby się do towarzystwa jeszcze trochę lodu, ale liczyłem na to, że mój dotyk wystarczająco zmrozi szkło. Jak zwykle miało się okazać, że obdarzyłem się zbyt dużym zaufaniem. Niemniej wypiłem tyle, ile było mi potrzeba, żeby przypomnieć sobie numer telefonu.

Carol była moją ulubioną policjantką. Może dlatego, że jako pracownik wydziału zabójstw nie wlepiała mandatów, a może dlatego, że rzadko chodziła w mundurze. Tym rzadziej musiałem sobie wyobrażać, jak wygląda bez niego. A wiedziałem, że wyglądała zabójczo. Niestety, jak dotąd widywałem ją jedynie niejako służbowo. Mimo wszystko zgodziła się ze mną spotkać U Brandona o tak nieludzkiej porze. Właśnie powinna jeść lekko podsmażaną kolację.

Otrząsnąłem się, by odpędzić nie do końca czyste myśli. Zmieniłem nawet koszulę. Gdy dotarłem do pubu, Carol jeszcze nie było. Usiadłem w swoim ulubionym rogu i zamówiłem chłodniejszego brata bliźniaka malucha z domowej szuflady. Zapragnęli się do siebie zbliżyć. Następowało właśnie pierwsze rodzinne porozumienie, kiedy w drzwiach pojawiła się Carol. Odetchnąłem z ulgą. Nie przyszła w mundurze. Miała na sobie szerokie spodnie koloru khaki i skórzaną kamizelkę z niewyobrażalną liczbą kieszeni.

– Kiedy włożysz spódnicę?

– Mam niezgrabne nogi – odpowiedziała, a ja zakrztusiłem się bliźniakiem. Ostatnią rzeczą, jaką mogłem wyobrazić sobie po zdjęciu z niej munduru, były krzywe nogi.

– Onieśmielasz mnie.

– Uważaj, twardzielu, wypadasz z roli. – Przechyliła butelkę i wylała część zawartości do mojej szklanki. – Mogę się poczęstować?

Skinąłem głową. Wróciłem do roli. Wypiła, jak przystało na policjanta po służbie. Chciałem jej towarzyszyć, ale musiałbym łyknąć wprost z butelki. Darowałem sobie tani folklor. Ze względu na Carol.

– Rozumiem, że grę wstępną mamy za sobą. Czego chcesz tym razem?

Zamiast przejść do sedna, straciłem czujność.

– Dlaczego to robisz?

– Dlaczego co robię?

– Na przykład tu jesteś.

– Może jako dziecko przeczytałam zbyt wiele kiepskich kryminałów o kiepskich detektywach. A może nigdy nie byłam na tyle odważna, by rzucić to wszystko w cholerę?

– I co byś wtedy robiła?

– Dlaczego do mnie zadzwoniłeś, Bialas?

– Zakończyliśmy grę wstępną definitywnie?

– Dlaczego? – W jej oczach był dokładnie taki chłód, jakiego spodziewałem się po swoich dłoniach. Nie chciałem jej wkurzyć, ale wiedziałem, że nie pora na przeprosiny. Zaszliśmy już za daleko.

– Kim jest hrabina Chattearstone?

– Nikim. Kto to?

– Myślałem, że ty mi wyjaśnisz.

– Nie znam nikogo takiego. Dlaczego się nią interesujesz?

Napisałem na serwetce kilka słów.

– Znasz ten adres?

– Mało kto nie zna. Nie łudź się, Bialas, nie stać cię.

– Nie mam żadnych złudzeń. Byłaś tam kiedyś?

– Nie moje tereny finansowe. Służbowo bywałam obok kilka razy.

– Wiesz, kto tam mieszka?

– Nikt. Ostatni lokator zmarł przed moim urodzeniem. Dom zajęło jakieś towarzystwo finansowe jako spłatę długu nieboszczyka. Od tamtej pory nie udało się znaleźć prywatnego nabywcy. Mówiąc krótko: stoi pusty.

Nalałem sobie solidną porcję i zamówiłem kolejną butelkę.

– Spędziłem w nim prawie dwa dni w towarzystwie kobiety, która tytułowała się hrabiną Chattearstone, jej służącej Klary, jakiejś młodej pięknej dziewczyny, o której nic nie wiem, i cholernie smutnego psa. Zjadłem obiad, popijając go brandy, po której spałem jak suseł do następnego ranka. Po porannym piwie wziąłem prysznic i zjadłem jajecznicę. Potem siedziałem z hrabiną na tarasie…

…Hrabina odstawiła kieliszek.

– Zna już pan odpowiedzi na wszystkie dręczące go pytania? – Jej cierpki głos nie zamaskował drżenia. Twarz była spokojna i bez wyrazu. Twarz, całkiem niedawno bardzo piękna, dzisiaj wciąż jeszcze młoda, ale zmęczona i blada od skrywania za ciężką koronką. – A tak na przyszłość, wolałabym, żeby pan jednak zadawał pytania. Unikniemy krępujących sytuacji.

Siedziałem bez ruchu, usiłując nie patrzeć w jej stronę. Ani myślała mi pomóc. Jej woal wciąż pozostawał zaczepiony o brzeg kapelusza, nie rzucając na przymknięte powieki nawet smugi cienia.

– Czego pani ode mnie chce?

– Wczoraj chciałam tylko, żeby znalazł pan dla mnie kota. Dzisiaj chcę jeszcze odrobiny szacunku! A jeżeli pana na to nie stać, to mnie stać, żeby go od pana kupić.

Wróciliśmy na swoje pozycje. Wypiłem łyk ciepłego paulanera.

– Więc z całym szacunkiem, pozwoli pani, hrabino, że się pożegnam.

– Pozwolę. Choć traci pan tylko czas, panie Bialas. Opóźnia pan wykonanie zadania. Jestem cierpliwa, ale bez przesady.

– Niech pani znajdzie kogoś innego – poradziłem z całego serca, żeby powiedzieć cokolwiek.

– Nie muszę. Pan wróci, panie Bialas. Przed wyjściem może pan zjeść obiad, ale proszę mnie już dzisiaj nie niepokoić. – Wstała i ruszyła ku rozsuwanym drzwiom. Chciałem jej pomóc. Musiała wyczuć mój ruch, bo odwróciła twarz w moją stronę. Na jej ustach pojawił się pogardliwy uśmiech. – Niech pan siedzi. Miłego dnia.

Zniknęła w bocznych drzwiach, których wcześniej nie zauważyłem…

– Bialas! Tu jestem! – Carol wepchnęła serdeczny palec w moje przedramię. Zabolało.

– Jeszcze dzisiaj tam byłem! – Dla podkreślenia tych słów pociągnąłem kolejny łyk.

– Wiesz co, wygodniej by było, gdybyś jednak przyniósł drugą szklankę. I zamów mi coś lekkiego. Moja kolacja właśnie wystygła na patelni.

Zapłaciłem za lekko podsmażone tosty. Szklankę dostałem gratis. W milczeniu czekałem, aż Carol rozprawi się z czymś, co na pierwszy rzut oka przypominało węgiel. Na drugi wyglądało nie mniej apetycznie.

Wytarła usta serwetką i pociągnęła spory łyk z niemal czystej szklanki.

– Gotów?

Całą odpowiedź zawarłem w zniechęconym wzruszeniu ramion.

– Ej, twardzielu! Dla samej przyjemności oglądania ciebie i zjedzenia tego czegoś nie dałabym się wyciągnąć z domu. Musi się jeszcze coś wydarzyć. Jedziemy.

– Dokąd?

– Mam ogromną ochotę zawrzeć znajomość z hrabiną Chattearstone.

Wiedziałem, że co najmniej jedna osoba jest temu przeciwna. Ale tą osobą nie byłem ja. Wsiedliśmy do samochodu Carol. Mój zniechęcił ją dramatycznie przechyloną sylwetką.

– Wiedziesz podłe życie, Bialas – powiedziała z przekonaniem, a mnie zabrakło argumentów. Zobaczyłem, jak odruchowo sprawdza kaburę przypiętą niekonwencjonalnie pod lewą piersią. Była naprawdę rasowym gliną. Gdybym miał jeszcze jakieś wątpliwości, rozwiałaby je prowadzeniem samochodu. Rasowy glina prowadzi doskonale i bez emocji. Owszem, jedzie za szybko, ale bez tandetnego pisku opon, emocjonujących wiraży i przeskakiwania na czerwonym świetle. Jedzie tak, że dopiero spojrzenie na strzałkę prędkościomierza powoduje lekkie mrowienie w karku. Prawdziwy glina wie, na co może sobie pozwolić. Przynajmniej w czasie kierowania samochodem. Poza nim Carol chciała pozwolić sobie na wiele więcej. Widziałem to w jej oczach.

Płynnie minęliśmy posiadłość hrabiny Chattearstone. Na kolejnym skrzyżowaniu samochód skoczył za prawy róg i delikatnie wyhamował wśród dzikiego łubinu porastającego pobocze. Carol przez chwilę siedziała z rękami na kierownicy i próbowała przebić wzrokiem ciemność za szybą. Sięgnęła do schowka nad moimi kolanami i wyciągnęła z niego cienkie skórzane rękawiczki. Dokładnie dopasowywała każdy palec, naciągając skórę niemal do granic wytrzymałości.

– Idziemy.

Nie czekała na moją odpowiedź, tylko otworzyła drzwiczki. Powiało letnią nocą. Wysiadłem. Obeszła samochód i stanęła tuż przede mną. Skóra rękawiczki poklepała mój lewy policzek.

– Twardzielu, rozchmurz się! – Lekko uderzyła mnie w kark, co znaczyło, że mam iść za nią. Ruszyliśmy na przełaj przez łubin, stopniowo oddalając się od drogi. Carol prowadziła, jakby doskonale znała ten teren. Spodziewałem się, że chce okrążyć posiadłość hrabiny, ale ja nawet za dnia nie wiedziałbym, jak to zrobić. Ona nie miała czasu na niepewność. Pole łubinu ciągnęło się najpierw wzdłuż drogi, potem stało się polaną. Ciemność cokolwiek przeszkadzała mi w rozpoznaniu okolicy.

– To tyły posesji – odpowiedziała Carol moim myślom. – Już tylko od przodu wygląda to na pałac. W tym miejscu nadal jest łąka. Taka jak kiedyś.

– Nikt tego nie kupił?

– Kupił, ale nawet nie ogrodził.

– Odechciało mu się?

– Nie zdążył. Mówiłam ci, że bywałam tu służbowo.

– Zamordowany?

– Ja jestem przekonana, że tak.

– A reszta?

– Uznała to za nieszczęśliwy zbieg okoliczności. A teraz się zamknij. To powinien być ten mur. – Poklepała dłonią chropawy tynk. O tej porze był bardziej niż szary. Miał jeszcze jedną wadę. Był za wysoki. Nawet żeby z niego spadać. Można umrzeć w locie. Chyba że ktoś ma na imię Carol i właśnie próbuje dostać się na drugą stronę, wykorzystując moje splecione dłonie jak ruchome schody. Pomysł całkiem niezły. I skuteczny. Po kilku sekundach siedziała okrakiem na samym szczycie. Cichy gwizd oderwał mnie od wspomnienia chwili, gdy jej nagi brzuch musnął moją twarz. Kamizelka z tysiącem kieszeni była bardzo, bardzo krótka.

– Bialas, do ciężkiej cholery! – dobiegło z góry. – Ładuj się, tylko ostrożnie. Siedzę na potłuczonym szkle. Wyjąłem z kieszeni chustkę i mocno zawinąłem prawą dłoń. Wziąłem krótki rozbieg. Lewa ręka owinęła się wokół łydki Carol, prowizoryczny opatrunek wylądował natychmiast na szczycie muru. Jak dotąd miałem fart. I nadzieję, że mnie nie opuści. Carol odczepiła moją lewą dłoń od swojej nogi i wciągnęła mnie na górę.

– Mówiłam, żebyś był ostrożny! Ile ty ważysz?! Mam wrażenie, że przerobiłeś mi tyłek na durszlak. Odkupisz mi spodnie.

– Z pierwszego honorarium. Co jest po drugiej stronie?

– Z nas dwojga to ty powinieneś wiedzieć. Ja wizytowałam łąki i nikt mnie nie raczył brandy ani jajecznicą. Spadaj, a jakbyś złamał nogę, krzycz szeptem. Mnie jeszcze z roboty nie wyrzucili.

– To mogłaś sobie darować – mruknąłem, skacząc bez zastanowienia w dół.

Na dole były krzaki. Ostre, ale bez przesady. Przynajmniej spadało się wolniej niż w świeżym powietrzu. Gwizdnąłem podobnie jak ona chwilę temu. W ten sposób ustaliliśmy system znaków.

Carol wylądowała miękko tuż obok. Nie czekając dłużej, ruszyłem ostrożnie w kierunku domu. Przeszkadzały mi chwasty, pokrzywy, drzewa, krzewy, trawa i to wszystko, czego nie wykarczowano podczas oswajania domu. Gdy w ciemności ręka namacała balustradę, długo zastanawiałem się, czy to już taras, na którym hrabina pieściła kieliszek.

Kolejnym gwizdnięciem przywołałem Carol. Zjawiła się natychmiast. Usłyszałem tylko jej oddech. Ani ogrodu, ani domu nie oświetlała od tej strony żadna lampa. Rachityczny księżyc przywalił się chmurą i nie miał zamiaru świecić. Srebrny egoista. Olałem go. Ścisnąłem ramię Carol i wskoczyliśmy na taras. W ciemności próbowałem dłonią znaleźć rozsuwane drzwi. Podłoga niepokojąco zachrzęściła pod butami. Palce wciąż trafiały w próżnię. Nagle coś mnie oślepiło, jakby ktoś zapalił słońce. To Carol wyciągnęła zapałki.

– I co ty na to? – zapytała swobodnie, rezygnując już zupełnie z konspiracji wpajanej młodym pokoleniom przez kiepskie filmy sensacyjne.

I co ja na co? Że stałem na stosie szkła, a w dziurze wiodącej do domu nie było jednego kawałka szyby? Że stolik na tarasie przechylał się w dramatycznym geście rozpaczy, a resztki fotela bardziej przypominały średniej wielkości pogorzelisko? Zapałka zgasła i nie dostrzegłem niczego więcej. Wyjąłem z kieszeni latarkę. Carol już szukała kontaktu wewnątrz ruiny. Próbowałem sobie przypomnieć, czy drzwi na taras były ze szkła kuloodpornego. Zapaliłem latarkę. Carol przekręciła kontakt. Bez rezultatu. Ostatni właściciel zmarł przed jej urodzeniem…

– Idziesz?

A co niby miałem robić. Stać tak i świecić jak zapomniana latarnia morska na środku pustyni? Pewnie, że idę. Blask latarki omiótł pomieszczenie. Za drzwiami, których nie dostrzegłem, nie było dosłownie nic. Ściany się rozleciały, a leniwy księżyc właził tu jedynie od czasu do czasu, by schować się przed okiem taniego detektywa.

Pokoje otwierały się w amfiladzie. Przeszliśmy przez wszystkie. Na końcu nie było żadnej za drogiej kanapy ani dywanu we wzorki. Tylko metalowa rurka na szczycie schodów została na swoim miejscu. I pancerne szyby. No i ja byłem w środku. Ale stanowiłem najgorszy z możliwych dowodów. Carol schowała pistolet pod lewą piersią. Dopiero teraz zauważyłem, że w ogóle go wyciągnęła.

– Nie podoba mi się twoja historia, Bialas – mruknęła niezbyt przyjaźnie.

– To jest nas już dwoje.

Jej oczy błysnęły wściekle w ciemności. Poświeciłem sobie latarką po pomieszczeniu w niczym nieprzypominającym tego, w którym czekałem na audiencję u hrabiny Chattearstone. Carol stała przy jednej ze ścian.

– Jak się stąd wychodzi?! – zapytała nerwowo.

Podszedłem. Gdzieś tu powinny być drzwi. Przecież wszedłem nimi dopiero wczoraj. Ale wnętrze domu mówiło, że stało się to jakieś trzydzieści lat temu. I teraz nie chciało nas wypuścić. Latarka też nie ułatwiała sprawy. Smętne światło nie rzucało żadnego światła na moje wspomnienia. Cholera, Bialas, skup się!

Drzwi były tuż obok. Trafiłem na nie przypadkiem, opierając się o fragment ściany, który otworzył się i wyrzucił mnie na zewnątrz. Carol wybiegła za mną i pomogła mi wstać.