Tytuł oryginału: SCARS LIKE WINGS

Tekst © 2019 by Erin Stewart LLC

Projekt okładki © 2019 by Jan Heur

Copyright © 2020 for the Polish edition by Wydawnictwo Debit, Młody Book

Copyright © 2020 for the Polish translation by Maria Grabska-Ryńska (under exclusive license to Wydawnictwo Debit, Młody Book)

Originally published in the English language by Delacorte Press, an imprint of Random House Children’s Books, a division of Penguin Random House LLC, New York

Wyrazy wdzięczności kierujemy do Atticusa za udzielenie zgody na wykorzystanie jego wiersza “She conquered her demons and wore her scars like wings” / „Pokonała demony i przywdziała swe blizny jak skrzydła”.

Wszystkie postacie I wydarzenia w tej powieści za wyjątkiem tych, które należą do domeny publicznej, są fikcyjne i stanowią wytwór wyobraźni autorki. Jakiekolwiek podobieństwo do rzeczywistych zdarzeń, miejsc i osób, żywych lub martwych, jest całkowicie przypadkowe.

Projekt okładki: Jan Heur

Typografia okładki: Paweł Pojedynek

Redakcja: Bożena Sęk

Korekta: Paweł Łaniewski, Marta Stasińska

DTP: Monika Drobnik-Słocińska

Wszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci jest zabronione i wiąże się z sankcjami karnymi.

Książka, którą nabyłeś, jest dziełem twórcy i wydawcy. Prosimy, abyś przestrzegał praw, jakie im przysługują. Jej zawartość możesz udostępnić nieodpłatnie osobom bliskim lub osobiście znanym. Ale nie publikuj jej w internecie. Jeśli cytujesz jej fragmenty, nie zmieniaj ich treści i koniecznie zaznacz, czyje to dzieło. A kopiując ją, rób to jedynie na użytek osobisty.

Szanujmy cudzą własność i prawo!

Polska Izba Książki

Więcej o prawie autorskim na www.legalnakultura.pl

ISBN 978-83-8057-444-1

Wydawnictwo Debit Sp. z o.o.

ul. Fitelberga 1

40-588 Katowice

tel. 32 782 64 77

email: mlodybook@soniadraga.com.pl

www.mlodybook.com.pl

www.facebook.com/BookMlody

www.instagram.com/mlodybook

Zapraszamy do księgarni internetowej na naszej stronie:

www.wydawnictwo-debit.pl

Bezpłatny fragment

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

32

33

34

35

36

37

38

39

40

41

42

43

44

45

46

47

48

49

50

Podziękowania

Przypisy

Dla Kyle’a.

Odmieniłeś moje życie

1

Równo rok po pożarze lekarz usunął mi z twarzy maskę i kazał wracać do życia.

Oczywiście nie użył dokładnie tych słów, ponieważ płacą mu za to, żeby sypał specjalistycznymi terminami, takimi jak reintegracja czy izolacja. Faktem jest, że Wysoka Komisja do spraw Życia Avy spotkała się na walnym zgromadzeniu i uznała, że już za długo się obijam.

Okres użalania się nad sobą uznano za zakończony.

Doktor Sharp uważnie badał przeszczepy skóry, żeby sprawdzić, czy od ostatniej wizyty nie nabawiłam się niechcący zrostów pod pachami. Blizny potrafią być podstępne jak cholera, a ponieważ moje ciało jest nimi pokryte w sześćdziesięciu procentach, inspekcja zajęła całe dwadzieścia minut. Papierowe prześcieradło szeleściło pode mną na plastikowym stole, a stojąca z boku ciocia Cora gryzmoliła coś w gigantycznym notatniku zatytułowanym „Ava: Terapia – wyniki”, śledząc z troską każdy ruch doktora.

Na koniec zdjął mi z głowy bandanę, a z twarzy przezroczystą plastikową maskę. Opuszkami palców obmacał blizny na policzkach.

– Ślicznie się goi – orzekł bez krzty ironii.

Zarejestrowałam chłodny dotyk jego rąk na skórze nad oczami, ale kiedy badał grubsze, zawęźlone tkanki wokół ust, nie czułam nic.

– Można nałożyć szminkę na świnkę, ale to nie zmienia faktu… – zaczęłam.

– Ava! – westchnęła Cora, która jest nie tylko moją ciotką, ale również samozwańczą przewodniczącą wspomnianej Komisji do spraw Życia Avy.

Doktor Sharp potrząsnął głową i zachichotał. Uśmiech wyrysował dwa głębokie dołeczki w jego policzkach, przez co jeszcze bardziej przypominał lekarzy z seriali telewizyjnych, którzy rżną się w dyżurce, kiedy nie są zajęci ratowaniem czyjegoś życia. Plus ogniki w oczach i mocny zarys szczęki… Efekt był taki, że czułam motyle w brzuchu za każdym razem, kiedy dotykał mojej poprzeszczepianej skóry. I wcale nie pomagała mi świadomość, że widział mnie nagą – jakieś dziewiętnaście razy. Co prawda na stole operacyjnym, ale zawsze co nago, to nago. Nieważne, że okrytą gazą i bliznami po niemal dwudziestu operacjach.

Ale nigdy nie poruszaliśmy tego niezręcznego tematu, tak jak nie wspominałam, że dosłownie naciągnął mi kawał skóry z tyłka na twarz, żeby zrobić z niego nowe czoło.

Doktor podał mi lusterko, żebym mogła docenić jego rękodzieło.

– Nie, dziękuję – odparłam.

– Wciąż masz z tym problem?

– No chyba że przez noc odrosła mi nowa twarz. Doskonale wiem, jak wyglądam.

Pokiwał głową, notując coś w mojej karcie. Oho! Już kroi się spotkanie Wysokiej Komisji w sprawie mojej niechęci do lustrzanych powierzchni. To nie tak, że jeszcze nie widziałam swojego odbicia. Zobaczyłam, jak wygląda, i uznałam, że raz mi wystarczy.

Doktor Sharp z uśmiechem (znów te dołeczki!) uniósł plastikową maskę.

– Pewnie się ucieszysz, słysząc, że możesz się pożegnać ze swoją przyjaciółką.

Cora pisnęła i przytuliła mnie niezgrabnie, uważając, by czułości nie zrujnowały nadrzędnego przecież procesu gojenia.

– Nie mógł pan nam sprawić większej niespodzianki. Akurat mija rok od… – Urwała. Widziałam, jak rozpaczliwie szuka właściwego słowa.

– Od pożaru – dokończyłam. – Mija rok od pożaru.

Doktor Sharp podał mi maskę, którą przez ostatni rok miałam na twarzy codziennie, przez dwadzieścia trzy godziny na dobę. Jej jedynym zadaniem było uciskanie mojej twarzy podczas gojenia, żeby nie dopuścić do przerostu blizn. Lekarze i pielęgniarki zapewniali mnie nieustannie, że dzięki masce moje blizny goją się znacznie lepiej. Nie jestem przekonana, czy mogło być gorzej. To, co nazywam swoją twarzą, przypomina upiorny patchwork odbarwionych łatek.

– Nadal będziesz musiała nosić kombinezon uciskowy, dopóki nie będziemy pewni, że blizny nie przeszkodzą ci w poruszaniu się – dodał lekarz. – Ale mam dla ciebie jeszcze jedną dobrą wiadomość.

Cora lekko skinęła głową, co tylko utwierdziło mnie w przekonaniu, że cokolwiek usłyszę, zostało uzgodnione na spotkaniu Wysokiej Komisji. Najwyraźniej moje zaproszenie trafiło do folderu ze spamem.

– Teraz, kiedy nie musisz już nosić maski, mogę wyrazić zgodę… i szczerze to polecam… żebyś wróciła do szkoły.

Obracałam maskę w dłoniach, nie podnosząc wzroku.

– Ufff, to mnie pan zaskoczył – bąknęłam. – Ale nie, dzięki.

W tym momencie zza linii bocznej do gry włączyła się Cora. Położyła obok zlewu swój opasły notes i przysiadła na krześle. Poklepała mnie delikatnie po udzie.

– Przecież sama mówiłaś, jak bardzo nudzą cię lekcje przez internet. I jak chciałabyś wrócić do normalności.

Normalność!!!

Zgadza się. Do tej dawnej normalności. Normalności sprzed pożaru. Takiej normalnej normalności.

– Nic z tego – powiedziałam ostro. – To się nie uda. Nie wrócę radośnie do starej szkoły, jakby nic się nie stało.

– Możesz spróbować w tej szkole blisko naszego domu. Albo wybrać którąkolwiek zechcesz – ciągnęła niezrażona. – Wiesz, taki nowy start. Poznasz nowych przyjaciół i zaczniesz nowe życie.

– Prędzej umrę – mruknęłam.

Wiodłam spokojny żywot, ucząc się online, w piżamie. Nikt nie musiał mnie oglądać ani wytykać palcem. Ani szeptać za plecami, jakbym była nie tylko okaleczona, ale na dodatek jeszcze głucha.

– Nie mów tak – odezwała się Cora. – Masz szczęście, że żyjesz.

– Jasne. Jestem chodzącą czterolistną koniczynką.

Czemu to niby mam szczęście? Że przeżyłam? Mama, tata i kuzynka Sara radośnie pląsają po niebieskich pastwiskach albo ‒ jeśli karma była łaskawa ‒ odrodzili się jako małpy w Indiach, podczas gdy ja muszę znosić niekończący się korowód operacji, lekarzy i obcych spojrzeń.

No cóż, z nagrobkiem nie wygram. W pojedynku śmierć kontra cierpienie śmierć zawsze wygrywa.

– Gdyby chodziło o Sarę, chciałabym, żeby żyła pełnią życia – dodała Cora. – I wiem, że twoja mama chciałaby twojego szczęścia.

Rozjuszyło mnie, że próbuje rozgrywać sprawę za pomocą zmarłych.

– Ale ja nie jestem Sarą. A ty nie jesteś moją matką.

Ciotka odwróciła twarz. Doktor Sharp wsadził nos w ekran komputera, starając się nie dać po sobie poznać, że też czuje napięcie wypełniające gabinet zabiegowy niczym dym. Byłam wściekła, że jest świadkiem tego żenującego spektaklu, ale po części sam go sprowokował, gdy wyciągnął z zanadrza ten idiotyczny pomysł.

Cora pociągnęła nosem, a ja momentalnie pożałowałam swoich słów. Nie prosiła się, by zostać zastępczą matką, jak ja się nie prosiłam na etat przybranej córki. Obie wciąż próbowałyśmy odnaleźć kurs w tym oceanie „szczęścia”, który świat rozlał nam na drodze.

Doktor odchrząknął.

– Avo, martwi nas twoja izolacja. Reintegracja jest bardzo ważnym składnikiem procesu leczenia. Wszyscy uważamy, że już czas.

Powstrzymałam się od zapytania, kogo zalicza do tych „wszystkich”, skoro mnie mój pustelniczy status odpowiada. To, że stanowi problem, było dla mnie nowością.

– Może dasz się namówić do powrotu na próbę, a potem zweryfikujemy strategię? Powiedzmy na dwa tygodnie?

Cora spojrzała na mnie z nadzieją. Oczy wciąż miała wilgotne. Poczułam, że ogarniają mnie wyrzuty sumienia. Dla niej też mijał właśnie rok. Rok bez córki. Rok opieki nad dziewczyną, która przeżyła zamiast niej. Nie zdołam jej zwrócić Sary, ale mogę poświęcić dla niej dwa tygodnie.

– W porządku – powiedziałam. – Dziesięć dni lekcyjnych. Jeśli zdołam je przeżyć, pomyślimy co dalej.

Uścisnęła mnie kurczowo. Musiałam udać, że mnie boli, by przestała.

– Tylko na dwa tygodnie – zaznaczyłam, owijając głowę czerwoną bandaną. – I zapewniam was, to będzie katastrofa.

– To nowy początek. – Cora wymieniła z lekarzem tryumfalne spojrzenia.

Miętoliłam maskę w zdeformowanych dłoniach, walcząc z chęcią, żeby założyć ją z powrotem.

___

Cora zatrzymała się przy recepcji, by powykłócać się o zaległe płatności za operacje, a ja ruszyłam korytarzem oddziału oparzeniowego, przyglądając się obrazom na ścianach. Szpitalna Inicjatywa na Rzecz Sztuki chciała dać umierającym ludziom ostatnią szansę na obcowanie z pięknem. Nawet nie zauważyłam, kiedy zawędrowałam do ogólnego holu – do momentu, kiedy mała dziewuszka uczepiona maminych dżinsów wydała z siebie przeraźliwy pisk.

Jej pulchny paluszek wycelowany był prosto we mnie.

Konkretnie w moją twarz.

Kobieta zaczerwieniła się ze wstydu, wymamrotała przeprosiny i pociągnęła dzieciaka w przeciwną stronę. Gdy znikały w oddali, mała nadal się darła i wykręcała szyję, najwyraźniej nie mogąc oderwać ode mnie wzroku. Facet siedzący w skórzanym fotelu szybko wrócił do lektury gazety, ale czułam, że mi się przygląda, kiedy wycofywałam się powoli na swój oddział.

Czekałam na Corę w bezpiecznym azylu oparzeniówki, gdzie twarze takie jak moja nie robią na ludziach wrażenia. Facet z gazetą wciąż zerkał na mnie z holu. Cora nie pozwoliła mi wziąć słuchawek, a teraz by się przydały. Muzyka odcięłaby mnie od wszystkiego i wszystkich. Z braku lepszej opcji skupiłam się na trójwymiarowym dziele sztuki wiszącym w oknie. Nazywało się „Światło gwiazd”. Udawałam, że niezwykle zainteresował mnie rój szkiełek w kształcie małych gwiazdek. Każdy pięcioramienny okruch rzucał tęczowe refleksy na ściany i podłogę korytarza.

Ta szklana galaktyka na moment mnie oszukała, odbijając rzeczywistość rodem z obrazów Picassa. Mgławica zwierciadełek, delikatna, jakby najlżejszy dotyk miał ją poddać grawitacji i roztrzaskać na podłodze, ukazała moje odbicie. Czerwoną bandanę i twarz zszytą z różnych kawałków.

Na sekundę pozwoliłam sobie uwierzyć, że to lustereczka są winne temu, jak wyglądam.

A kiedy się odsunę, wszystko będzie w porządku.

Będę normalna.

Tego właśnie życzyła sobie Wysoka Komisja. Wróć do szkoły, bądź znowu normalną dziewczyną.

Co oni mogli wiedzieć?

Normalne dziewczyny nie przerażają małych dzieci na śmierć.

Normalne szesnastolatki patrzą w lustro, żeby sprawdzić, czy wszystko gra. Szminka OK? Grzywka na miejscu? Odbicie upewnia je, że wszystko jest jak należy. A jeśli nie jest, pomaga to naprawić.

Dla mnie lustra to wieczne memento.

Jestem potworem.

I nic na świecie tego nie naprawi.

2

Następny tydzień upłynął Corze pod znakiem szaleństwa szkolnych zakupów. Zachowywała się tak, jakby powodzenie mojego powrotu do normalnego życia nastolatki zależało od tego, czy będę nosić plecak czy konduktorkę.

Wieczorem w dniu poprzedzającym mój oficjalny powrót do społeczeństwa rozłożyła na łóżku pełen asortyment pojemnych worów w geometryczne wzory, plecaków z kwiecistego lnu i nylonowych toreb na długim pasku.

– Co się teraz nosi? – spytała.

– Ostatnio nosiłam szpitalne koszule i piżamy, więc chyba nie jestem najlepszą wyrocznią w sprawach mody. – Szczerze wątpiłam, czy ktokolwiek zwróci uwagę na mój tobół.

Zmarszczyła brwi, przenosząc wzrok ze stosu toreb na mnie. Identyczny wyraz twarzy przybiera, rozwiązując niedzielne krzyżówki. Tak jakby przy odpowiedniej dozie skupienia była w stanie rozwiązać każdy problem.

No cóż, mimo wszystkich jej wysiłków ja byłam problemem nie do rozwiązania.

– Myślę, że ta będzie w sam raz – zadecydowała, podając mi czarną torbę na ramię. – Ale przymierz, tak dla pewności.

Zamiast przymierzyć, oznajmiłam, że cokolwiek wybierze, będzie w porządku. I że i tak mi się nie przyda, kiedy za dwa tygodnie wrócę do swojej pustelni.

Usta Cory wygięły się w podkówkę. Maska dzielnej szefowej Komisji spełzła i przez moment widziałam kogoś całkiem innego – drobną przerażoną kobietę, która ponad wszystko na świecie pragnęłaby mieć tu własną córkę, mierzyć z nią plecaki, cieszyć się jej nadzieją na nowe przyjaźnie i wszelkiego rodzaju dziewczyńskie wygłupy. Uroki życia normalnej szesnastolatki. Życia, jakiego chciała dla Sary.

Westchnęłam i wyjęłam jej torbę z dłoni, a następnie przełożyłam pasek przez głowę.

– Jest świetna, dziękuję.

Klasnęła w dłonie i poprawiła torbę, żeby idealnie układała się na moim boku. Pasek boleśnie ugniatał napięty bark, ale miło było zobaczyć uśmiech Cory.

Wybrała z mojej kolekcji granatową bandanę i przyłożyła ją do niebieskiej koszulowej bluzki, którą dla mnie kupiła. Nie ma pieniędzy, żeby je wyrzucać na szmaty, byłam jej więc ogromnie wdzięczna, że jutro nie wystąpię w starych ciuchach po Sarze. Na szczęście wciąż trwała zima; długie rękawy i dżinsy zasłonią kombinezon uciskowy.

– Jesteś pewna, że nie chcesz peruki? – upewniła się. – Ta miła babka ze szpitala zapraszała nas o każdej porze dnia i nocy. Mogłybyśmy podjechać, choćby teraz.

– Zdecydowanie nie. – Stanowczo pokręciłam głową.

Peruka okryłaby moją łaciatą czachę lepiej niż chustka, ale i tak nikt się na nią nie nabierze. Kobieta, która krążyła po oparzeniówce obładowana pełnym zestawem peruk i wszelkich maskujących mazideł, faktycznie była miła, ale choćby nie wiem jak się starała,  m o i c h  blizn nie dało się zakryć. Szkoda fatygi.

Kiedy wyszła, rozpięłam zamki elastycznych gorsetów opinających ciało. Delikatnie zrzuciłam tę drugą skórę, dzięki której moje blizny nie rozrosły się jak wata cukrowa. Położyłam się na brzuchu w samej bieliźnie. Narzuta na łóżku Sary załaskotała mnie w nos. Pokój wypełnił się znajomą apteczną wonią – taką, jaką rozsiewają wokół siebie staruszki. To Cora wróciła, niosąc tłuste kremy. Przysiadła obok. Zawsze zaczynała od mojej prawej strony. Pilnie wcierała maść we wszystkie bruzdy i pęknięcia. Delikatnie rozprostowywała ramię, które z tej perspektywy wyglądało przeraźliwie chudo. Skóra i kości. Istny zombi. Kto by przypuszczał, że tkanka tłuszczowa może spłonąć do zera?…

Beżowe gorsety zwisały z biurka jak porzucona wylinka węża. Po roku bardziej one wydawały mi się skórą niż ten czerwono-różowy labirynt blizn.

Przed pożarem myślałam o swojej skórze jako o pewnej ciągłej całości. Teraz przypominała narzutę, na której leżałam. Koszmarny patchwork pozszywanych razem skrawków. Niektóre kawałki były oryginalne, inne zbliznowaciałe, jeszcze inne zostały przeszczepione z rozmaitych części mojego ciała, kiedy lekarze grali na nim w dermatologiczny tetris. W pierwszej fazie leczenia miałam wszyte nawet kawałki świńskiej skóry i fragmenty pobrane ze zwłok. To na czas oczekiwania, aż z fragmentów wielkości znaczka pocztowego wyciętych z moich pleców gdzieś w laboratorium urosną wystarczająco duże płatki, aby mi je wszczepić.

Cora miętoliła moje ramię jak piekarz bochen chleba, wmasowując palcami maść. To jedna z niewielu okazji, kiedy nie traktowała mnie, jakbym była skorupką jajka, która zaraz pęknie. Pielęgniarki w szpitalu stwierdziły jasno: im mocniejszy masaż, tym lepiej dla skóry. A skoro to miało pomóc, Cora podporządkowała się bez namysłu.

Podniosłam nogę, zanim jeszcze jej dotknęła. W ciągu ośmiu miesięcy nacierania całego ciała zgrałyśmy się jak duet pływaczek synchronicznych. Byłam już na tyle sprawna, że mogłabym robić to sama, ale szczerze mówiąc, miło czasem poczuć na skórze inny dotyk niż lodowate palce doktora Sharpa. Poza tym masaż koił nieustanne swędzenie, skutek suchości skóry, która to suchość była skutkiem braku gruczołów. Ten efekt domina powodował gdzieś pod skórą stałe dokuczliwe świerzbienie, którego nie potrafiłam nawet dokładnie zlokalizować.

– Przeczytałam ciekawy artykuł – odezwała się Cora, nie przerywając masowania.

Omal nie parsknęłam śmiechem, choć nie powiedziała przecież nic nadzwyczajnego. Co kilka miesięcy przychodził zaprenumerowany numer czasopisma „Oparzenia”, a z nim nowa porcja pomysłów, jak mi pomóc. Cora wierzyła w każde przeczytane słowo równie mocno jak w Biblię.

Zmilczałam, czekając na najnowsze objawienie z Wielkiej Skarbnicy Mądrości i Medycznego Żargonu.

– Piszą, jak ważna dla poparzonych jest grupa wsparcia osób w podobnym wieku – oznajmiła, masując mi łydki. – Jutro poznasz nowych ludzi i wiem, że ci to pomoże. Po prostu to czuję.

Przekręciłam się na plecy, żeby mogła natrzeć mi kolana.

– To tylko dwa tygodnie, nie emocjonuj się – starałam się ją ostudzić, choć widać było, że jej rozbudzone nadzieje zdążyły już wystrzelić poza ziemską atmosferę.

– Zawsze tak mówisz, jakbyś nie potrzebowała przyjaciół.

– Bo nie potrzebuję.

– A ja proszę, żebyś nie zmarnowała szansy. Nie pozwól, żeby strach odgrodził cię od ludzi.

– Nie boję się – powiedziałam, napinając mięśnie chuderlawej ręki. – Mam na sobie twardą zbroję, która mnie ochroni.

Cora ściągnęła wargi w wąską kreskę i zabrała się za ramiona pokryte grubymi wałkami blizn. Szerokie pasy przeszczepionej skóry spływały z karku, pleców i ramion, splatając się jak stalowe liny. Jeszcze do niedawna musiała pomagać mi przy ubieraniu. Nie byłam w stanie dostatecznie wysoko unieść rąk.

Wyciągnęłam je teraz przed siebie, żeby podeschły przed operacją zakładania gorsetów na lepką skórę. Wsunęłam po kolei kończyny w ciasne tunele, a Cora pomogła mi się pozapinać. Na koniec wysmarowała mi twarz, wcierając maść jednym palcem w granice przeszczepów, które dzielą na części moje oblicze.

– Słyszałam, że w Crossroads jest znakomite kółko teatralne. Co roku wystawiają musical – bąknęła, jakby to był czysty przypadek. I jakby nie wiedziała, że od pożaru nie zaśpiewałam ani nutki. Wcześniej śpiewałam bezustannie. Wyśpiewywałam serce do słuchawki prysznicowej albo przez otwarte okna samochodu, kiedy jechałyśmy z Sarą autostradą. Nawet przy stole, czyniąc moich biednych rodziców ofiarami najnowszej obsesji.

A teraz przez ten dym, rurki i operacje… Kto wie, czy w ogóle jeszcze mogę śpiewać. Doktorek twierdzi, że krtań zagoiła się bez śladu, ale skąd pewność? Nie żeby mi zależało. Nie ma już dziewczyny, która uwielbiała solówki w świetle reflektorów.

Obiegłam wzrokiem pokój, w którym nocowałyśmy z Sarą, gdy weekend spędzałam w mieście. Mieszkałam w rolniczym sercu stanu Utah, godzinę jazdy na południe, ale mimo to Sara i ja dzieliłyśmy ze sobą nie tylko pokoje – żyłyśmy wspólnym życiem. Ona nazywała moją matkę Mamą Denise, a ja jej matkę – Mamą Corą.

Teraz mówiłam po prostu Cora, a ten znajomy pokój stał się obcy. Większość rzeczy Sary zniknęła stąd przed moim powrotem ze szpitala. Ale w kątach wciąż czaiły się upiory. Ciuchy w szafie. Baletki mojej kuzynki stojące cierpliwie na półce, jakby miała je zaraz włożyć. No i oczywiście kolekcja zabytkowych lalek Barbie, które spoglądały na mnie zza szyby w masywnej gablocie. Podobno bardzo cenna. Nie żeby Cora i Glen zgodzili się sprzedać którąkolwiek z tych pamiątek.

Cora dołożyła starań, żebym czuła się tu jak u siebie. Na biurku stało oprawione zdjęcie moich rodziców. Na ścianach wisiały plakaty z moich ulubionych broadwayowskich musicali.

Tylko że to nie był mój dom.

Byłam tu intruzem. Podszywającą się oszustką, która miała zapełnić miejsce po dwóch dziewczynach. A przecież nawet do jednej pełnej sporo jej jeszcze brakowało.

Ciotka złapała mnie pod brodę, zmuszając, żebym na nią spojrzała.

– Obiecaj mi, że wykorzystasz tę szansę. Że dopuścisz do siebie ludzi.

Jej szczere spojrzenie przewierciło mnie na wylot. Odwzajemniłam je. Nawet bez makijażu i w piżamie Cora była piękna. Mama nieraz żartowała, że jej młodszy brat nie miał szans oprzeć się tej urodzie. Pojechał za nią aż do miasta.

Westchnęłam.

– Cioteczko, jedyna szansa, żebym przeżyła następne dwa tygodnie, to mieć tak grubą skórę, jak tylko się da. Na szczęście hipertrofia i bliznowce bardzo mi w tym pomogły.

Tadam! Proszę o fanfary.

Cora zacisnęła wargi.

– Och, proszę cię! – żachnęłam się. – Mogę albo śmiać się z tego, albo płakać. Tylko niestety wypłakałam się już do sucha.

Cora, równie daleka od śmiechu jak od łez, chwyciła mnie za ręce. Moje czerwone zdeformowane łapy wyglądały szczególnie upiornie w uścisku jej delikatnych dłoni. No, przynajmniej u prawej miałam wszystkie palce. Za to sporym nadużyciem było nazywanie dłonią szponiastej kikutowatej struktury na końcu lewej ręki. Bardziej przypominała szczypce. Opalone paliczki naprzeciw masywnego kciuka, który tak naprawdę był przeszczepionym paluchem stopy.

Ciocia ścisnęła lekko moją dłoń (albo szpon czy jak to nazwać) i powiedziała:

– To twój pierwszy rok w nowej szkole. Zaprzyjaźnij się. Czerp radość.

Wolno wypuściłam powietrze. Cora nic nie rozumiała. Nawet starzy przyjaciele tam, w domu, nie bardzo wiedzieli, co ze mną począć po pożarze. Pewnie dlatego, że to już nie byłam ja.

Bardzo wątpiłam, by ludzie w tej nowej szkole nie mogli się doczekać, aż ofiara poparzenia dołączy do ich ekipy.

Tak więc zamiast paczki miałam plan: musiałam zrobić co w mojej mocy, żeby zniknąć. Nie całkiem jak Houdini czy inny magik, lecz po prostu rozpłynąć się, wtopić w tło. Jedyny sposób, by przetrwać te dwa tygodnie niby-normalności, to nie rzucać się w oczy.

– O, żebym nie zapomniała! – Złapałam leżące na biurku słuchawki i przewiesiłam je przez oparcie krzesła, na którym pysznił się mój jutrzejszy strój.

Cora wyraźnie stężała. Pewnie kosztowało ją to wiele sił, żeby nie odłożyć ich z powrotem. Psuły idealny obraz. Nienawidzi tych słuchawek tak bardzo, jak bardzo ja je kocham. Choć nie, to niewłaściwe słowo. Potrzebuję ich.

„Ty i ta twoja muzyka!” – prycha. Nie mówię jej, że muzyka jest tu najmniej ważna. Z reguły nie słyszę nawet, co leci. Wkładam te słuchawki, żeby odciąć się od świata.

Żeby zniknąć.

Wujek Glenn stanął w drzwiach, mówiąc dobranoc. Z tym zadartym jak skocznia narciarska nosem i nieśmiałym uśmiechem na twarzy bardzo przypomina mamę. Czasem było mi smutno, kiedy na niego patrzyłam, a czasami nie marzyłam o niczym innym. Mama też była piękna. Ale nie tak jak porcelanowa laleczka, jak Cora. Uroda mamy była trwała, nieprzemijalna. Miała kurze łapki w kącikach oczu i spracowane dłonie.

Mój nos też był kiedyś zadarty, tak jak jej. Dziedzictwo przekazane w genach ginących w mroku dziejów. Tata miał zwyczaj wodzić palcem po naszych nosach. „Macie noski jak szwajcarskie skocznie” – mawiał.

Teraz dotykając nosa, czułam, że kończy się workowatą bulwą. Żarłoczny ogień odebrał mi nie tylko mamę; pochłonął nawet te jej ślady, które były we mnie.

Wujek wszedł do pokoju. Jego kowbojskie buty ruszyły po dywanie, póki Cora nie osadziła go w miejscu. Zatrzymał się w pół kroku i zdjął kowbojki, które są integralną częścią jego osoby, choć nie pracował na ranczu, odkąd przeprowadził się do Salt Lake City. Porządnie ustawił je pod ścianą i pomógł mi zdjąć bandanę, a potem zamocować pasek maski na pobliźnionym skalpie.

– Jestem z ciebie dumny – powiedział.

– Bo? – spytałam przez dziurkę w plastiku.

– Bo jesteś dzielna. Wiesz, co mawiał John Wayne?

– A kto to jest John Wayne? – prychnęłam.

– Zaraz się dowiesz – zaśmiał się. – Pierwsza lekcja brzmi: odwaga to być śmiertelnie przerażonym, a mimo to wskoczyć na siodło.

Machnęłam ręką w powietrzu, jakbym rzucała lasso. Glenn pocałował mnie w czubek głowy.

– Dobranoc, dzieciaku.

Kiedy zmrużyłam oczy, w przytłumionym świetle zobaczyłam mamę schyloną nad łóżkiem. Byłam prawie pewna, że jest gdzieś tu; czeka, aż wpakuję się jej pod kołdrę, szepcząc, jak strasznie się boję jutrzejszego dnia.

Glenn i Cora wyszli razem jak Kubuś z Prosiaczkiem. On szeroki i barczysty, ona drobna i smukła. Glenn zatrzymał się na chwilę, żeby zabrać buty, ale nie puścił jej ręki. Patrzyłam za nimi przez otwory w masce, kiedy szli korytarzem.

Spojrzałam w dół, na własne dłonie. To znaczy na jeden szpon i na jeden komplet czerwonych pobliźnionych palców wystających z uciskowego mankietu.

Cora chciała, żebym otwarła się na ludzi. Problem w tym, że nikt nie pukał. I prawdopodobnie nie zapuka.

Cokolwiek więc szykowała nazajutrz dla mnie szkoła, musiałam być przygotowana.

Kuloodporna.

Włożyłam słuchawki, puściłam muzę i zamknęłam oczy, czując ucisk gorsetów i ciężar maski. Zwykle czułam się w nich jak mumia faraona zamknięta w sarkofagu.

Ale tego dnia było mi z tym dobrze.

Sarkofag chronił mnie przed światem.

I miałam wrażenie, że chyba tylko on trzymał mnie jeszcze w kupie.

3

Pierwszy krok, jaki podjęłam w procesie znikania, polegał na tym, że poprosiłam Corę, aby podrzuciła mnie do szkoły pół godziny wcześniej. Chciałam uniknąć tłumów na korytarzach Crossroads High – szkoły będącej domem drużyny Wikingów.

Wybrałam ją, ponieważ znajdowała się dokładnie na drugim końcu miasta i nikt nie znał tu Sary. Wystarczyło, że zajęłam jej miejsce w domu. Nie chciałam na dodatek być jej cieniem w szkole.

Po wizycie u doktora Sharpa Cora przeszła przez miasto niczym tornado, pacyfikując po drodze władze szkolne. Załatwiła wszystkie formalności. Obdzwoniła całe grono pedagogiczne i personel, z woźnym włącznie, układając precyzyjny plan mający pomóc osobie w moim „stanie” przetrwać do końca roku. Najwyraźniej wybiórcza amnezja kazała jej zapomnieć o dwutygodniowej umowie.

Kiedy zatrzymałyśmy się na parkingu, oznajmiła, że dyrektor zaprosił mnie na krótkie spotkanie przed lekcjami, żeby „poznać mnie osobiście”. Uparła się, żeby wysiąść z samochodu, i drżąc na lodowatym lutowym wietrze, wręczyła mi torbę konduktorkę, która w jej oczach stanowiła klucz do szkolnej hierarchii.

Przerzuciłam torbę przez ramię i wpięłam słuchawki do telefonu. Cora tymczasem udzielała mi ostatnich porad dla Perfekcyjnej Licealistki, w tym zaleceń, żebym „była otwarta”, oraz instrukcji zażywania leków.

Zgrzytnęłam zębami. Po pierwsze doskonale wiem, kiedy i co mam zażywać, a po drugie jakaś dziewczyna właśnie wysiadła z samochodu tuż za nami. Na mój widok stanęła jak wryta, wytrzeszczając oczy. Spuściłam wzrok na trzymany w ręku telefon i dopiero wtedy lala ocknęła się z odrętwienia. Jej szybkie kroki ucichły w czeluściach budynku.

Przez chwilę ja też miałam ochotę uciec. Wrócić do samochodu, do domu, do mojej niewidzialnej egzystencji. Cora położyła mi dłoń na ramieniu. Ledwie poczułam dotyk przez kombinezon.

– Na pewno nie chcesz, żebym poszła z tobą?

Potrząsnęłam głową. Jeszcze czego! Ostatnie, czego potrzebowałam, to świta eskortująca mnie korytarzem. Tak jakby moja twarz nie zwracała wystarczająco uwagi. „Nie jestem jedną z was!!!” – zdawała się wołać.

A to spory problem, kiedy Pierwsze Przykazanie każdej szkoły średniej brzmi: Trzeba Gdzieś Należeć.

Przełknęłam strach – w ciągu minionego roku doszłam w tym do perfekcji – i udałam uśmiech. Kiedy człowiek się śmieje, maleje ryzyko, że wybuchnie płaczem. Rozłożyłam ramiona i okręciłam się w miejscu.

– Jak wyglądam?

To miał być żart, ale Cora wzięła go poważnie.

– Ślicznie – zapewniła, zlustrowawszy mnie od stóp do głów.

Masz świadomość, że rzucasz mnie pomiędzy wilki, prawda? To będzie krwawa rzeź.

Uśmiechnęła się półgębkiem i poprawiła mi związaną na karku bandanę.

– Odbiorę cię stąd po lekcjach, dobrze?

– Raczej to, co ze mnie zostanie.

Cora ujęła obie moje dłonie i mocno uścisnęła. Zapewne równie mocno pragnęła w tej chwili mieć przy sobie Sarę, jak ja żałowałam, że nie ma przy mnie mamy.

– Pomyśl o tym wszystkim, przez co przeszłaś. Jesteś silniejsza, niż ci się wydaje.

Nałożyłam słuchawki, upewniając się, że lewa zakryła puste miejsce po uchu. Otulona muzyką, zarzuciłam torbę na ramię i ścisnęłam dłonią jej pasek. Następnie weszłam przez frontowe drzwi, pragnąc z całych sił, równie mocno jak Cora, uwierzyć w magiczną moc odmiany dzięki nowym akcesoriom. Gdy na powrót wkroczyłam w rozświetlony jarzeniówkami, wyłożony linoleum świat szkoły średniej, owionął mnie znajomy zapach. Istny „Teen Spirit” – dwie części przepoconych strojów sportowych i jedna część dezodorantu Axe.

Wielka kartonowa figura gościa w białym stroju, rogatym hełmie i z mieczem w ręku powitała mnie w krainie Wikingów. Bądź śmiały! Bądź odważny! Bądź wojownikiem! Odręcznie napisany transparent na ścianie wołał: „Przygotuj się na dziurę w głowie! Nadchodzą Wikingowie!”.

Po namyśle stwierdziłam, że „rzeź” może być za słabym określeniem na to, co mnie czeka.

Oczywiście zdążyłam się już przyzwyczaić do tego, jak ludzie reagują na mój widok. Przywykłam, że gapią się na mnie w sklepie albo na światłach. Nie winiłam ich za to. Byłam ludzkim odpowiednikiem poskręcanej sterty wraków. Nie da się nie gapić.

Jeśli chodzi o ludzkie reakcje na mój widok, byłam ekspertem. Udało mi się je usystematyzować w kilka kategorii:

1. Odraza.

2. Bezczelne gapienie się.

3. Lęk.

4. Litość.

5. Gorączkowa serdeczność.

6. Agresywne unikanie (jakbym była niewidzialna).

7. Protekcjonalna łaskawość (jakbym była niedorozwinięta).

Dość trudno było przewidzieć, kto jak zareaguje, chociaż dzieci oscylowały zwykle wokół jedynki. Wybuchały rykiem i pytały matek, czemu moja twarz wygląda jak smażony bekon.

Dorośli byli zwykle na tyle dojrzali społecznie, że udawało im się zamaskować przerażenie. Obcy w sklepie raczyli mnie mieszaniną litości i unikania. Jak te matki, które holowały jak najdalej ode mnie swoje wrzeszczące dzieciaki. W końcu wyglądałam jak najprawdziwszy Boogeyman. A nastolatki? No cóż, lądowały gdzieś pośrodku. A to oznaczało, że nie miałam pojęcia, co mnie spotka: polowanie z widłami czy festiwal litości.

Nieprzewidywalność sytuacji skręcała mi żołądek w supeł, kiedy szłam do sekretariatu przez – jak skonstatowałam z ulgą – pusty korytarz.

Ava – 1, reintegracja – 0.

I oto zawinęłam do bezpiecznej przystani cichego, wyłożonego dywanem sekretariatu. Wyłączyłam playlistę i zsunęłam słuchawki; poprawiłam bandanę w miejscu po lewym uchu. Nie wiedziałam co dalej, więc po prostu stałam, czując się tak bardzo nie na miejscu, jak z pewnością wyglądałam.

Sekretarka za biurkiem uniosła wzrok i jej szeroki uśmiech zgasł w ułamku sekundy.

– Och! – To było raczej tchnienie niż wypowiedziane słowo.

Błyskawicznie wbiła spojrzenie w blat, próbując się pozbierać. Kiedy znów podniosła głowę, na twarzy miała przyklejony sztuczny uśmiech, a jej głos brzmiał dźwięcznie i profesjonalnie:

– Jak mogę ci pomóc, skarbie?

– Nazywam się Ava Lee. Jak rozumiem, mam się tu spotkać z dyrektorem.

– Ach, Ava ! Oczywiście! – Jej wesoły zaśpiew był o dziesięć decybeli za głośny. Klasyczna gorączkowa serdeczność. Jakie blizny? Jestem zbyt podekscytowana, żeby nawet zauważyć, jaką masz zdeformowaną twarz! Tra la la!

– Zapraszam! – wykrzyknęła, jakby prowadziła mnie do występu w „Milionerach”, a nie do malutkiej kanciapki, w której było dwóch mężczyzn. Ten za biurkiem miał na sobie koszulkę polo, a drugi, siedzący naprzeciw, przyciasną koszulę i mocno zaciągnięty krawat, przez co jego twarz wyglądała jak nabrzmiały purpurowy czyrak, który zaraz eksploduje.

– Ava Lee! Nowa uczennica! – rozdarła się sekretarka. Dostarczywszy wiadomość, zamknęła za sobą drzwi i nieomal usłyszałam westchnienie ulgi. Facet w polo wskazał mi krzesło.

– Usiądź. Jestem dyrektorem i nazywam się Danner, chociaż młodzież mówi o mnie Pan D. albo Duży D. A to jest pan Lynch.

– Wicedyrektor Lynch – uściślił ten z czerwoną twarzą.

Dyrektor Danner wyciągnął dłoń na powitanie i lekko ją cofnął, kiedy ujrzał moją. Palce prawej dłoni sterczały mi z uciskowego mankietu niczym pomarszczone czerwone kiełbaski.

– Czy…?

– Nie boli mnie, jeśli o to pan pyta.

Uśmiechnął się słabo i ścisnął moją dłoń, jakby brał do ręki zdechłą rybę. Udałam, że nie widzę, jak wyciera ją w spodnie, siadając. Miał perfekcyjnie wymodelowaną grzywkę, a jego uśmiech odsłaniał kosztowny rząd idealnie równych białych zębów. Na regale za jego plecami pyszniły się dziesiątki pucharów.

Powiódł wzrokiem za moim spojrzeniem, które zatrzymało się na złotej statuetce futbolisty.

– W latach szkolnych byłem rozgrywającym Wikingów. A teraz jestem tu szefem. Życie bywa zabawne, nie uważasz?

Pokiwałam głową. O tak, zabawne jak cholera.

– No cóż, Avo, bardzo się cieszymy, że dołączysz do naszej szkolnej społeczności.

Jego oczy szukały na mojej twarzy miejsca, na którym mogłyby się zatrzymać. Powodzenia, stary! W końcu wbił wzrok w punkt położony nieco na lewo od mojej głowy, tak więc niby na mnie patrzył, ale tak naprawdę nie widział. To częsta taktyka osób, które ze mną rozmawiają. Nie winię ich. Sama nie mogę na siebie patrzeć.

– Taaak. Oczywiście mamy świadomość, że nie jesteś… typową uczennicą. Chcemy, żebyś wiedziała, że zawsze, gdy będzie ci potrzebna pomoc albo choćby rozmowa, jesteśmy do twojej dyspozycji. W szkole jest pielęgniarka na pełnym etacie. To ona będzie podawać ci leki.

Poczułam, jak swędzi mnie skóra na ramionach.

– Nie mogę sama ich przyjmować?

Wicedyrektor pochylił się w moją stronę. Jego ospowata twarz znalazła się tak blisko mojej, że poczułam kropelkę śliny na policzku.

– Może trudno ci to zrozumieć, ale najlepsze, co możemy dla ciebie zrobić, to traktować cię jak każdego innego ucznia – oznajmił. – Żadnych specjalnych reguł. Żadnego wyjątkowego traktowania.

Lynch, w przeciwieństwie do dyrektora, patrzył na mnie, kiedy do mnie mówił. Jego spojrzenie świdrowało mnie nadal, gdy odwróciłam się do Pana D. Bezczelne gapienie. Rzadko spotykane u dorosłych. Ciekawe…

Gdyby mnie kto pytał, powiedziałabym, że skręca w kierunku tak zwanej „trudnej miłości”. To strategia zarezerwowana dla ludzi, których obowiązki zawodowe albo więzy krwi zmuszają do obcowania ze mną. Wykształcają wtedy własne, odrębne metody postępowania. Jak na przykład brutalnie szczera siostra Linda na oddziale oparzeniowym. A z drugiej strony ciocia Cora, czołowa cheerleaderka Przegranych Spraw.

– Pan Lynch ma na myśli przepisy, do których musimy się stosować. Uczniowie nie mogą przynosić ani sami przyjmować leków. Rozumiesz to, prawda?

Kiwnęłam głową, choć w duszy chciało mi się wyć. Przyjmowałam obłąkańcze ilości leków. Można było według mnie nastawiać zegarki. Wiedziałam, jak trudno będzie mi wtopić się w tło, kiedy co dwie godziny będę zmuszona maszerować przed frontem klasy.

– Semestr już się zaczął, ale twoi nauczyciele zostali uprzedzeni. To znaczy… o twojej sytuacji. Chcę powiedzieć, że staraliśmy się wszystkich przygotować. – W końcu ugryzł się w język i pokrył swój kiks uśmiechem. – Dość tej logistyki. Pomówmy o tobie. Słyszałem, że śpiewasz?

– Źle pan słyszał.

– Ale twoja ciocia…

– Pomyliła się – ucięłam. Powinnam była przewidzieć, że Cora już tu była, rozsiewając wokół te optymistyczne bzdety niczym magiczny pył. – Ja nie śpiewam.

Pan D. przeniósł wzrok ze mnie na pana Lyncha. Być może szukał u niego inspiracji do dalszego ciągu zapoznawczej pogaduchy. Nie znalazł.

– No cóż, na razie to chyba wszystko. Chyba że masz jakieś pytania.

Pytania? Tylko około miliona, bagatela. A jeśli mi się nie uda? Jeśli nie mam dość siły? Co ja tu robię z tą swoją twarzą? Wśród waszych spojrzeń na wylot i dłoni wycieranych w spodnie, jakbym była trędowata…

Pokręciłam głową. Nie. Nie miałam pytań. Przynajmniej takich, na które mogliby odpowiedzieć.

Pan Lynch wskazał słuchawki, które miałam na szyi.

– Schowaj je i nie wyciągaj aż do końcowego dzwonka.

– To tylko na przerwę… – Obejrzałam się na dyra, wzrokiem prosząc go o interwencję, delikatne nagięcie nienaginalnych reguł. – Nie będę ich wkładać w czasie lekcji.

Pan Lynch stanowczo pokręcił głową.

– Takie mamy zasady – uciął.

Patrzyli w milczeniu, jak zdejmuję słuchawki. Uwolniona od nich szyja wydała mi się jeszcze bardziej naga. Schowałam je do torby, walcząc z falą paniki. Jak mam teraz zniknąć?

Odprowadzając mnie do drzwi, Pan D. chciał poklepać mnie po ramieniu, ale w ostatniej chwili się rozmyślił. Jego dłoń zawisła bezradnie w powietrzu.

– Słuchaj… Uczniowie zostali ostrzeżeni… poinformowani… Rozmawialiśmy z nimi na twój temat. Twoja ciocia zasugerowała jednak, że być może będziesz chciała poświęcić kilka minut w każdej klasie, żeby opowiedzieć kolegom o sobie. Chwycić, że tak powiem, byka za rogi.

O czym miałam im mówić? Chwalić się spaloną twarzą? Spieprzonym życiem? Chyba go pogięło!

– Z całą pewnością nie – odparłam.

Nie potrzebowałam ludzkiego zrozumienia. Nie chciałam odpowiadać na pytania. Nie chciałam się zaprzyjaźniać ani być czyjąś maskotką do ćwiczenia motywacji. Pragnęłam jedynie przetrwać najbliższe dwa tygodnie.

– No cóż, decyzja należy do ciebie – zakończył Pan D. dokładnie w chwili, kiedy nad głowami zabrzęczał nam dzwonek. Korytarz zalało tsunami ciał i hałaśliwych głosów. – Moje drzwi są zawsze otwarte. Wolę myśleć o sobie bardziej jako o przyjacielu niż zwierzchniku.

Obdarzył mnie zwycięskim uśmiechem pełnym białych zębów. Mimo woli ujrzałam kartonową sylwetkę wikinga sprzed frontowych drzwi.

– Spodoba ci się u nas, gwarantuję ci.

Pan Lynch nie miał na podorędziu słów otuchy.

– Lekcje zaczynają się za pięć minut – powiedział, wskazując zegar ścienny. – Nie spóźnij się.

Zawahałam się na progu, mając za sobą względne bezpieczeństwo gabinetu, a przed sobą tumult uczniów szybko wypełniających szkolne korytarze. W mojej głowie tłukły się frazy „droga krzyżowa” i „ścieżka zdrowia”; przed oczami zamajaczył mi obraz skazańca, który musi pokonać drogę między dwoma rzędami chłoszczących go oprawców.

Stojąc teraz naprzeciw zatłoczonego korytarza, bez wahania wybrałabym baty w starej dobrej Royal Navy.

Mój nowy kumpel Pan D. zajął się przybijaniem piątek z barczystymi chłopcami w bejsbolowych bluzach, a pan Lynch wrzeszczał na uczniów, żeby przechodzili dalej.

Było jasne, że dyrektor Danner jest w tej szkole, by na powrót przeżywać chwałę młodych lat, a pan Lynch – aby się za nie zemścić.

A ja? Ja tylko chciałam przetrwać.

4

Pierwsi dostrzegli mnie chłopcy. Pryszczaty chudzielec aż odskoczył w tył z głośnym „Łoo!”. Jego kumple spojrzeli w moją stronę, a potem sumiennie wbili wzrok w szafki, dokonując cudów, żeby nie ryknąć śmiechem. Zerkali tylko ukradkiem, unikając kontaktu wzrokowego. Prawdziwi superagenci!

Czułam na sobie spojrzenia. Wydawałoby się, że powinnam już do tego przywyknąć. Ochy i szepty za plecami były naturalnym tłem dźwiękowym mojego nowego życia. Ale w tym ciasnym korytarzu, otoczona przez ludzi w moim wieku, czułam, jak spojrzenia palą mnie w kark. Ręce i ramiona zaczynały znajomo swędzieć. Z płonącą twarzą wbiłam wzrok w podłogę.

Nie patrz!

Olbrzymim wysiłkiem woli udało mi się nie zareagować, kiedy grupka dziewczyn zaczęła nerwowo chichotać. Ćśśśś… Zamknijcie się… Idzie tutaj… Laska stojąca przy swojej szafce udawała, że patrzy gdzieś za mnie, ale jej wzrok nerwowo wracał do miejsca, gdzie powinnam mieć ucho. Poprawiłam bandanę, oszczędzając jej odkrycia, że ucha nie ma. Tylko ziejąca dziura kanału słuchowego i fragment płatka, który nie wiedzieć dlaczego przetrwał pożar.

Przekrzywiłam głowę, żeby powstrzymać napływające łzy. Przez to, że blizny ściągały mi twarz, dolne powieki nie nadawały się do niczego. Nie były w stanie powstrzymać kropli wilgoci.

Ale postanowiłam, że nie będę płakać. Na pewno nie tutaj.

Idąc korytarzem, próbowałam uspokoić galopujące serce. Tłumaczyłam sobie, że nie potrzebuję tych ludzi. Nie potrzebuję ich tak samo, jak oni nie potrzebują mnie. Zmusiłam się, żeby unieść głowę, ale marzyłam tylko o tym, żeby wczołgać się do którejś z szafek i ukryć przed tymi wszystkimi spojrzeniami. Każda para oczu mówiła mi wyraźnie, że jestem inna, lecz ujawniała jeszcze inną, głębszą prawdę: że nie jestem dla nich człowiekiem.

Byłam czymś, na co można się pogapić. Ale nie kimś, z kim można by pogadać.

Właśnie dlatego lustra były mi zbędne. Widziałam swoje odbicie w oczach bliźnich.

Moja twarz zawsze mnie dopadała.

Udałam, że nie widzę grupki chłopaków, którzy na mój widok zaczęli trącać się łokciami. O nie, wcale nie dostrzegałam, że wszyscy się stłoczyli w przeciwległym końcu korytarza. Pozbawiona swojego dźwiękowego ekranu udawałam, że nie słyszę szeptów zza zakrywających usta dłoni.

Poprzez trzaskanie szafek, hałas kroków i szmer rozmów moje zdrowe ucho łowiło słowa, które nie były skierowane do mnie.

Poparzona.

Pożar.

Nowa.

Ohyda.

Zombi.

Poczułam palący ból w czubkach palców i zdałam sobie sprawę, że przez cały czas kurczowo zaciskam zdrową dłoń na pasku torby. Rozluźniłam zesztywniałe palce.

Ruszyłam na pierwszą lekcję, wypuszczając z płuc tlen, który w nich trzymałam od wyjścia z gabinetu. OK. Jeden korytarz zaliczony. Jeszcze tylko dziesięć dni powszednich do przeżycia.

Wsunęłam się na miejsce w ostatnim rzędzie. Taki był plan. Trzymać się w cieniu. Jakoś przetrwać ten dzień.

Nauczyciel przyrody – mężczyzna o imponującej posturze i jeszcze bardziej imponującej czarnej brodzie – wkroczył do sali i cisnął stertę książek na pierwszą ławkę. Rozejrzał się po klasie, poświęcając mi chwilę o ułamek sekundy dłuższą niż innym. To by było na tyle, jeśli chodzi o zapewnienia Pana D. Rozpoczął lekcję, ale mleko już się rozlało. Chwila, którą mi poświęcił, dała pretekst moim kolegom z klasy, żeby się odwrócić i spojrzeć na mnie. Skurczyłam się na krześle.

Kiedy byłam mała, narzucałam na siebie pelerynkę-niewidkę, zamykając po prostu oczy. Wołałam: „Nie ma mnie!”, a rodzice skwapliwie włączali się do zabawy. Mama mijała mnie o cal, mówiąc: „Gdzie się podziała nasza Ava?”, a ojciec wpadał na mnie, szlochając: „O nie, straciliśmy ją na zawsze!”.

Przydałyby mi się teraz te dziecięce supermoce.

Tłumaczyłam sobie, że ten dzień jest najgorszy. Chyba tak, prawda? Każdy widział mnie po raz pierwszy. Za dwa tygodnie będzie po wszystkim. Cora będzie mogła odhaczyć w mojej kartotece zaliczone ćwiczenia z wiary w siebie, a ja wreszcie odnajdę ulgę i spokój w swoim pokoju. Bez luster i wścibskich spojrzeń mówiących mi wyraźnie, czym jestem.

Brodaty nauczyciel nabazgrał na tablicy słowo „Życie”.

– Dzisiaj zaczynamy nowy dział. – Podkreślił je z werwą. – Razem spróbujemy odkryć niezbadane głębie znaczeń tego, co znaczy żyć. Będziemy badać żywy świat wokół nas i w nas.

Potem oznajmił, że zrobimy sobie mały test diagnostyczny, i wręczył chłopakowi w pierwszej ławce plik arkuszy, żeby rozdał klasie. Kiedy chłopak dotarł do mnie, zawahał się, jakby miał podać zdechłego królika wściekłemu psu.

Nie myśląc, co robię, wyciągnęłam przed siebie lewą rękę. Z gardła mojego nowego kolegi wydobył się skrzeczący zduszony odgłos. Jego wzrok przywarł do spalonych, zrośniętych jak płetwa palców i wydatnego kciuka, który dominował nad resztą, bo powinien być przy stopie, a nie tu, na wierzchu, strasząc palantów.

Przerażona schowałam frankenłapę pod ławkę. Chłopak prawie rzucił we mnie kartką i pośpiesznie się cofnął. Potem wrócił pędem na swoje miejsce.

Podniosłam arkusz, który sfrunął na podłogę, starając się ignorować jego wybałuszone oczy, które mówiły wyraźnie, że nie uważa mnie za ludzką istotę. Może powinnam była zamieścić ogłoszenie: LUDZISKA, BEZ PANIKI! PASKUDA DZIŚ NIE POLUJE?

Wtedy zauważyłam innego chłopaka ‒ on dla odmiany z beztroską fascynacją przyglądał się nieproporcjonalnie wielkiemu paluchowi, który próbowałam ukryć pod blatem. Schowałam rękę do kieszeni i z powrotem wbiłam wzrok w ławkę. Usłyszałam zgrzyt. Sąsiad przysunął się bliżej razem ze stolikiem.

– Hej, to palec od nogi? – szepnął.

Zignorowałam go.

– Hej! – powtórzył nieco głośniej.

Wzruszyłam ramionami, by dać mu do zrozumienia, że ze słuchem nie mam problemów. Gdyby rozmawianie z ludźmi mieściło się w moim planie na przetrwanie, powiedziałabym mu, żeby się odwalił. Nie zamierzałam nikogo nagradzać za dobre serce.

Zamiast tego udałam, że test jest tysiąc razy bardziej interesujący, niż w rzeczywistości był. Miałam wielką ochotę olać szkolne zasady i z powrotem nałożyć słuchawki. Może ten namolnie towarzyski osobnik da sobie wreszcie spokój i zaniecha prób nawiązania konwersacji na temat mojej zdeformowanej lewej dłoni? Tymczasem prawa dłoń odruchowo uniosła się w poszukiwaniu włosów, które mogłaby owinąć na palcach. Uparty nawyk nie zamierzał zniknąć.

– No, tośmy sobie pogadali – usłyszałam.

Pochyliłam się niżej nad kartką. Chłopak wahał się chwilę, a potem odsunął do swojego rzędu.

Rzuciłam ukradkowe spojrzenie w jego stronę. Oczy miał teraz wbite w test, a nie we mnie, co pozwoliło mi zauważyć, że mam do czynienia z krasnoludkiem o skórze barwy kremu orzechowego. Czarna firanka włosów nagle się uniosła i ciemne oczy spojrzały na mnie, nim zdążyłam odwrócić wzrok. Pokazał mi kciuki skierowane w górę; nie wiedziałam, czy to ma być jakiś okrutny żart czy może staroświecki gest koleżeństwa.

Odwróciłam głowę i zrobiłam przegląd standardowych reakcji. Bezczelne gapienie się? Nie. Przynajmniej nie w ten obcesowy, bezwstydny sposób. Ekscytacja paluchem plasowała go blisko gorączkowej serdeczności, choć to jeszcze nie było to. Nie litość… I zdecydowanie nie udawał, że jestem niewidzialna.

Notowałam na marginesie kartki w zeszycie, starając się zaszufladkować reakcję chłopaka.

Wścibstwo

Ciekawość

Kretyńska ciekawość.

Kiedy zadzwonił dzwonek, pomachał do mnie radośnie, jakbyśmy byli starymi kumplami, a ja najbardziej wymownie, jak umiałam, postarałam się rzucić mu spojrzenie w stylu: „Masz z czymś problem?”. Uśmiechnął się w odpowiedzi. Rzeczywiście kretyn.

Chłopak nie miał pojęcia, jak się zachować w mojej obecności. Bo niezależnie od typu reakcji zawsze występował jeden wspólny schemat:

1. Ludzie patrzyli na mnie.

2. Ludzie odwracali wzrok.

Aż do teraz.

5

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

6

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

7

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

8

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

9

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

10

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

11

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

12

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

13

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

14

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

15

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

16

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

17

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

18

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

19

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

20

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

21

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

22

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

23

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

24

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

25

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

26

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

27

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

28

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

29

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

30

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

31

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

32

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

33

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

34

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

35

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

36

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

37

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

38

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

39

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

40

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

41

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

42

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

43

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

44

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

45

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

46

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

47

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

48

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

49

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

50

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Podziękowania

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.