Tytuł oryginału: SLUTET

Original text copyright © Mats Strandberg 2018 by agreement with Grand Agency

First published in Sweedish by Rabén & Sjögren

Copyright © 2020 for the Polish edition by Wydawnictwo Debit, Młody Book

Copyright © 2020 for the Polish translation by Patrycja Włóczyk

(under exclusive license to Wydawnictwo Debit, Młody Book)

Projekt i wykonanie okładki: Agata Pabian

Redakcja: Alicja Kaszyńska

Korekta: Marta Stasińska, Edyta Malinowska-Klimiuk

DTP: Monika Drobnik-Słocińska

Książka, którą nabyłeś, jest dziełem twórcy i wydawcy. Prosimy, abyś przestrzegał praw, jakie im przysługują. Jej zawartość możesz udostępnić nieodpłatnie osobom bliskim lub osobiście znanym. Ale nie publikuj jej w internecie. Jeśli cytujesz jej fragmenty, nie zmieniaj ich treści i koniecznie zaznacz, czyje to dzieło. A jeśli ją kopiujesz, rób to jedynie na użytek osobisty.

Szanujmy cudzą własność i prawo!

Polska Izba Książki

Więcej o prawie autorskim na www.legalnakultura.pl

ISBN 978-83-8057-355-0

Wydawnictwo Debit Sp. z o.o.

ul. Fitelberga 1

40-588 Katowice

tel. 32 782 64 77

email: mlodybook@soniadraga.com.pl

www.mlodybook.com.pl

www.facebook.com/BookMlody

www.instagram.com/mlodybook

Bezpłatny fragment

PROLOG

KONIEC

4 TYGODNIE I 5 DNI DO KOŃCA

4 TYGODNIE I 4 DNI DO KOŃCA

4 TYGODNIE I 3 DNI DO KOŃCA

4 TYGODNIE I 2 DNI DO KOŃCA

4 TYGODNIE i 1 DZIEŃ DO KOŃCA

4 TYGODNIE DO KOŃCA

3 TYGODNIE I 6 DNI DO KOŃCA

3 TYGODNIE I 5 DNI DO KOŃCA

3 TYGODNIE I 4 DNI DO KOŃCA

3 TYGODNIE I 3 DNI DO KOŃCA

3 TYGODNIE I 2 DNI DO KOŃCA

3 TYGODNIE I 1 DZIEŃ DO KOŃCA

3 TYGODNIE DO KOŃCA

2 TYGODNIE I 6 DNI DO KOŃCA

2 TYGODNIE I 5 DNI DO KOŃCA

2 TYGODNIE I 4 DNI DO KOŃCA

2 TYGODNIE I 3 DNI DO KOŃCA

2 TYGODNIE I 2 DNI DO KOŃCA

2 TYGODNIE I 1 DZIEŃ DO KOŃCA

2 TYGODNIE DO KOŃCA

1 TYDZIEŃ I 6 DNI DO KOŃCA

1 TYDZIEŃ I 5 DNI DO KOŃCA

1 TYDZIEŃ I 4 DNI DO KOŃCA

1 TYDZIEŃ I 3 DNI DO KOŃCA

1 TYDZIEŃ I 2 DNI DO KOŃCA

1 TYDZIEŃ I 1 DZIEŃ DO KOŃCA

1 TYDZIEŃ DO KOŃCA

6 DNI DO KOŃCA

5 DNI DO KOŃCA

4 DNI DO KOŃCA

3 DNI DO KOŃCA

2 DNI DO KOŃCA

OSTATNI DZIEŃ

OSTATNIA NOC

PODZIĘKOWANIA

Przypisy

PROLOG

POCZĄTEK KOŃCA (27 MAJA)

Moje nogi są jak z waty, gdy wychodzę razem z tłumem na korytarz. Wszędzie są ludzie, dzwonią telefony. Rozmowy stają się coraz głośniejsze, bo w tym hałasie trudno się usłyszeć. Kilka osób już płacze. Ja nic nie czuję. Wszystko wydaje mi się takie odległe, jakby mnie nie dotyczyło. Stwierdzam nawet, że to pewnie mechanizm obronny i powinienem się z tego cieszyć.

Tilda odbiera już po pierwszym sygnale.

– Jesteś w szkole? – pytam.

– Nie – odpowiada. – Właśnie wychodziłam z basenu, gdy o tym usłyszałam. Jestem już blisko domu.

– Zaraz u ciebie będę.

– Pośpiesz się.

Rozłączając się, słyszę szloch Tildy.

W głębi korytarza ktoś krzyczy. Próbuję się połączyć z internetem, sieć jest przeciążona. Hampus coś do mnie mówi, lecz ja go nie słyszę. Przechodzę koło okna, przez cienką koszulę czuję ciepło. Na zewnątrz świeci słońce, drzewa są niesamowicie zielone. Wciąż jest wcześnie rano.

Właśnie zaczynaliśmy pierwszą lekcję, gdy dyrektor zajrzał do klasy i skinieniem ręki wywołał nauczyciela matematyki Rolfa. Coś sobie szeptali na korytarzu. Pochyliłem się do przodu. Teraz mogłem ich zobaczyć. Otworzyły się drzwi do sąsiedniej pracowni. Usłyszałem kroki i ściszone głosy. Wbiłem wzrok w ostatni w tym semestrze test, który Rolf właśnie nam rozdał. Zaczął dzwonić telefon. Moje myśli pędziły we wszystkich kierunkach – zamach terrorystyczny? wojna? – ale nigdy nie wpadłbym na to, co po powrocie do klasy obwieścił nam Rolf. Trzęsły mu się ręce, gdy wycierał okulary, by zyskać na czasie.

Schodzę na parter. Rozglądam się za Johannesem. Nie widzę go. Wszędzie dostrzegam głośno szlochających ludzi. Ich widok tylko potęguje we mnie poczucie nierzeczywistości. Są też osoby takie jak ja. Równie wycofane. Kiedy napotykam ich spojrzenia, mam wrażenie, jakbyśmy patrzyli na siebie w jakimś śnie.

Ktoś wbiega prosto we mnie. Jakaś dziewczyna w czapce maturzysty. Wszystko wypada jej z rąk. Laptop z hukiem ląduje na posadzce, a ja słyszę, że coś pękło. Plik papierów rozsypuje się na podłodze, długopisy się turlają.

– Cholera, przepraszam – mówię i pochylam się, żeby jej pomóc.

Ale ona już pobiegła dalej. Został tylko zapach słodkich perfum. Prostuję się. Spoglądam na laptopa. Czuję niepokój. Głosy wokół mnie wypełniają powietrze, napierają na błonę bębenkową, zabierają cały tlen. Korytarz przy wejściu głównym nigdy nie wydawał mi się taki mały.

Wychodzę na szkolny dziedziniec. Tutaj też jest głośno, ale przynajmniej łatwiej się oddycha. Na niebie nie ma ani jednej chmurki. Nade mną tylko błękitna pustka.

Ona tam gdzieś jest.

Nie udaje mi się odgonić tej myśli. I już wiem, że nigdy nie spojrzę w niebo tak jak kiedyś.

Telefon w mojej dłoni wibruje. Na ekranie pojawia się twarz jednej z moich mam, Judette.

Jej nowe mieszkanie znajduje się zaledwie kilka kwartałów od szkoły. Zaczynam biec, lawiruję między grupkami uczniów. Podeszwy moich butów uderzają o asfalt. Ptaki głośno ćwierkają. W powietrzu unoszą się zapachy przedwakacyjnych tygodni. Bzu. Wilgotnej trawy. Ulicznego pyłu w porannym cieniu. Jakiś samochód zatrzymał się jednym kołem na chodniku. Kierowca słucha radia. Rozpoznaję głos premiera, lecz nie rozróżniam poszczególnych słów.

Biegnę dalej. Jakiś ojciec idzie na plac zabaw ze swoją córką. Słucha jej skoncentrowany, a ona trajkocze o robocie, który potrafi zamienić się w kota. Spoglądam na ojca. Zastanawiam się, czy wie, co się stało. Mam nadzieję, że nie. Tracę ich z oczu, gdy skręcam za rogiem i widzę piętrowy budynek z bladoróżowej cegły. Przecinam parking, na którym stoi sfatygowana toyota kupiona przez Judette w tym tygodniu.

Na klatce schodowej panuje zapach, do którego jeszcze się nie przyzwyczaiłem. Wbiegam na górę, przeskakując po dwa stopnie naraz. Otwieram drzwi. Wchodzę do przedpokoju, gdzie wciąż stoją kartony przeprowadzkowe. W salonie gra telewizor.

– Simon! – woła Judette i wstaje z kanapy.

Wciąż ma na sobie szlafrok. Wbijam wzrok w ekran. Konferencja prasowa w Rosenbad, trzask migawek. Premier wygląda, jakby tej nocy nie zmrużył oka.

– Słyszałeś, co się stało? – pyta Judette badawczo.

– Tak.

Przytula mnie. Chroniące mnie poczucie nierzeczywistości może zaraz zniknąć. Chcę zostać w jej ramionach. Chcę znowu być małym chłopcem. Chcę, żeby mi obiecała, że wszystko będzie dobrze. Mam gdzieś, że to największe kłamstwo na świecie.

Jest tylko jedna rzecz, której pragnę bardziej.

– Stina jest w drodze – mówi Judette.

– Muszę jechać do Tildy. – Wyswobadzam się z jej uścisku. – Gdzie masz kluczyki?

– Nie możesz jechać sam – odpowiada Judette odruchowo.

– Nie sądzę, żeby policja sprawdzała dziś prawka.

Dopiero gdy słyszę własne słowa, zaczyna do mnie docierać powaga sytuacji. Otwiera się jakaś paszcza, która chce pożreć mnie całego.

Judette kładzie mi na policzku zimną rękę.

– Rozumiem cię, ale musimy być teraz razem i o tym wszystkim porozmawiać.

– Niedługo wrócę. Obiecuję.

Judette otwiera usta, by zaprotestować, lecz ja wybiegam do przedpokoju. Znajduję kluczyki w kieszeni jej kurtki. Woła za mną. Trzaśnięcie drzwiami urywa moje imię w połowie.

Kluczyki dzwonią w mojej dłoni, gdy zbiegam po schodach i znowu przecinam parking. Judette woła mnie z balkonu, ale ja nie odpowiadam. Siadam za kierownicą toyoty, zapinam pas, przekręcam kluczyk w stacyjce. Wyjeżdżam na drogę.

Serce bije mi mocno. Czuję mrowienie w palcach i na twarzy. Pierwszy raz jadę sam. Nie powinienem tego robić.

Telefon wibruje. To oczywiście Judette. Odkładam komórkę na siedzenie pasażera, gdzie dalej buczy jak jakieś wściekłe zwierzątko. Jadę wzdłuż torów kolejowych. Mijam stację. Na chodniku przed wejściem zebrała się duża grupa ludzi. Patrzą w niebo. Kilka dwudziestolatek histerycznie się śmieje.

Zauważam coś kątem oka i gwałtownie hamuję. Starszy pan na pasach patrzy na mnie z wściekłością.

Telefon znowu wibruje. Tym razem na ekranie pojawia się moja mama Stina. Wrzucam bieg, ostrożnie puszczam sprzęgło i dodaję gazu. Autem szarpie, a ja żałuję, że nie mogłem wziąć samochodu z automatyczną skrzynią biegów należącego do Stiny.

Staram się skoncentrować na jeździe. Kiedy się zatrzymuję na czerwonym świetle na obrzeżach centrum, w samochodzie po drugiej stronie skrzyżowania widzę kobietę z głową opartą o kierownicę. Wygląda, jakby płakała. W samochodzie obok jakiś mężczyzna w garniturze wpatruje się tępo przed siebie. Nie zauważa, gdy zapala się zielone. Auta stojące za nim trąbią z wściekłością. Jadę dalej, mijam zjazd do niegdyś przemysłowego obszaru Norra Porten, sunę główną drogą, aż w końcu skręcam do dzielnicy domków jednorodzinnych, gdzie mieszka Tilda ze swoimi rodzicami.

Ogródki toną w kwiatach. Wszędzie stoją trampoliny i huśtawki. Na chodniku ktoś narysował kredą pola do gry w klasy.

Dzieci, które tu mieszkają, nigdy nie staną się dorosłe.

Na samą myśl o tym napinają mi się mięśnie klatki piersiowej.

Emma nigdy…

Odganiam myśl o mojej siostrze. W końcu zauważam biały, drewniany dom, jeden z większych w okolicy. Na podjeździe stoi czerwony van z logo FIRST KLAS BYGG AB. O tej godzinie ojciec Tildy zazwyczaj od dawna jest w pracy. Samochodu Caroline nie widać. Parkuję na ulicy. Widzę, że Stina znowu dzwoni. Zostawiam komórkę na siedzeniu pasażera.

Klas mi otwiera, zanim nacisnę dzwonek. Ma na sobie poplamione robocze spodnie z odblaskami. Ramiona, pulchne i umięśnione zarazem, wylewają się z ciasnego podkoszulka z tym samym logiem, które ozdabia vana. Narysowany człowieczek trzyma w ręku kielnię, z której kapie zaprawa, i uśmiecha się szeroko spod przekrzywionej czapki z daszkiem. Ale prawdziwy Klas się nie uśmiecha. Widać, że pod zarostem jest blady. Ma wytrzeszczone oczy, jakby ciśnienie wewnątrz czaszki było zbyt duże.

– Czołem, stary. – Ściska mnie nieporadnie i mocno klepie po plecach. – Niezła jazda, co?

– Tak – odpowiadam. – Niezła jazda.

– Trzy i pół miesiąca, tak mówią.

– Tak.

Stoimy w progu. Sekundy mijają jedna za drugą. Trzy i pół miesiąca, ile to sekund?

– Tilda jest w swoim pokoju – odzywa się w końcu Klas.

Zdejmuję buty przed drzwiami i wbiegam po schodach na górę. Drzwi do pokoju Tildy są otwarte.

Stoi przy oknie. Słońce wydobywa miedziane refleksy z jej ciemnych włosów. Gdy wchodzę, Tilda się odwraca. Patrzy na mnie swoimi jasnymi oczami, które potrafią zmieniać kolor w zależności od otoczenia, zupełnie jak woda.

– Wszystko wygląda tak jak zwykle – stwierdza ściśniętym głosem.

– Wiem – mówię.

– Niedługo wszystko zniknie.

Nie mam pojęcia, co powiedzieć. Jej laptop leży otwarty na łóżku. Lecą wiadomości, głos jest wyłączony. Amerykański prezydent stoi na podium na tle niebieskiej tkaniny. WHITE HOUSE CONFIRMS. Uświadamiam sobie, że tam wciąż jest środek nocy. Krótkie migawki z podobnych konferencji prasowych w Rosji, Wielkiej Brytanii, Iranie. Wywiad z sekretarzem generalnym ONZ. Zastanawiam się, jak to wygląda na Dominice. Czy rodzina Judette patrzy na te same obrazki.

– Cały się trzęsiesz – stwierdza Tilda cicho i głaszcze mnie po niedawno ogolonej głowie.

Budzę się jak z transu. Obejmuję ją. W końcu. Tilda kładzie czoło na mojej piersi. Wciąż ma wilgotne włosy, a ja wciągam w nozdrza zapach chloru i szamponu. Zapach Tildy.

– Nie ma pewności, że to się wydarzy – oznajmia. – Może nas minie. Jest mała szansa.

Nie chcę powiedzieć, co naprawdę myślę. Że nie podawaliby tego, gdyby nie byli stuprocentowo pewni.

– Albo może coś wymyślą – dodaje Tilda. – Może… wybudują jakąś dużą trampolinę lub coś w tym stylu.

Śmieję się. Brzmi to bardziej jak szloch i może tym właśnie jest.

– Cholernie się boję – wyznaje Tilda.

– Ja też.

Tilda spogląda w górę, patrzy mi prosto w oczy. Jej piękno sprawia mi ból.

Ona nie może umrzeć.

Całujemy się. Świat wokół nas znika, kurczy się do naszych ust i ciał. Tilda zamyka drzwi na klucz, ostrożnie, żeby Klas tego nie usłyszał na dole. Staję za nią, rozpinam jej bluzę z kapturem. Całuję jej barki, czuję zapach chloru, który nigdy całkowicie nie znika, wsuwam ręce pod białą koszulkę na ramiączkach i głaszczę Tildę po brzuchu. Zdejmuję z niej top. Rozpinam stanik. Muszę poczuć skórę Tildy na mojej skórze, tyle milimetrów kwadratowych, ile to tylko możliwe.

Tilda rozkłada kołdrę na podłodze, jak to zazwyczaj robimy, gdy nie jesteśmy sami. Jej łóżko za głośno skrzypi.

– Nie mam gumki – informuję niechętnie, rozbierając się.

– Czy to ma jeszcze jakieś znaczenie? – pyta Tilda.

Patrzymy na siebie. Świat poza tym pokojem znowu daje o sobie znać. Chcę przestać o nim myśleć, więc całuję każde miejsce jej ciała. Odkrywam ją, jakby to był nasz pierwszy raz.

Tilda w końcu zaczyna się niecierpliwić i przyciąga mnie do siebie. Oplata nogami w pasie i naprowadza.

Kiedy któreś z nas zaczyna wydawać z siebie zbyt głośne dźwięki, drugie ucisza go pocałunkiem.

Po wszystkim Tilda leży na moim ramieniu. Ciężko oddycha odwrócona do mnie plecami. Jakby zasnęła. Przebiegam wzrokiem po pucharach i statuetkach nad łóżkiem. Medalach na kolorowych wstążkach. Wycinku z lokalnej gazety. Tilda jest na zdjęciu w swoim czepku pływackim, śmieje się pod nagłówkiem, w którym nazywają ją „nadzieją”.

„Ściana inspiracji” Tildy jest pełna zdjęć z zawodów w całym kraju. Obozów treningowych w Danii, Holandii i we Włoszech. Jej dawna przyjaciółka Lucinda jest na większości fotek. Mój wzrok zatrzymuje się na zdjęciu orszaku św. Łucji. Zostało wykonane ostatniej zimy. Na całej pływalni, włącznie z samym basenem, zgaszono światła. Tilda ma na głowie koronę ze świeczek. Płomienie odbijają się w wodzie. Tilda uśmiecha się do aparatu jak wariatka, żeby nikt nie zauważył, jak ciężka jest biała alba falująca w wodzie wokół niej. Nigdy nie daje po sobie poznać, ile wyrzeczeń kosztuje ją takie życie, jaką pracą jest okupione. Nie znam nikogo równie wytrwałego. Tilda ma jasno wyznaczony cel. Ja sam mam dobre oceny, ale wciąż nie podjąłem decyzji, kim chcę zostać w przyszłości. Jest tyle możliwości, że to mnie paraliżuje. Skąd mam wiedzieć, co będę chciał robić za dziesięć, dwadzieścia czy pięćdziesiąt lat?

Ale teraz nie muszę już podejmować takich decyzji.

Znowu czuję mrowienie skóry.

Nie myśl o tym.

Przekręcam się na bok, obejmuję Tildę drugą ręką. Lekko unoszę głowę, by pocałować ją w policzek, i zauważam, że wcale nie śpi. Wpatruje się w laptopa leżącego na łóżku. W rogu ekranu pojawiają się powiadomienia. Wszyscy chcą wiedzieć, gdzie teraz jest. Czy słyszała, co się stało. W wiadomościach pokazują obrazki z hinduskiej wsi. Płaczące kobiety wznoszą ręce ku niebu.

Zamykam oczy.

– Kocham cię – mówię.

– Ja ciebie też – odpowiada Tilda, nie odwracając się.

KONIEC

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

4 TYGODNIE I 5 DNI DO KOŃCA

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

IMIĘ: LUCINDA

TELLUS # 0 392 811 002

POST 0001

Nic o Tobie nie wiem, Czytelniku. Naprawdę nic.

Może jesteś istotą, która mnie przypomina. A może jesteś czymś, czego nawet nie potrafię sobie wyobrazić.

W filmach i serialach istoty pozaziemskie niemal zawsze wyglądają prawie tak jak ludzie. Różnią się od nas tylko tym, że mają skórę jaszczurki, trzecie oko na czole lub małe ciało z dużą głową. Czy któryś z tych opisów pasuje do Ciebie?

A tak w ogóle, czy „istoty pozaziemskie” to aktualna nazwa, skoro Ziemi już nie ma?

Najprawdopodobniej nie istniejesz. A jeśli nawet, to jak miałbyś mnie zrozumieć? Aplikacja TellUs jest wyposażona w cyfrowy klucz językowy Rosetta Stone z setkami ludzkich języków, który umożliwi Ci czytanie naszych postów i odbiór wszystkich plików dźwiękowych zamieniających się w tekst, zanim zostaną wysłane w kosmos. Ale jak zrozumiesz to, co jest zawarte między słowami? Pisząc te słowa, oglądam relację na żywo w innym oknie na ekranie. Przemawia amerykański prezydent. (Nawet nie chcę podawać jego nazwiska, tak go nienawidzę. Usłyszysz o nim wystarczająco dużo od innych). Siedzi w Gabinecie Owalnym w Białym Domu z rękami splecionymi na biurku. Za nim widać amerykańską flagę. Rozpoczął swoją przemowę od „My fellow Americans”. Mogę Ci o tym opowiedzieć, ale czy coś Ci to powie? Jak mam wyjaśnić, że wciąż trudno mi w to wszystko uwierzyć? Ta scena kojarzy mi się z tysiącem filmów i seriali. Tylko że tam prezydenci są eleganccy, dostojni i spokojni. Prawdziwy prezydent taki nie jest. (W filmach przybysze z kosmosu pojawiają się, żeby wysadzić Manhattan, i zostają pokonani. Najczęściej zakładaliśmy, że będziecie nas chcieli skolonizować, uczynić z nas niewolników albo nas zniszczyć. Przypuszczalnie mierzyliśmy Was swoją miarą. Nie wiem, czy znasz się na psychologii, ale to się nazywa „przeniesienie”).

Mowa prezydenta tylko potwierdza to, co do wszystkich rozumnych ludzi dotarło już latem. Wykonano ostatnie obliczenia. Nie ma żadnych wątpliwości. Za trochę ponad miesiąc naprawdę będzie po wszystkim. Znamy dzień i godzinę: szesnastego września o czwartej dwanaście rano (czasu szwedzkiego) kometa Foxworth wejdzie w atmosferę ziemską. Powietrze pod nią będzie dziesięć razy cieplejsze od powierzchni Słońca. Wszystko, co znajdzie się na jej drodze, zostanie zniszczone, zanim jeszcze ona sama uderzy w północno-zachodnie wybrzeże Afryki w pobliżu Wysp Kanaryjskich. Atmosfera spłonie, a niebo wypełni się oślepiającym światłem. Fala uderzeniowa dotrze do nas w ciszy, ponieważ będzie się poruszała z prędkością ponaddźwiękową. Kilka minut po uderzeniu morza zamienią się w parę, a góry zagotują. Cztery miliony lat ewolucji nagle znikną. I nic nie możemy na to poradzić.

Prezydent nie mówi wprost, w jaki sposób umrzemy, nie podaje szczegółów, nie potwierdza plotki, jakoby skorupa ziemska miała tak falować, że wyrzuci nas w kosmos. Zamiast tego apeluje „stay at home, be with your loved ones”, a ja się zastanawiam, jak się czują ci, którzy nie mają „loved ones”, z którymi mogliby zostać w domu.

Dwudziestego siódmego maja dowiedzieliśmy się, że do Ziemi zbliża się kometa. Od tamtej pory świat nie jest już taki sam. Wszystko, co braliśmy za pewnik, legło w gruzach zaledwie w kilka dni. Ludzie przestali chodzić do pracy. Zamknięto szkoły. Nastąpił krach na giełdzie. Po kilku dniach przestały działać sklepy. Pieniądze zupełnie straciły wartość. Podróżni bili się o ostatnie miejsca w samolotach, by wrócić do domu. Na drogach utworzyły się gigantyczne korki.

Największy chaos panował na samym początku. Nowe wojny wybuchały jakby z niczego, podczas gdy stare konflikty zamierały same z siebie przez jedną noc. Nikt już nie wiedział, o co w tym wszystkim chodzi. Najgorzej było w rejonach dotkniętych największymi nierównościami społecznymi. Uciśnione masy nie miały nic do stracenia. Dochodziło do zamieszek. Biedni zajmowali pałace bogaczy i plądrowali luksusowe butiki. Mieszkańcom bardziej sprawiedliwych krajów łatwiej było zachować spokój.

Tutaj w Szwecji wróciliśmy do względnie uporządkowanego życia i nawet jeśli już nic nie jest takie samo, zaskakująco dużo rzeczy naprawdę działa.

Oczywiście nie wszyscy wierzą w to, że Foxworth w nas uderzy. Jeden ze sceptyków właśnie udziela wywiadu w wiadomościach. Emanuje od niego to samo zniecierpliwienie i ta sama ironia, co od reszty sceptyków. Nastawienie: „a nie mówiłem”. I poniekąd ich rozumiem. Wydaje się niepojęte, że już wiele lat temu nie zauważyliśmy tak dużej komety. Jest ogromna, bo jej średnica wynosi kilkaset kilometrów, ale również ciemna i zażużlona. Zbliżała się do nas po kryjomu tak długo. Okazało się, że pomimo narzędzi, jakimi dysponujemy, i postępu technicznego, nie potrafimy kontrolować tego, co się dzieje w kosmosie. Dużo mówiono o tym latem. Kto ponosi za to odpowiedzialność? Dlaczego naukowcy są niedofinansowani? Kto jest najbardziej winny? Jakby to miało w ogóle jakieś znaczenie. Ryzyko, że jakaś kometa zagrozi życiu na Ziemi, było tak niewielkie, że nikt nie traktował go poważnie. Jednak szansa na to, że życie właśnie na naszej planecie będzie się dalej rozwijało i że właśnie my będziemy tutaj rządzić, była jeszcze mniejsza. W nieskończonym wszechświecie z nieskończonymi możliwościami wszystko, co się wydarza, jest nieprawdopodobne.

Gdyby Foxworth odkryto wiele lat temu, moglibyśmy skierować w nią wiązkę lasera. Mogłoby wystarczyć, żeby zmieniła swoją trajektorię lotu. (Nie pytajcie mnie jak. To ma coś wspólnego z gazami w jej wnętrzu). Ale było za późno. Można to porównać z jazdą samochodem na dużej, otwartej przestrzeni. Jeśli zauważycie inne auto w odległości pięciuset metrów, wystarczy leciuteńki skręt kierownicą, by uniknąć zderzenia. Ale jeśli dostrzeżecie ten samochód, gdy będzie tuż przed wami, nie będziecie mieli żadnych szans.

Na ucieczkę z Ziemi też było za późno. Filmy katastroficzne często kończą się w ten sposób, że wysyłamy w kosmos arkę, duży statek kosmiczny z tysiącem wybrańców, dzięki którym nasz gatunek ma przetrwać. Rzeczywistość nie jest taka patetyczna. Znany multimilioner próbował zorganizować ekspedycję na Marsa, pomimo że jego pieniądze straciły swoją wartość. Gdyby nawet mu się udało, to w tej wyprawie mogłoby wziąć udział maksymalnie dziesięć osób, i to tylko po to, by powoli umierać na mało gościnnej sąsiedniej planecie. Nie było chętnych.

Ci, którzy nie wierzą, że kometa uderzy w Ziemię, najprawdopodobniej będą temu zaprzeczać aż do końca. Będą twierdzić, że daliśmy się oszukać. Że znają prawdę. Że to PR-owe posunięcie, żeby Amerykanie mogli „nas uratować” w ostatniej sekundzie. Albo fake news z Rosji, która chce odciągnąć uwagę świata od przygotowywanej przez siebie inwazji. Albo komunistyczny spisek, by zniszczyć kapitalizm. Ludzie wierzą w to, w co chcą wierzyć. Nie pierwszy raz. Musiałbyś zobaczyć, jak wspaniale przymykamy oczy na zmiany klimatyczne. Ziemia już od dawna dąży do samozagłady.

Najpierw zbliżającą się kometę nazwano kombinacją cyfr i liter, która była zdecydowanie za bardzo bezosobowa jak na coś, co ma być końcem naszej egzystencji. Teraz nosi nazwę Foxworth, od nazwiska kobiety z NASA, która ją odkryła. Ciekawe, jak czuje się z tym, że jej nazwisko na zawsze zostało połączone z zagładą. Przeszłaby do historii, gdyby ktoś przetrwał i mógł o tym napisać.

Oczywiście właśnie to robię. Teoretycznie. TellUs jest próbą opowiedzenia innym formom życia o Ziemi. O tym, jak wyglądało życie tutaj. Ciekawe, ilu użytkowników TellUs naprawdę myśli, że ktoś przeczyta to, co piszą. Tak czy owak dobrze jest się czymś zająć. Czymś sensownym. Potrzebujemy wierzyć w to, że ktoś tam we wszechświecie dowie się, że istnieliśmy.

To, co tutaj piszę, jest przesyłane do odległych satelitów, które magazynują nasze opowieści i wysyłają je dalej w kosmos. Kiedy nas już nie będzie, satelity nadal będą nadawać. Przynajmniej dopóki się nie zepsują albo nie uderzy w nie jakiś kosmiczny złom czy coś takiego. Może moje świadectwo dotrze do Ciebie mimo wszystko. Jeśli istniejesz. I jeśli przez przypadek masz odpowiedni sprzęt. I jeśli uda Ci się zrozumieć moje słowa, o ile w ogóle Cię one obejdą.

Te same satelity będą też wysyłać bardziej naukowe dane o naszej planecie i współrzędne geograficzne miejsc, gdzie gromadzimy nasze najbardziej znane dzieła sztuki, książki i utwory muzyczne, DNA zwierząt i ludzi, globalny bank nasion, który wcześniej znajdował się na Svalbardzie (w „schronie dnia Sądu Ostatecznego” – jak się okazało – niewystarczającym na taki kataklizm). Wszystko ma zostać odpowiednio zapakowane i umieszczone w kopalniach daleko od miejsca uderzenia komety. Nikt nie wie, czy to się uda, lecz nic lepszego chyba nie możemy zrobić.

Może pewnego dnia odtworzysz człowieka w laboratorium. Albo przynajmniej zasadzisz kilka pelargonii. Kiedy o tym myślę, nasza śmierć wydaje mi się trochę mniej bezsensowna.

Widziałam wywiad z kilkoma osobami, które się zdecydowały na zejście do kopalni w Kirunie. Zostaną przykryte kilometrową warstwą magmy. Nie mogę sobie wyobrazić gorszego końca.

A ty wiesz, kiedy umrzesz?

My, ludzie, od urodzenia mamy świadomość, że pewnego dnia umrzemy, ale do tej pory nikt z nas nie wiedział, kiedy to nastąpi. Teraz znamy dokładną datę i godzinę.

Może się zastanawiasz, dlaczego nie panikuję. Boję się. Bardziej, niż myślisz. Ale wydaje mi się, że mniej niż wiele innych osób. A najgorsze jest to, i tylko Tobie mogę o tym powiedzieć, że jakaś mała część mnie czuje ulgę. Lekką ulgę. Nie, to złe słowo. Chociaż może wcale nie takie złe.

Simon

Jest ciepło, zdecydowanie zbyt ciepło, w powietrzu unosi się zapach chloru, dymu papierosowego, alkoholu i ciał. Krzyki, śmiechy i pluski odbijają się echem od kafelków, okien i wysokiego sufitu. Zagłuszają muzykę płynącą z głośników. Rozpoznaję playlistę Tildy. Ta impreza tutaj to był jej pomysł. Wciąż ma klucze.

Dzisiaj miała się zacząć szkoła. Dlatego imprezujemy. Udajemy, że mamy powód do świętowania. Gdyby wszystko było tak jak zwykle, zaczynałbym drugą klasę.

Spoglądam na duży zegar wiszący na ścianie przy krótszym boku basenu. Uświadamiam sobie, że przesiedziałem w toalecie ponad godzinę. Zmarnowałem mnóstwo czasu, który coraz bardziej się kurczy. Sekundnik nieubłaganie pędzi do przodu po tarczy zegara.

Cztery tygodnie i pięć dni do końca.

Nasze godziny są policzone. Dzisiaj porzuciliśmy ostatnią nadzieję. Żegnaj, okrutny świecie.

Wypijam łyk bimbru. Smakuje okropnie, z czym by go nie pomieszać, ale to jedyny alkohol, jaki można jeszcze dostać.

Szukam Tildy wśród tych wszystkich głów podskakujących w turkusowej wodzie. To jej świat. Jej miejsce, jej przyjaciele. Nie wiem, czy wciąż tutaj pasuję. Wiem tylko, że już nie chcę tutaj być, ale nie mogę pójść do domu.

Ludzie wokół mnie ślizgają się na mokrej posadzce. Zaraz coś się stanie. To wisi w powietrzu. Hampus wskakuje do wody, robiąc salto, i jego kark prawie ociera się o krawędź basenu. Kiedy jakiś czas temu sam zanurkowałem, ledwo mogłem wypłynąć na powierzchnię. Wszędzie były ręce i nogi.

Opróżniam plastikową butelkę i ktoś klepie mnie po plecach. Ali. Śmieje się i mówi coś, ale go nie słyszę.

– Co?

– Pytałem, gdzie się podziewałeś.

– Widziałeś Tildę?

Słyszę, że bełkoczę.

– Olej ją! – woła Ali i biegnie w kierunku basenu, kuli się w powietrzu i skacze na bombę.

Idę dalej chwiejnym krokiem, przechodzę obok trybuny, na której tyle razy siedziałem w czasie zawodów i kibicowałem Tildzie. Widzę kłębowisko ciał. Kilka osób śpi, pojedynczo lub splecionych z innymi. Niektórzy uprawiają seks. Dziewczyna owinięta ręcznikiem kąpielowym ujeżdża chłopaka w najniższym rzędzie trybuny. Przechodząc obok, uderzam w jego kolano.

Johannes zmierza w moim kierunku krótszym bokiem basenu. Z kręconych włosów kapie mu woda, barki ma uniesione do góry, jakby mu było zimno. Wita się z kimś, kogo mija, ale nie odrywa ode mnie wzroku. Mój najlepszy przyjaciel. Widzę, że się o mnie martwi. Jego dziewczyna Amanda siedzi z kilkoma innymi osobami przed niską ścianą działową wyłożoną kafelkami. Elin mówi coś, czym rozśmiesza pozostałych, lecz Amanda zerka na mnie, zbierając włosy w kucyk i wyciskając z nich wodę.

Johannes kładzie zimne ręce na moich barkach. Ma pomarszczone opuszki palców.

– Jak tam? – pyta.

– Widziałeś Tildę?

Tym razem udaje mi się nie bełkotać. Johannes sili się na uśmiech.

– Chyba poszła do domu.

– Johannes – mówię. – Uwielbiam cię, ale kiepsko kłamiesz.

Johannes odgarnia włosy, które przykleiły mu się do czoła.

– Chodź – mówi. – Jesteś kompletnie wstawiony. Pójdziemy gdzieś pogadać.

To świetny pomysł. Wiem o tym. Ale nagle słyszę śmiech Tildy. Za ścianą znajduje się basen z czerwoną plastikową zjeżdżalnią, przeznaczony dla dzieci. Johannes podąża tam za moim wzrokiem.

– Simon, chodź ze mną. Możemy się stąd urwać, jeśli chcesz.

Nie odpowiadam. Jest za późno. Muszę wiedzieć.

Johannes woła mnie, gdy idę za ścianę.

Po tamtej stronie nie ma tylu ludzi. Od razu ją zauważam. Tilda leży na brzuchu na dmuchanym materacu na środku basenu. Nawet z tej odległości widzę, że jest na haju. Jej źrenice są duże i ciemne. Ma na sobie jeden z tych strojów kąpielowych, które zakładała na zawody. Z logiem klubu pływackiego na piersi i ozdobnym napisem Tilda na pupie.

Sait klęczy obok niej, woda sięga mu zaledwie do połowy sześciopaka na brzuchu. Zrzuca Tildę z materaca. Ona głośno się śmieje. Ich zęby lśnią w świetle podwodnych lamp.

„Wciąż cię kocham” – powiedziała do mnie Tilda na początku czerwca. To było zaledwie kilka dni po tym, jak pierwszy raz usłyszeliśmy o komecie.

Kocha mnie, ale to nie wystarczy.

„Chcę żyć na maksa przez ten krótki czas, który mi pozostał” – oświadczyła.

Ja też tego chcę. Tylko że ja chcę to robić z nią. Dla mnie Tilda jest całym życiem. To z nią chcę być, gdy niebo stanie się białe.

Sait przyciąga ją do siebie. Ledwo go znam, jest od nas kilka lat starszy. Wkłada rękę pod kostium Tildy. Jego knykcie wyraźnie się zarysowują pod cienkim materiałem. Tilda zamyka oczy, gdy on całuje jej szyję.

Powinienem stamtąd pójść, ale stoję jak zamurowany.

Nie chcę na to patrzeć, lecz nie potrafię odwrócić od nich oczu.

Ktoś krzyczy za mną głośno. Tilda podnosi wzrok. Nasze spojrzenia się spotykają. Sait przeciera ręką oczy i też mnie zauważa.

W końcu udaje mi się ruszyć. Idę tak szybko, jak tylko mogę, starając się nie poślizgnąć. Czuję na sobie wzrok kilku dziewczyn siedzących na brzegu basenu. Truchtem mijam ciemną kawiarnię i wpadam do przebieralni. Kiedy zamykają się za mną drzwi, muzyka i głosy cichną. Słyszę mój własny oddech. Ciężki i zasapany.

W przebieralni śmierdzi. Ktoś próbował spłukać rzygowiny pod jednym z pryszniców. Na wpół strawione jedzenie zatrzymało się na kratce ściekowej. Wchodzę między rząd szafek. Ledwo mogę prosto iść. Mam wrażenie, że opuściły mnie wszystkie siły. Swędzi mnie skóra. Kręci mi się w głowie.

Osuwam się na jedną z ławek. Myślę, że powinienem był pójść z Johannesem. Nie mogę teraz tam wrócić, żeby go odszukać. Chcę stąd wyjść, ale sam chyba nie dam rady.

Drzwi do przebieralni otwierają się i zamykają. Mokre ślady stóp na posadzce, a potem na plastikowej macie.

Kiedy podnoszę wzrok, widzę Tildę. Oplata się ramionami. Jej ciemne włosy są zaczesane do tyłu, woda kapie z nich na podłogę. Oczy szkliste jak u lalki. Kilka miesięcy temu zaśmiałbym się, gdyby mi ktoś powiedział, że Tilda się naćpała. Ale od tego czasu wiele się zmieniło.

– Nie chciałam, żebyś to zobaczył – oznajmia. – Myślałam, że sobie poszedłeś.

– Czy nie możemy po prostu tego zrobić? – pytam. – Pójść sobie stąd? Cholernie za tobą tęsknię.

Tilda kręci głową. Powinienem się zamknąć, ale co mam do stracenia?

– Nie chcę być sam – mówię i słyszę, że znowu bełkoczę.

– To nie jest dobry powód, by być razem.

– Chcę być z tobą nie tylko dlatego.

Pociągam za gumową bransoletkę na swoim nadgarstku. Kluczyk do szafki uderza w blaszkę z numerem. By zacząć jaśniej myśleć, puszczam go i znowu naciągam, i tak kilka razy, smagając przy tym skórę. Ale prawie tego nie czuję.

– Kocham cię – powtarzam. – Dlaczego ty mnie nie kochasz?

– Nie chcę być z nikim w tym ostatnim czasie. Przecież wiesz. Pragnę być wolna.

– Możemy mieć otwarty związek – próbuję.

Na jej twarzy pojawia się krzywy uśmieszek. Nie wierzy mi. Sam sobie nie wierzę.

– Spróbujmy – mówię mimo wszystko. – Należymy do siebie.

Tilda siada obok mnie. Wygląda na smutną, ale nie wiem dlaczego. Może ona również za mną tęskni. A może tylko jest jej mnie żal.

– Nie – oznajmia. – Nas już nigdy nie będzie. Ta dziewczyna, z którą byłeś… Jej już nie ma. Może wcale nie istniała.

– Co to w ogóle znaczy? – prycham.

– Że musisz odpuścić.

Teraz już jestem pewien, że widzę w jej oczach współczucie. Pomieszczenie zaczyna wirować. Posmak bimbru podchodzi mi do gardła.

– Musisz zrozumieć – dodaje Tilda. – Czy naprawdę właśnie tak chcesz spędzić ostatnie chwile?

Nagle chcę tylko, żeby sobie poszła.

Za bardzo boli mnie to, że jest tak blisko, a jednocześnie tak daleko.

– Będziesz tego żałować, gdy nadejdzie koniec – oświadczam. – Ale wiesz co? Potem nie da się tego odkręcić, bo nie będzie żadnego potem.

Oczy lalki mrugają.

Ktoś ją woła i oboje spoglądamy w tamtym kierunku. Elin i Amanda. Nie wiem, od jak dawna tam stoją. Ile słyszały.

– Musimy stąd spadać – informuje Amanda.

Drzwi do przebieralni znowu się otwierają. Pod prysznicami słychać głosy. Ktoś krzyczy z obrzydzenia. Dźwięk butów uderzających o podłogę. Dwoje policjantów wchodzi między szafki. Mężczyzna z brodą i krótko ostrzyżona kobieta, która wygląda jakoś znajomo.

– No, dzieciaki – odzywa się brodacz. – Koniec imprezy.

Wstaję zbyt szybko. Tilda łapie mnie, zanim zdążę upaść.

– Odwieziemy go – proponuje policjantka, a ja próbuję protestować.

– W tym stanie nie dojdziesz do domu – stwierdza Tilda.

– Dam radę.

Policjanci biorą mnie pod pachy. Próbuję im się wyrwać, ale mocno mnie trzymają.

– Gdzie twoje ubrania, Simon? – pyta kobieta.

– Skąd pani zna moje imię?

– Porozmawiamy o tym później.

Spogląda na blaszkę z numerkiem na moim nadgarstku. Teraz ciągną mnie w stronę mojej szafki.

Tilda znika mi z pola widzenia. W przebieralni robi się tłoczno. Jakiś policjant idzie za wszystkimi. Woła, żeby się pośpieszyli. Nikt się tym zbytnio nie przejmuje. A na pewno nie tak jak kiedyś.

Nie zostaną z tego wyciągnięte żadne konsekwencje. Nie ma na to czasu. Świat zmierza ku końcowi. Policja może tylko próbować zapobiec temu, żebyśmy wcześniej nie odebrali sobie życia.

4 TYGODNIE I 4 DNI DO KOŃCA

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Simon

Budzi mnie sapiący oddech tuż przy uchu. Wilgotny nos wciska się w mój policzek.

– Zjeżdżaj, chcę spać – mówię, wyciągając rękę. Próbuję odepchnąć ciepłe futro.

Bombom się oblizuje. Niechętnie otwieram powieki i widzę parę dużych, brązowych oczu. Jego głowa wypełnia mi prawie całe pole widzenia. Czuję na nadgarstku jego szorstki język.

Cztery tygodnie i cztery dni do końca.

Strach już się czai. Moje myśli zaczynają krążyć po swoich odwiecznych torach.

Jestem zupełnie obudzony. Muszę wstać, poruszać się. To jedyny sposób, żeby nie zwariować.

Kiedy siadam na łóżku, mam wrażenie, jakby moja głowa eksplodowała. Jakby kometa już walnęła mi w czaszkę. Bombom szczeka podekscytowany i kręci się w miejscu. Ogonem strąca szklankę z nocnego stolika, a ja wykazuję się refleksem i podnoszę z podłogi komórkę, zanim wyleje się na nią woda.

– Uspokój się – mówię do Bomboma, włączając telefon. Czytam to, co w nocy, po powrocie do domu, napisałem do Tildy.

Przeprosiłem ją za moje żałosne zachowanie, tym samym wychodząc na jeszcze większego frustrata. „Spoko” – odpowiedziała. Ale w tej chwili nic nie jest spoko, cały czas się zastanawiam, czy wysłała tę wiadomość z łóżka Saita. Trę oczy dłonią, aż w końcu widzę gwiazdy.

– Judette i ja chcemy z tobą porozmawiać.

Opuszczam ręce. W drzwiach stoi Stina ubrana do pracy. Jej rudoblond włosy są związane, a koloratka tkwi na swoim miejscu, przy szyi.

– Pośpiesz się – mówi, wychodząc.

Odrzucając kołdrę, czuję, że moje spodnie śmierdzą dymem papierosowym i chlorem. Spałem w ciuchach. Kiedy wstaję z łóżka, wciąż widzę gwiazdy. Szturcham Bomboma kolanem, żeby się przesunął.

Siedzą na kanapie w salonie i czekają na mnie. Widać, że Stina się do tego przygotowywała. Nadszedł czas na poważną rozmowę. Judette tylko patrzy na mnie zimno. Potrafi więcej przekazać spojrzeniem aniżeli Stina długimi tyradami.

Wczoraj mieliśmy odbyć rozmowę wideo z przyjaciółmi Judette z Dominiki. Rozumiem, że moje mamy są rozczarowane. Ale tutaj nie chodzi tylko o to, że ciągle imprezuję, lecz także o to, że nie chcę być w domu. Nie chcę tutaj z nimi siedzieć i myśleć o końcu świata, o śmierci. W ogóle nie chcę myśleć.

– Jak się czujesz? – pyta Stina.

– Okropnie.

– Czujesz się tak, jak na to zasłużyłeś – stwierdza Stina, spoglądając porozumiewawczo na Judette.

Judette zakłada nogę na nogę.

– Rozumiesz, jakie to było dla mnie żenujące, że Maria musiała cię odwieźć do domu radiowozem? – pyta.

Stina zrobiła niezadowoloną minę.

– Chyba nie to było najgorsze w całej tej historii.

Mój mózg pracuje ociężale, ale zaczynam łączyć fakty. Policjantka z krótkimi włosami wydała mi się jakaś znajoma. Spotkałem ją kilka razy. Należy do drużyny unihokeja, w której gra Judette.

– Trochę się upiłem – przyznaję. – Przepraszam.

Stina głośno prycha. Wykonuje zrezygnowany gest w kierunku Judette. Ale widzę, że jest zadowolona, że może tworzyć z Judette wspólny front. Będąc problematycznym nastolatkiem, wyświadczam jej przysługę.

Od pół roku są rozwiedzione. Wiosną Stina w końcu zdjęła obrączkę, ale wiem, że wciąż nosi ją w portfelu. Powiedziała mi, że muszę odpuścić sobie Tildę, lecz jest tak samo żałosna jak ja.

– Nie możesz co noc imprezować – oświadcza Judette.

– Jakie to ma znaczenie?

– Ma cholernie duże znaczenie! – ryczy Stina, uderzając ręką w podłokietnik kanapy.

Kurz wiruje w powietrzu. Mieni się w słońcu wpadającym przez okno.

– Dlaczego? – pytam. – Przecież nie zniszczę sobie przyszłości.

– Dobrze wiesz, co się teraz dzieje na mieście.

– Jestem ostrożny.

Twarz Stiny robi się coraz bardziej czerwona.

– Spróbuj postawić się na naszym miejscu – sugeruje. – Dobrze wiesz, że znowu zamieszkałyśmy razem, ponieważ żadna z nas nie chciała być matką co drugi tydzień w tym krótkim czasie, który nam pozostał. Ale prawie cię nie widujemy.

– Nigdy was nie prosiłem, żebyście z mojego powodu znowu zamieszkały razem.

Natychmiast żałuję tych słów, bo przecież je rozumiem. Tylko że one nie rozumieją mnie.

Nie rozumieją, że naprawdę za nimi tęsknię, lecz nie mogę znieść tej dziwnej atmosfery panującej w domu. Nie potrafimy już ze sobą normalnie rozmawiać, bo wszystko ma być takie duchowe. Trzeba roztrząsać każde wspomnienie, zadawać wnikliwe pytania, mówić ważne rzeczy, zanim umrzemy. Każde słowo ma mieć znaczenie. Zbyt duże znaczenie. Żądają ode mnie za dużo.

– Masz z tym skończyć – oświadcza Stina zaskakująco spokojnym głosem. – Za kilka dni przyjeżdża Emma.

Emma. Moja siostra, której całkiem odbiło.

– Micke jedzie odwiedzić swoich rodziców w Överkalix – dodaje Stina. – Musimy jej pomóc. Emma potrzebuje spokoju.

Kiwam głową. Odwracam wzrok. Wbijam go w ciemnozieloną ścianę w kuchni, którą pomagałem malować. Przypomina mi się chwila, gdy stałem tutaj i na nią patrzyłem. To było kilka dni po tym, jak usłyszeliśmy o komecie. Ściana wciąż jeszcze pachniała farbą. Pomyślałem: niepotrzebnie malowaliśmy tę ścianę, skoro i tak zniknie. Pierwszy raz to do mnie dotarło. Zacząłem wtedy płakać i teraz też to robię.

– Wszystko będzie dobrze – miękko zapewnia mnie Stina.

– Co masz na myśli? – pytam, wycierając łzy.

Stina wygląda na rozczarowaną. Ostatnio ciągle je rozczarowuję.

– Dobrze, że Emma przyjedzie na trochę do domu. Musimy wykorzystać ten czas.

– Postaraj się, proszę – dodaje Judette.

IMIĘ: LUCINDA

TELLUS # 0 392 811 002

POST 0002

Dzisiejszej nocy w Göteborgu doszło do zamieszek. Zaczęło się od spontanicznego protestu przeciwko systemowi reglamentacji. Kilka tysięcy osób uznało, że „prawdziwym Szwedom” należy się więcej niż „pozostałym”. Głos zabrała pani premier. Znowu próbowała nam przypomnieć, że my, obywatele Szwecji, jesteśmy szczęściarzami. Jest lato, więc mamy pod dostatkiem owoców i warzyw, a zwierząt do uboju tyle, że wystarczyłoby na kilka kolejnych lat.

– Ale to i tak niesprawiedliwe – stwierdza jedna z uczestniczek demonstracji siedząca w telewizyjnym studiu. – Przez całe życie płaciłam tutaj podatki. Powinnam dostawać więcej od nich. – Ma na myśli tych, którzy nie urodzili się w Szwecji. Mam ochotę do niej krzyknąć, że właśnie dzięki „nim” nasze społeczeństwo tak dobrze funkcjonuje. Jest ich najwięcej wśród osób wciąż pracujących, odkąd przestaliśmy używać pieniędzy. Wożą ludzi pociągami, a żywność ciężarówkami, dzięki nim mamy wodę w kranie i prąd. Robią to nie dlatego, że są większymi bohaterami, po prostu tutaj nie mają swoich bliskich. Jasne, że wolą być wśród ludzi, aniżeli siedzieć w domu i samotnie czekać na koniec.

Gdybyś teraz spojrzał na naszą planetę, nie zobaczyłbyś podziału na kraje. Granice nigdy nie były rzeczywiste, to tylko linie naniesione przez nas na mapy, lecz niektórzy uzależniają cały swój obraz siebie od tego, po której stronie danej linii się znajdują. Myślałam, że teraz to będzie mniej ważne, ale wiele osób uważa przeciwnie. Choć nie wszyscy. Tylko że ci pierwsi krzyczą głośniej. (I są idiotami. To często idzie w parze).

Być może nadarza się dobra okazja, żeby podkreślić, że ludzie potrafią również być fantastyczni. Na pewno zaraz mi to umknie i znowu nie będę o tym mówić wystarczająco często. A powinnam sama sobie to przypominać. Katastrofy od zawsze wyzwalają w nas to, co najlepsze, lub to, co najgorsze, i większość ludzi po prostu próbuje żyć, jak najlepiej się da.

A więc, co zrobiłam ze swoim życiem od mojego ostatniego posta? Co zrobiłam, żeby się rozwinąć jako człowiek? Co zrobiłam, by pomóc innym? Głównie spałam. I oglądałam zdjęcia moich dawnych przyjaciół.

Dzisiaj w nocy imprezowali na basenie. Wyglądają dużo młodziej, niż ja się czuję. Mają spocone, opalone twarze. Oczy im błyszczą. Pływają z plastikowymi butelkami i gaszą papierosy w wodzie. Ludzie, po których nigdy bym się nie spodziewała, że kiedykolwiek zapalą, pozują z fajką w ustach. W sumie czemu nie? Przecież nikt nie zdąży dostać od tego raka.

Tilda jest na wszystkich zdjęciach. Wciąż ma te same szerokie barki i mocne ramiona. Wyraźnie widać mięśnie na jej plecach. Trudno sobie wyobrazić, że kiedyś byłam tak umięśniona jak ona. Tilda, którą znałam, prawie nie piła alkoholu i nigdy nie miała w ustach papierosa. Nie chodziłyśmy na imprezy, ponieważ nawet w weekendy wstawałyśmy wcześnie na basen. Tata mi powiedział, że jej rodzice rozstali się tego lata. Wcale mnie to nie zdziwiło, od dawna im się nie układało, lecz nie wiem, co czuje Tilda. Nic nie wiem o jej życiu poza tym, co widzę na zdjęciach.

Była moją najlepszą przyjaciółką. Pojawia się we wszystkich moich najważniejszych wspomnieniach. Nie potrafię powiedzieć, kim jestem, nie wspominając o Tildzie.

Pływałyśmy w tym basenie tak często, że mogę opisać każde najmniejsze pęknięcie na dnie, każdą dziurę po sęku w suficie. Od chloru piekły oczy, rozciągały się kostiumy i skóra, jego woń wnikała wszędzie. Siedem, osiem, dziewięć treningów w tygodniu plus co najmniej jedne zawody. Najczęściej straszna nuda i monotonia, ale mimo wszystko kochałam to. Żyłam dla tych krótkich chwil euforii. Dla kopa adrenaliny tuż przed startem na zawodach. Tych niewielu chwil podczas treningów, gdy ruchy ciała i oddech idealnie się ze sobą synchronizowały. Lepiej czułam się w wodzie niż na lądzie. Lekka. Wolna. To było magiczne.

Basen był naszym miejscem, moim i Tildy. Bez niej nie zaczęłabym pływać i na pewno nie poszłabym do liceum sportowego. Dzięki Tildzie stałam się lepsza. Nasz trener Tommy zawsze powtarzał, że pływając, rywalizujemy tylko ze sobą, ale ja rywalizowałam z Tildą. Nie przeszkadzało mi, że nigdy nie będę tak dobra jak ona. Nikt nie mógł jej dorównać. Ja, Elin i Amanda biłyśmy się o godne drugie miejsce. Tilda miała to, co Tommy nazywał „głową zwycięzcy”. Miała plan, który zaczynał się od mistrzostw Szwecji juniorów, a kończył na powołaniu do kadry narodowej na olimpiadę. Mało realne. Szansa na to, że jej się powiedzie, była minimalna. A szansa na to, że podpisze wystarczającą liczbę umów ze sponsorami, by móc żyć z pływania, jeszcze mniejsza. Mimo to nigdy nie wątpiłam, że jej się uda.

Dlaczego w ogóle ci o tym opowiadam? Wiesz, czym są zawody? Basen? Podejrzewam, że masz wodę.

Z mojego okna widzę dach domu, w którym mieszka Tilda. W dzieciństwie chodziłyśmy do siebie na skróty przez ogródki.

Zobaczyłam ją tydzień temu. Było wcześnie rano i zdecydowałam, że pójdę do centrum, pierwszy raz od dawna. Pomyślałam, że o tej porze na pewno nie spotkam nikogo znajomego. Ale zbliżając się do rynku, usłyszałam basy i wrzaski. Tilda stała w otwartym oknie i całowała się z jakimś chłopakiem. Nigdy wcześniej go nie widziałam. Włosy Tildy, których jej zazdrościłam, gdy jeszcze miałam swoje, połyskiwały na czerwono w porannym słońcu. Miała perfekcyjny makijaż. Ciekawe, jak się tego nauczyła? Przecież prawie nigdy się nie malowałyśmy.

Elin i Amanda też tam były. Ulotniłam się, zanim ktokolwiek zdążył mnie zauważyć.

Siedemnaście lat to dla Ciebie dużo czy mało? Możesz sobie wyobrazić, że jesteś młody, a jednocześnie czujesz się staro? Rozumiesz, co mam na myśli, mówiąc, że tak długo odgradzałam się od świata, że teraz nie wiem, jak do niego wrócić?

Simon

Film zaczyna się od tego, że asteroida uderza w Ziemię i zabija dinozaury. Na naszej planecie rozprzestrzenia się morze ognia. Głos lektora informuje, że to się powtórzy, że to tylko kwestia czasu.

Nikt się nie odzywa. Poza podniosłą muzyką słychać tylko chrupanie. To Hampus. Leży na podłodze przed telewizorem i faszeruje się chipsami. Jego T-shirt podjechał trochę do góry i odsłonił zaokrąglony tego lata brzuch. Kiedyś codziennie chodzili z Saitem na siłownię. Cały czas gadali o odżywkach białkowych i robieniu rzeźby.

Sait, który wciąż ma sześciopak na brzuchu. Sait, który całował Tildę po szyi.

Całe szczęście, nie ma go tu. Ale Tilda też nie przyszła. Może są teraz razem.

Jesteśmy w domu u Hampusa i oglądamy Armageddon, jeden z tych filmów, które próbowano usunąć z sieci.

Teraz widzimy Nowy Jork sześćdziesiąt pięć milionów lat później. Pierwsze głazy lecą z nieba niczym bomby i niszczą drapacze chmur. Hampus stwierdza, że to preejakulat, ale nikt się nie śmieje. Ja robię to, co robiłem jako dziecko, gdy moja siostra Emma zostawała ze mną i zmuszała mnie do oglądania horrorów. Wbijam wzrok w ekran, aż w końcu nie widzę obrazów, tylko zmieniające się kolory i kształty. Najgorsze są dźwięki. Trudniej się od nich odciąć, tak by nikt tego nie zauważył.

Ale później film zaczyna się na dobre i śmiejemy się w głos, gdy główny bohater strzela i rani chłopaka swojej córki wśród tych wszystkich materiałów wybuchowych na platformie wiertniczej, gdzie pracują.

– Ten facet ma zapędy kazirodcze – stwierdza Johannes.

– Tak, wydaje się kompletnie opętany jej życiem seksualnym – włącza się do rozmowy Amanda. – Przecież jest dorosła, do cholery.

Oddycham trochę lżej. Zapadam się głębiej w fotel. Tego nie można brać na poważnie.

– Czy nie byłoby dużo prościej pozwolić prawdziwym astronautom wywiercić dziurę? – pytam.

Pozostali się śmieją. Czują taką ulgę jak ja? Chyba tak.

Nie mogę pojąć, że jeszcze na początku lata traktowano ten film jak jakiś wzorzec. Mówiono, że my też powinniśmy wysłać w kosmos ładunki nuklearne. Ale Foxworth jest zbyt duża i już znajduje się za blisko. Nie pomogłoby nawet, gdybyśmy zebrali rakiety jądrowe z całego świata.

– Czy on właśnie włożył jej w majtki ciastko? – pyta Amanda.

– Na to wygląda – odpowiada Johannes ze śmiechem.

Przyciąga ją do siebie. Czuję ukłucie zazdrości. Johannes wciąż ma dziewczynę. Wciąż w oczywisty sposób należy do tego miejsca. To przez Tildę i Amandę poznaliśmy resztę towarzystwa znajdującego się w tym pokoju. Za każdym razem, gdy spotykam się z nimi na trzeźwo, zastanawiam się, czy naprawdę wciąż chcą mnie w swojej paczce. Teraz, gdy nie jestem już z Tildą. Nie spotykam się już sam z Johannesem, chociaż to mój najlepszy przyjaciel. Czasami mam wrażenie, że mnie unika.

Może jestem taki męczący, że nikt ze mną nie wytrzymuje?

– Czy wszyscy już zapomnieli, że Nowy Jork został całkowicie zniszczony? – pyta Ali, a ja jestem mu wdzięczny za zmianę tematu.

– Ciekawe, że zanim ruszają ratować świat, zalewają się w trupa w klubie ze striptizem – zauważa Elin. – Niezłe priorytety. Dzięki, bohaterowie.

– Dlaczego zabierają ze sobą w kosmos karabiny maszynowe? – pyta Johannes.

– Czy ta dziewczyna zajmuje się czymś jeszcze poza płaczem z powodu swojego ojca i chłopaka? – głośno zastanawia się Amanda.

Wszystko komentujemy. Śmiejemy się, gdy wstrętny ojciec ckliwie przemawia do córki przed wyruszeniem na ryzykowną misję. Ale znowu cichniemy, gdy asteroida zostaje zdetonowana. Mieszkańcy Ziemi wiwatują.

To szczęśliwe zakończenie, które nam nie będzie dane.

– Jak dobrze, że Grace wyszła za mąż i ktoś się nią zajmie – oświadcza Amanda, gdy na kolażu ślubnych zdjęć zaczynają się przewijać napisy końcowe.

– Wszyscy nie biali byli strasznie stereotypowi.

Elin patrzy na mnie, gdy to mówi. Nie komentuję jej słów. W tym momencie nie mam siły potwierdzać, że jest świadoma różnych rzeczy. Nie mam siły przejmować się jakimś rasistowskim gównem w filmie, który jest starszy ode mnie. Teraz dzieją się gorsze rzeczy.

– Czy ktoś gadał dziś z Tildą? – pyta Elin.

Zerkam na pozostałych.

– Miała zjeść obiad z tatą i wujkiem – informuje Amanda. – Chciała trochę zwolnić.

– Tilda? Zwolnić? – dziwi się Hampus, oblizując tłuste palce.

Amanda zaczyna zaplatać włosy. Patrząc na warkocz, robi małego zeza.

– Nie nadążam za nią – dodaje Amanda.

– Skąd ona w ogóle bierze to gówno? – pyta Ali.

– Nie wiem.

– Ciekawe, jak płaci – mówi Hampus z uśmieszkiem, który mam ochotę zetrzeć z jego twarzy.

W pokoju zapada kompletna cisza. Ali wpatruje się tępo w swój telefon. Hampus znowu zaczyna łapczywie jeść chipsy. Tylko Johannes patrzy mi w oczy. Kręci głową.

Uświadamiam sobie, że prawdopodobnie zupełnie inaczej rozmawiają o Tildzie, gdy mnie nie ma.

– Pytanie, na ile będzie się mogła zrelaksować u Klasa i jego brata – odzywa się Elin.

Posyła Amandzie wymowne spojrzenie. Wiedzą o czymś. Johannes też to zauważa.

– Co? – pyta, a ja się cieszę, że sam nie musiałem tego zrobić.

– Tilda kazała nam trzymać język za zębami – odpowiada Amanda.

Znowu spoglądają na siebie z Elin. Jest oczywiste, że obie chciałyby o tym opowiedzieć.

– No już, mówcie! – rozkazuje Hampus.

Elin wzdycha. Siada po turecku, dotykając palcami złotej czterolistnej koniczyny na płatku swojego ucha.

– Klas wstąpił do Kościoła Prawdy – oznajmia.

– To dlatego Caroline go wyrzuciła – rzuca szybko Amanda, jakby się bała, że nie zdąży nic powiedzieć.

– Ale… jak to się stało? – Tylko to jestem w stanie z siebie wydusić.

Próbuję wyobrazić sobie Klasa w szwedzkim Kościele Prawdy. Nie potrafię. Najbliższe religii było jego opętanie Grą o tron.

– Brat go do tego namówił – odpowiada Elin.

Wciąż to do mnie nie dociera. Latem wujek Tildy przeprowadził się tu z Örebro wraz rodziną. Spotkałem ich tylko kilka razy. Co prawda sprawia wrażenie idioty, lecz nie aż takiego, żeby wstąpić do Kościoła Prawdy.

W sumie jestem ciekaw, kim są ludzie, którzy tam wstępują?

Według Stiny ten odłam Kościoła Szwecji powstał po ogłoszeniu wiadomości o komecie tak szybko, że od dawna musiał istnieć grunt pod jego powstanie. Popularny w Skanii pastor zaczął głosić kazania w duchu dawnego chrześcijaństwa, pojawił się w nich Bóg karzący i wystawiający ludzi na straszliwe próby. To Bóg, który nie przepada za „liberalną poprawnością polityczną” Kościoła Szwecji. Pastora zwolniono, został lokalnym męczennikiem, a mała początkowo grupa w mediach społecznościowych przeistoczyła się w sieć parafii w całym kraju.

Kilku wyznawców Kościoła Prawdy popełniło ten błąd i zapukało także do naszych drzwi, chcąc pozyskać nowych członków, ale zdaje się, że już nie wrócą. Nie spodziewali się, że zostaną zaproszeni na kawę przez pastorkę Kościoła Szwecji, do tego lesbijkę, która w dyskusji nigdy nie daje za wygraną.

Czy Klas też chodził po domach tego lata?

Nagle uświadamiam sobie, jak się z Tildą od siebie oddaliliśmy, skoro o tym nie wiem.

– Kościół Prawdy mnie przeraża – oznajmia Amanda. – Wydają się tacy…

Gestykuluje, jakby chciała złapać słowo, którego szuka.

– Nawróceni? – sugeruje Johannes.

– Dokładnie!

– A co, jeśli staną się jak jedna z tych amerykańskich sekt mordujących ludzi, by złożyć ich później w ofierze? – odzywa się Hampus.

– To nie były żadne sekty, tylko samotni szaleńcy – tłumaczy Amanda.

– Ludzie zawsze tak mówią, gdy chodzi o chrześcijan – stwierdza Elin, patrząc na Alego. – Gdyby chodziło o muzułmanów…

Ali rzuca mi zmęczone spojrzenie.

– To chyba nic dziwnego. Mnóstwo ludzi wierzy w to, że Bóg chce krwawej ofiary – mówi Johannes. – On lubi takie rzeczy, mam rację? Nawet jego własny syn umarł na krzyżu za nasze grzechy.

– Nieźle się orientujesz – konstatuje Amanda, spoglądając na niego.

– Mama Simona mnie konfirmowała. – Johannes rzuca uśmiech w moją stronę. – Ale tak na serio, podejrzewam, że istnieją sekty, które robią rzeczy, o jakich nam się nawet nie śniło.

– A słyszeliście o tej babce z Karlshamn należącej do Kościoła Prawdy? – pyta Hampus. – W Biblii jest napisane, że nie można mieć tatuaży, więc wycięła je sobie nożem.

– Przestań – jęczy Amanda.

– Usunęła sobie połowę ramienia – dodaje Hampus.

Amanda ma taką minę, jakby miała zwymiotować.

– Daj spokój – popiera ją Elin. – Przecież to był tylko blef.

– A pamiętacie wyznawców Asów z Dalarny? – pyta Ali. – Tych, którzy w Midsommar składali w ofierze te wszystkie zwierzęta…

– Możemy zmienić temat? – przerywa mu Amanda.

– Czytałem o pewnej japońskiej sekcie. – Hampus podciąga się i siada. – Złożyli w ofierze wszystkie swoje dzieci. Użyli do tego takich noży. Rozpłatali je od tej strony…

– Błagam! – krzyczy Amanda.

Hampus tak się śmieje, że okruchy chipsów natychmiast lądują na jego swetrze.

– Chcę tylko powiedzieć, że ludzie są porąbani, a ci religijni chyba najbardziej. Bez urazy, Simon.

Wzruszam ramionami.

– Mimo wszystko chrześcijanie są najgorsi – podsumowuje Elin. – Spójrzcie tylko na Kongres USA, który jest jak Kościół Prawdy i twierdzi, że kometa to kara za aborcje i homoseksualizm.

– Nie wydaje mi się, żeby Bóg chciał nas zniszczyć z powodu chłopców, którzy lubią possać fiuta – oświadcza Hampus.

– Albo jak w tym filmie, który przed chwilą oglądaliśmy – dodaje Elin. – To się nazywa kultura honoru, ten ojciec i ci faceci, z którymi pracował.

Hampus głośno wzdycha. Amanda rzuca w niego poduszką.

Elin nic sobie z tego nie robi. Pochyla się w stronę Alego.

– Co właściwie mówi islam o tym, co się teraz dzieje?

– Nie mam pojęcia – odpowiada Ali, znowu zerkając na mnie. – Ale jutro mam wolną chatę. Co powiecie na imprezkę przed meczem?

Godzimy się bez wahania.

4 TYGODNIE I 3 DNI DO KOŃCA

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

4 TYGODNIE I 2 DNI DO KOŃCA

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

4 TYGODNIE i 1 DZIEŃ DO KOŃCA

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

4 TYGODNIE DO KOŃCA

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

3 TYGODNIE I 6 DNI DO KOŃCA

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

3 TYGODNIE I 5 DNI DO KOŃCA

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

3 TYGODNIE I 4 DNI DO KOŃCA

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

3 TYGODNIE I 3 DNI DO KOŃCA

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

3 TYGODNIE I 2 DNI DO KOŃCA

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

3 TYGODNIE I 1 DZIEŃ DO KOŃCA

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

3 TYGODNIE DO KOŃCA

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

2 TYGODNIE I 6 DNI DO KOŃCA

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

2 TYGODNIE I 5 DNI DO KOŃCA

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

2 TYGODNIE I 4 DNI DO KOŃCA

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

2 TYGODNIE I 3 DNI DO KOŃCA

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

2 TYGODNIE I 2 DNI DO KOŃCA

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

2 TYGODNIE I 1 DZIEŃ DO KOŃCA

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

2 TYGODNIE DO KOŃCA

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

1 TYDZIEŃ I 6 DNI DO KOŃCA

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

1 TYDZIEŃ I 5 DNI DO KOŃCA

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

1 TYDZIEŃ I 4 DNI DO KOŃCA

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

1 TYDZIEŃ I 3 DNI DO KOŃCA

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

1 TYDZIEŃ I 2 DNI DO KOŃCA

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

1 TYDZIEŃ I 1 DZIEŃ DO KOŃCA

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

1 TYDZIEŃ DO KOŃCA

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

6 DNI DO KOŃCA

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

5 DNI DO KOŃCA

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

4 DNI DO KOŃCA

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

3 DNI DO KOŃCA

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

2 DNI DO KOŃCA

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

OSTATNI DZIEŃ

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

OSTATNIA NOC

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

PODZIĘKOWANIA

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.