Le Signal

© Editions Albin Michel – Paris 2018

Copyright © 2020 for the Polish edition by Wydawnictwo Sonia Draga

Copyright © 2020 for the Polish translation by Elżbieta Janota (under exclusive license to Wydawnictwo Sonia Draga)

Projekt graficzny okładki: Mariusz Banachowicz

Redakcja: Jolanta Olejniczak-Kulan

Korekta: Iwona Wyrwisz, Aneta Iwan, Marta Chmarzyńska

ISBN: 978-83-8230-017-8

Wszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci jest zabronione i wiąże się z sankcjami karnymi.

Książka, którą nabyłeś, jest dziełem twórców i wydawcy. Prosimy, abyś przestrzegał praw, jakie im przysługują. Jej zawartość możesz udostępnić nieodpłatnie osobom bliskim lub osobiście znanym. Ale nie publikuj jej w internecie. Jeśli cytujesz jej fragmenty, nie zmieniaj ich treści i koniecznie zaznacz, czyje to dzieło. A kopiując ją, rób to jedynie na użytek osobisty.

Szanujmy cudzą własność i prawo!

Polska Izba Książki

Więcej o prawie autorskim na www.legalnakultura.pl

WYDAWNICTWO SONIA DRAGA Sp. z o.o.

ul. Fitelberga 1, 40-588 Katowice

tel. 32 782 64 77, fax 32 253 77 28

e-mail: info@soniadraga.pl

www.soniadraga.pl

www.facebook.com/wydawnictwoSoniaDraga

E - wydanie 2020

Bezpłatny fragment

Dedykacja

Motto

Prolog

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

32

33

34

35

36

37

38

39

40

41

42

43

44

45

46

47

48

49

50

51

52

53

54

55

56

57

58

59

60

61

62

63

64

65

66

67

68

69

70

71

72

73

74

75

76

77

78

79

80

81

82

83

Epilog

Podziękowania

Przypisy

Napisałem tę powieść, słuchając dziesiątek różnych albumów. Wzmacniają one kokon skupienia i pozwalają odsunąć na bok prawdziwy świat. Radzę, żebyście podczas lektury tej opowieści postąpili tak samo. Oto albumy, które zachowam w pamięci z podróży do Mahingan Falls:

– soundtrack z filmu Czerwona jaskółka autorstwa Jamesa Newtona Howarda;

– soundtrack z filmu Autopsja Jane Doe autorstwa Danny’ego Bensiego i Saundera Jurriaansa;

– It Follows zespołu Disasterpeace.

Niektóre historie, tak jak tę tutaj, najlepiej odkrywać wieczorami, a nawet w nocy. Gdy wokół nie będzie już wiele światła i wszędzie zapanuje spokój, wówczas słowa wywrą efekt, magia zadziała i wkrótce opuścicie miejsce, w którym trzymacie tę książkę, i znajdziecie się w samym środku Mahingan Falls.

Uważajcie, nie jest to bezpieczna okolica.

Dla Faustine oraz plemienia, które wspólnie stworzyliśmy.

W obliczu ciemności nic nie świeci jaśniej niż wy.

„O najważniejszych sprawach najtrudniej opowiedzieć. Są to sprawy, których się wstydzisz, ponieważ słowa pomniejszają je – słowa powodują, iż rzeczy, które wydawały się nieskończenie wielkie, kiedy były w twojej głowie, po wypowiedzeniu kurczą się i stają zupełnie zwyczajne. Jednak nie tylko o to chodzi, prawda? Najważniejsze sprawy leżą zbyt blisko najskrytszego miejsca twej duszy, jak drogowskazy do skarbu, który wrogowie chcieliby ci skraść. Zdobywasz się na odwagę i wyjawiasz je, a ludzie dziwnie na ciebie patrzą, w ogóle nie rozumiejąc, co powiedziałeś albo dlaczego uważałeś to za tak ważne, że prawie płakałeś, mówiąc. Myślę, że to jest najgorsze. Kiedy tajemnica pozostaje niewyjawiona nie z braku słuchacza, lecz z braku zrozumienia”.

Stephen King, Cztery pory roku – Ciało,

w tłumaczeniu Zbigniewa A. Królickiego

„Największym dobrodziejstwem naszego świata wydaje mi się to, że człowiek nie potrafi objąć go rozumem. Żyjemy sobie na spokojnej wysepce niewiedzy śród czarnych mórz nieskończoności i nie powinniśmy wypuszczać się z niej za daleko. Nauki ciągną w rozbieżne strony i na razie nie wyrządziły nam wielkiej krzywdy; wszelako przyjdzie dzień, gdy scalimy naszą rozproszoną wiedzę, a wtedy zarówno rzeczywistość, jak i nasze w niej miejsce ukażą się z tak zatrważającej perspektywy, że przyjdzie nam albo oszaleć, albo uciec przed śmiercionośnym światłem tego objawienia w kojące i bezpieczne mroki nowego średniowiecza”.

H.P. Lovecraft, Zew Cthulhu, 1926,

w tłumaczeniu Macieja Płazy

Prolog

Mknąca przez noc furgonetka przypominała stateczek zagubiony wśród ogromu kosmosu. Otoczona ciemnością dryfowała w nicości, prowadzona przez maleńkie białe reflektory, jakby napędzana czerwonymi światłami z tyłu. Ford zaczął skręcać, podążając za drogą na zboczu wzgórza. Był jedynym samochodem w promieniu wielu kilometrów.

W środku Duane Morris koncentrował się, by nie stracić z oczu wąskiej wstęgi asfaltu, która przesuwała się przed nim. Nie było mowy, żeby zwolnił. Musiał utrzymać dużą prędkość, by jak najkrócej przebywać w tym sektorze.

W wyciszonej kabinie panował spokój i to mu odpowiadało. Nic nie rozpraszało jego uwagi, żadna muzyka ani radio, tylko on i jego myśli, w całości skupione na jednym celu: by nie popełnić błędu. Trzeba przyznać, że w swojej dziedzinie Duane Morris nie był amatorem. Chełpił się nawet, że jest jednym z najlepszych. Oficjalnie tabliczka przy jego drzwiach informowała, że wykonuje zawód prywatnego detektywa, lecz większość jego klientów wiedziała, że to nie całkiem prawda. Marketing szeptany stanowił dla niego najlepszą reklamę, podobnie jak obsesja na punkcie szczegółów, która czyniła go niezwykle skutecznym. Jego zawsze zadowolona klientela w dwóch trzecich składała się ze znajomych firm wiernie korzystających z jego usług. Duane nie potrzebował się ogłaszać, pieniądze same pukały do jego drzwi regularnie niczym przypływ.

Jego oczy na chwilę powędrowały w stronę licznika. Osiemdziesiąt kilometrów na godzinę. Idealnie. Wkrótce wróci na główną drogę, a stamtąd w kilka minut dotrze na autostradę. Wówczas stanie się niewidzialny, jeszcze zanim wzejdzie słońce. Dojedzie do Bostonu i rozpłynie się w anonimowości wzmożonego ruchu ulicznego. Duane niczego nie pozostawiał przypadkowi. Nigdy. Nawet jeśli gdzieś po drodze złapałaby go kamera monitoringu, furgonetki nie dało się wyśledzić. W razie pobieżnej kontroli autentyczne tablice, „pożyczone” z pojazdu tego samego typu, z powodzeniem posłużą za zmyłkę. Połyskliwe naklejki, które poprzedniego dnia umieścił na karoserii w charakterze kamuflażu, jeszcze tej nocy skończą w garażowym piecyku, po tym jak Duane zdejmie opony i zastąpi je drugimi, również używanymi, ale całkiem innej marki. Dzięki temu nawet jeśli zbadają ewentualne odciski opon, nikt nie będzie mógł udowodnić, że to on je zostawił. Zaraz po wejściu do garażu Duane zgoli brodę i obetnie włosy, żeby zmienić swój wygląd, mimo przekonania, że tkwiąca na głowie czapka z daszkiem w wystarczającym stopniu maskuje jego rysy, zwłaszcza na nagraniu z kamery o przeciętnej rozdzielczości.

Po raz kolejny wszystko przewidział. Nie dało się do niego dotrzeć.

Swoją drogą, czy ktoś w ogóle zada sobie tyle trudu z powodu tego, co właśnie zrobił? Nie miał nawet pewności, czy to naprawdę było nielegalne. No dobrze, jeśli chwilę się nad tym zastanowić, na pewno było, choć nie do tego stopnia, żeby groziło mu więzienie. Poza tym jego zleceniodawcy – to był ich pierwszy kontakt, jego numer dostali od swojego nowego szefa ochrony, z którym Duane współpracował w przeszłości – hojnie wynagrodzili go za to zlecenie, a nikt nie płaci aż tyle za coś równie prostego. Nie, oczywiście, że nie. W przeciwnym razie wysłaliby na miejsce własnych ludzi, by odwalili robotę, a nie Duane’a Morrisa, w środku nocy, z jasnym poleceniem: „Nikt nie może się dowiedzieć”.

Duane musiał przejść błyskawiczne szkolenie, żeby zrozumieć, jak powinien działać. Nigdy wcześniej mu się to nie zdarzyło i nieźle się przy tym ubawił, chociaż to, czego kazano mu się nauczyć, samo w sobie było nudne. Postępował tak, jak to miał w zwyczaju: ze skrupulatnością, by nie ryzykować, że pokpi sprawę, gdy nadejdzie D-Day. Wszystko poszło jak po maśle. To była dziecinna igraszka. Pracodawcy będą zadowoleni. Duane Morris po raz kolejny doskonale wykonał swoją misję.

Postanowił, że kiedy już upora się ze sprzątaniem, w nagrodę zadzwoni do Cameron. Zasłużył na odrobinę rozrywki. Podejrzewał, że to nie jest jej prawdziwe imię, dziewczyny do towarzystwa często posługiwały się pseudonimami, ale nie miało to dla niego znaczenia. Czy sam nie postępował podobnie? W godzinach spędzonych z Cameron zawierało się wszystko, co się dla niego liczyło, były więc warte każdego wydanego dolara. Kobieta miała nie tylko buźkę anioła, ale też ciało do złudzenia przypominające greckie posągi rzeźbione po to, by oddać ideę doskonałości. Duane nie mógł się powstrzymać i okrasił te myśli szerokim uśmiechem. Cameron stanowiła jego słaby punkt, wiedział o tym. Ale wciąż był człowiekiem, a nie maszyną – przynajmniej w życiu prywatnym.

Ostry wiraż przywrócił go do rzeczywistości i mężczyzna zahamował gwałtownie, by nie wypaść z drogi, po czym, pokonawszy zakręt, znów wcisnął pedał gazu. Przeklęte serpentyny. Na zewnątrz istniała wyłącznie ciemność, wszędzie. Nie dało się dostrzec najmniejszego śladu życia, a nawet imponującego krajobrazu, który go otaczał. Przez niewidoczną zasłonę chmur nie przebijała ani odrobina księżycowej poświaty, ani jedna gwiazda. Było to równie zdumiewające, co zatrważające.

Nagle uwagę Duane’a przykuło coś w lusterku wstecznym. Jednak gdy podniósł ku niemu wzrok, niczego nie zobaczył. Co niby zauważył? Jakiś ruch za furgonetką? Ktoś go śledził? Nie, to niemożliwe, zorientowałby się już dawno temu, a poza tym jazda bez świateł, z taką prędkością, po niebezpiecznej drodze nie wchodziła w grę. Chyba że człowiek był wyposażony w noktowizor.

Strumyczek zimnego potu spłynął mu po kręgosłupie.

Jedynie goście z FBI używali takiego sprzętu, by dyskretnie kogoś inwigilować. Czyżby na ogonie siedzieli mu federalni? Nie z powodu tak błahej misji, nie, to idiotyzm…

Nagle Duane’owi zaschło w ustach. Nie żeby martwiło go to głupstwo, ale w przeszłości zajmował się dużo ważniejszymi i bardzo delikatnymi sprawami. Z rodzaju takich, że gdyby dał się przyskrzynić, lata więzienia liczyłby w dziesiątkach.

Teraz nie mógł już usiedzieć spokojnie. Jego spojrzenie przeskakiwało od popękanego asfaltu przed maską do lusterek – chciał się upewnić, że jego śladem nie podąża żaden inny pojazd. Nic. Wszędzie wokół tylko nieprzenikniona pustka.

Duane wcisnął hamulec, by dodatkowo oświetlić drogę za sobą. Nikogo, tym razem był tego pewny.

Coś mu się przywidziało. Jego serce zaczynało odzyskiwać normalny rytm.

Potem w lusterku wstecznym znów dostrzegł ruch. I zrozumiał. Całe jego ciało napięło się w fotelu.

To coś było w środku! Ktoś na siedzeniu za nim lub w przestrzeni służącej za bagażnik.

Duane zaczął szybko myśleć. Kto mógł się tam chować? I po co? Otworzył usta, by lepiej mu się oddychało, a po upewnieniu się, że droga biegnie prosto, schylił się do schowka na rękawiczki po swojego dziewięciomilimetrowego glocka.

Zamierzał podnieść go i lufą zapalić lampkę sufitową, żeby w ten sposób pokazać swojemu tajemniczemu pasażerowi, że żarty się skończyły, powstrzymał się jednak. Ten drugi mógł się na niego rzucić i spowodować tragiczny wypadek. Nie, zły pomysł. Lepiej się zatrzymać. Duane wysiądzie i otworzy tylne drzwi, wtedy będzie panem sytuacji. Tak, to sprytniejszy plan.

Spojrzał w przód, by znaleźć miejsce do zaparkowania, kiedy w lusterku pochwycił kolejny ruch. Błyskawicznie uniósł wzrok i wtedy ją zobaczył. Kobieta. W każdym razie miała długie, tłuste, rozczochrane włosy zasłaniające część twarzy. W półmroku kabiny wydała mu się bardzo blada. Trzymała się z tyłu pojazdu.

Co tam robiła, do cholery?

Duane zwolnił pedał gazu i ścisnął chwyt broni.

Kolejny ruch. Duane spojrzał w lusterko – tym razem siedziała tuż za nim. Jakim cudem przemieściła się tak szybko?

Serce mu załomotało i nie mógł dłużej się powstrzymywać. Podniósł glocka, tak żeby na pewno go zauważyła:

– Okej, koniec przejażdżki! Nie ruszaj się! – Brakowało mu tchu, jego głos brzmiał mniej groźnie, niżby chciał. Jego ciało wpadło w panikę. – Zatrzymamy się i wszystko sobie wyjaśnimy. Jeśli się zbliżysz, dostaniesz kulkę w pierś, jasne?

W małym lusterku sprawdził, czy pasażerka okazuje posłuszeństwo.

Zobaczył, jak odgarnia długi poskręcany kosmyk, a kiedy dostrzegł jej wykrzywione usta i szare zęby, strach zalał go aż po koniuszki palców.

*

Furgonetka przecinała próżnię, gdy nagle zarzuciło nią gwałtownie, w powietrze wzbiła się chmura pyłu, po czym pojazd z piskiem opon wrócił na trasę. Najpierw zwolnił, jakby hamował, a potem znów przyśpieszył, wydobywając z silnika ryk.

Zakołysał się w prawo, następnie w lewo, a wtedy rozbrzmiał strzał i zgubił się wśród nocy.

Zakręt opasujący strome zbocze wzgórza zarysował się bez ostrzeżenia i furgonetka nie zdążyła dostosować trajektorii. Jechała dalej prosto.

Raptem ziemia zniknęła, zarośla wychłostały boki forda, gdy ten rozpoczynał swój lot, później nastąpiło kilka niekończących się sekund pustki, aż wreszcie maska zapikowała w dół i auto roztrzaskało się o spiczasty blok skalny. Odbiło się wśród zgrzytu blachy i szkła, po czym runęło dalej, wykonując beczki i przy każdym uderzeniu tracąc kolejno koła, drzwi i klapę bagażnika. Iskry podpaliły opary benzyny z baku, a wrak znieruchomiał w głębi wąwozu, skryty w gęstych chaszczach.

Ogień w postaci rozżarzonej bańki buchnął w chwili, gdy Duane Morris tracił przytomność, wciąż przypięty do fotela kierowcy, z zakrwawioną twarzą.

Przez sekundę płomienie przypominały oblicza wrzeszczące niemo wśród nocy. Później zwęszyły ofiarę i rzuciły się na nią, by pożreć ją żywcem.

1

Lise pochyliła się w stronę łazienkowego lustra, by sprawdzić, czy nieznaczne wybrzuszenie, które wyczuła pod palcem, nie jest zaskórnikiem na samym środku czoła. Okazało się, że to tylko jakiś okruszek, więc pstryknęła go paznokciem. Przyjrzała się swojemu odbiciu. Hebanowe włosy opadały po obu stronach jej białej twarzy niczym wdowia woalka. Czarna kredka podkreślała oczy tak, że twarz niemal zmieniła się w maskę, do tego czarna szminka i pasujący lakier, wszystko w doskonałym porządku. Winylowy gorset włożony na siatkową koszulkę, plisowana spódniczka w szkocką kratę i wiązane botki sięgające kolan – niczego nie pozostawiła przypadkowi. To ważne, bo wygląd ją definiował, był jej prawdziwym dowodem tożsamości w codziennym życiu, wyrazistym odciskiem zostawianym na nieraz wrażliwych siatkówkach ludzi, z którymi się stykała. A dziś tym bardziej powinna się prezentować nienagannie.

Wielki wieczór.

Zamierzała wszystko nagrać. Wszystko. W najdrobniejszych szczegółach. W dużym zbliżeniu, żeby dało się zauważyć, jak stal wolno przekłuwa skórę, przebija ciało, żeby krew błyszczała, purpura życia w zimnym oświetleniu tego ogromnego domu. Potem masowo rozprzestrzeni filmik w Internecie. Zszokuje drobnomieszczaństwo. Dotknie praworządnych. Przerazi te owce ogłupione przez system. Miejsce wybrała nieprzypadkowo. To przestronne, pozbawione duszy lokum uosabiało to, czego najbardziej nienawidziła. Nieskazitelne kafelki, gołe białe ściany i tylko te designerskie meble, których nie znosiła. Lise słyszała już, jak właściciel twierdzi, że minimalizm to prawdziwa wolność, człowiek pozbywa się wszelkiego zbędnego przywiązania, lecz ani przez chwilę w to nie wierzyła. Jej zdaniem była to raczej demonstracja przeprowadzona przez osobę bez serca, wyzutą z ciepła. Jego żona zdawała się nieco sympatyczniejsza, ale również daleko jej było do wzoru czułości. Lise pomyślała o ich pięknym białym dywanie, zawsze bez najmniejszej skazy, i na jej ustach wykwitł nieprzyjemny grymas. Ślady krwi na nienagannie czystej podłodze, to będzie dla nich straszne. Ich piękne wnętrze skalane. Schludność i porządek ich gniazdka podane w wątpliwość. Być może to właśnie dostrzegą w pierwszej kolejności, nie troszcząc się o resztę.

Lise weźmie na siebie konsekwencje. Przygotowywała się do tego od miesięcy. Czy tyle wystarczy, by wyrwać matkę z alkoholowego otępienia, które trzymało ją w swoich szponach? Nic nie było mniej pewne…

– Lise? Zaraz wychodzimy – odezwał się głos zza drzwi łazienki.

– Już idę, pani Royson.

Szybko rzuciła okiem na igły połyskujące na umywalce i zamknęła skórzaną klapkę futerału, po czym wrzuciła go do niewielkiej torebki, z którą nigdy się nie rozstawała. Gotowe.

Ale najpierw trzeba odegrać komedię. Nie wzbudzić podejrzeń. Niczego nie zepsuć.

Lise miała trochę tremy. Nastał wieczór, kiedy wszystko się zmieni, raz na zawsze. Wiedziała, że jest do tego zdolna. Zebrała dużo dobrych rad. W Internecie. Nie złamie się teraz. Po miesiącach namysłu przejdzie do działania, już to ogłosiła. Wszyscy niecierpliwie czekali na rezultat. Na nagranie. Na szok.

Wyszła na korytarz i zobaczyła, że małżonkowie wkładają płaszcze. Mężczyzna ledwie się z nią przywitał, po czym oznajmił żonie, że wyprowadzi samochód z garażu.

– Rzeczy na kolację czekają w lodówce – przypomniała wysoka blondynka, szczupła i elegancka. – Arny śpi, miał trudny dzień, więc powinien dać ci spokój. Wiesz już, jak wszystko tu funkcjonuje, masz nasze numery i…

– Wiem, pani Royson, znam zasady, proszę się nie martwić.

– Prawda. Ale gdyby cokolwiek się działo, nie wahaj się i dzwoń.

– Nie ma problemu.

– Och, elektroniczna niania leży na stole w kuchni.

Lise skinęła głową, wszystko to wiedziała. Pragnęła tylko jednego: zostać sama ze śpiącym smarkaczem. W relacjach z dziećmi, których pilnowała, wykazywała się życzliwością, a nawet emocjonalnym zaangażowaniem. Arny stanowił wyjątek. Nie znosiła bachora. Kapryśny, brzydki, a na dodatek miękki! Gdy tylko go uszczypnęła – co robiła, kiedy denerwował ją, rycząc bez powodu – przez dziesięć minut darł się, jakby go obdzierali ze skóry. Prawdziwa ciota. Synek tatusia, który jako nastolatek będzie uważał, że wszystko mu wolno, wyrośnie na jednego z tych dupków, dla których pieniądze nie stanowią problemu, którzy żyją, by sprawować władzę. Dominować. Wykorzystywać. Podporządkowywać sobie innych. Czerpać rozkosz.

Lise ukryła swoje uczucia, posyłając matce uspokajający – taką miała nadzieję – uśmiech, i odczekała, aż zamkną się drzwi, zanim pozwoliła masce opaść. Dyskretnie wyjrzała przez okno w salonie, by się upewnić, że auto opuściło teren posesji, a gdy dwa czerwone ślepia terenówki stały się jedynie malutkimi gwiazdami w oddali, zacisnęła pięści w geście zwycięstwa.

Nie należało jednak świętować za wcześnie. Ani zbytnio się śpieszyć. Drugiej szansy nie dostanie.

Najpierw trzeba coś zjeść, nie mogę zacząć akcji z pustym żołądkiem, nigdy nie wiadomo, co może się zdarzyć. Jeśli będę musiała puścić pawia, lepiej mieć co zwracać.

Z dwóch kromek chleba tostowego przygotowała kanapkę z kremem marshmallow, na blacie zostawiła bałagan. Trzeba poczekać, przynajmniej godzinę, by zyskać pewność, że mały gamoń śpi głęboko, a rodzice nie wrócą wcześniej, niż przewidywali, w wyniku jakiejś nagłej zmiany planów. Długa godzina do zabicia. Lise uśmiechnęła się na to wyrażenie.

Kurwa, biorąc pod uwagę, ile czasu spędzam na nudzeniu się, powinnam faktycznie odstrzeliwać godziny! Prawdziwa seryjna morderczyni…

Wahała się między skakaniem po gównianych kanałach, surfowaniem po sieci a zejściem do piwnicy, gdzie mogła puścić sobie film. Ostatnia opcja wydawała się najlepsza. Lise czuła zbyt wielką ekscytację, by śledzić debilne programy telewizyjne albo czytać tekst na ekranie, musiała uciec, w przeciwnym razie każda minuta zda jej się wiecznością. Nie ma mowy, żeby zbytnio się pośpieszyła. Sprawa była zbyt poważna, by teraz wszystko spieprzyć. Po całych tych przygotowaniach, z taką motywacją…

Nie migasz się przypadkiem?

Nie. Nie szukała pretekstów, żeby odsunąć od siebie ten moment. Wiedziała, że dzisiejszego wieczoru wprowadzi zamiar w życie. Klamka zapadła.

Po prostu nie chcę pokpić sprawy. Cierpliwości. Potrzebuję czasu. Żeby osiągnąć ostateczny cel. Nie zamierzam się wycofać. Na pewno nie.

Chwyciła elektroniczną nianię, zeszła do piwnicy i przemierzyła salę ćwiczeń pani domu, po czym pchnęła drzwi domowego kina. Ach, Roysonom niczego nie brakowało! Bez dwóch zdań! Temu dupkowi, który cały czas skarżył się, jak to miażdżą go podatkami, mimo wszystko udało się zatrzymać trochę kasy na drobne przyjemności… Doskonale wygłuszone pomieszczenie bez okien z prawdziwymi fotelami kinowymi. Lise nacisnęła dotykowy ekran pilota, wybrała opcję „obejrzyj film” i wszystkie sprzęty włączyły się równocześnie. Stanęła przed półkami w głębi sali, by wybrać płytę DVD lub Blu-ray, której przypadnie trudne zadanie odwrócenia jej uwagi do momentu, aż nabierze pewności, że zdoła w spokoju wykonać misję.

Zdecydowała się na Wojowników – gówniana okładka odstraszała, ale fabuła zdawała się fajna jak na stary film.

Światła gasły stopniowo, aż Lise całkiem pogrążyła się w ciemności, elektroniczną nianię położyła na podłokietniku.

Po dwudziestu minutach zdała sobie sprawę, że film, choć w nieco staroświeckim stylu, ją wciągnął. Nie powinna jednak tracić z oczu swojego głównego celu. Wyprostowała się na siedzeniu i rozciągnęła palce, aż strzeliły stawy. Naszła ją ochota, by wrócić na górę. Po co czekać? Miała już dość.

A jeśli zjawią się ci starzy kretyni? Bo spotkanie zostało w ostatniej chwili odwołane? A jeśli smarkacz nie śpi głęboko i obudzi się za wcześnie?

Lise westchnęła, nie, trzeba jeszcze poczekać. Co najmniej pół godziny.

Próbowała uzbroić się w cierpliwość i na nowo zagłębić w akcję filmu.

Zapaliły się diody elektronicznej niani. Najpierw zielone, później czerwone.

O nie, budzi się!

Jeżeli będzie musiała go uśpić, zrobi to. Była dziś pełna energii. Gotowa doprowadzić sprawę do końca. Jej dłoń spoczęła na torebce. W środku tkwił skórzany futerał z igłami i tusz chiński. A także rysunek na papierze kalkowym. Serce i łza. Oto tatuaż, który postanowiła własnoręcznie sobie zrobić. Tym właśnie była i to będzie czuła przez resztę swojego życia. Fakt, że skończyła dopiero szesnaście lat, nie przeszkodził jej w dojściu do tego wniosku. Nie była naiwniarą. Życie składało się wyłącznie z cierpienia. Rodzina, faceci, szkoła, wszystko…

Kurwa, Arny, daj mi święty spokój! Żebym mogła zrobić sobie tatuaż bez żadnych jazd! Przysięgam, że jeśli zepsujesz mi ten wieczór, to cię…

Nie znalazła groźby wystarczająco mocnej, a przy tym na tyle stonowanej, by faktycznie mogła ją spełnić, tymczasem diody znów się zaświeciły.

– I dupa.

Zatrzymała film, by się przekonać, czy dzieciak płacze, czy tylko gaworzy w łóżeczku. Niewiele usłyszała, więc zbliżyła odbiornik do ucha.

Rozbrzmiała dźwięczna melodyjka karuzeli, na co Lise aż podskoczyła.

Och, ten mały gnojek!

Zmarszczyła brwi. Jak udało mu się wprawić zabawkę w ruch? Karuzela wisiała nad łóżeczkiem, a z tego, co wiedziała, ośmiomiesięczne bachory, takie tłuste i apatyczne jak on, nie umiały wstawać.

Inny dźwięk sprawił, że aż się wzdrygnęła. Coś jakby oddech. Jak…

Jak ktoś próbujący uspokoić dziecko!

– Cholera, rodzice wrócili! – rzuciła sfrustrowana perspektywą, że jej plany legną w gruzach.

Podniosła się, lecz znieruchomiała tuż przed drzwiami sali kinowej. Dlaczego nie słyszała samochodu wjeżdżającego do garażu, który znajdował się tuż za ścianą?

Nagle z głośnika elektronicznej niani wydobył się głos:

– Lizzzzzz…

Serce nastolatki zaczęło bić z ogromną szybkością. Nie przyśniło jej się to. Ktoś właśnie wymówił jej imię. Albo raczej powoli je wyszeptał, z ustami tuż przy mikrofonie. To męski czy damski głos? Lise nie umiała go zidentyfikować. Po co Roysonowie mieliby tak idiotycznie sobie z nią pogrywać?

To dochodzi z pokoju smarkacza? Nie…

Nieskończenie długi oddech zatrzeszczał w głośniku. Lise zadrżała.

– Lizzzzz…

Kto to był? Na pewno nie rodzice. Nie należeli do ludzi, którzy pozwalali sobie na gierki. Zwłaszcza tego rodzaju. Dlaczego nie uprzedzili jej, że ktoś wpadnie? Nie pasowało to do nich. Pojawił się jakiś problem. Czuła to.

Ścisnęła elektroniczną nianię w dłoni, nie wiedząc, co robić. Komórkę zostawiła na górze, w kuchni. Oddychała ciężko, jej niepokój wzrastał coraz bardziej.

Coś zaskrobało o nadajnik w pokoju małego, a głos zakrakał dziwacznie, nastolatce nie udało się zrozumieć, co mówi.

Myśl, myśl.

Na pewno dało się zrobić coś sprytnego, ale w jej obecnym stanie umysłu wszystkie myśli kotłowały się chaotycznie i Lise nie potrafiła podjąć decyzji. Kto to mógł być? Kiepski dowcip. Dylan? Rob? Nie, oni mieli ją gdzieś… No to kto? Barb?

Nikt nie wie, gdzie jestem. Nawet mama! Ogłosiłam tylko, że to zrobię i zamieszczę film, ale nie wiedzą, gdzie mnie znal…

Tym razem w głośniku ktoś pociągnął nosem. Potężnie.

– Liiiiiz… – odezwał się chrapliwy, trzeszczący głos. – Czuję… cię…

Jej nogi straciły konsystencję, ledwie mogła ustać. Zaczynała wpadać w panikę.

Cholera. Co to za nonsens?

Tamta osoba westchnęła do słuchawki.

– Czuję cię – powtórzył głos. – Gdzie jesteś?

Lise potrząsnęła głową. Była w delirium. Na potwornym haju.

Nie wypaliłam jointa od trzech dni! To nie halucynacja!

Nagle zdała sobie sprawę, że nie słyszy już płaczu dziecka. Ten ktoś znajdował się w pokoju Arny’ego i robił tyle hałasu, że chłopiec po prostu musiał się obudzić. Cisza była wielce niepokojąca.

Kolejny wdech.

– Słyszę cię – ciągnął głos – i… znajdę cię…

Elektroniczna niania umilkła. Lise była zlana potem, ogarnęła ją taka panika, że oddychała przez usta i ledwie trzymała się na nogach.

Aparat w jej dłoni zatrzeszczał, potem rozległa się seria straszliwych skrzypnięć, a następnie przenikliwych zgrzytów, jakby ktoś przeciągał paznokciami po tablicy.

Odgłos wyłączającego się mikrofonu sprawił, że Lise podskoczyła i jęknęła ze strachu.

Musiała uciekać. Szybko. Mniejsza o Arny’ego, gdy znajdzie się na zewnątrz, pobiegnie do sąsiadów i zawiadomi policję. Zapewnienie mu bezpieczeństwa będzie należało do nich, ona musiała najpierw zatroszczyć się o siebie!

Garaż!

To jedyne wyjście z piwnicy. Lise położyła dłoń na klamce sali kinowej, ale zaraz potem znieruchomiała. Nie miała pilota do uruchomienia bramy! Nie zdoła się tamtędy wydostać!

Całe jej ciało zaczęło się trząść. Znalazła się na granicy omdlenia ze strachu.

Nie, nie, nie! Nie teraz! Muszę wiać!

Drzwi wejściowe ulokowano na końcu korytarza u góry schodów. Jeśli pobiegnie sprintem, uda jej się ich dopaść. Uda się, była o tym przekonana, zostało jej jeszcze dość sił, by wspiąć się na parter i pognać szybciej niż kiedykolwiek w życiu. Tak, ucieczka leżała w granicach jej możliwości.

Pociągnęła za klamkę i wyszła na piwniczny korytarz.

Światło było zgaszone, choć ona, schodząc na dół, nigdy go nie wyłączała – długie białe przejście bez okien zawsze trochę ją przerażało, więc świetlówki paliły się, dopóki nie wróciła na parter, nawet podczas filmu.

Wolną ręką pomacała ścianę w poszukiwaniu włącznika. Jej palec wskazujący natrafił na pstryczek i wcisnął go.

Świetlówki zatrzeszczały. Rozbłysły i zamigotały, jakby światło próbowało złapać oddech.

W ciągu tej krótkiej chwili, kiedy korytarz się rozjaśnił, Lise ujrzała olbrzymią sylwetkę, tuż za sobą.

Oczy wpatrywały się w nią. Złym spojrzeniem.

Wrzasnęła.

Światło znów dostało czkawki i ciemności pochłonęły Lise, podczas gdy dźwięk jej miażdżonych kości odbijał się echem od kafelków. Przez moment walczyła w mroku, duszona spazmami bólu.

Świetlówki wydały z siebie kilka skarg, lecz pozostały wygaszone.

W piwnicy znów zapanowała cisza.

2

Fortepian kołysał się, ustawiony w równowadze na tylnej platformie ciężarówki firmy przeprowadzkowej, gdy nagle Thomas Spencer zobaczył, jak pasek pęka, uwalniając potwora z więzów, ten zaś natychmiast zsuwa się na podenerwowanego pracownika i rozgniata go na miazgę na asfalcie ulicy. Stół klawiaturowy zdruzgotał mu czaszkę, czemu towarzyszył okropny wilgotny trzask i rozbryzg czarnej krwi.

Thomas zamrugał, by odgonić tę straszliwą wizję.

Mimo jego obaw pasek trzymał doskonale i instrument wyładowano bez uszczerbku na czyimkolwiek zdrowiu.

Co jest ze mną nie tak, że zawsze wyobrażam sobie najgorsze?

Tom wiedział, że zamiast sztuk teatralnych powinien pisać powieści grozy. Miał dar do wizualizowania sobie najpotworniejszych sytuacji.

W moim chorym widzie brakowało jedynie echa dysharmonijnych dźwięków wydanych przez fortepian w chwili zderzenia.

No i proszę, dalej to ciągnął. W najmniejszych detalach. Jak zawsze.

Potrząsnął głową, zirytowany. Zdał sobie sprawę, że od kilku minut tkwi w miejscu i przygląda się krzątaninie pozostałych, zagubiony we własnych myślach, podczas gdy dynamiczny głos jego małżonki rozbrzmiewa kawałek dalej, przy wejściu do domu. Olivia, jak to miała w zwyczaju, przejęła kontrolę nad wszystkim. Kierowała pracowników firmy przeprowadzkowej z jednego pomieszczenia do drugiego i zerkała na Chada i Owena, nastoletnich członków rodziny, przez cały czas trzymając na ręku małą Zoey. Gdy tak wszystkimi dyrygowała, sprawiała wrażenie osoby pod wpływem narkotyków, niezdolnej się zatrzymać – z szybkością maszyny przechodziła z tematu na temat, nie tracąc przy tym wrodzonej elegancji. Tom zakochał się w tym kłębku energii dwie dekady temu, początkowo, trzeba przyznać, z powodu idealnej figury wybranki, jednak już od dawna kochał jej silną osobowość przynajmniej równie mocno jak całą resztę.

– Skarbie, daj mi Zoey – poprosił, żeby jej ulżyć.

– Znajdź lepiej Smauga. To mieszkaniowy pies, boję się, że wolność i ogród uderzą mu do głowy i gdzieś się straci. Mogę stawić czoła przeprowadzce, ale nie zdołam oznajmić dzieciom, że pies zniknął. Twoja w tym głowa, żeby go odszukać!

Tom wsparł ręce na biodrach i rozejrzał się dokoła. Farma, jak nazywało się ich nowe lokum, leżała jakieś dziesięć metrów od niewielkiej drogi, pośrodku źle utrzymanego trawnika, i jak okiem sięgnąć otaczały ją drzewa. To właśnie ich oczarowało: ten duży dom usytuowany przy ślepo zakończonym trakcie, na skraju miasta, pod spojrzeniem wysokich wzgórz, skryty w szkatułce zieloności. Zupełne przeciwieństwo ich nowojorskiego życia. Prawdziwe wyzwanie dla zdeklarowanych mieszczuchów. Jednak w tej chwili Tom czuł, że to otwarcie na świat przysporzy im również problemów. Skąd miał wiedzieć, gdzie się podział Smaug?

Zagwizdał, by przywołać przeklętego zwierzaka, i kilkakrotnie wykrzyczał jego imię. Wokół posiadłości nie było ogrodzenia i w Tomie zaczynało kiełkować ziarnko niepokoju. Smaug wychował się na stu metrach kwadratowych w Upper East Side, rytm jego dnia wyznaczały trzy spacery w miejskim otoczeniu i choć był świetnie ułożony, wszechobecna przyroda musiała sprawić, że zapłonął szaleńczą ciekawością. Tom szybko zaczął robić sobie wyrzuty. Jak to możliwe, że nie pomyślał o tym wcześniej?

– Jakiś problem? – odezwał się chropawy głos za jego plecami.

Tom ujrzał staruszka o rysach, które czas wyrzeźbił surowiej niż góry w Dolinie Pomników. Miał czaszkę pokrytą rzadkim woalem siwych włosów i przeszywające spojrzenie niebieskich oczu. Był wysoki, nawet mimo lekkiego przygarbienia, a jego kończyny zdawały się niemal za długie. Tom odniósł wrażenie, że patrzy na zawodowego koszykarza po siedemdziesiątce.

Mężczyzna wyciągnął dłoń wielką jak rakieta tenisowa.

– Roy McDermott, jestem pańskim sąsiadem.

– Thomas Spencer. Nie wiedziałem, że mamy sąsiadów!

– Przy tej całej roślinności człowiek szybko zaczyna wierzyć, że jest tu na wsi odcięty od świata, ale w okolicy Trzech Ślepych Zaułków mimo wszystko stoi kilka domostw. Sądziliście, że będziecie mieli spokój? Nic z tego! Nowi przybysze nie pozostają niezauważeni, nawet tutaj. Zajmuję najbliższy dom, to jakieś sto pięćdziesiąt metrów w dół ulicy, po drugiej stronie, biały budynek schowany za wierzbami. Co, zgubił pan kogoś?

Mówił z akcentem typowym dla ludzi z tego regionu Nowej Anglii, połykając większość „r”.

– Tak, naszego psa. Las ciągnie się tu daleko?

Roy uniósł brwi, przybierając minę, która wiele mówiła o rozległości dzikich ostępów.

– Wyruszając stamtąd, można dojść aż do tych wzgórz, o tam! Ale na pana miejscu nie porywałbym się na taką wyprawę bez choćby podstawowego przygotowania. Poza tym powiem panu jedno: psy nie są głupie. Gdy wasz porządnie zgłodnieje, znajdzie drogę powrotną.

– To stuprocentowo miejski wytwór…

– Tym bardziej! Nie potrafi polować, żeby zdobyć pożywienie. Wróci, kiedy przyciśnie go głód.

Tom skinął głową, nie do końca uspokojony.

– Od dawna mieszka pan w Mahingan Falls? – zagadnął.

– Tu się urodziłem i wychowałem – odparł starszy mężczyzna z dumą.

– No cóż, cieszę się, że mamy za sąsiada rodowitego mieszkańca, łatwiej nam będzie się zaaklimatyzować.

– Nic państwa z tym miejscem nie łączy?

– Nic, jeśli nie liczyć nagłego porywu serca, którego doświadczyliśmy na widok tego domu, stąd to kompletnie szalone i ryzykowne posunięcie…

– Czym się państwo zajmują?

Tom uśmiechnął się sarkastycznie.

– Właśnie nasze życie zawodowe stało się przyczyną tego szalonego i ryzykownego posunięcia. Powiedzmy, że… potrzebowaliśmy powietrza, radykalnej zmiany w życiu.

Roy rozpłynął się w szerokim uśmiechu, odsłaniając idealnie białe i równe zęby. Licówki, odgadł Tom.

– No to świetnie państwo trafili. To prawda, że Mahingan Falls jest miasteczkiem na uboczu. Zobaczycie, że mieszkając w nim, można trochę zwolnić. Wszystko jest tu spokojniejsze. Nawet dla dzieci – dodał, zerkając na Chada i Owena, którzy biegali po trawie za domem.

– Chętnie zaproponowałbym panu piwo, ale obawiam się, że lodówka świeci jeszcze pustkami…

Roy poklepał go po ramieniu i wskazał brodą ciężarówkę firmy przeprowadzkowej.

– Ma pan pilniejsze sprawy na głowie, pozwolę wam bez przeszkód się rozlokować, zaszedłem tylko się przywitać. – Przed odejściem ostatni raz rzucił okiem w stronę rodziny Spencerów, a zauważywszy, że chłopcy opuszczają ogród i zmierzają do lasu, wyciągnął w ich kierunku węźlasty palec i dodał, znów zwracając się do Toma: – Och, może powinien pan ostrzec synów, żeby za bardzo się nie oddalali.

– Las jest niebezpieczny? – zdumiał się Tom.

Twarz Roya na chwilę wykrzywiła się w grymasie, zanim odpowiedział:

– Powiedzmy, że jest tam dość dziko, a oni nie mają psiego zmysłu powonienia. Mogliby się zgubić. Proszę im to wytłumaczyć, a ja przy okazji zabiorę ich na wycieczkę i pokażę im kilka punktów orientacyjnych.

Tom skinął głową na znak zgody. Patrzył, jak staruszek wraca na Shiloh Place i raźnym krokiem idzie ulicą, by wkrótce zniknąć za zasłoną roślinności.

Później przyjrzał się Chadowi i Owenowi. Bawili się kijkami, stopniowo zapuszczając się coraz głębiej między drzewa. Powyżej rysowała się masywna sylwetka góry Wendy, wysokiego wzniesienia o stromych zboczach, które dominowało nad całą okolicą. Na jego szczycie połyskiwały metaliczne refleksy, tam, gdzie wysoka antena wyciągała swoje talerze ku miastu i lazurowemu niebu.

Piękny letni dzień, pomyślał Tom. Rozpoczęli nowe życie niemal wyłącznie pod wpływem niczym nieuzasadnionego impulsu, ale teraz, kiedy kontemplował ten sielski krajobraz, nie czuł już aż tak dużego lęku. Postąpili z Olivią słusznie. Wyjazd z Nowego Jorku był jedyną opcją.

Mahingan Falls stanie się ich nową małą ojczyzną.

Przypomniawszy sobie ostatnie słowa Roya McDermotta i błysk lekkiego zaniepokojenia, który dostrzegł w jego oku, Tom zagwizdał na chłopców, by dać im do zrozumienia, że nie powinni zbytnio się oddalać.

Rodzina będzie miała jeszcze mnóstwo czasu, żeby się zgubić. Wspólnie.

*

Chadwick obejmował skraj lasu pożądliwym spojrzeniem. Już wyobrażał sobie tysiące możliwych rozrywek. Od eksploracji przez budowę chatki aż po obserwację okolicy przez lornetkę albo polowanie z procą w ręku. To nowe życie już mu się podobało. Mahingan Falls – a przynajmniej ta część, którą zdążył zobaczyć – również. Salon gier w centrum miasta, tor deskorolkowy nad brzegiem morza, tuż obok sklepu z komiksami, no i ten olbrzymi plac zabaw… Czuł, że będą tu szczęśliwi.

– Chad – rzucił Owen – twój tata przed chwilą zabronił nam iść dalej.

– Myślę, że jest tam ścieżka, kawałek stąd, u stóp wzgórza, widzisz ją?

– Nie, za dużo drzew.

Chadowi przyszło do głowy, że Owen jest od niego niższy.

– To pewnie droga patrolowa albo coś w tym guście. Chodźmy zobaczyć.

– Nie teraz, Tom wygląda, jakby się na to nie zgadzał.

Owen bywał czasem taki wkurzający, zwłaszcza w kwestii posłuszeństwa rodzicom. Chad bardzo go cenił, niemniej istniały między nimi liczne różnice. Poczynając od ich aparycji: Chad, mimo że skończył dopiero trzynaście lat, powoli zaczynał robić się barczysty, pod skórą zarysowywały mu się smukłe mięśnie, tymczasem Owen wciąż miał dość dziecinną budowę ciała. Włosy pierwszego przypominały szczotkę, drugi mógł pochwalić się bujnymi kędziorami. I tak dalej. Tom i Olivia nie byli rodzicami Owena, jednak chłopak mieszkał z nimi od prawie półtora roku i Chad uznał, że nadszedł czas, by pokazał odrobinę charakteru. Już miał dalej nalegać, kiedy w pamięci rozbrzmiały mu słowa matki. Zajmuj się Owenem. Opiekuj się nim. Tragedia, którą przeżył, sprawiła, że stał się wrażliwszy, oni zaś byli jego nową rodziną, więc Chad powinien się zachowywać jak kochający starszy brat – starszy brat obrońca – nieważne, że byli w tym samym wieku.

– Okej, dobra – rzucił. – Ale wrócimy tu, zgoda?

Owen z przekonaniem kiwnął głową, jego też intrygowało to miejsce, co było widać jak na dłoni: takie terytorium rozciągające się przed nimi i czekające, aż je podbiją!

Chłopcy zamierzali właśnie wrócić po własnych śladach, kiedy jakieś dwadzieścia metrów w głąb lasu poruszyły się zarośla.

– Co to może być? – spytał Owen.

Chad stanął na palcach, próbując cokolwiek dostrzec.

– Smaug? To ty? – zawołał.

Krzaki znów się zakołysały, tym razem wolniej, i kilka paproci położyło się, opadając w stronę nastolatków.

– Co ten pies wyprawia? – zdziwił się Owen. – Chce nas zaskoczyć czy co?

Gałązki łamały się, w miarę jak coś coraz bardziej się do nich zbliżało. Nagle znikąd wypadł labrador Spencerów. Mknął niczym chart wyścigowy i po drodze ściął Chada z nóg. Biegł z podkulonym ogonem i sprawiał wrażenie spanikowanego, o ile Chad umiał trafnie odszyfrować wyraz pyska swojego psa, a kiedy chłopiec wylądował z nosem w trawie, wydało mu się, że od Smauga cuchnie moczem.

– W porządku? – spytał Owen. – Całkiem oszalał. Co mu się stało?

Chad podniósł się na kolana.

Paprocie za plecami nastolatków wciąż się uginały, gdy coś powoli sunęło w ich stronę. Jednak ich uwaga skupiła się już na czymś innym.

Przerażony Smaug pognał do domu i potrącił jednego z fachowców, a ten nieomal się przewrócił wraz z niesionym kartonem. Rozległ się dźwięk tłuczonych naczyń i Olivia zaczęła krzyczeć, że pies wyczynia głupoty.

Owen pozwolił, by wymknął mu się zalążek śmiechu. Sytuacja robiła się interesująca, więc dał Chadowi znak, żeby się podniósł, tak by obaj mogli wrócić i zobaczyć, co się dzieje na Farmie.

Opuścili skraj lasu w chwili, gdy krzaki tuż za nimi zadrżały po raz ostatni.

*

Sterta rozłożonych, zgniecionych kartonów w kącie stanowiła jedyny dowód na to, że kuchnię dopiero co umeblowano i wyposażono. Sprzęty gospodarstwa domowego ustawiono w rzędzie i podłączono do prądu, naczynia spoczęły w szafkach i nawet ścieralna tablica, na której rozpisano podział domowych obowiązków, wisiała już na ścianie, świadcząc o energii, jaką Olivia włożyła w to, by choć jedno pomieszczenie było gotowe na wieczór. Rodzina jadła kolację przy centralnie ulokowanym stole zastawionym pudełkami z chińszczyzną, które przed chwilą przywiózł Tom.

Ponieważ pan domu nie zdołał zlokalizować wysokiego krzesełka, mała Zoey posilała się, siedząc na kolanach matki i z niepokojem obserwując wciśniętego w kąt labradora.

– Pieś boi? – spytała cienkim głosikiem.

– Tak – przyznała Olivia. – Smaug trochę się dzisiaj przestraszył. Nie jest przyzwyczajony do wiejskich terenów. Straszny z niego dureń.

Olivia mówiła do córki bez ogródek, wychodząc z założenia, że wszystko wolno powiedzieć, wszystko jej też tłumaczyła, nie zaprzątając sobie głowy analizowaniem, czy dwuletnie dziecko cokolwiek z jej słów zrozumie.

– Jak on będzie robił siku? – spytał Chad z przejęciem. – Skoro nie chce wychodzić?

Tom uspokoił syna:

– Smaug stanął pewnie nos w nos ze skunksem albo szopem praczem i najadł się strachu, ale mu przejdzie. Wystawię jego miskę na zewnątrz, zobaczysz, że wyjdzie od razu!

– Chłopcy – wtrąciła Olivia – chcę, żebyście jutro uprzątnęli swoje pokoje, zrozumiano? Otworzycie wszystkie kartony opisane waszym imieniem i dla każdej rzeczy znajdziecie miejsce. Co nie powinno być trudne, zważywszy, że mamy teraz trzykrotnie większą powierzchnię. Ja i Tom zrobimy niezbędne zakupy, a wy zapoznacie się z Gemmą, dziewczyną, która będzie was pilnować.

– Jesteś pewna co do niej? – zagadnął mąż z troską.

– Poleciła mi ją kobieta z agencji nieruchomości, pani Kaschinski, to chyba jej siostrzenica. Zapewniała, że powierzyłaby dziewczynie własne życie. Tak czy siak, jeśli jutro coś nam nie spasuje, olejemy sprawę i podzielimy się zadaniami inaczej. Chociaż przyznaję, że przydałaby mi się pomoc przy uzupełnianiu zapasów.

Tom skinął głową i musnął jej dłoń w pieszczocie oznaczającej, że może na niego liczyć.

Nieco później, gdy chłopcy leżeli już w łóżkach, a Zoey spała w swoim pokoju, Olivia wzięła długi prysznic, po czym wciągnęła piżamę, która bardziej przypominała koszulę drwala w szeroką kratę.

– Porzuciliśmy miejskie życie, więc zamieniasz jedwabie i satyny na flanelę?

– Przystosowuję się. Och, ale nie martw się, nie co wieczór będę się bawiła w kowbojkę. – Bardziej zwaliła się na materac, niż wślizgnęła pod kołdrę. Wylądowała obok Toma, który kartkował magazyn literacki. Głosem częściowo stłumionym przez poduszkę dorzuciła: – Wiem, że umierasz z pragnienia, by ochrzcić nasz nowy dom, ale dzisiaj to ponad moje siły. Musisz zrozumieć, że doświadczam obecnie olbrzymiej frustracji: uświadamiam sobie, że nie jestem superwoman.

Tom położył dłoń na jej włosach.

– Ani na chwilę się nie zatrzymałaś. Zastanawiałem się, kiedy padniesz.

– Obiecuję, że będziemy się kochać w każdym pomieszczeniu, daj mi tylko dwa, trzy lata na dojście do siebie po tym dniu.

Tom nachylił się do żony.

– Zapominasz, że mamy dzieci. Skończyły się czasy, kiedy mogliśmy się bzykać spontanicznie i byle gdzie!

– Zoey żłobek, chłopaki do szkoły – wymamrotała Olivia w telegraficznym stylu.

– Mamy połowę lipca, środek wakacji. Trzeba będzie jeszcze trochę poczekać…

Nadludzkim wysiłkiem Olivia wyszarpnęła dłoń spod własnego ciała i chwyciła męża za kołnierzyk piżamy, żeby przyciągnąć go do siebie.

– W imię grzechu cielesnego porzucę je choćby na ulicy, mam to gdzieś. Jestem wyrodną matką. Seks przed dzieciakami. Ale najpierw: dobranoc!

Nadstawiła usta do pocałunku, po czym odwróciła się i zasnęła w niespełna dwie minuty.

Tom chciał na nowo zagłębić się w lekturze, lecz jego oczy błądziły po słowach bez udziału umysłu. Odłożył więc magazyn i rozejrzał się po sypialni, tylko w niewielkim stopniu oświetlonej przez lampkę nocną. Była przestronna. Gruby dywan na podłodze, na ścianach czysta farba świadcząca o tym, że Farmę odnowiono niecałe dwa lata temu. Następnie jego wzrok prześlizgnął się po trzech wielkich oknach, w których zaciągnął zasłony, ale nie zamknął okiennic. Istniało ryzyko, że pożałuje tego wczesnym rankiem, jeżeli letnie słońce z pełną mocą oświetli położoną od wschodu fasadę, liczył jednak na to, że drzewa stonują świt.

Dom był wielki. Ogromny. I bardzo cichy. Będą potrzebowali czasu, by się do tego przyzwyczaić. Chociaż, jeśli dobrze się wsłuchać, wcale nie był aż tak cichy, tyle że ich przez te wszystkie lata do snu kołysał nieustanny szum nowojorskiej ulicy. Tutaj od czasu do czasu dało się słyszeć skrzypienie drewna, szmer wiatru pod drzwiami, tupot wiewiórki na dachu albo końce gałęzi postukujące o szyby. Każde lokum miało swoje własne dźwiękowe rytuały, musieli przystosować się do tych obowiązujących na Farmie.

Na korytarzu skrzypnęła deska podłogowa i Tom się zastanawiał, czy któryś z chłopców wstał.

To pewnie dom oddycha. Jak wszystkie stare posiadłości.

Nadstawił ucha, lecz dźwięk już się nie powtórzył, aż nagle wydało mu się, że docierają do niego jakieś odgłosy z parteru.

To nasz durny Smaug, i tyle.

Niełatwo mu było jednak zrezygnować. Zdał sobie sprawę, że nasłuchuje czujnie.

Do początku roku szkolnego wszyscy zdążą się oswoić z sytuacją, przekonywał sam siebie. Teraz to ich dom. Ich przystań. Wystarczy odrobina czasu, a uwiją tu sobie przytulne gniazdko, w którym poczują się wręcz doskonale.

Jednak w tej samotnej godzinie Toma ogarnęły straszliwe wątpliwości. Całym sercem miał nadzieję, że dokonali słusznego wyboru. Ani on, ani Olivia nie mieli planu B.

Gdzieś w ciemności odpowiedziało mu kolejne skrzypnięcie.

Nie wiedział, czy dom próbuje dodać mu otuchy, czy też okrutnie z niego drwi.

3

Gemma Duff prowadziła swojego starego datsuna wzdłuż Maple Street, między chodnikami obsadzonymi żywotnymi klonami, w cieniu bardzo odświeżającym po lipcowym słońcu. Toczyła się wolno, jak to miała w zwyczaju, ciesząc się widokiem tych wszystkich drewnianych domów stojących w równiutkim rządku na nieskazitelnych trawnikach, w okolicy będącej zapewne najspokojniejszą dzielnicą Mahingan Falls – ale przy tym najnudniejszą albo, jak powiedziałaby Barbara Ditiletto, „tak drętwą, jakby ktoś jej wsadził kij w dupę”.

Tyle że w ostatnim czasie Barbara już tak nie imprezowała. Znalazła się pod specjalnym nadzorem. Z jednej strony kontrolowali ją rodzice – którzy bali się, że też pryśnie – a z drugiej policjanci z miejskiej komendy, którzy chcieli wiedzieć, z czego zwierzała jej się najlepsza przyjaciółka, zanim z dnia na dzień wyparowała. Trzeba przyznać, że Lise Roberts nieźle zaszalała, zwijając manatki akurat w czasie, gdy miała opiekować się dzieckiem. Choć uchodziła za ekscentryczkę, nikt się nie spodziewał czegoś podobnego, zaczęto nawet szeptać, że może popełniła samobójstwo, rzucając się z Mahingan Head, wysoko położonej nadmorskiej półki skalnej, gdzie wznosiła się latarnia.

Od tamtej pory Barbara nieczęsto wychodziła z domu, a już na pewno nie sama i nigdy po dwudziestej – co, znając ją, było dla niej prawdziwym piekłem.

Przed Gemmą wyrósł las. Dziewczyna wcisnęła pedał gazu, by datsun zdołał wspiąć się na zbocze wyznaczające granicę dzielnicy zwanej Trzema Ślepymi Zaułkami. Większość mieszkańców miasta uważała, że to miejsce nie należy już do aglomeracji, jako zbyt odległe i zbyt dzikie, skupiające zaledwie garść starych, odizolowanych od siebie budynków. Oczom Gemmy ukazało się rozwidlenie, od którego odchodziły trzy wijące się wśród drzew drogi. Skręciła w tę środkową, Shiloh Place. Sunęła po popękanym asfalcie, usianym głębokimi dziurami, a następnie zwolniła, dostrzegłszy czerwono-białą fasadę skrytą za masą listowia. Przed dwoma lub trzema laty Farmę całkowicie wyremontowano, tak słyszała, choć nigdy nie dotarła aż tutaj, by przekonać się o tym osobiście. Nikt nie przyjeżdżał tu bez dobrego powodu, nazwa bowiem doskonale pasowała do dzielnicy: same ślepe zaułki kończące się na skraju lasu.

Gemma ruszyła wąską alejką, która odbijała od szosy, i zaparkowała obok furgonetki hydraulika, Ricka Murphy’ego. Spencerowie dopiero co się wprowadzili, ale najwidoczniej już mieli problem z rurami. Zajęli wielki dom w kształcie litery L, dwupoziomowy, nie licząc strychu, z wysokimi oknami i kilkoma półokrągłymi wykuszami, o czerwonych ścianach podkreślanych przez białe ościeżnice i gzymsy połyskujące krwiście w świetle wczesnego popołudnia. Z pewnością wspaniale się tu żyło, o ile człowiek lubił samotność i przyrodę.

Gemma szybko przejrzała się w lusterku wstecznym, by zyskać pewność, że dobrze się prezentuje. Bujna grzywa rudych włosów, poskromiona za pomocą gumki i paru spinek, oraz odrobina makijażu, by dodać sobie nieco animuszu, ale nic nadmiernie wulgarnego lub zbyt rzucającego się w oczy jak na jej wiek. Wysiadła i obciągnęła koszulkę, trochę podenerwowana. Matka wywierała na nią straszliwą presję. „To ważni ludzie, Gem, ona jest z telewizji, od razu ją rozpoznasz, zobaczysz! Jeśli im się spodobasz, zapewnią ci pracę na cały rok, a nie należą do takich, co liczą się z każdym groszem, to sławni ludzie, z pieniędzmi!” Gemma nie znosiła, kiedy matka stawała się taką materialistką z obsesją na punkcie cudzych sukcesów, musiała jednak przyznać, że ten rok będzie ważny, powinna odkładać każdy najmniejszy zarobek z myślą o wielkim wyjeździe. W przyszłym roku Gemma opuści Mahingan Falls i pójdzie na uniwersytet, gdzie każdy dzień okaże się skomplikowaną walką o zachowanie finansowej równowagi i dotrwanie do końca studiów. Musiała wyruszyć z jak największą pulą oszczędności. Potrzebowała więc tej pracy.

Zapukała do drzwi z mniejszym zdecydowaniem, niż zamierzała, i natychmiast wyrzuciła to sobie w duchu. Jej ojciec, póki był na tym świecie, często powtarzał, że dowiadujemy się, z kim mamy do czynienia, jeszcze zanim tego kogoś ujrzymy, wystarczy sam sposób, w jaki dana osoba anonsuje swoje przybycie. Ludzie wstydliwi, brutalni, zbyt pewni siebie, niecierpliwi, depresyjni, wszyscy pukają do drzwi tak, jak myślą.

Super! Teraz wiedzą, że jestem onieśmielona…

W wejściu pojawiła się Olivia Spencer i Gemma od razu ją poznała. Faktycznie pracowała w telewizji, od lat prowadziła poranny program. Jednak na żywo jej rysy wyglądały nieco inaczej. Były mniej wygładzone. Cerę miała mniej harmonijną. Bardziej naturalną, pomyślała Gemma. Kilka zmarszczek wokół ust i oczu dodawało jej twarzy charakteru. Z pewnością była po czterdziestce – dobrze się trzymała, ale nie sprawiała wrażenia młodszej, biły od niej swoista pewność siebie oraz świeżość. Z kolei jej oczy zdawały się takie same jak na ekranie: jasnozielone, figlarne i przenikliwe.

– Ty pewnie jesteś Gemma? – odezwała się, witając ją wyćwiczonym, acz szczerym uśmiechem, który odsłonił jedynie niezbędny fragment jej doskonałego uzębienia. Gemmę, nieodmiennie zbyt entuzjastyczną, która uśmiechała się tak, że było widać dziąsła, przepełnił podziw. – Gemma, prawda? – nalegała kobieta. – Jestem Olivia Spencer.

– Och, przepraszam, ja… Dziwnie panią widzieć…

– Od teraz możesz uznać, że jestem po prostu mieszkanką tego samego miasteczka co ty, nikim więcej. Zapraszam, wejdź, żebym mogła cię przedstawić reszcie rodziny.

Gemma nie mogła oderwać od niej wzroku, jakby zahipnotyzowała ją sława, przez co samej sobie wydała się śmieszna. Olivia ruszyła przodem, prowadząc ją przez dom. Była dość wysoka, zdecydowanie szczupła. Ciało stanowiło jej narzędzie pracy, musiała się o nie troszczyć i kontrolować je. Dziewczynie wydała się niezwykle wyrafinowana. Po drodze chwyciła ołówek i posłużyła się nim, by związać jasne włosy w węzeł na karku, ani na chwilę nie tracąc nic z właściwej sobie elegancji, aż w końcu zatrzymała się na progu kuchni i wskazała mężczyznę przykucniętego w pobliżu zlewu.

– Mój mąż, Tom. Tomie, to jest Gemma, na którą spadnie niełatwy obowiązek poskromienia naszych potworów.

– Dzień dobry. Przepraszam, mamy tu mały problem z hydrauliką.

Tom Spencer robił dużo mniejsze wrażenie niż jego żona. Jak na czterdziestolatka był pewnie dość atrakcyjny, jednak Gemma stwierdziła, że zaczął łysieć – włosy z tyłu głowy miał już nieco przerzedzone – zauważyła też lekkie zaokrąglenie w okolicach brzucha. On również przywitał ją szczerym spojrzeniem i przyjaznym uśmiechem. Kiwnęła mu głową i dopiero potem dostrzegła odziane w szary kombinezon nogi Ricka Murphy’ego wystające spod kuchennego mebla.

Olivia odciągnęła ją w głąb korytarza i energicznie stawiając kroki, zapytała:

– Masz w samochodzie fotelik dziecięcy? Twoja ciotka mówiła, że go przywieziesz.

– Tak, oczywiście. Zdałam też wszystkie niezbędne egzaminy na prawo jazdy dla juniorów i teraz mogę już jeździć sama z nieletnimi na pokładzie.

– Świetnie. Tylko błagam cię, nie prowadź zbyt szybko, nawet na pięciominutowej trasie. Powierzam ci wszystko, co dla mnie najcenniejsze na tym świecie.

Gemma uspokoiła ją, przybierając swoją najłagodniejszą minę:

– Moi przyjaciele nie chcą wsiadać ze mną do auta, bo jeżdżę o wiele za wolno jak na ich gust!

– To mi pasuje. Przedstawię ci dzieci, a przede wszystkim objaśnię zwyczaje małej Zoey. Jeśli chodzi o chłopców, to będzie krótka piłka, są duzi, wystarczy, że od czasu do czasu rzucisz na nich okiem, żeby się upewnić, że nie rozbierają domu albo nie wciągają prochów.

– Oni… się narkotyzują?

Olivia wybuchła śmiechem.

– Och, nie, jasne, że nie. Gemmo, jeżeli chcesz czuć się wśród nas swobodnie, musisz zrozumieć, że jesteśmy mistrzami ironicznego humoru.

Gemma przytaknęła żywo.

– Oprowadzę cię po domu, ruszamy, gdy tylko hydraulik skończy. Zrobimy jeden albo dwa kursy, w ogóle nie przejmuj się mną i Tomem, po prostu późnym popołudniem przywieź dzieci na promenadę.

Dziewczyna znów skinęła głową. Już polubiła tę rodzinę i całym sercem liczyła na to, że Spencerowie często będą ją wzywać.

*

Zoey chwyciła nóż i wbiła go w palec, żeby oddzielić go od reszty dłoni.

Gemma wykrzywiła twarz w grymasie, po czym zebrała mały wzgórek ciastoliny, by rozwałkować ją w rękach i ponownie rozpłaszczyć na stole. Delikatnie wyjęła plastikowy nożyk z dłoni dziecka, odłożyła go kawałek dalej i pokazała małej fioletową foremkę.

– Zoey, nie trzeba zaraz wszystkiego niszczyć, robimy dla mamy i taty rzeźbę twojej rączki. Nie chcesz?

– Zioey cie topę.

– Rzeźbę w kształcie stopy? – zaśmiała się Gemma. – Czemu nie…

Dziewczynka miała dwa lata, ale już dysponowała szerokim zasobem słownictwa, choć ze względu na jej wymowę nie zawsze łatwo było wychwycić sens wypowiedzi. Gemma pamiętała, że pan Spencer wykonuje jakiś intelektualny zawód, nie był pisarzem, ale czymś w tym rodzaju – zirytował ją fakt, że nie potrafi sobie przypomnieć – może to jego wpływ…

Młody nastolatek o krótkich włosach zbiegł pędem po schodach i wpadł do salonu. Czupryna przypominająca szczotkę, wysportowany… Chad!

– Chad, twoja mama prosiła, żebyś skończył otwierać swoje kartony.

– Już gotowe.

– I wszystko porządnie poukładałeś?

– Tak, przykleiłem nawet plakaty.

– A co na nich jest, mogę zobaczyć? – spytała, zapewniając sobie pretekst, by móc mimochodem sprawdzić, czy robota została należycie wykonana. Dopiero co zjawiła się w ich życiu, nie chciała zbytnio się wtrącać ani rządzić, nie mogła jednak okazać pobłażliwości.

– Myśliwce. F15, F16, a nawet stare tomcaty. W przyszłości chciałbym zostać pilotem.

– Super. Do tego trzeba chyba być dobrym z matmy. Ładnie pracujesz na zajęciach?

– No… Problem w tym, że nie wszystko rozumiem.

– Jeśli chcesz, w tym roku mogłabym ci pomagać, jestem nie najgorsza z przedmiotów ścisłych.

– Och, tak, byłoby spoko – odparł bez entuzjazmu.

– A czy twój brat też skończył sprzątać?

– Nie, Owen się grzebie. – Chad rzucił okiem w stronę schodów, chcąc się upewnić, że są sami, zanim uściślił poważnym, poufnym tonem: – Wiesz, on tak naprawdę nie jest moim bratem. Wujek i ciocia, siostra mojej mamy, mieli w zeszłym roku wypadek i Owen stracił rodziców. Teraz mieszka z nami.

Gemma uniosła dłoń do ust.

– Biedak…

– Tak. Na początku cały czas płakał. Ale już jest lepiej. Myślę, że zaczyna się do nas przyzwyczajać.

– A więc teraz to mimo wszystko twój brat. Słuchaj, jak sądzisz, może poszlibyśmy mu pomóc w układaniu rzeczy? Jest całkiem sam z górą wspomnień do odpakowania, to nie najlepszy moment, żeby zostawiać go samemu sobie.

Twarz Chada pojaśniała. Był to bez dwóch zdań doskonały pomysł.

*

Z radia samochodowego płynęły dźwięki Welcome to the Jungle zespołu Guns N’ Roses, a uchylone okna datsuna wpuszczały do środka odrobinę powietrza, podczas gdy toczyli się wolno ulicami, wzdłuż których ciągnęły się wielkie drewniane domy i świetnie utrzymane trawniki. Zoey spała w foteliku, kołysana ruchem pojazdu.

– To Green Lanes, dzielnica klasy średniej w najczystszej postaci – wyjaśniła Gemma, która zabrała ich na wycieczkę po mieście, żeby chłopcy szybko zaznajomili się z otoczeniem. – Tutaj mieszka spora część waszych przyszłych szkolnych kolegów, a ponieważ autobus nie dojeżdża do Trzech Ślepych Zaułków, codziennie będziecie musieli tu podejść.

– A co to za ładne posiadłości, tam, daleko na wzgórzu? – spytał Chad. – Muszą mieć stamtąd superwidok na ocean!

– To West Hill, bardzo elegancka dzielnica.

– Ty tam mieszkasz? – wtrącił się Owen.

Gemma pozwoliła sobie na krótki, suchy śmieszek.

– Dziękuję, że myślisz o mnie, gdy mowa o eleganckich rzeczach! Ale nie. Ja mieszkam w Oldchester, brzydkiej okolicy: brudne wąskie uliczki, jednopiętrowe budynki, raczej stare, nie ma tam do zobaczenia nic ładnego.

– A mnie się podoba ten mur, który osłania miasto! – oświadczył Chad. – Zupełnie jakbyśmy się znaleźli w sekretnej dolinie!

Mahingan Falls otaczały strome zalesione wzgórza, które zdaniem jednych chroniły to zagubione ustronie, a w opinii innych – całkiem je izolowały.

– Nazywamy go Paskiem – poinformowała Gemma. – Przecinają go dwie drogi. Na wschód od miasta rozciąga się ocean, innego dostępu brak. Chyba faktycznie można go uznać za mur. Z kulminacyjnym punktem, którego nie sposób przeoczyć: mówię o tym olbrzymim wzgórzu, które wznosi się nad waszym domem…

– Erebor – rzucił Owen.

– Słucham?

– Ja i Chad nazywamy je Ereborem. To góra, w której mieści się miasto krasnoludów i leże smoka Smauga.

– Wow… Tylko tyle?

– To z Hobbita.

– No cóż, w rzeczywistości góra nosi nazwę Wendy. A z braku smoka na szczycie zamontowano olbrzymią antenę znaną jako Pępowina. Naprawdę tak się nazywa, a przynajmniej my tutaj tak na nią mówimy. Łączy nas ze światem zewnętrznym. Jeśli któregoś dnia się przewróci, koniec z telewizją, Internetem, radiem i komórkami! Bo Pasek, mimo swej urody, kompletnie odcina nas i tę naszą pipidówę od reszty regionu.

– W takim razie mam nadzieję, że anteny pilnuje wojsko – stwierdził Chad ze szczerym niepokojem, który rozbawił Gemmę.

– Nie, nie sądzę. Ale jest solidna i dość dobrze znosi uderzenia piorunów. Zobaczycie, jak przyjdzie burza, widok robi wrażenie. Nie wiem za to, czy wytrzymałaby atak ziejącego ogniem smoka…

Chłopcy zadudnili stopami o podłogę auta i z błyszczącymi oczami zaczęli się wiercić, by dostrzec stalowy maszt dominujący nad miastem. Ujrzeli jedynie smugę srebra, daleko, bardzo daleko ponad ich głowami.

Gemma jeszcze przez kwadrans kontynuowała wycieczkę, wielokrotnie nadkładając drogi, żeby jak najwięcej pokazać siedzącym z tyłu nastolatkom, a następnie wjechała na Main Street, ulicę handlową, gdzie w lipcowym upale spacerowały tłumy ludzi. Zatrzymali się na parkingu przy supermarkecie Shaw’s i Gemma posadziła Zoey w wózku, gdzie dziewczynka natychmiast ponownie zasnęła.

Ta mała to prawdziwy suseł! Można by pomyśleć, że nie śpi całymi nocami… – uznała opiekunka.

Na spotkanie umówili się przy końcu ulicy, na drewnianej promenadzie wznoszącej się nad oceanem. Gemma nie chciała się spóźnić. Miała poczucie, że dobrze poradziła sobie z sytuacją, a dzieci ją polubiły, ważne więc było, aby rodzice uznali ją za godną zaufania, również pod względem punktualności.

Ze śmiechem kluczyli wśród przechodniów, gdy nagle Gemma podniosła wzrok i zobaczyła go, jakieś dwadzieścia metrów dalej, na skrzyżowaniu z Atlantic Drive. Ten widok zmroził jej krew w żyłach, a stopy wrosły jej w chodnik.

Chłopcy potrzebowali kilku sekund, by się zorientować, że dzieje się coś niezwykłego, a wtedy ich wzrok podążył za przerażonym spojrzeniem opiekunki.

– Jakiś problem? – zagadnął Owen z niepokojem w głosie.

– To twój były? O to chodzi? – spytał śmiało i bez ogródek Chad, dla którego zagadnienie romantycznych relacji stawało się stałym tematem rozważań.

Gemma potrząsnęła głową, niezdolna wykrztusić ani słowa.

Derek Cox jeszcze jej nie dostrzegł, lecz było to kwestią paru sekund. Raptem odzyskując kontrolę nad swoimi emocjami, Gemma gwałtownie skręciła wózkiem w najbliższą boczną uliczkę, a chłopcom nie pozostało nic innego, jak tylko pójść za nią, ale przedtem raz jeszcze zerknęli w stronę źródła problemu.

– Nie widział cię – oznajmił Chad. – To ten wielki facet w koszuli z oddartymi rękawami? Z tatuażami na ramionach, prawda? Gadał z kumplami, możesz zwolnić, wszystko w porządku.

Derek Cox, Jamie Jacobs i Tyler Buckinson. Diaboliczna trójca z piekieł Mahingan Falls. Gwiazdy lokalnej drużyny futbolowej o nazwie Rosomaki. Tyler był tylko przygłupim klocem, nieudacznikiem, który wyładowywał swoją frustrację na każdym, kto ośmielił mu się przeciwstawić. Jamie był synem jednego z najbardziej wpływowych biznesmenów w mieście, właściciela większości trawlerów od Rockport aż po Salem, co czyniło go praktycznie nietykalnym. Pozostawał najgorszy z nich: Derek. Jak przypuszczała Gemma, każde miasto świata musiało mieć w swym obrębie jakiś magnes przyciągający kłopoty. Derek był nadprzewodnikiem problemów, w dodatku obdarzonym gwałtownym, by nie powiedzieć: całkowicie nieokiełznanym charakterem. I nie przyjmował odmowy. Zwłaszcza ze strony dziewczyn, które sobie upatrzył. Gemma miała to nieszczęście, że zeszłej wiosny stała się jego ofiarą, i od tej pory przeżywała prawdziwy koszmar. Wypatrywał jej w szkole, próbował zapędzić ją w kozi róg, gdzie kleił się do niej, uważając, że nie można mu się oprzeć. Jego dłonie błądziły po jej ciele, a jego usta usiłowały skraść jej pocałunek, czego jak dotąd udawało jej się uniknąć – odsuwała go od siebie, jednocześnie starając się go nie rozwścieczyć. Wiedziała, do czego jest zdolny. Widziała Patty Drotner i Tiarę O’Maley. Wszyscy je widzieli. Przyglądali im się z trwogą. I nikt nic nie powiedział. Nikt.

Na szczęście przyjaciółki służyły Gemmie za zaporę, dzięki czemu mogła omijać go szerokim łukiem, a ponieważ trwały letnie wakacje, od jakiegoś czasu go nie spotkała, nie wiedziała jednak, czy znalazł już sobie inną, czy też groziło jej upokorzenie na oczach dzieci. Przez cały czerwiec i początek lipca zastanawiała się, jak zdoła ukończyć ostatni rok liceum, podczas gdy on będzie kręcił się wokół niej. To pytanie zżerało ją od środka.

– To wredny dupek, którego należy za wszelką cenę unikać – rzuciła, prowadząc chłopców ku tyłom drogerii, której frontowe okna wychodziły na morze.

Chad i Owen wymienili porozumiewawcze uśmieszki. Opiekunka, która w ich obecności używa zwrotu „wredny dupek” – to im się podobało. Zelektryzowany morskim powietrzem, słońcem i zuchwałością typową dla swojego wieku Chad zaproponował:

– Jeżeli chcesz, ja i Owen możemy pójść i uciąć sobie z nim pogawędkę, powiedzieć mu, żeby więcej cię nie nękał. Chociaż ma siedemnaście albo osiemnaście lat, to ja się go nie boję. – Owen trącił go łokciem w żebra, by dać kuzynowi do zrozumienia, że się nie zgadza, ale Chad ciągnął: – Mówię ci, porządny kij bejsbolowy zrównoważy różnicę wieku! I gość nas wysłucha, mimo że taki z niego mięśniak…

Gemma znieruchomiała i wpatrywała się w niego z otwartymi ustami w poszukiwaniu słów, a wreszcie pogroziła mu uniesionym palcem.

– Cokolwiek się stanie, jeżeli znów go zobaczycie, nie odzywajcie się do niego ani słowem, nie zbliżajcie się, tylko uciekajcie. Zrozumiano? – W jej spojrzeniu nie pozostało nic miłego ani przyjaznego. Widniał w nim za to strach zmieszany z nagle okazaną władczością. – Czy to jasne? – naciskała z gniewem. – Nie macie pojęcia, do czego jest zdolny.

Tym razem nawet Chad spuścił wzrok.

4

Cała ta życzliwość sprawiała, że czuł się, jakby umierał powolną śmiercią.

Tom zaczynał sobie uświadamiać, w co się wpakowali, przeprowadzając się do spokojnego miasteczka w Nowej Anglii. Większość mieszkańców się znała. Nie można było spędzić pięciu minut w sklepie bez zaobserwowania, jak ktoś kogoś zatrzymuje, żeby go pozdrowić. Zewsząd otaczały ich uprzejme uśmiechy, czasem, gdy stawało się oczywiste, że nie są stąd, proponowano im pomoc, a kiedy Olivia wyjaśniała, że właśnie się sprowadzili, sypał się na nich grad powitań, rad i przeróżnych propozycji. Tutaj istnieli, skonstatował Tom, w przeciwieństwie do Nowego Jorku, gdzie każdy mógł zabłądzić do dowolnego spożywczaka i nie ściągnąć na siebie ani jednego spojrzenia. Jednak ta uwaga szła w parze ze społecznymi oczekiwaniami, wymagała przybierania przyjaznej miny, co zaczynało ciążyć mężczyźnie przyzwyczajonemu do egzystencji samotnego niedźwiedzia zamkniętego w swojej bańce. Na szczęście stanęli wreszcie w kolejce do kasy i wkrótce mieli wyjść z ostatniego sklepu, jaki zaplanowali na dziś.

– Jeżeli jeszcze ktoś powie mi „dzień dobry”, jakby mój widok był dla niego promyczkiem słońca w chmurny dzień – wymamrotał pod nosem – to przysięgam ci, że przejadę go tym wózkiem, tak że flaki wkręcą mu się w kółka.

Olivia odparła, nie rozstając się z radosnym uśmiechem:

– Będziesz musiał się przyzwyczaić, bo tak będzie wyglądała twoja codzienność przez najbliższych dwadzieścia lat.

– No to koniec, stało się: umarłem. Byłem niegrzecznym chłopcem, zostałem ukarany, trafiłem do piekła, czy tak?

Żona miała właśnie wygłosić odpowiedź zawierającą, jak miał nadzieję Tom, seksualny podtekst nawiązujący do tego, jakim niegrzecznym był chłopcem, kiedy za ich plecami rozległ się hałaśliwy głos:

– Olivia Burdock! Ach! Ja wcale nie śnię, to naprawdę pani! – Brzuchaty pięćdziesięciolatek w marynarce, spodniach i dopasowanym kowbojskim kapeluszu beżowej barwy stał tuż za nimi i przeszywał ich wzrokiem, celując w Olivię palcem. Jego tłuste, obwisłe policzki pokrywał tygodniowy siwo-brązowy zarost. Cień rzucany przez rondo stetsona nie wystarczał, by ukryć błyski w jego niebieskich oczach. – Jest pani prezenterką w Breakfast America Daily Show, prawda? – nalegał bez cienia dyskrecji.

– W Sunrise America Daily Show, ale podejrzewam, że to nie robi różnicy – poprawiła Olivia dużo ciszej, licząc, że on także zniży głos.

Nieznajomy wyciągnął wielką, wiotką dłoń.

– Logan Dean Morgan, proszę mi mówić LDM, jak moi przyjaciele. Ależ to zaszczyt dla naszego miasta, że od tej pory zalicza się pani do grona jego obywateli!

– Wieści szybko się rozchodzą – zdumiała się Olivia, która radziła sobie z tego typu sytuacjami z łatwością i pewnością siebie wynikającymi z przyzwyczajenia.

– A jak! Gwiazda u nas! Tessa Kaschinski szepnęła słówko tu i ówdzie, wszyscy są na bieżąco, a jeśli nie, to do końca tygodnia będą.

Ta przeklęta baba z biura nieruchomości, jęknął w duchu Tom. Od samego początku wydawała mu się zbyt cukierkowata, jak jedna z tych osób, które bez przerwy plotkują i każdą najmniejszą prawdę przekręcą, by zrobić z niej pogłoskę.

Pojąwszy, że nie uwolni się od natręta przed zakończeniem zakupów, Olivia zrobiła krok w stronę Toma i wskazała go gestem.

– LDM, przedstawiam panu mojego męża, Thomasa Spencera. Być może zna pan jego sztuki teatralne.

– Och, nie, nigdy nie jeżdżę do Nowego Jorku.

– Grają je również w Bostonie, a nawet…

– Nawet na kino nie mam zbyt wiele czasu, więc… Och! – zawołał, jakby nagle strzelił go piorun. – Musicie zajrzeć do mojej restauracji. Jestem właścicielem Lobster Log w marinie, na pewno wam się bardzo spodoba! Najlepsze owoce morza na wybrzeżu. Wiem, że wszyscy okoliczni restauratorzy tak mówią, ale w moim przypadku to prawda!

Olivia posłała Tomowi ukradkowe spojrzenie. Kod czerwony. To było ich hasło, gdy mieli do czynienia z nudziarzami zbyt miłymi, by nieelegancko ich spławić, a jednak zbyt nachalnymi, żeby dało się ich łatwo pozbyć. Tom spojrzał na klienta przed nimi i z żalem stwierdził, że straszliwie się guzdrze z wykładaniem zawartości wózka na taśmę. Do wyjścia zostało im dobrych pięć minut i Tom zrozumiał, że w najbliższym czasie nie ominie ich kolacja w Lobster Log, gdzie będą musieli słuchać, jak Logan Dean Morgan peroruje o jakości swoich produktów i oryginalności lokalu.

Beznadziejny kod czerwony. Nie wyjdziemy stąd bez jego wizytówki i bez obietnicy, że wpadniemy w ciągu dwóch tygodni – w ciągu miesiąca, jeśli posłużymy się wszelkimi możliwymi wymówkami – a zważywszy, jaki to typ człowieka, bardzo możliwe, że będzie nalegał, by Olivia przy okazji dała mu swój numer, co stanie się końcem wszystkiego, bo on zacznie co trzy dni wydzwaniać, żeby spytać, kiedy się zjawimy!

– No to zdradźcie mi teraz: czemu Mahingan Falls? Och, już wiem! To z pańskiego powodu – rzekł, wskazując Toma. – Chce pan napisać kolejną książkę, prawda?

– Ja… Nie piszę powieści, lecz sztuki…

– Siedzi pan w kryminałach, co? Widzę to w pana oczach. Dobrze się sprzedają, książki policyjne, ludzi fascynują morderstwa, można by pomyśleć, że wszyscy mamy to we krwi. – Przerwał tyradę, by wybuchnąć rubasznym śmiechem, który wstrząsnął jego policzkami i kałdunem.

– Tom… – wtrąciła Olivia – siedzi raczej w utworach dramatycznych, odszyfrowuje kody społeczne, bada płaszczyzny ludzkich relacji, to, jak ewoluuje nasze społeczeństwo…

– Powinien się pan zająć krwawymi tematami! – ciągnął Logan. – Tutaj znalazłby pan sporo inspiracji!

Olivia zmarszczyła brwi.

– Macie w Mahingan Falls wysoki wskaźnik przestępczości?

– Teraz już nie, oczywiście, ale jeśli chodzi o dawne wykroczenia, lista jest długa! Jasne, że Tessa Kaschinski nic wam nie mówiła, takimi rzeczami nie chwali się przed nowo przybyłymi, dopóki nie są tu uwiązani za ręce i nogi kredytem hipotecznym! – zarechotał. – Słyszeliście o czarownicach z Salem? Wszyscy słyszeli. No cóż, Salem leży ledwie dwadzieścia kilometrów na południe od Mahingan Falls i większość z tych dziewcząt pochodziła stąd! Tak jest, proszę pani! Tyle że nie mogli osądzić ich na miejscu, w tamtej epoce był to maleńki grajdołek, przetransportowali je więc do najbliższego dużego miasta: do Salem. No a przedtem byli Indianie, masakra… Jakże im było? Penakukowie! Prawdziwa jatka. A w czasach prohibicji przemytnicy urządzili w Mahingan Falls swoją kryjówkę, z czym wiązały się najróżniejsze porachunki. Byłbym zapomniał: mieszkał też u nas Roscoe Claremont, seryjny morderca z klifów działający w ubiegłym stuleciu. No, zarzucam was informacjami bardzo chaotycznie, ale moja żona umiałaby lepiej o tym opowiedzieć, pasjonuje się tymi rzeczami. Swego czasu rozważała nawet napisanie książki na ten temat, sprzątnęłaby panu temat sprzed nosa! To stąd wiem o tych wszystkich potwornościach. Żona bez przerwy siedzi przed telewizorem i ogląda Crime & Investigation Network, jestem pewien, że z wielką chęcią by pana poznała. – Tom wolał nie wdawać się w ponowne wyjaśnienia i tylko skinął głową ze zgodliwym uśmiechem. Nie wiedział, czy prędzej zabije klienta przed nimi, który prawie w ogóle się nie przesuwał, czy LDM, jeżeli ten nie zamknie się chociaż na dziesięć sekund. – Ale jeśli natkniecie się na naszego burmistrza, nie mówcie mu, że wam to wszystko powiedziałem! – dorzucił śpiesznie Logan. – Nie są to rzeczy, które chciałoby się umieścić w broszurze reklamowej naszej społeczności, ale jak zawsze powtarzam: swojej przeszłości nie wolno się wypierać!

Gdy w końcu wyszli ze sklepu, Tom prawie biegł z wózkiem, by jak najszybciej dopaść auta. Olivia nie kryła rozbawienia.

– Mamy zwycięzcę na ten miesiąc! – parsknęła śmiechem.

– Ostrzegam cię, jeżeli wszyscy są tacy, zwijamy się stąd jeszcze przed początkiem roku szkolnego.

– Właśnie wzięliśmy kredyt na Farmę. Utknąłeś tu, wśród tych ludzi, na co najmniej piętnaście lat! – kpiła Olivia.

– Mam to gdzieś, spalę dom, popełnię oszustwo ubezpieczeniowe, ale nigdy, słyszysz? nigdy nie pójdę na kolację do tego typa!

Mówił żartobliwym tonem, lecz w głębi jego duszy kłębiły się wątpliwości. Czy tu było ich miejsce? Zastanawiał się nad przyszłością i wiedział, że Olivia robi to samo. Równocześnie doświadczyli takiego samego przesytu, naszła ich podobna refleksja, oboje z miejsca zakochali się w Farmie i w ciągu zaledwie kilku miesięcy rzucili wszystko. Wszystko.

Tom potrzebował nabrać dystansu. Do siebie i do swojej pracy. Dotkliwa porażka jego ostatniej sztuki przysporzyła mu więcej cierpień, niż kiedykolwiek spodziewał się zaznać w swojej pisarskiej karierze. Krytycy go zmiażdżyli. Publika wygwizdała. Nawet agenci zaczęli unikać spotkań z nim, wzmianek na jego temat w rozmowach z aktorami. Prawdę mówiąc, Tom wiedział, że jego gwiazda już od jakiegoś czasu blednie. Rozkwit jego kariery przypadał na okres po publikacji dramatu Szczerość umarłych, a następnie Rozgoryczeń, które odniosły absolutny tryumf, grano je na całym świecie, ale od tamtej pory zatracił świeżość i staczał się po równi pochyłej. Klęska ostatniej sztuki, rok temu, ściągnęła go na samo dno. Ucieczka przed oślepiającym zamętem nowojorskiej metropolii, zgiełkiem czynionym przez dziennikarzy, przed innymi dramaturgami, radami agentów i dyrektorów teatrów stała się dla Toma koniecznością. Musiał wrócić do tego, co najważniejsze. Do prostoty. Czuł to, choć nigdy nie zdołał się do tego przyznać, aż do momentu, gdy Olivia wyciągnęła to z niego siłą, w czym zresztą celowała.

Sama również głęboko rozmyślała o swojej karierze, ogarnęły ją kolosalne wątpliwości, przez które pod znakiem zapytania stanęły wszystkie jej przekonania, łącznie z marzeniami snutymi, odkąd skończyła kilkanaście lat, a przecież tak zawzięcie walczyła, by się zaczepić w telewizji. Niepozorna dziennikarka prowadząca lokalny program informacyjny stała się gwiazdą ogólnokrajowego kanału, została gospodynią własnej porannej audycji nadawanej każdego dnia tygodnia. Zbliżając się do czterdziestki, rozpoczęła introspekcję, szczególnie bolesną w zawodzie spragnionym młodości, w którym wygląd liczy się ponad wszystko, a pojawienie się nawet najdrobniejszej zmarszczki odczuwa się tak, jakby zgasł kolejny z reflektorów oświetlających twarz. Olivia zastanawiała się nad sensem tego, co robi. Wykonywanie tej profesji nie sprawiało jej już przyjemności. Za dużo presji, za dużo rozbieżnych opinii, przy czym odnosiła wrażenie, że jej zdanie liczy się coraz mniej, w miarę jak rozrastają się niekompetentne komitety podejmujące obecnie wszystkie decyzje. Nie bawiła się dobrze jak kiedyś, gorzej: każdego ranka, gdy wchodziła na wizję, ogarniało ją poczucie, że przestaje być sobą. Śniły jej się powracające koszmary, w których podczas transmisji na żywo popełniała gafy, bez ogródek oznajmiając milionom telewidzów, co naprawdę myśli. Czy właśnie na to pracowała, odkąd była nastolatką? Żeby skończyć w taki sposób? Jako zgorzkniała, do cna zużyta i najprawdopodobniej wyrzucona na bruk z dnia na dzień kobieta, gdy badanie wykaże, że dwadzieścia lat młodsza prezenterka, która zastępowała ją podczas urlopu, bardziej podoba się wszechwładnym gospodyniom domowym?

Wszystko zmieniło się na jednym z tych eleganckich przyjęć, których Tom nie znosił. Zorganizował je któryś z producentów programu żony. Poznali tam Billa Taninghama, adwokata sław. Bill był tragicznym epikurejczykiem w tym sensie, że używał i nadużywał wszelkich przyjemności, powoli doprowadzając się do ruiny. Jedną z jego słabości stanowił hazard, w wyniku czego znalazł się w bardzo delikatnej sytuacji finansowej, która zmusiła go do rozstania się z lwią częścią zbytecznego majątku. W jego skład wchodziła również Farma. Jedna z wielu rozmów prowadzonych wśród pobrzękiwania kieliszków do szampana, Bill proponujący znajomemu zakup domu po niezwykle atrakcyjnej cenie, zdjęcie na komórce adwokata podpatrzone przez Toma, który wmieszał się do dyskusji – od tego wszystko się zaczęło. Słowa pochwycone mimochodem, obraz zauważony kątem oka i poukładane życie Spencerów rozpadło się na kawałki.

Tom nie miał pojęcia, dlaczego zapragnął dowiedzieć się więcej o tej całkowicie odremontowanej Farmie, a jednak zadawał pytania i włączył nawet w rozmowę Olivię. To właśnie ona w kolejny weekend zaproponowała, żeby się wybrali na miejsce, ot tak, dla rozrywki, aby zobaczyć.

Ani w samolocie do Bostonu, ani później, w wynajętym samochodzie, Tom nie przyznał sam przed sobą, że to rzecz wyobrażalna. Cała ta przygoda stanowiła jedynie pretekst, by wyrwać się z rutyny, romantycznie, we dwoje, pofantazjować o innym życiu, równoległym do tego, które wiedli obecnie, atrakcyjnym właśnie dzięki swojej utopijności, nierealności.

A jednak pamiętał wszystkie fotografie, które Bill Taningham wyświetlił na komórce, i czuł fascynację tym domem. W myślach widział tam siebie, szczęśliwego, wraz z dzieciakami, posunął się nawet do tego, że wyobrażał sobie, jak pisze w spokojnym, ciepłym gabinecie na piętrze.

Jeszcze tego samego wiosennego popołudnia, kiedy wychodził z budynku, zdał sobie sprawę, że dzieje się z nim coś dziwnego. Kobieta z agencji nieruchomości, której Bill Taningham zlecił misję pozbycia się domu, bez pudła to wyczuła i zaproponowała małżonkom, by jeszcze na trochę zostali, podczas gdy ona wróci do biura i posortuje papiery. To Olivia wyartykułowała wszystko, czego on nie potrafił wydusić, i pozwoliła mu ująć to w słowa, jemu, literatowi.

Kochał to miejsce. Pokochałby życie, które Farma mogła im zaoferować. Olivia, która rok po śmierci siostry wciąż jeszcze przechodziła dramatyczny okres, podobnie jak Owen, którego los przeszczepił na łono ich rodziny, powodując poważny zamęt, chętnie wyszła naprzeciw jego pragnieniom. Ona też aspirowała do czegoś innego, szukała okazji, by wszystko na nowo przemyśleć, większego autentyzmu.

– Odejdę z programu – oznajmiła, siedząc na wyłożonej sześciokątnymi płytkami podłodze ganku, z którego rozciągał się widok na taras na tyłach Farmy.

– Słucham?

– A ty uwolnisz się od żmij i rekinów, równie dobrze możesz pisać z dala od Nowego Jorku.

– Ale, Olivio, to… Nie możesz wszystkiego rzucić! Przecież, no nie, dwadzieścia lat zmagań, żeby osiągnąć to, co osiągnęłaś, a kiedy masz już w ręku Świętego Graala, robisz w tył zwrot?

– Napiłam się z niego, doznałam oświecenia, dostałam to, czego chciałam, teraz mogę poświęcić się czemuś innemu, zamiast na próżno trzymać go dla siebie tak długo, jak tylko się da. Odłożyliśmy dość pieniędzy, żeby w oszczędny sposób żyć z odsetek, wziąć kredyt hipoteczny i wyprowadzić się z mieszkania.

– A co będziesz robiła?

– Nie wiem. Założę bloga, żeby się rozerwać, napiszę książkę z dziedziny rozwoju osobistego, a może wrócę do mojej pierwszej młodzieńczej miłości i znajdę sobie jakieś małe radio. Chcę czerpać z tego przyjemność. Przestać udawać. Powolutku zamykam się w pewnej roli, byle zachować to, co teraz mam, ale już dłużej tak nie mogę. Zdążyłam na tym skorzystać, otrzymałam to, czego pragnęłam.

– I gdzie się podziejemy? Zdajesz sobie sprawę, co by to oznaczało dla nas i dla dzieci? Wynieść się z miasta, szukać nowego życia…

Olivia prychnęła i położyła głowę na ramieniu męża.

– Głuptas. Tylko ty odmawiasz uznania tego, co oczywiste. Już znaleźliśmy. Tutaj jest nasz dom.

*

Latarnia wznosiła się ku niebu niczym ceglany palec mający za zadanie przypominać bogom, że tu mieszkają ludzie, samotni wśród zalesionych wzgórz. Budowla, postawiona na krańcu Mahingan Head, gliniastej półki skalnej górującej nad zatoką, pozostawała widoczna z odległości ponad dwudziestu pięciu mil morskich i wyznaczała północną granicę miasta, rzucając opasły cień na doki. Zarówno ona, jak i Pępowina, olbrzymia antena na szczycie góry Wendy po przeciwnej stronie aglomeracji, były jedynymi punktami orientacyjnymi, które dało się dostrzec z każdej dzielnicy, tworzącymi swego rodzaju lokalną różę wiatrów, napawającą mieszkańców niejaką dumą.

Rodzina Spencerów delektowała się lodami, siedząc wygodnie na ławce przed sklepem o oknach wystawowych wychodzących na Atlantic Drive twarzą do wieczornych spacerowiczów. Tom przyglądał się latarni z ciekawością, wyobrażając sobie widok, który się rozciąga z wierzchołka na wielobarwne dachy w dole, na dzwonnice i parki, aż po krańce maleńkiej doliny. Musiał być piękny. Mężczyzna obiecał sobie, że któregoś dnia zabierze tam wszystkich na przechadzkę, a nawet na piknik. Srebrne refleksy połyskiwały na niebieskoszarej matowej powierzchni oceanu, a stada mew kłóciły się o pączki porzucone przez śpieszące się dzieci. Toma, który potrzebował odprężenia, zaczął ogarniać nastrój wakacji. Bez wątpienia było to jego ulubione miejsce spośród tych, które zdążył odwiedzić od przyjazdu. Wystarczająco wielu obcych, by przerzedzić masę mieszkańców Mahingan Falls, dzięki czemu dało się pozostać niezauważonym, tysiące smakowitych, absolutnie destrukcyjnych dla zdrowia pokus – a zatem samo szczęście – i to ekscytujące uczucie, że jest się gdzie indziej, w odizolowaniu, z dala od prawdziwego świata i jego ograniczeń.

Przełknął porcję kawowych lodów i pochwycił zamyślone spojrzenie Owena, który obserwował deskorolkowców po drugiej stronie ulicy, na długim drewnianym molo biegnącym równolegle do linii brzegowej w dole.

– Jak tam niania? – zagadnął.

– Świetna – stwierdził Chad. Oczy mu błyszczały.

– Trzeba przyznać, że jest ładna.

Olivia trąciła męża łokciem w żebra.

– Opanuj się i zostaw rudą w spokoju albo zatrudnię starą czarownicę!

Chad i Owen zaczęli energicznie kręcić głowami, a Tom poszedł w ich ślady, mimo zmarszczonych brwi Olivii.

– W życiu nie odwieziesz jej wieczorem do domu – dorzuciła kobieta. Nie było do końca wiadomo, czy naprawdę jest zazdrosna, czy tylko się z nimi przekomarza.

– A jeśli ktoś ją zaatakuje, gdy będzie od nas wracać późną porą? – prowokował Tom z udawanym niepokojem.

– Lepiej tak, niż żeby miała mi podprowadzić męża!

– Och, pani Burdock-Spencer, czy to aby na pewno szlachetna myśl? Zwłaszcza w tak niebezpiecznym mieście! Masakry Indian, czarownice, przemytnicy, seryjny zabójca i co tylko zechcesz!

Szczęki Chada i Owena opadły. Chłopców ogarnęła mieszanina fascynacji, podniecenia i lęku.

– To prawda? – spytał Owen. – To wszystko tu jest?

– Odjazdowo… – rzucił Chad.

Olivia zganiła męża spojrzeniem.

– Nieładnie…

– No, ale to nie ja zacząłem o tym mówić, tylko Logan Dean Morgan! – bronił się Tom żartobliwie.

– Kto to? – chciał wiedzieć Chad.

– Och, synku, jeżeli go spotkasz, wiej gdzie pieprz rośnie! Słyszycie, chłopcy? Jeśli chcecie ocalić bębenki uszne, uciekajcie przed LDM!

Olivia, pokonana przesadną emfazą Toma, westchnęła na znak, że się poddaje, i pozwoliła swoim „mężczyznom” dalej ekscytować się ponurymi historiami, a sama wytarła buzię Zoey umazaną lodami czekoladowymi.

Wobec entuzjastycznych pytań nastolatków Tom wyjaśnił, że w Mahingan Falls doszło niegdyś do kilku mało przyjemnych zdarzeń, lecz kiedy chłopcy stwierdzili, że nie może im zaoferować zbyt wielu szczegółów, odwrócili się od niego i zaczęli rozmawiać przyciszonymi głosami. Tom nie obawiał się dziecięcej ciekawości dotyczącej makabrycznych kwestii, stanowiła ona część życia, element nauki o śmierci i próby zrozumienia przemocy. Nie chciał jednak, żeby śniły im się koszmary, mieli dopiero po trzynaście lat, pośpieszył więc z uzupełnieniem:

– To dawne dzieje, dziś Mahingan Falls to spokojne miasteczko, zapomnijcie więc o potworach i mordercach, tutaj jesteście bezpieczni.

– Jeszcze bezpieczniejsi niż w Nowym Jorku? – dociekał Chad.

– Nowy Jork to istna dżungla w porównaniu z tym miejscem. Od teraz mieszkacie w zaciszu, prawie w polu.

– Na polach trafiają się czasem kojoty i węże! – zauważył Owen.

Tom już miał wygłosić jakąś uspokajającą odpowiedź, ale powstrzymał go czarno-biały wizerunek młodej dziewczyny. Miała posępne spojrzenie i zbyt mocny makijaż, ubrana była jak gotka albo „metalówa”, jak dzieciaki nazywały dziewczyny słuchające tego gatunku muzyki – on sam nie rozróżniał obu stylów. Zdjęcie widniało na plakacie przyczepionym do słupa przy wyjściu z supermarketu, Tom natknął się na niego przypadkiem, a później na Main Street zauważył identyczny. Lise, lat szesnaście, zniknęła w zeszłym miesiącu, jak głosiły złożone wielkimi literami słowa. Biorąc pod uwagę wiek i wygląd zaginionej, pewnie uciekła z domu, lecz umysł Toma, który w pierwszej kolejności wyobrażał sobie najgorsze, nie mógł się powstrzymać przed postawieniem innej, znacznie bardziej złowieszczej hipotezy.

Potwory istnieją. Nie mogę wmawiać dzieciom, że jest inaczej. Trafiają się rzadko, ale są jak najbardziej rzeczywiste. Nie wolno mi ich okłamywać.

Postanowił zmilczeć.

To wtedy na chodniku po przeciwnej stronie drogi ujrzał niską, wzburzoną kobietę. Wszystko wydarzyło się bardzo szybko, o wiele za szybko, by mógł zareagować. Zobaczył, jak jej drobne, zwieńczone siwymi włosami ciało wypada na ulicę dokładnie w chwili, gdy przejeżdżał nią nieco zbyt rozpędzony pick-up.

Miękki dźwięk uderzenia ciała, jego krwi i organów wewnętrznych w maskownicę niemal natychmiast zastąpił bardziej stłumiony odgłos łamanych kości, wgniatanej blachy, a wreszcie przenikliwy pisk opon. Kobieta wystrzeliła w powietrze niczym szmaciana lalka, jej kończyny, wyrwane ze stawów w wyniku siły kolizji, zafalowały wokół ciała, nogi przeleciały nad głową, a korpus wbił się w przednią szybę pojazdu, rysując purpurowy kwiat na popękanym szkle. Jej stopy uderzyły o dach. Mimo gwałtownego hamowania zwłoki tak już zostały, w tej nieprawdopodobnej, groteskowej pozie, jasno świadczącej o tym, że kręgosłup pękł i zgiął się niemal pod kątem prostym.

Tom widział wszystko w najdrobniejszych szczegółach. Jednak podczas gdy na ulicy rozbrzmiały krzyki i nadbiegli pierwsi przechodnie, on nadal nie był w stanie się ruszyć.

Przed oczami wciąż miał zagubione spojrzenie drobnej kobiety. Kilka sekund zajęło mu zrozumienie, co właściwie przygwoździło go do ławki.

Strach nie pojawił się w chwili zderzenia.

Staruszka była absolutnie przerażona już wcześniej. I to dlatego się śpieszyła.

Wokół jednak nie było nic, co mogłoby usprawiedliwić podobną reakcję. Nikt jej nie popchnął, naprzeciwko też nie stał nikt, kto mógłby napędzić jej stracha, nie działo się nic nienormalnego, powtarzał sobie Tom, odtwarzając w głowie film z tragedii.

Uważnie studiował twarze wszystkich obecnych, ale nic nadzwyczajnego nie zauważył. Wiedział, że nigdy nie zapomni wykrzywionego lękiem oblicza tej nieszczęsnej kobiety, która spoczywała teraz na dachu pick-upa, wykręcona, z rysami twarzy zassanymi przez półciężarówkę.

Tuż za nią powiewała na wietrze czerwono-biała flaga – w barwach miasta. Poniżej złotymi zgłoskami wypisano: „WITAJCIE W MAHINGAN FALLS”.

5

Radio zatrzeszczało i głos prezentera stacji WGIR zanikł, potem wrócił. Rick Murphy pochylił się nad kierownicą swojej furgonetki, by machinalnie rzucić okiem w stronę Pępowiny wznoszącej się na szczycie góry skąpanej w blasku słońca, które zaczynało chować się za jej plecami. To idiotyczne, nie było żadnego powodu, by antena miała się przewrócić, a jednak Rick zerkał na nią za każdym razem, gdy jakieś urządzenie – radio czy komórka – kiepsko funkcjonowało. Nie był jedynym mieszkańcem Mahingan Falls, który wykształcił taki odruch. Na oślep pomajstrował przy gałce radia, próbując ponownie złapać sygnał, a przy okazji nieco podkręcił klimę. Od rana pocił się niemal bez ustanku i było mu trochę wstyd zjawiać się u klientów w takim stanie. Kolejne dni do złudzenia przypominały te poprzednie: długie, gorące i nudne. Rick potrzebował odpoczynku.

Co go opętało, że zamienił się datą urlopu z Royem Huguesem? Choć co roku w połowie lipca wyjeżdżał do dzielonej ze szwagrem chatki nad jeziorem w Vermoncie, nie potrafił odmówić. Roy odwołał się do jego uczuć. W całym mieście działało tylko dwóch hydraulików, nie mogli obaj porzucić interesu w samym środku lata, to by było nieodpowiedzialne, co więcej, groziłoby otwarciem rynku konkurentom z Rockport lub Manchesteru, a to bardzo kiepski pomysł, jak perswadował Roy. Musieli się zorganizować, postąpić inaczej niż w poprzednich latach. A Rick głupio dał się przekonać. I tak Roy z żoną wyjechali w najlepszym okresie, na przełomie lipca i sierpnia, jemu pozostawiając ostatnie dwa tygodnie wakacji, kiedy mieszkańcy wrócą z własnych urlopów i zaczną się szykować na nowy rok szkolny, wobec czego pracy przybędzie. Tymczasem użerał się z nagłymi awariami i turystami w wynajętych lokalach, którym zawsze się śpieszyło, rzadko natomiast okazywali się sympatyczni. Na dokładkę Nicole utyskiwała. Zwyzywała go od zer, mięczaków i naiwniaków, dorzucając jeszcze parę innych poniżających epitetów. Nic więc dziwnego, że po tej scenie nie miał ochoty się z nią kochać. To też mu wyrzucała. Że nie robią tego częściej, że nie „doprowadza jej na szczyt”, jak mu nakazuje małżeński obowiązek. Rick czuł się w łóżku niezdarny, jakby nigdy nie stawał na wysokości zadania, prawdopodobnie nie był dość dobrze wyposażony, zwłaszcza jeśli wierzyć temu, co pokazują w filmach pornograficznych. Obelgi jedynie zaogniły sytuację. Zastanawiał się, jak przerwać tę złą passę, jednocześnie skręcając w gruntową drogę prowadzącą do domu McFarlane’ów. Ostatni klient na dziś, potem będzie mógł wrócić do siebie i otworzyć zimne piwo.

Stary Bob McFarlane czekał na niego na ganku z wielką maską pszczelarską w ręku. Rick trzasnął drzwiami auta i rzucił niespokojne spojrzenie w stronę bzyczących drewnianych skrzynek ustawionych na polance jakieś dwadzieścia metrów dalej.

– Nadal nie są agresywne – zapewnił McFarlane.

Rick zamachał ręką w powietrzu przed sobą.

– Nie rozumiem, jak można trzymać te bestie, a tym bardziej, jak można je lubić!

– Któregoś dnia zabiorę cię do jednego z uli, otworzymy go i wtedy dostrzeżesz magię tych wspaniałych stworzeń.

– Tylko jeśli ty wleziesz ze mną pod tę swoją przeklętą budę! Co tam, znowu strzeliło?

– Prawie nie ma ciśnienia, tak jak ostatnim razem.

– Ostrzegałem cię, miedziane rury odkształcają się na skutek elektrolizy, kiedyś będziesz musiał wymienić wszystko, w przeciwnym razie będzie tylko gorzej.

– Jak wygram w lotto. Na razie odciąłem dopływ wody, żebyś mógł tam zajrzeć bez taplania się.

– Przy takim upale kąpiel by mi nie zaszkodziła. Wezmę skrzynkę, otwórz mi w międzyczasie furtkę.

Dom McFarlane’ów był okolony tarasem położonym niespełna metr nad ziemią. Dostępu do pustej przestrzeni pod nim broniło drewniane ogrodzenie z krzyżujących się sztachetek – ustawiono je, żeby nie wlazło tam żadne zwierzę. Stary Bob przytrzymywał zardzewiałą bramkę, odsłaniając otwór, przez który Rick mógł na kolanach wślizgnąć się do środka. Hydraulik zapalił latarkę czołową, umieścił ją na głowie, po czym rozpoczął poszukiwania.

Na poziomie fundamentów było nieco chłodniej, słońce tu nie docierało. Rick, ze skrzynką na narzędzia w dłoni, zaczął pełznąć po spękanej ziemi. Kluczył między drewnianymi wspornikami podtrzymującymi podłogę tarasu, aż dotarł do betonowych słupów, na których spoczywał dom. Tutaj niepodzielnie rządziła ciemność, rozciągało się królestwo pająków, glist i owadów w chitynowych pancerzykach, których Rick nie potrafił nawet nazwać. Przyzwyczaił się do tego typu atrakcji, w jego zawodzie lepiej było nie bać się wielkich, włochatych paskudztw. Osobiście wolał je od odoru przepełnionego szamba lub bardziej cierpkiej woni olbrzymich kotłów przemysłowych.

Zatrzymał się na chwilę. Skoro o zapachach mowa, wyczuwał dławiący smród rozkładu.

– Bob? Słyszysz mnie? – zawołał. – Masz tu zdechłe zwierzę!

Głos starego McFarlane’a docierał do niego słabo, jakby rozmówca stał na drugim końcu niekończącego się korytarza:

– Tak też myślałem! Słyszałem ostatnio jakieś drapanie. Mam nadzieję, że to nie szczury!

– Zważywszy na to, jak cuchnie, tak czy siak nie żyją!

Słowa rozbrzmiewały wokół niego echem, jakby połykały je szare filary. Słaby pędzelek światła odkrywał przed nim otoczenie szybkimi, niemal monochromatycznymi maźnięciami.

I pomyśleć tylko, że mogłem w tej chwili łowić karpie, beztroski w cieniu choinek! Bądź przeklęty, Royu Huguesie!

Zaraz jednak pomyślał, że to on odegrał w tej historii rolę kretyna, skoro tak łatwo się zgodził, i to zakłuło go w serce. Miał dość tego, że zawsze robi za błazna. Jestem zbyt miły i oto do czego to prowadzi!

Teraz nie miał już żadnych wątpliwości, nieopodal leżało zwierzęce truchło. Woń rozkładu wypełniała nozdrza Ricka mieszaniną tłustej kwaśności i zapachu żelaza, skisłego bardziej niż miska mleka pozostawiona na zewnątrz w pełni lata. Mężczyzna podczołgał się jeszcze parę metrów, zbliżając się do ściany, po czym wygiął ciało, by skręcić w lewo. Prawie dotarł do centrum, nie słyszał już starego McFarlane’a, nie widział ani odrobiny dziennego światła. Najgorzej będzie się stąd wydostać. Ze względu na ciasnotę nie zdoła się odwrócić, przyjdzie mu pełznąć tyłem, niekończącą się serią męczących ruchów. Tą harówką zasłuży na chłodny prysznic!

Podłoże zrobiło się wilgotne, zbliżał się do źródła wycieku. Znowu w tym samym miejscu, przy wyjściu z kotła. Dostrzegł kilka miedzianych rur zamocowanych w betonowej płycie nad swoją głową. Znalazł się już prawie u celu.

Smród zgnilizny stał się piekielny i Rick naciągnął górę kombinezonu na twarz, tworząc maskę zaczepioną o czubek nosa. Pot zaczynał spływać z niego wielkimi kroplami.

Jego palce natrafiły na kałużę. Wreszcie dotarł.

Ledwie słyszalny wilgotny szmer sprawił, że się wzdrygnął.

Latarka oświetliła czerwone plamy na wewnętrznych stronach jego dłoni.

Krew. Miał w niej całe ręce.

Cholera, co to ma…

Podniósł się na łokciach, by dać promieniowi światła nieco większy zasięg, i tuż przed sobą zobaczył masę ciała, trzewi i sierści skąpaną w karminowym bajorze.

Kilka tuzinów czerwi roiło się wśród tej uczty, co było źródłem dziwnego wilgotnego odgłosu, który przed chwilą wyłapał. Kawał mięcha wydawał się zbyt duży jak na ścierwo szczura. Raczej pies albo kojot. Rick widział w regionalnej telewizji reportaż, w którym podawano, że stan Massachusetts stanął w obliczu plagi kojotów.

To niemożliwe… Że też musiało paść na mnie.

Nie widział sposobu, by ominąć padlinę, musiał przeleźć nad nią, grając w wymagającą niedorzecznej równowagi, a przy tym obrzydliwą grę.

Bob, masz dziurę w ogrodzeniu! To miejsce wkrótce zmieni się w gniazdo wszelkich okropności! Będziesz musiał zatroszczyć się o swoją chałupę, bo ja już więcej nie mogę…

Na tyle, na ile się dało, wsparł się o boczne ścianki i rozpoczął manewr omijania, kiedy spostrzegł za sobą jakiś ruch. Zamarł i nadstawił ucha.

Ktoś zbliżał się do niego od tyłu.

– Bob? Co ty tu robisz, do cholery? Takie wyczyny to nie na twoje lata! Pozwól mi się tym zająć, w końcu za to mi płacisz!

Ale stary McFarlane nie odpowiedział.

Rick westchnął. Było mu gorąco, wszystko go bolało, tkwił w bardzo niewygodnej pozycji, w przejściu o wiele za wąskim jak na jego gust, wśród nieznośnego smrodu, brakowało tylko tego, by musiał wyciągać spod domu staruszka, jeśli ten zrobi sobie krzywdę.

– Bob, wyłaź stąd, mówię!

McFarlane wciąż zbliżał się w milczeniu, nie słabnąc. Jest w formie…

Nagle Rick zaczął wątpić. Ktokolwiek to był, poruszał się szybko i już wkrótce miał wynurzyć się zza węgła tuż za jego stopami. Choć nie bardzo wiedział dlaczego, jego serce przyśpieszyło, a oddech się wydłużył.

– Bob? To ty?

Było coś dziwnego w sposobie, w jaki pełzł ów ktoś zmierzający w jego stronę. Jakaś… determinacja, pomyślał Rick. Niezachwiana, jak u drapieżników, które jednym susem dopadają ofiarę, wyskakują znikąd z obnażonymi kłami, by ucapić ją z niesłychaną brutalnością i zanieść do swojej nory… Zaczynam bredzić. To tylko…

Kto? Co? Rick nie miał żadnego pomysłu. Z trudem utrzymywał równowagę, mięśnie go rwały. Rzucił okiem w dół, na górę ohydnej padliny, która poruszała się, zatruwając powietrze.

Gość był już prawie na miejscu, Rick słyszał, że błyskawicznie pokonuje dystans, by do niego dołączyć.

I pierwszy raz od lat ogarnęło go uczucie, którego już nigdy nie spodziewał się doświadczyć, prymitywna emocja pogrzebana gdzieś głęboko w jego wnętrzu: dziecięcy lęk. To idiotyczne, chciał się zapewnić, badał setki podobnych przestrzeni pod budynkami, nieraz jeszcze ciaśniejszych, przemieszczał się wśród stonóg i pająków, które biegały po nim, a on nigdy się tym nie przejmował, widział mnóstwo martwych ssaków, zwłaszcza podczas polowań z bratem i ojcem, nie było powodu do paniki, a jednak to właśnie w nim wzbierało: przerażające uczucie panicznego strachu.

Pociągnął za pasek na karku, by latarką oświetlić własne ciało, buty i to, co dalej: cały widoczny fragment korytarza, którym przyszedł.

Skrzyżowanie znajdowało się niespełna dwa metry za nim. Z bocznego tunelu uniosła się właśnie chmurka pyłu i wypełniła przestrzeń.

Latarka Ricka zatrzeszczała i zamigotała.

Nie, nie teraz, to bardzo zły moment!

I wtedy zgasła. Rick znalazł się w całkowitej ciemności, atakowany przez szmer robaków pod sobą, chrobotanie tego czegoś, co prawie dosięgło już jego stóp, frenetyczne bicie własnego serca i krew szumiącą w uszach.

Gość już tu był, skręcił w tunel, w którym tkwił Rick – hydraulik wyczuwał jego obecność.

– Bo… Bob? – rzucił rozgorączkowanym głosem.

To znów zaczęło się czołgać w jego kierunku. Pędziło prosto na niego.

Rick potrząsnął głową, to czyste szaleństwo. Śpiesznie przelazł nad rozkładającym się truchłem, chciał stąd wyjść, nic więcej się nie liczyło.

Coś chwyciło go za kostkę, zamknęła się na niej stalowa pięść i natychmiast go unieruchomiła. Ricka zalała fala przerażenia. To, co go trzymało, cechowało się niezwykłą siłą, czuł to. Imadło zacisnęło się tak mocno, że wżarło się w ciało, grożąc zmiażdżeniem kości. Rick wydał z siebie bolesny okrzyk i próbował wyrwać nogę.

Pociągnęło go w tył. Mężczyzna padł twarzą w ścierwo mrowiące się od czerwi i został powleczony, nie mogąc nic na to poradzić.

Wówczas nawiedziła go kolejna dziecinna myśl.

Nie pozwól, by to coś zabrało cię do swojej nory! Nie, nie pozwól mu się zabrać do nory! Wtedy cię pożre!

Rick nie zdawał sobie nawet sprawy, że wrzeszczy. Walczył i wyrwał sobie kilka paznokci, na próżno usiłując przytrzymać się gładkich ścian. Ślizgał się, ułapiony przez nie wiadomo kogo, nie wiadomo co. Dalej i dalej. Każdy centymetr, który oddawał, odrobinę oddalał go od życia. Dobrze o tym wiedział.

*

Bob McFarlane przysiadł na schodkach wiodących na taras wokół domu i zabijał czas. Wstawił mrożoną herbatę do lodówki i nie pozostało mu już nic innego, jak tylko czekać, aż Murphy wyłoni się spod domu, za jakiś kwadrans, jeśli dobrze pójdzie, i będą mogli zająć miejsca na huśtawce, by ponegocjować cenę. McFarlane zawsze negocjował cenę, kwestia zasad.

Wówczas zauważył opuchliznę między kciukiem a palcem wskazującym, kolejny ślad po ukąszeniu pszczoły. Tego nawet nie poczuł. Zbliżył dłoń do oczu, by się upewnić, że nie zostało żądło.

Nagle podniósł głowę. Zdawało mu się, że usłyszał krzyk. Daleki, przytłumiony dźwięk.

Wstał i nachylił się do otworu pod tarasem.

– Wszystko tam w porządku? – zawołał na tyle głośno, by dało się go dosłyszeć w labiryncie betonowych słupów. – Murphy? W porządku? – Do jego uszu dotarł inny odgłos, jakby pisk. Starszy mężczyzna nie wiedział, jak go zinterpretować. Słuch miał już nie ten co kiedyś, ale odmawiał zaopatrzenia się w te dokuczliwe aparaty, które próbowano wciskać wszystkim mężczyznom po siedemdziesiątce. – Hej, Rick, znalazłeś?

Żadnej odpowiedzi. Chociaż nie: posłużyła za nią seria dziwacznych szczeknięć, których McFarlane nie zrozumiał. Rick Murphy musiał znaleźć się w samym sercu przestrzeni pod podłogą. McFarlane śpiesznie wdrapał się po schodach i przeszedł korytarzem do kuchni, gdzie przykucnął z trudem, przytrzymując się piecyka. Murphy musiał być dokładnie pod spodem albo gdzieś niedaleko.

Z trzewi budynku uniósł się krzyk uwięziony pod betonową wylewką. Tak potworny, że wszystkie włosy na ciele starego McFarlane’a stanęły dęba. Później wrzask się powtórzył, znowu i znowu.

Po chwili osłupienia Bob McFarlane okręcił się wokół własnej osi w poszukiwaniu pomysłu, przedmiotu, czegokolwiek, czym mógłby się posłużyć, by jakoś zadziałać, nic jednak nie znalazł.

Potem nad jedną z listew przypodłogowych zauważył kratkę wentylacyjną i opadł na kolana, by złapać ją i pociągnąć najmocniej, jak potrafił. Tutaj krzyki były potężniejsze, dochodziły z poziomu fundamentów, z niedaleka.

McFarlane rozciął sobie palec na gwincie śruby i krew natychmiast pociekła na parkiet. Nie przejął się tym, pragnął jedynie znaleźć jakiś sposób, by przerwać te nieznośne ryki. Oszaleje, jeśli będą trwały dalej.

Ryki okaleczanego zwierzęcia.

Masakrowanej istoty ludzkiej, która wrzeszczy jak dziecko.

6

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

7

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

8

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

9

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

10

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

11

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

12

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

13

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

14

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

15

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

16

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

17

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

18

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

19

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

20

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

21

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

22

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

23

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

24

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

25

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

26

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

27

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

28

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

29

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

30

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

31

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

32

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

33

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

34

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

35

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

36

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

37

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

38

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

39

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

40

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

41

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

42

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

43

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

44

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

45

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

46

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

47

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

48

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

49

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

50

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

51

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

52

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

53

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

54

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

55

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

56

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

57

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

58

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

59

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

60

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

61

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

62

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

63

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

64

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

65

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

66

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

67

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

68

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

69

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

70

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

71

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

72

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

73

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

74

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

75

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

76

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

77

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

78

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

79

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

80

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

81

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

82

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

83

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Epilog

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Podziękowania

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.