Malafa

© Hakan Günday, Kalem Agency

Copyright © 2020 for the Polish edition by Wydawnictwo Sonia Draga

Copyright © 2020 for the Polish translation by Dorota Haftka-Işik (under exclusive license to Wydawnictwo Sonia Draga)

Projekt graficzny okładki: Mariusz Banachowicz

Zdjęcie autora: Selen Ozer

Redakcja: Justyna Chmielewska

Korekta: Marta Chmarzyńska, Edyta Malinowska-Klimiuk, Iwona Wyrwisz

This book has been published with the support of the Ministry of Culture and Tourism of Republic of Turkey in the framework of TEDA Project.

ISBN: 978-83-8230-014-7

Wszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci jest zabronione i wiąże się z sankcjami karnymi.

Książka, którą nabyłeś, jest dziełem twórców i wydawcy. Prosimy, abyś przestrzegał praw, jakie im przysługują. Jej zawartość możesz udostępnić nieodpłatnie osobom bliskim lub osobiście znanym. Ale nie publikuj jej w internecie. Jeśli cytujesz jej fragmenty, nie zmieniaj ich treści i koniecznie zaznacz, czyje to dzieło. A kopiując ją, rób to jedynie na użytek osobisty.

Szanujmy cudzą własność i prawo!

Polska Izba Książki

Więcej o prawie autorskim na www.legalnakultura.pl

WYDAWNICTWO SONIA DRAGA Sp. z o.o.

ul. Fitelberga 1, 40-588 Katowice

tel. 32 782 64 77, fax 32 253 77 28

e-mail: info@soniadraga.pl

www.soniadraga.pl

www.facebook.com/wydawnictwoSoniaDraga

E - wydanie 2020

Bezpłatny fragment

Dedykacja

Przebudzenie

Zapoznanie

Rozgrywka

Zapoznanie

Przebudzenie

Przypisy

Emremu Orhunowi

Na świecie istnieją tak naprawdę dwie rasy. Oszukiwana i gwałcona. Oszukuje się białych. Cała reszta, czyli wszyscy kolorowi, są gwałceni. Przez białych. Drobne oszustwa to zjawisko, na które biali ludzie, posiadający wszystko, począwszy od kobiet, po naziemne i ukryte pod ziemią bogactwa, muszą przymykać oko. Oszustwa mają zapobiec społecznemu wybuchowi. To sposób na przetrwanie, jaki biały człowiek wymyślił dla ofiar gwałtu. Mieszkaniec państwa skazanego na zacofanie zadowala się pieniędzmi podprowadzonymi białemu człowiekowi. To odszkodowanie za to, że sypia na ulicy i handluje własną siostrą. Cena za zakaz stawiania stopy w białej dzielnicy miasta. Wynagrodzenie za bycie niewolnikiem cywilizacji. To wychwalana przez polityków północnej Europy społeczna sprawiedliwość. Właśnie z tego względu cywilizacja pozostawiła turystykę krajom Trzeciego Świata. By móc zapłacić gwałconym przez siebie społeczeństwom. Dzięki temu biali śpią spokojnie. Ich sumienia są wolne od Murzynów, Indian, Azjatów, Arabów… Drobne oszustwa to zbroja okrywająca sumienia cesarzy naszego stulecia.

Kinyas i Kayra¹

Trzynastego maja statek turystyczny zacumował w Stambule i Doktor Xavier Aro, jeden z pierwszych uczestników błękitnego rejsu przez wody Morza Śródziemnego ku morzu Marmara, wszedł na teren Krytego Bazaru. Dwudziestego czwartego czerwca Hükümdar Engin, jeden z członków pierwszej grupy górników wysłanych przez Turcję w ramach umowy rekrutacyjnej z Republiką Federalną Niemiec, wysiadł z samolotu, który przywiózł go do Monachium. Dwunastego kwietnia Jurij Gagarin na pokładzie statku kosmicznego „Wostok” przedostał się na drugi brzeg atmosfery. Nie ustalono, który z nich dotarł najdalej. Żeby jednak powstrzymać wyjeżdżających, dwudziestego sierpnia w Berlinie położono fundamenty pod czterdziestotrzykilometrowy mur. Był rok tysiąc dziewięćset sześćdziesiąty pierwszy.

Turcja zaczynała przodować w turystyce masowej – i wtedy Kryty Bazar odkrył Antalyę. Tysiące deportowanych z Niemiec tureckich recydywistów wróciły do kraju. Stany Zjednoczone Ameryki zostały jedynym oficjalnym reprezentantem Ziemi w przestrzeni kosmicznej. Dzieci socjalistów rozpełzły się po świecie jak karaczany. Zrozumiano, że najdalej dotrzeć może jedynie turysta, gdyż nic nie było w stanie go powstrzymać. To nie był już rok tysiąc dziewięćset sześćdziesiąty pierwszy.

Przebudzenie

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

– Kozan!

Nie wiedział, kto go woła, aż do chwili, gdy jego powieki cofnęły się do swoich jamek. Zobaczył sufit, rozpoznał głos. Należał do niego samego i dobiegał z jego telefonu. Aparat krzyczał: „Kozan!”. Potrafił robić jeszcze inne rzeczy, ale Kozana to nie interesowało. Wiedział, że ma najdroższy telefon komórkowy na rynku, i ta wiedza mu wystarczała. Dodatkowo metaliczna obudowa aparatu pasowała do tarczy omegi de ville, którą zakładał do ciemnych ubrań. Tego ranka nikt do niego nie dzwonił. Po prostu jego własny głos informował go, że jest szósta trzydzieści. Kiedy zauważył, że się poci, dotarło do niego, że znajduje się w cudzym mieszkaniu. U niego od dwóch miesięcy klimatyzacja nastawiona była na niepocenie.

– Kozan!

Tym razem to nie był telefon. Głos należał do piczki.

– Wyłącz to, proszę.

Gdy pół godziny później się golił, patrząc w lustro we własnej łazience, zorientował się, że nie pamięta imienia piczki. Co więcej, nie pamiętał niczego, co dotyczyło poprzedniej nocy. Gdy zamykał oczy, widział, jak razem ze sprzedawcami dywanów z Kapadocji kupują kokę w Zeytinköy i jadą do klubu prowadzonego przez Rosjan, jednak w żadnym zakamarku jego pamięci nie było ciągu dalszego. Gdyby trzymał wtedy w ręku jednorazową maszynkę do golenia, jego palce na pewno zadrżałyby i zaciąłby się. Kozana irytował jednak nie tyle ów chwilowy zanik pamięci, ile bezimienna piczka. Wiedział, że jest sprzedawczynią. „Nie rób tego! – powiedział do lustra. – Nie posuwaj więcej miejscowych piczek!” Gdy miało się do dyspozycji tak wiele turystek, posuwanie miejscowych było idiotyzmem. Miejscowe były zawsze w Antalyi i nigdzie się stąd nie ruszały. A sprzedawczyni nigdy nie ogląda telewizji, tylko gada. Kozana irytowało prawdopodobieństwo, że jego fiut stanie się tematem rozmów w dwudziestu dwóch centrach handlowych Antalyi.

Sprzedawca rozmawia tylko o kasie i dymaniu.

Ubrał się. Wybrał spinki do mankietów. Na jednej widniała litera K, na drugiej N. Na kieszeni niebieskiej koszuli, którą uszył sobie u krawca poznanego dzięki chłopakom ze stambulskiej dzielnicy Nuruosmaniye, wyszyty był napis „OZA”. W ten sposób powstawała całość jego imienia: Kozan. Był na tyle samotny, że nie wiedział, na co wydawać zarobioną kasę. Nie miał żelazka. Nie miał pralki. Jego mieszkanie było jak witryna sklepu meblowego. Kozan natomiast przypominał manekina stojącego w tej witrynie. Kazał myślom spieprzać i wyszedł.

Mieszkał na osiedlu. Trzy dwunastopiętrowe wieżowce. Między nimi basen. Pięćdziesiąt metrów dalej Morze Śródziemne. W Antalyi każdy, kto wydawał więcej, niż zarabiał, mieszkał na tym osiedlu. Dlatego jego sąsiedzi stale się zmieniali. Właściciele agencji, przewodnicy, rosyjskie kochanki, właściciele klubów i wszyscy ci, którzy uważali się za pracowników branży turystycznej. Wszyscy mieli błyszczące auta, rzadko kiedy jednak użytkownikiem i właścicielem była ta sama osoba. Wszyscy mieli długi. Raty za telewizor plazmowy, ubrania, buty, klimatyzację, zestawy audio, skórzane kanapy. Większość z nich była winna pieniądze taksówkarzom, alfonsom, a nawet dilerom. Ich życie było tak wystawne, że mogli kupować koks na zeszyt. Osiedle nazywało się Białe Domy. A powinno nosić nazwę Białe Bankructwa. Znajdowało się przy dawnej drodze do plaży Lara. Piętnaście minut od stojącego przy trasie na lotnisko Topazu. Dla posiadaczy prawa jazdy. Kozan go nie miał. Przepadło. Nie przegrał go jednak w pokera, tylko zgubił, gdy pewnej nocy wracał pijany po grze. Dziesięć minut później na parkingu przed Topazem, patrząc w boczne lusterko, wkraplał sobie do oczu Visine. Krople przemieniały czerwień w biel, a Kozana w człowieka.

Witając się z trzydziestoma siedmioma osobami, wszedł na trzecie piętro. Najcięższe piętro w Topazie. Kwadrat. Pośrodku sześć kontuarów. Po obu stronach dwanaścioro drzwi. Za dwanaściorgiem drzwi dwanaście pokoi. Kasa, a za nią dwoje kasjerów. Czterdzieści jeden kamer. Czterech praktykantów. Dwunastu pracowników odpowiedzialnych za sprzedaż przy kontuarze. Dwudziestu czterech szeregowych sprzedawców. Czterech dżokerów. Trzech szefów. Dwóch zastępców dyrektora i jeden Çınarcıyan².

W Topazie jest dwustu pięćdziesięciu czterech pracowników i jeden boss: Sami Çınarcıyan. Miał szczęście, bo spłodził tylu synów, ile pięter zostawało po odjęciu tego z częścią biurową. Trzech Çınarcıyanów. Każdy był kierownikiem innego piętra. Z góry do dołu: Hayko, Jojo, Cefi. Gdy urodził się pierwszy syn, Samiego ze złotem łączyła jedynie obrączka na palcu. Ormiańskie imię wydało mu się właściwe: Hayko. Wraz z kasą przybywało mu dzieci. Podczas gdy Sami, który nauczył się nawet poprawnie wymawiać swoje imię, dalej zbijał kasę, zmieniło się wyznanie nie tyle jego kolejnych dzieci, ile ich imion. Zhebraizowały się: Jojo i Cefi. Byli Żydami, dopóki nie padało ich nazwisko, Ormianami do chwili, gdy wymawiano ich imiona, i Turkami, kiedy nie wymawiano żadnego z nich. Któryś z tych parametrów na pewno się przydawał. Jakkolwiek by było, żyli w Turcji. Hayko Çınarcıyan zarządzał najcięższym piętrem. Był Turkiem na tyle, by uważać Erywań za markę wody mineralnej, i Ormianinem na tyle, żeby regularnie kantować hurtowników brylantów. Cztery lata temu, siedząc w swoim biurze na czwartym piętrze, podczas rozmowy z chcącym zatrudnić się w Topazie dwudziestotrzyletnim mężczyzną powiedział tak:

– To nie jest podrzędny sklep jubilerski, w którym twoja matka spienięża złote bransoletki. To jest Topaz. Tu wiedza złotnicza jest zbędna. Niepotrzebny jest też dyplom z zarządzania. Nieważne, co wiesz, ważne, ile sprzedajesz. To nie profesja, to metoda zarabiania pieniędzy. Nie interesuje mnie, kim jesteś, skąd przychodzisz ani jak sprzedajesz. Ja umieszczam towar w witrynie, rozkładam go przed klientem. Ty sprzedajesz… Jeśli sprzedasz, kupisz wszystko, co zechcesz. To proste.

Kozan kupił wszystko, co chciał, łącznie z szacunkiem Hayka. Albo raczej wypożyczył.

W turystyce nie istnieje bezterminowe prawo własności. Wszystko, łącznie z szacunkiem, zmienia właściciela. Wszystko, łącznie z szacunkiem, można sobie wynająć.

Kozan był jednym z trzech kierowników trzeciego piętra. Funkcja kierownika na piętrze Hayka była równoznaczna z pozycją dyrektora w jakimkolwiek innym center. Kozan sprzedawał. Jego miesięczne obroty nie spadały poniżej czterdziestu pięciu tysięcy euro. Robił wszystko, żeby sprzedać towar. Był maszyną do przekonywania klientów. Próbował wszystkiego. Nieznużenie. Ponieważ, jak powiedział Hayko, to wszystko było bardzo proste.

Pierwszy podszedł do niego Hicret. Powiedział, że w cukierni Genua, gdzie śniadania jadają najbardziej okrzepli sprzedawcy Antalyi, widział facetów z Golden Dreams.

Firma Golden Dreams należała do jednej z durnych antalijskich rodzin, które dorobiły się na szklarniach. Byli tak durni, że zaproponowali właścicielowi najporządniejszego centrum handlowego w mieście otwarcie w należącym do niego budynku bistro z koftą i piyazem – tradycyjną sałatką z fasoli – po czym, idąc za jego sugestią, zostali filią Burger Kinga. Jedynym, co ich czekało na drodze od fasoli do burgera, od pomidora do biżuterii, było wyprowadzenie w pole. Sklep powierzyli Cevatowi Demreli. Chociaż w pierwszej chwili to imię i nazwisko wzbudzają szacunek, pseudonim, który je poprzedza, wszystko zmienia. Skurwiel Cevat Demreli był jedynym kumplem Kozana w Antalyi.

Po tym, co opowiedział Hicret, Kozan śmiał się tak głośno, że nie usłyszał wołania Nasıfa. Zastępca dyrektora Nasıf. Nasıf Obmacywacz. Nienawidził Kozana. Kozan miał to gdzieś, ale nie dawał tego po sobie poznać. Wszyscy powinni wierzyć, że nienawiść przepełnia go nie mniej niż Nasıfa.

Jeśli na nienawiść reagujesz obojętnością, w Topazie jesteś uważany za ciotę.

Nasıf i Kozan podkradali sobie klientów, wymyślali o sobie nawzajem plotki, jeden próbował posuwać piczki drugiego.

Nasıf mówił coś o problemie podczas porannej inwentaryzacji. Powtarzał, że w sali z szafirami brakuje bransoletki. To Kozan odpowiadał za tę salę, choć prawie w ogóle tam nie zaglądał. Poranną i wieczorną inwentaryzacją oraz sprzątaniem sali i czyszczeniem biżuterii zajmowało się dwóch szeregowych sprzedawców, ale to imię Kozana widniało na liście Nasıfa przy sali z szafirami. Poprzedniego dnia, już po wieczornym spisie towarów, ochroniarze znaleźli bransoletkę w jednej z szuflad i oddali ją Nasıfowi. Teraz celem Nasıfa było skompromitowanie Kozana w oczach pracowników trzeciego piętra zakończone wyjęciem bransoletki z kieszeni. Wśród trzydziestu siedmiu osób, z którymi Kozan przywitał się, wchodząc na górę, byli też jednak ochroniarze. Kozan był ich wielkodusznym lichwiarzem. Ponadto ufał plasującej się na poziomie szkoły podstawowej wiedzy matematycznej sprzedawców obsługujących salę z szafirami.

Choć powszechnie wiadomo, że w każdej branży sektora prywatnego tego rodzaju rozmowy powinny odbywać się pomiędzy kierownikiem i pracownikiem, w Topazie obowiązywała odwrotna zasada. Załatwianie przeciwnika polegało na wygłaszaniu oskarżeń i dopilnowaniu, by wszyscy te oskarżenia usłyszeli. Słuchacze udając, że kontynuują wykonywanie swoich obowiązków, nadstawiają wtedy ucha i przez cały dzień albo do kolejnego słownego pojedynku rozmawiają o zwycięzcy i przegranym danej kłótni. Żeby w Topazie komuś powinęła się noga, trzeba nieustannie o nim plotkować. Trudno jest utrzymać ciągłe skupienie na jednym punkcie wśród dwustu pięćdziesięciu czterech osób. W Topazie najdłużej zapominało się o pierwszej scysji danego dnia.

Cel Nasıfa był jasny: rozpocząć pierwszą scysję i sprawić, że sprzedawcy godzinami będą wycierać sobie Kozanem gębę. Rozmowa przebiegła dokładnie w ten sposób:

– Co teraz będzie, Kozanie? Gdzie znajdziemy bransoletkę? Zleciłem inwentaryzację. Po kosztach bransoletka jest warta siedem tysięcy dolarów. Kto za to zapłaci?

Nasıf miał czterdzieści dziewięć lat. Był dzieckiem Krytego Bazaru. Pochodził ze Stambułu. Kozan był jednak zdrajcą na tyle, by, gdy zachodziła taka potrzeba, nazywać Stambuł Konstantynopolem, a kiedy zasypiał, marzył, by wykupić wszystkie sklepy na Krytym Bazarze i otworzyć tam wielkie center. Nie szanował niczego.

– Wczoraj ty jako ostatni próbowałeś opchnąć tę bransoletkę. I zrobiłeś to w mojej sali. Ponieważ wyłożyłeś na kontuar od groma towaru, nie zauważyłeś, że moja bransoletka spadła na ziemię. Do tego w ciągu dnia z kontuarów z czternastokaratową biżuterią jakimś sposobem na naszą salę trafiła bransoletka z szafirami. Dlatego wieczorna inwentaryzacja nie wykazała braku. W witrynie kontuaru z czternastokaratowym towarem jest tyle drobnicy, że wczoraj wieczorem pracownicy źle ją zliczyli, ale podali właściwą liczbę. A dzisiaj rano, bez ponownego liczenia, przepisali wartości z wieczora. Ale ty oczywiście nie miałeś o tym pojęcia. Gdybyś wiedział, nie powiedziałbyś, że zleciłeś inwentaryzację. Bo gdybyś faktycznie ją zlecił, znalazłbyś w naszej sali czternastokaratową bransoletkę. Wiesz, że zagubiony towar wart jest siedem tysięcy dolarów, bo masz go w kieszeni. Nie wysilaj się, Nasıf. W tej sytuacji nikt z mojej sali nie popełnił błędu. Błąd popełniłeś ty i chłopaki z czternastokaratowego kontuaru. Więc albo zapłać za bransoletkę, albo wyjmij ją z kieszeni i odłóż na miejsce.

Gdy słowa zamieniają się w kamienie, a usta stają się procą, należy zachować spokój. Kozan jedynie domyślał się, że bransoletka z szafirami z czternastokaratowego kontuaru jakimś sposobem trafiła do jego sali. To był poker. Ale Kozan grał w poksa od pierwszej nocy po przyjeździe do Antalyi, dzięki czemu był spokojniejszy od Nasıfa. Każda para oczu na trzecim piętrze skierowana była na zastępcę dyrektora.

Jedną z największych rozrywek w center jest przyglądanie się kłótniom. Nie ma tam telewizorów.

Nasıf miał tylko jedno wyjście. I z niego skorzystał. Zaczął krzyczeć, zanim jeszcze ruszył w stronę pracowników jedynego kontuaru z czternastokaratowym towarem, przy którym sprzedaje się biżuterię z szafirami. Temat przestał już być ciekawy i wszyscy wrócili do pracy. Kozan zaś do swojej bezczynności. Choć przebywał w Topazie czasem po dwanaście albo czternaście godzin, pracował tylko trzy. Najwyżej tyle wynosił w sumie czas, jaki spędzał z klientami. Przez trzy godziny sprzedawał towar, przez resztę czasu – siebie.

Sprzedawca, który chce móc kupić sobie wszystko, wolne godziny powinien spędzać na promowaniu siebie przed kolegami z pracy. To jeden z tajemnych sposobów zdobywania pozycji. Przedstawiać szokujące tezy bez pokrycia, dzielić się wzbudzającymi chwilowy zachwyt wspomnieniami o transakcjach, a kiedy trzeba, milczeć. Do sprzedaży towar nie jest potrzebny. Żeby coś sprzedać, wystarczy sam nabywca. Nawet jeśli nie wie, że nim jest.

Sprzedawcy z sali z szafirami podeszli do Kozana i powiedzieli, że znaleźli bransoletkę z innego działu. Ani go to nie ucieszyło, ani nie zaskoczyło. Ponieważ w czwartym roku swojej pracy w Topazie był już obeznany z wszelkimi absurdami. Robienie z Nasıfa pajaca na oczach tłumu było dla Kozana rodzajem sportu. Na tarczy omegi de ville było sześć po dziesiątej i zbliżała się pora na doping.

Hayka nie było w pobliżu. Razem z pozostałymi dyrektorami siedział w gabinecie Samiego na porannym zebraniu. Drugi wicedyrektor – Muhammet – porządkował witryny w salach vipowskich. Kozan podszedł do niego i poprosił o listę grup.

Żeby zapobiec ulotnieniu się sprzedawców, lista rozdawana jest jedynie dyrektorom i ich zastępcom. Dlatego właśnie spis, na którym widnieją narodowości grup odwiedzających Topaz danego dnia, godziny ich przyjazdów, nazwy agencji, którym podlegają, nazwiska przewodników, liczba łebków i w końcu dane informatora, który ma je przywitać, jest bardzo cenny. Sprzedawca, który zna godziny przyjazdu grup, będzie wyczekiwał na okienko i znikał w wolnej chwili. Ponadto każde center podejmie wszelkie próby przejęcia listy grup konkurencji. Agencje sprzedają bowiem swoich klientów nie w trybie otwartej licytacji, lecz metodą zamkniętej koperty. Zmiana zawartości koperty po wcześniejszym otwarciu jej nad parą wodną to jedynie kwestia kasy. W turystyce sprzedawcą jest każdy, począwszy od największych agencji po dzieciaka wciskającego turystom wirujące bączki na placu Sultanahmet.

W Topazie niewiele osób mogło powiedzieć Kozanowi „nie”. Wziął listę i znalazł to, czego szukał. Interesowała go zwłaszcza przysyłana przez agencję Asiltur dwudziestosiedmioosobowa grupa, która miała przyjechać kwadrans po jedenastej. Wśród turystów było czworo Szwajcarów z francuskiego kantonu, tych z kantonu niemieckiego planował zostawić pozostałym sprzedawcom. Trzy dni wcześniej przewodnik, razem z którym wydymali Rosjan, dał mu cynk:

– Facet jest wieśniakiem. Z gór. Pierwszy raz w życiu wyjechał na urlop. Są z nim żona i córka. I szwagierka. Ma dopiero czternaście lat, ale chłopie, gdybyś ją zobaczył! Ladacznica w każdym calu. Od chwili, gdy wysiadła z samolotu, węszy za okazją!

Kozan się napalił:

– Czternastoletnia szwagierka! W sklepie każę sobie obciągnąć, a wieczorem ją przelecę!

Kozan schował uśmiech i zatrzasnął za nim wargi, po czym oddał Muhammetowi listę grup. Do chwili, w której odmieni życie rodziny przybyłej na wakacje do Turcji z położonej w górach szwajcarskiej wioski, została niespełna godzina. Jedno spojrzenie na usiłującego złapać jego wzrok Hicreta wystarczyło. Ruszyli bez słowa i wyszli kolejno przez te drzwi trzeciego piętra, które prowadziły na klatkę schodową.

Kozan przypomniał sobie imię piczki, w łóżku której obudził się tego ranka. To było imię żony Nasıfa – Banu.

Zapoznanie

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozgrywka

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Zapoznanie

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Przebudzenie

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

 ¹ Kinyas i Kayra – debiutancka powieść Hakana Gündaya, wydana w 2000 roku.

 ² Çınarcıyan – czyt. Czynardżyjan. Wymowa liter w języku tureckim zbliżona jest do wymowy polskiej. Przybliżona wymowa głosek niewystępujących lub odczytywanych inaczej niż w języku polskim przedstawia się tak: C, c – czyt. między [dź] i [dż] np. Cefi – czyt. Dżefi, Ç, ç – czyt. między [cz] i [ć], Ğ, ğ – jak polskie [j] lub nie jest wymawiana, I, ı – czyt. [y], J, j – czyt. [ż], Ş, ş – czyt. między [sz] i [ś], V, v – czyt. [w], Y, y – czyt. [j].