Małżeństwoornament

Ada pracowała w dziale administracji urzędu wojewódzkiego. Czym tak do końca się zajmowała, nikt nie był pewny. Przenoszono ją w zależności od potrzeb. Gdy przechodziła do innego działu, najczęściej ktoś był z niego zwalniany. Ciągnęło się za nią jakieś fatum, różne plotki krążyły na jej temat. Zawsze za nią szły jakieś kłopoty. Dawniej mówiono by, że czarownica, że rzuca czary, ale ona nic sobie z tych plotek nie robiła. Te opinie zupełnie nie pasowały do jej fizjonomii. Była prawdziwą pięknością. Jasna cera, niebieskie oczy, długie włosy, czasami podkręcone. Zawsze pogodna, uśmiechnięta, szybko nawiązywała przyjazne kontakty. Szczególnie mężczyźni byli nią zachwyceni, potrafiła ich oczarować. Kobiety też ją tolerowały. Zwierzała im się ze swoich podbojów miłosnych. Na ogół jej nie wierzyły. Wtedy pokazywała im ślady przeżytych spotkań, tak zwane malinki na szyi.

– Więcej nie będę wam pokazywać – mawiała.

Kobiety pilnie słuchały jej opowieści o tym, jak to jej dobrze było, jak on był nią zachwycony, jak długo się kochała. Jej mąż, Kazik, pracował w dziale finansowym i w jakiś dziwny sposób nie do końca tolerował jej zachowania. Czasem, gdy nie było jej w biurze dłuższy czas, przychodził potem do niej i przy obecnych koleżankach pytał:

– Gdzieś ty była? Znowu się kurwiłaś?

Odpowiadała mu nieraz:

– To nie mydło, to się nie zmydli!

Wzbudzała tym śmiech wśród słuchaczy.

Dziwne to było małżeństwo. Wyglądało, że dla niego sprawy seksu były zupełnie obojętne. Udawał, że nie był o nią zazdrosny. Ona, kobieta prawie czterdziestoletnia, blondynka, dość wysoka, mająca wszystko na swoim miejscu, nie robiła tajemnicy ze swych potrzeb seksualnych: mówiła, że lubi się kochać, a mąż nie spełnia jej oczekiwań. Zazwyczaj pogodna, uśmiechnięta – gdy stawała się niemiła, to wiedzieliśmy, że ma miesiączkę, nie lubiła wtedy siebie.

Zuzaornament

Jej koleżanka Zuza, znacznie młodsza od niej, też miała luźne podejście do spraw damsko-męskich. Czasem razem się umawiały na jakieś spotkania towarzyskie. Ada mówiła wtedy:

– Lepiej, żeby się mąż nie dowiedział, będzie robił mi wymówki.

Tym razem obie umówiły się do dawnego znajomego Zuzy, Stefana. Mężczyzny już po pięćdziesiątce, ale podobno doskonale znającego potrzeby kobiet. Z zawodu był prawnikiem. Żona wyjechała do Londynu. Kolega jego, Zenek, znacznie młodszy, rozwiedziony nie wiadomo z jakich przyczyn, z niecierpliwością czekał na mające się zjawić partnerki do zabawy. Zuza była nie za wysoką, ale zgrabną szatynką. Obie fizycznie się różniły, ale miały nieodpartą chęć zdobywania mężczyzn – to je ze sobą łączyło. Zjawiły się, tak jak przystało, z małym opóźnieniem. Na przywitanie duży miś. Gospodarz zaprosił do środka, kobiety miały się zająć przygotowaniem przekąsek. Zenek po cichu powiedział do kolegi:

– Ja obstawiam tę szatynkę.

– O nie – rzekł prawnik. – Tę blondynkę to już znam, to dawna moja znajoma.

Zenek jednak odszedł zniesmaczony i zaczął czarować Zuzę, narażając się koledze. Prawnik podszedł dyskretnie do Zenka i kategorycznie oznajmił:

– Ma być tak, jak mówiłem.

Zuza wyczuwając, że między nimi coś się źle dzieje, podeszła do Stefana, mówiąc:

– Gdzie tu są nakrycia? Pomogę panu.

– A wie pani, na górze.

– To ja pójdę.

– Pani nie znajdzie, pójdę z panią.

I znaleźli się w jego sypialni. Jak to bywa w takiej sytuacji, Zuza prowokacyjnie położyła się na posłanym łóżku. Stefan zareagował błyskawicznie, pospiesznie zaczął ją rozbierać. Robił to jednak tak delikatnie, że Zuza była zachwycona. Pieścił każdą część jej odsłoniętego ciała. Odwzajemniała mu się pieszczotami. Oboje byli zadowoleni.

Na dole Zenek się niepokoił – co oni tam tak długo robią? Nie przyszło mu do głowy, że się mogą kochać. Ada wyczuwając, że Zenek jest zainteresowany Zuzą, powiedziała:

– Wie pan, ja tam pójdę, zobaczę, co się dzieje.

Ada uchyliła drzwi sypialni tak, żeby nikt nie zauważył. Widok jej nie zaskoczył. Na dole Zenek z zaciekawieniem zapytał:

– Co oni tam robią, Ada?

Odpowiedziała mu z ironicznym uśmiechem, że omawiają jakieś sprawy biznesowe. Zenek zrozumiał ironię.

– Też ich przypiliło, nie mogli poczekać? – zapytał.

– Z tymi sprawami nie zawsze warto czekać.

Nie wiedział, jak się zachować. Odeszła mu chęć na amory, przeżywał – jak mu się zdawało – porażkę. Znacznie starszy kolega poderwał mu dziewczynę. Ada, zdając sobie sprawę z zaistniałej sytuacji, w typowy dla siebie sposób przechadzała się po pokoju, prowokując Zenka walorami swojego ciała. Zuza ze Stefanem dalej nie wracali.

– Musi im być dobrze – komentowała Ada.

Zenek podszedł do stołu, nalał dwa dość duże kieliszki i poprosił Adę o wypicie, co uczyniła. Wzięła potem Zenka za rękę. Usiedli na kanapie. Jej ręka dalej wędrowała po zakamarkach ciała Zenka, aż wreszcie się nią zainteresował. Pieścił i obcałowywał jej ciało, a Ada wydawała dźwięki rozkoszy, wzbudzając zainteresowanie Zuzy i Stefana, którzy – niezauważeni – siedząc na schodach, przyglądali się tej sytuacji. Całe to zajście zakończyło się dość nagle, gdy para spostrzegła obserwujących.

Ada i Zenek czuli się zaskoczeni i zażenowani, jedynie Zuza i Stefan wyglądali na szczęśliwych. Usiedli do stołu. Tak naprawdę nie wiadomo było, o czym rozmawiać. Zrobiło się jakoś smutno. Niby przedtem wszyscy chcieli tego, co się stało, ale teraz zapanował jakiś smutek. Po wypiciu kawy się pożegnali. Stefan długo coś szeptał do ucha Zuzie. Ada nie podejmowała tematu minionego spotkania.

Zdarzenieornament

W rozmowie z Zuzą oświadczyła, że pierwszy raz jej się zdarzyło, że mężczyzna nie był ją zainteresowany.

– Musiałam w pewnym stopniu zmusić go, aby się ze mną kochał.

Zuza natomiast była bardzo zadowolona z postawy Stefana. Powiedziała, że chciałaby się jeszcze z nim spotkać.

Następnego dnia koleżanki pytały Ady:

– Jesteś taka smutna, jakieś niepowodzenia?

– Nic mi nie jest, zdaje wam się – odpowiadała.

W zaciszu własnego mieszkania zaczęła się zastanawiać nad sobą. Do tej pory to mężczyźni zabiegali o jej względy, nie zdarzyło się, żeby któryś nie miał na nią ochoty. Wstyd było się przyznać nawet przed sobą, że ktoś jej nie chciał. Mowy nie ma, aby koleżanki się o tym dowiedziały. Zuza widziała, że się kochała z Zenkiem, ale Zuza nie wie o tym, że musiała go prowokować, bo inaczej by się do niej nie zbliżył.

Ta swoboda obyczajowa do tej pory jej nie przeszkadzała. Uważała, że jest wolna, mąż ani jej otoczenie nie będzie jej przecież mówić, jak ma postępować. Tymi przemyśleniami z nikim się nie dzieliła, ale koleżanki w biurze zauważyły, że z Adą źle się dzieje. Nie chwali się swoimi podbojami i nic nie mówi o nowych kontaktach z mężczyznami.

Umówiła się z Zuzą na pogaduszki. Chciała się podzielić swoimi przemyśleniami, ale nie była pewna, czy Zuza właściwie to przyjmie. Zuza miała stałego chłopaka, ale to nie przeszkadzało jej od czasu do czasu pozwolić sobie na jakiś skok w bok. Obie uważały, że jest to normalne. Zuza była więc właściwą osobą do pogadania na te tematy.

Rozmowę zaczęła Ada, mówiąc nieśmiało, że ma wątpliwości, czy warto tak bez żadnego oporu iść do łóżka z mało znanym facetem, a nawet z zupełnie obcym.

Zuza bez dłuższego zastanowienia odpowiedziała:

– Wiesz, ja czasem też miałam podobne wątpliwości. Jestem bardzo pobudliwa, ciągle chciałabym się kochać, widocznie mamy podobne usposobienie.

– Ale w łóżku mój mąż wcale mnie nie interesuje, czasem zastanawiam się, czym on mi mógł zaimponować, że za niego wyszłam. Denerwuje mnie jego chude ciało, wystające kości, szpiczaste kolana, nic nie mówi, gdy się kochamy, nigdy z nim nie mam orgazmu.

– Ja sobie nie wyobrażam iść do łóżka z kimś, na kogo nie mam ochoty.

– A jak ten twój chłopak?

– Z nim się kocham we czwartki, ale dla mnie to za mało. On jednak więcej nie chce, stąd czasem mój skok w bok.

– A czy ty go kochasz? – zagadnęła Ada.

– Nie zastanawiałam się nad tym, w łóżku jest nam dobrze, sam akt trwa jakieś pół godziny.

– To długo – oświadczyła Ada. – U mojego męża to pięć minut!

– Wyślij go do lekarza, on cię nigdy nie zaspokoi, zawsze będziesz szukać faceta.

Doszły do takiego wniosku, który w jakiś sposób usprawiedliwiał ich zachowanie. Kupiły butelkę bułgarskiego czerwonego wina za dziewięć złotych i w mieszkaniu Zuzy wypiły ją, topiąc swoje troski w tanim trunku. W domu Ada bardziej uważnie zaczęła się przyglądać swojemu mężowi. Ubrany wyglądał całkiem nieźle. Gorzej – gdy się rozebrał, wtedy nie miała na niego żadnej ochoty. Myślała, że czasem powinna się kochać z mężem, choć nie sprawiało jej to żadnej przyjemności.

Irekornament

Musiała jednak zachęcać go w różny sposób. Prowokowała tak długo, aż z dość dużym trudem był gotowy. Zdawało jej się, że w jakiś sposób spełniła swój obowiązek małżeński, jak mawiała. Mąż był zaspokojony i wtedy najczęściej poszukiwała partnera, aby spełnił jej oczekiwania, chciała mieć orgazm i być wykochaną.

Upatrzonego mężczyznę bacznie obserwowała, następnie pod pretekstem jakiegoś zdarzenia mogła nawiązać rozmowę. Była mistrzynią w tego rodzaju sytuacjach. Tym razem przy upatrzonym partnerze wypadł jej długopis z ręki. Równocześnie ona i on pochylili się, aby go podnieść, i oczywiście zderzyli się głowami. On przepraszał, a ona udawała, że ją bardzo boli. Zaczęli rozmawiać i cel połowicznie został osiągnięty.

– Zapraszam panią na kawę.

– Nie chciałabym pana wykorzystywać! – Z pewnymi oporami się zgodziła, cel został osiągnięty.

Wieczorem podjechał po nią mercedesem. Zrobił dobre wrażenie, widać było, że jest wysportowany, modnie ubrany, wyglądał na młodszego od niej. Zachowywał się dość kulturalnie, ale wyraźnie był nią zainteresowany. Ada od razu wyczuła, jaki ma cel, spotykając się z nią. Wypili kawę i po kieliszku wina, rozmawiali trochę o ostatnim filmie, na którym byli oboje, zanim się poznali.

– To może zmienimy lokal, pojedziemy gdzieś za miasto?

Ada starym zwyczajem odrzekła:

– Nie znam pana!

Wyjął dowód i podał Adzie. Tak jak przewidywała, był od niej niewiele młodszy. Właściciel firmy transportowej. Żonaty, ale nie żyje z żoną. Był to dobry moment, aby i ona powiedziała o swoich kłopotach z mężem. Próbowała go odwieść od pójścia z nią do łóżka, choć podobał jej się i nie chciała go stracić.

Oświadczyła mu, że musi zaraz wracać, ale następnym razem może poświęcić na spotkanie znacznie więcej czasu. Zrozumiał, o co chodzi, i chętnie się zgodził.

Odwiózł ją pod wskazany adres, do Zuzy, której oczywiście zdała sprawozdanie z przebytej randki. Zuza tak skomentowała spotkanie Ady:

– Wiesz, ja znam tego faceta, jest żonaty i ma dwoje dzieci, mieszka z rodziną we własnym domu na ulicy Słowackiego.

– A gdzie go poznałaś?

– Byłam na małej balandze, gdzie on też był z jakąś blondynką z waszego urzędu.

– To musi być z niego niezły agent!

– Na pewno – potwierdziła Zuza.

Rozmowaornament

W domu mąż zajmował się swoimi sprawami. Był przecież księgowym, coś tam podliczał, ale o dziwo nie zapytał, gdzie była. Ada była zdziwiona, zapytała:

– Nie jesteś chory?

– Nie jestem. A co, mam ci ciągle robić awantury, jak się gdzieś kurwisz?

Zrobiła się cisza. Ada nie wiedziała, co odpowiedzieć. Było to coś nowego w zachowaniu męża. Ogarnął ją jakiś niepokój. Zaczęła opowiadać, że była u Zuzy, ale mąż dalej nie reagował na jej słowa. Wyraźnie było coś nie tak. Zaczęła się zastanawiać, czy jest zazdrosna o męża. Ta jego obojętność źle wróży na dalszą przyszłość. Nie chciała się rozwodzić z mężem, był bardzo wygodny, dawał jej swobodę, nie za wiele od niej żądał. Mogła zaspokajać swoje potrzeby seksualne, nie robiąc żadnej rewolucji w małżeństwie.

Wystraszyła się. Przygotowała kolację i zaprosiła męża. Trochę był zdziwiony, ale przyszedł. Nie wiedziała, o czym z nim rozmawiać. Nie za wiele się zastanawiając, rzekła:

– Wiesz, a może byśmy mogli mieć dziecko?

Mąż się roześmiał:

– No to postaraj się!

Grymas na twarzy Ady wieścił awanturę.

– Ale ja chciałabym z tobą.

– Marne szanse ze mną.

– Dlaczego?

Nie chciał odpowiedzieć. Po zjedzeniu kolacji usiedli razem i oglądali jakiś film na Polsacie. Melodramat o małżeństwie, mąż zdradzał żonę, ale nie chciał się pozbyć ani żony, ani kochanki. Niewygodna fabuła, szczególnie dla Ady.

Pierwszy raz dotarło do niej, że coś źle się dzieje z mężem. Nie wiedziała, jak do niego dotrzeć. Czarne myśli przychodziły jej do głowy. Może sobie kogoś znalazł? Jak ona teraz będzie wyglądać, co powiedzą koleżanki? Może seks rozwiązałby częściowo sprawę? Ale nie był nią zainteresowany. Jak do niego dotrzeć? Dwa złączone łóżka – niby razem, a jednak osobno, każde pod swoją kołdrą. Wpadła na pomysł: uda, że jest chora i jest jej zimno. Pod tym pretekstem wejdzie do jego łóżka. Ale dzisiaj nie miała na to ochoty. Zasnęli każde u siebie.

Śniło jej się, że się kochała z mężem. Obudziła się wcześnie. Kazika już w łóżku nie było.

– Przygotowałem kawę – odezwał się.

– O, to dobrze, ja zrobię kanapki – obiecała Ada.

Humor jej się poprawił przy śniadaniu. Może uda się porozmawiać przyjaźnie z mężem? Jednak on nie podejmował żadnego tematu.

W pracy każde poszło do swojego biura. Ada jak zwykle witała się ze wszystkimi, ale minę miała niewesołą. Zauważyły to koleżanki.

– Chyba mąż cię budził do dzieci.

Wszyscy wiedzieli, że nie mają dzieci.

– To dlatego ją budził – odpowiedziała Zuza.

– Nie bądźcie takie dowcipne. Dzisiaj się nie kochałam.

– To dlatego masz zły humor.

– Koniec tematów seksualnych, bierzcie się do roboty.

Ada miała pokój wspólnie z Zuzą. W pewnym momencie weszła przełożona, a z nią młody przystojny mężczyzna.

Zbyszekornament

– Pani Ado, to jest pan, który może będzie u nas pracował. Proszę go zapoznać ze sprawami związanymi z ochroną środowiska. Pan Zbyszek jest absolwentem naszego uniwersytetu, skończył właśnie ochronę środowiska.

– Oczywiście, zajmiemy się panem.

Obie się roześmiały, a pan Zbyszek nie wiedział dlaczego. Był trochę speszony. Otrzymał miejsce przy wolnym biurku obok Ady.

Na widok przystojnego i młodego mężczyzny obie były jakieś weselsze.

– Zbyszek mam na imię – powiedział, mimo że już przecież został przedstawiony.

– No to mówmy sobie po imieniu!

Po kolei obie podały swoje imiona. Najpierw Zuza, a potem Ada wprowadzały go w arkana pracy biurowej. Zbyszek coś sobie notował, zadawał różne pytania, ale nie na wszystkie otrzymywał odpowiedzi.

Oczywiście wypytały go, czy jest wolny, czy ma dziewczynę, czym się interesuje. Otrzymały wymijające odpowiedzi. Zbyszek nie za bardzo chciał się odkryć przed wścibskimi kobietami i dlatego niewiele się dowiedziały. Gdy wyszedł, Zuza stwierdziła:

– Młody, ale cwany facet.

Po przyjściu zapytał:

– Czy jest tu organizowane jakieś życie towarzyskie?

Ada odpowiedziała, że organizowane są wspólne wycieczki w wolne dni lub tak zwane spotkania integrujące dwa lub trzy razy do roku, a czasem pracownicy dostają bilety na różne imprezy.

Po wyjściu Zbyszka Zuza uprzedziła Adę i stwierdziła, że chciałaby się Zbyszkiem zająć. Było to jednoznaczne z tym, że Ada nie powinna próbować go uwodzić.

– Bądź spokojna – odpowiedziała Ada.

W duchu myślała zupełnie inaczej. Zbyszek bardzo jej się podobał, w wyobraźni już widziała, jak się z nim kocha. Ważne jednak, kogo Zbyszek wybierze.

Była mężatką, chyba będzie musiała ustąpić. Zazdrość już na tym etapie nie dawała jej spokoju, nie było to w jej stylu, aby z góry rezygnować z mężczyzny. Była zła na Zuzę i już szukała odwetu. Mąż dzisiaj wcześnie pojechał do domu. Szła piechotą, rozmyślając po trochu o wszystkim. Nagle zadzwonił telefon – to był chłopak z ostatniej randki. Zapytał, czy pamięta, że mają się spotkać. Choć nie była z nim jeszcze na ty, odpowiedziała:

– Zadzwonię do ciebie wieczorem.

– Będę czekał – odpowiedział.

Irek – bo tak miał na imię – nie był pewny, czy Ada zadzwoni. Zastanawiał się, gdzie by tu spędzić z nią czas. Był pewny, że będą się kochać – z rozmowy z nią wywnioskował, że to nastąpi – i czekał pełen nadziei.

Żonie powiedział, że ma spotkanie z kontrahentem i może późno wrócić. Ona jak zwykle dość złośliwie zapytała, czy kontrahent chodzi w spódnicy. Nic nie odpowiedział, udał obrażonego i czekał na upragniony telefon od Ady. Ada natomiast zastanawiała się, czy zadzwonić do Irka. Zajęła się sprzątaniem. Mąż oświadczył, że dzisiaj musi wyjść, ma coś do załatwienia i wróci za jakąś godzinę.

Uznała to za dobry moment, by zadzwonić do Irka, że może się spotkać dzisiaj na dwie godziny. Umówili się pół godziny później na parkingu przy Jagiellońskiej. Mąż zwlekał z wyjściem. Już zaczęła się denerwować, czy w ogóle wyjdzie. W końcu wyszedł. Była spóźniona, szybko się ogarnęła i pobiegła na spotkanie. Irek czekał w umówionym miejscu. Powitali się jak starzy znajomi.

– Co będziemy robić? – zapytała Ada.

– Proponuję spacer po leśnym dukcie, a potem może gdzieś na kawę.

Ten zwrot „na kawę” zawsze jej się kojarzył z pokojem hotelowym. Może na to za wcześnie, pomyślała.

– Może być spacer.

Po przejechaniu kilku kilometrów wjechali do puszczy i zatrzymali się w zagajniku. Byli prawie niewidoczni. Wyszli z samochodu. Wziął ją za rękę i lekko przyciągnął do siebie. Nie stawiała żadnego oporu. Całował ją w czułe miejsca, pieścił jej piersi. Przeszedł ją dreszcz, jakaś tajemna zniewalająca siła ogarnęła całe ciało i poczuła zbliżający się orgazm. Stała się bezwolna i przylgnęła całym ciałem do Irka. Wyczuła erekcję, chciała już się kochać. Pieścił jej ciało i intymne miejsca, była w siódmym niebie, sama się rozebrała. Kochali się na tylnym siedzeniu samochodu.

Sam akt trwał nie za długo, ale Ada była i tak bardzo zadowolona. Było jej bardzo dobrze. Takie chwile trzeba docenić, bez nich co by było warte życie. On też potwierdził, że było mu z nią bardzo dobrze, że dawno nie miał tak wspaniałej kobiety.

Ada zastanawiała się, czy mówi prawdę. Może ją oszukuje? Po przeżytej ekstazie wracali do normalności. Właściwie przedtem w ogóle ze sobą nie rozmawiali. Ada zaczęła się zastanawiać, po co ona to robi. Poza czystą przyjemnością ze zbliżenia z nim nic praktycznie o nim nie wiedziała. Jakaś tajemna siła ciągnęła ją do mężczyzn. Nagle otrzeźwiała. Co on o mnie pomyśli? Że jestem zwykłą dziwką, którą stosunkowo szybko można przelecieć?

Odpędzała te myśli od siebie, ale miała kaca, że tak szybko uległa. Siedzieli w samochodzie i nic nie mówili. Po chwili zapytała:

– Czy zastanawiasz się, dlaczego zdradzasz żonę?

– Tak do końca to nie odpowiem, ale mogę ci powiedzieć, że seks z moją żoną to dla mnie żadna przyjemność, jest to czysta biologia. Zawsze szukałem z kobietami zaspokojenia nie tylko czysto fizycznych doznań. Kobieta musi mnie chcieć, ja muszę to czuć, że ona cała jest moja. Wtedy odwzajemniam jej się i jest nam dobrze.

– A jak się będziesz czuł dzisiaj po powrocie do domu?

– Jest to zawsze dla mnie spory dylemat. Czasem zastanawiam się, czy jej o tym nie powiedzieć, ale dochodzę do wniosku, że wyrządziłbym jej dodatkową krzywdę.

Ada, kobieta ciekawa, chciała się wszystkiego dowiedzieć.

– A jak oceniasz mnie?

– Jeżeli mam być szczery, to za krótko cię znam. Jesteś śliczną kobietą, spełniasz moje oczekiwania, kochasz się tak, jak ja sobie zawsze wyobrażałem, ale poza tym praktycznie nic o tobie nie wiem. Proponuję zakończyć tę moją spowiedź, może następnym razem porozmawiamy więcej. Muszę już wracać, za pół godziny, a może wcześniej, będziesz w domu.

Zatrzymali się przed domem Zuzy. Pożegnali się bez pocałunków tradycyjnym „do zobaczenia”. Zastanawiała się, czy wejść do Zuzy i jak zwykle opowiedzieć jej o spotkaniu. Ale czy ona musi o wszystkim wiedzieć? Nie zdecydowała się na odwiedziny. Przejdę się spacerkiem do domu, dobrze mi to zrobi, pomyślała. Jakimś zbiegiem okoliczności spotkała wracającego męża, który patrzył na nią dziwnym wzrokiem. Czyżby ją śledził?

Ogarnął ją lęk. Nigdy przedtem jej się to nie zdarzało. Zaczęła się zastanawiać, czy Irek nie zostawił na jej szyi śladów – jak mówi przysłowie, na złodzieju czapka gore. Zdobyła się na uśmiech.

– Ach, ten facet, który mnie podwiózł, to znajomy Zuzy, poznałam go kiedyś.

Mąż przestał ją wypytywać, ale po minie wiedziała, że jej nie wierzy. Szli obok siebie jak dwoje obcych ludzi, milczeli.

Zamiarornament

Dalsza część książki dostępna w wersji pełnej

Ada

Wydanie pierwsze

ISBN: 978-83-8147-938-7

© Aleksander Ławski i Wydawnictwo Novae Res 2020

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt

jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu

wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

Redakcja: Monika Turała

Korekta: Małgorzata Szymańska

Okładka: Wiola Pierzgalska

Wydawnictwo Novae Res

ul. Świętojańska 9/4, 81-368 Gdynia

tel.: 58 716 78 59, e-mail: sekretariat@novaeres.pl

http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Na zlecenie Woblink

woblink.com

plik przygotowała Katarzyna Rek