© Sandra Jungen

Sandra Regnier urodziła się i wychowała w Nadrenii-Palatynacie, kraju związkowym na zachodzie Niemiec. Po ukończeniu szkoły długi czas marzyła o wyjeździe do Francji. Ostatecznie wyszła za mąż za mężczyznę o francuskim nazwisku i poświęciła się rodzinie.

Dziś jest niezależną autorką. W życiu najbardziej ceni to, co piękne. Dotyczy to zarówno sztuk plastycznych, jak i historii, które rodzą się w jej wyobraźni.

Tytuł oryginału:

Die dunkle Prophezeiung des Pan

Tekst:

Sandra Regnier

Przekład:

Anna Bień

Redakcja:

Grażyna Kompowska

Korekta:

Aleksandra Golecka-Mazur

Skład:

Maciej Goldfarth

Wersja elektroniczna:

Wszystkie przypisy pochodzą od tłumaczki.

Wydawca: Wydawnictwo Adamada

al. Grunwaldzka 411, 80-309 Gdańsk

www.adamada.pl

Copyright text and illustrations © 2013 by CARLSEN Verlag GmbH,

Hamburg, Germany

ISBN 978-83-8118-028-3 (epub)

ISBN 978-83-8118-029-0 (mobi)

Gdańsk 2018. Wydanie pierwsze

Dla Andreasa.

Bez Twojego wsparcia i cierpliwości Lee i Felicity nigdy nie dotarliby tak daleko.

CZĘŚĆ I

LEE

WYBRANKA

Źle ją oceniłem.

Gdy po raz pierwszy spotkałem Felicity Morgan, nie zrobiła na mnie najlepszego wrażenia. Miała na sobie T-shirt z napisem „Bóg seksu”, a jej włosy wyglądały tak, jakby w nią piorun strzelił. Do tego aparat na zębach, dziesięć kilo nadwagi i niewyparzony język. Jednak to właśnie ona była wybranką, która miała ocalić królestwo elfów. Miała też zostać moją żoną i dlatego chciałem ją poznać bliżej.

W rzeczywistości Felicity Morgan nie przestawała mnie zaskakiwać. Była fascynująca i już po tygodniu świetnie rozumiałem, dlaczego jej przyjaciele tak bardzo ją cenili. Miała subtelne poczucie humoru, ale jej żarty nigdy nie raniły. Była też nieskończenie lojalna. Jej odwaga była zadziwiająca. Każdy inny nastolatek – niezależnie od tego, w jakiej epoce by się urodził – dostałby ataku histerii, gdyby nagle przeniósł się w czasie do ósmego wieku. Jednak Felicity nie tylko przyjęła podróż w czasie ze stoickim spokojem, ale też wykazała się niezwykłą odwagą. Została porwana i zdobyła zaufanie samego Karola Wielkiego.

To niemożliwe, że popełniła morderstwo, które jej zarzucono, gdy wróciliśmy do dwudziestego pierwszego wieku. Nie Felicity. Byłbym skłonny podejrzewać każdego ucznia Horton College, ale Felicity – nigdy. Dlatego musiałem teraz znaleźć mordercę i zapewnić jej bezpieczeństwo. Nie miało żadnego znaczenia, że Felicity była wybranką – jeśli król Oberon będzie przekonany o jej winie, nie zawaha się zignorować księgi przepowiedni.

Księga była jak wyrocznia delficka – niejasna. Jej treść trzeba było interpretować, co w przeszłości nieraz już doprowadziło do błędnych decyzji. Nie, Oberon nie zaufa księdze. Musiałem zdemaskować prawdziwego mordercę.

Najpierw jednak trzeba było zabrać Felicity w bezpieczne miejsce. Była dla mnie zbyt cenna i tysiąc razy więcej warta niż każda nimfa, którą spotkałem w ciągu trzystu dwudziestu lat mojego życia.

FELICITY

DÉJÀ VU

Richard Cosgrove, najprzystojniejszy aktor na świecie, patrzył na mnie swoimi pięknymi szarymi oczami. Odgarnął mi z twarzy zabłąkany kosmyk włosów i nie cofnął ręki. Dalej delikatnie głaskał mnie po włosach i karku, po czym powiedział:

– Kto by pomyślał, że chrapiesz.

Obudziłam się. Jasnobłękitne oczy o ciemnej obwódce patrzyły na mnie łobuzersko.

– No, nareszcie. Już myślałem, że zapadłaś w śpiączkę.

Lee! W moim łóżku? Błyskawicznie się podniosłam.

– Co tu robisz?

– Musieliśmy uciekać, pamiętasz?

To nie był mój pokój. Ściany zdobiła różowa tapeta w kwiatki, a my leżeliśmy w łóżku w dopasowanej do wystroju kwiecistej pościeli. Lee i ja. A on nie miał na sobie koszulki. Przerażona spojrzałam na siebie. Byłam w samej bieliźnie. Szybko podciągnęłam kołdrę pod brodę.

– Cholera! Nic nie pamiętam. – Nie kłamałam. Ostatnia rzecz, którą pamiętałam, to… No właśnie, co?

Lee wpatrywał się we mnie uważnie. Przejechał dłonią po gęstych blond włosach i zobaczyłam jego spiczaste uszy. Nagle wszystko do mnie wróciło: Lee jest elfem. Półelfem, mówiąc dokładnie. Potrafi przemieszczać się w czasie, by rozwiązywać sprawy kryminalne. A ja przeniosłam się w czasie razem z nim. Przynajmniej do średniowiecza. Ale ten pokój zdecydowanie nie wyglądał na średniowieczny. Zakurzona lampa, zacieki na suficie z płyty gipsowo-kartonowej.

– To nie jest dwór Karola Wielkiego – stwierdziłam, dotykając kołdry z syntetycznego materiału.

– Nie. Jesteśmy w motelu w hrabstwie Yorkshire. Zawsze jesteś taka nierozgarnięta, kiedy się obudzisz? – Lee usiadł, opierając się wygodnie o obite kwiecistym materiałem wezgłowie łóżka. Jak on to robi, że nawet w pościeli w kwiatki wygląda tak męsko i seksownie?

– Może byś mi w końcu wyjaśnił, co robimy w Yorkshire? Jak się tu dostaliśmy? I dlaczego leżysz obok mnie w łóżku?! – Spojrzałam na podłogę w poszukiwaniu moich ubrań. Gdzie ja się rozebrałam? Dlaczego w ogóle sobie tego nie przypominam?

– Ja cię rozebrałem. Byłaś kompletnie nieprzytomna. Twoje ubrania leżą z tyłu na krześle.

Odwróciłam się do Lee. Przynajmniej usiłował przybrać niewinny wyraz twarzy. Ale nie całkiem mu to wyszło. Kąciki jego oczu podejrzanie się poruszyły. Opadłam na poduszkę i zamknęłam oczy. W mojej głowie kotłowały się setki myśli. Lee wprowadził mnie w sekretny świat elfów, który okazał się nie być mitem. Niestety. Potem coś się stało. Coś ważnego… Otworzyłam oczy. Wiadomość. Zostałam oskarżona o morderstwo! Elfy mnie poszukiwały. Lee uciekł razem ze mną.

– Cholera, musimy stąd spadać. – Wyskoczyłam z łóżka i zaczęłam gorączkowo przewracać spodnie na prawą stronę. Było mi wszystko jedno, co zobaczy Lee. Już miałam wybiec z pokoju, gdy zagrodził mi drogę ramieniem.

– Nie tak szybko, Fay – powiedział. – Na razie jesteśmy tu bezpieczni. A na pewno mamy czas na porządne śniadanie. Może nawet będziemy mogli tu zostać dzień czy dwa.

– W Yorkshire? Co mielibyśmy tu robić? – zapytałam przerażona.

Lee pochylił się nade mną. Przy jego wzroście i urodzie robiło to niemałe wrażenie.

– Będziemy się zastanawiać, co dalej.

Przełknęłam ślinę i pokiwałam głową, dając za wygraną. Lee chwycił mnie za ramiona i poczułam jego zapach, którego nie można było pomylić z żadnym innym. Jednocześnie lekko uderzył mnie prąd. Lee natychmiast mnie puścił.

– Ok. W takim razie zjedzmy najpierw śniadanie. Jestem strasznie głodny… Oj, chwila. To chyba będzie musiało poczekać. Ktoś właśnie przysłał mi wiadomość. – W samych bokserkach podszedł do stolika po drugiej stronie łóżka. Na stoliku leżał mały złoty przedmiot. Jego karbunkuł. Coś jak telefon komórkowy dla elfów. Błyszczał. Lee spojrzał na mnie szeroko otwartymi oczami. Zacisnął usta.

– Oni już wiedzą.

Oparłam się o framugę drzwi i osunęłam na podłogę.

W SZKOLE Z ELFEM

DWA TYGODNIE WCZEŚNIEJ

Od razu go zauważyłam. Nic dziwnego. Był wyższy niż inni uczniowie, a jego aura sprawiała, że gdy pojawiał się na korytarzu, wszyscy z respektem schodzili mu z drogi. Całkiem zapomniałam, że Lee tak działa na otoczenie. Przez ostatnie trzy tygodnie spędziliśmy ze sobą tyle czasu, że praktycznie uodporniłam się na jego niezwykłą urodę. Po nieplanowanej tygodniowej wycieczce do ósmego wieku nie rozstawaliśmy się przez niemal całą przerwę świąteczną. Nie zawsze budziło to mój entuzjazm. Po tym, jak na dworze Oberona, króla elfów, oskarżono mnie o zamordowanie trzech strażników, Lee nie odstępował mnie nawet na krok. Dopiero dwa dni temu udał się do królestwa elfów, żeby przekonać radę królewską o mojej niewinności. Akurat wtedy, gdy powinniśmy wrócić do szkoły.

Przez pierwsze dwa dni po przerwie świątecznej siedziałam w naszej ławce sama. Dzisiaj miało się to zmienić. Już od rana byłam nerwowa. Nie byłam w stanie myśleć o niczym innym poza tym, że dziś znowu zobaczę Lee i dowiem się, jaka zapadła decyzja. Zapomniałam też o tym, jakie wrażenie robi Lee na większości osób płci żeńskiej. Widziałam, jak dziewczyny ze starszych klas patrzą za nim tęsknym wzrokiem. Jednej torba zsunęła się z ramienia. Inne zagapiły się i powpadały na ludzi na korytarzu. Szkolna piękność Felicity Stratton wyćwiczonym ruchem odrzuciła do tyłu swoją falującą grzywę, wypychając jednocześnie biust do przodu. Wiedziałam, że Lee świetnie zdawał sobie sprawę ze wszystkiego, co się wokół niego działo, ale to ignorował. Patrzył tylko na mnie.

Co za obciach!

Teraz pewnie wszyscy myśleli, że coś nas łączy. Gdybym nie była tak strasznie ciekawa wieści, które przynosił, odwróciłabym się na pięcie i uciekła. Zobaczyłam jego szeroki uśmiech ukazujący równe białe zęby. Nawet z odległości siedmiu metrów był w stanie czytać mi w myślach.

– Hej, Morgan! Widzę, że jesteś zachwycona moim widokiem! – Objął mnie radośnie ramieniem, muskając przy tym moją szyję.

Błyskawicznie odskoczyliśmy od siebie porażeni.

– Przepraszam. Zapomniałem.

Oboje poczuliśmy coś na kształt impulsu elektrycznego – działo się tak zawsze, gdy Lee mnie dotykał.

– Wow, chyba coś tu iskrzy – powiedziała stojąca obok Phyllis.

– Tak, ale nie wydaje mi się, żeby iskra przeskoczyła na Felicity – stwierdził sucho Jayden.

– Niezmiernie mnie to boli – poskarżył się Lee, teatralnym gestem kładąc rękę na piersi. – Może uda mi się to zmienić, jeśli dasz się zaciągnąć na chwilę do łazienki.

Jego bezczelność nie znała doprawdy żadnych granic!

– Niezbyt to romantyczne, Lee… – Ruby mlasnęła z dezaprobatą. – Mógłbyś zaproponować magazyn za salą od plastyki.

Wszyscy wytrzeszczyliśmy na nią oczy. Ale drobna, delikatna Ruby uśmiechnęła się tylko niewinnie i beztrosko wzruszyła ramionami.

– Dobra rada. – Lee pierwszy doszedł do siebie i wziął mnie za rękę. Znowu poczuliśmy lekki impuls, ale tym razem Lee mnie nie puścił, lecz zaczął ciągnąć za sobą. Rzuciłam moim przyjaciołom spojrzenie wołające o pomoc – Phyllis, Ruby i Corey uśmiechali się szeroko, a Jayden i Nicole zmarszczyli czoła.

– Nie możesz tak przy wszystkich zaciągać mnie do jakiegoś ciemnego kąta! – protestowałam, usiłując wyswobodzić się z uścisku. Nie miałam jednak najmniejszych szans. Wiedziałam, że Lee używa magii, żeby wzmocnić chwyt.

– Gdybyś się tak nie szarpała, to o wiele mniej rzucalibyśmy się w oczy – odparł ze spokojem i szedł dalej, jakby wcale nie zauważył, że ze wszystkich sił próbuję mu się wyrwać.

Dotarliśmy do magazynu i Lee zamknął za nami drzwi. Ruby miała rację: to idealne miejsce na romantyczną schadzkę. Wszędzie leżały stosy papierów w najróżniejszych kolorach, z sufitu zwisały kolorowe girlandy i lampki, a na podłodze stała wielka skrzynia wypchana po brzegi kawałkami pianki i kartonu. Tylną ścianę zdobiły nawet tekturowe palmy i inne drzewa. Stanęłam w kącie, jak najdalej od Lee, a on uśmiechnął się jeszcze szerzej.

– Doprawdy, Fay, przecież się tu na ciebie nie rzucę. Miałem do tego mnóstwo okazji, kiedy u mnie mieszkałaś.

To prawda. Trochę się rozluźniłam.

– Chociaż wtedy jeszcze nie byłaś taka ładna jak teraz – dodał, mierząc mnie wzrokiem.

Natychmiast wróciłam do pozycji bojowej. Było to dla mnie bardzo niekomfortowe. Ostatnio faktycznie zeszczuplałam – dzięki regularnemu bieganiu, ale też z powodu braku apetytu od nadmiaru zdarzeń. Poza tym w końcu zdjęto mi z zębów aparat. Jednak nadal nie podobało mi się jego spojrzenie.

– Zejdź na ziemię, FitzMor! – fuknęłam i zacisnęłam dłonie na szelkach plecaka. – Mamy chyba poważniejsze sprawy do omówienia.

Z jego twarzy natychmiast zniknął łobuzerski uśmiech.

– Racja. Jak dotąd udało mi się obronić cię przed radą królewską. W końcu do morderstwa doszło w czasie, gdy byłaś razem ze mną w ósmym wieku.

Poczułam, że ściska mnie w żołądku.

– Ale przecież nie byłeś przy mnie cały czas… – powiedziałam niepewnie.

– Connor zginął, kiedy byliśmy w ósmym wieku. Wykonywanie precyzyjnych skoków w tak dużej przestrzeni czasu jest niezwykle skomplikowane i wymaga wieloletniego doświadczenia. A ty nie miałaś o tym pojęcia.

– Jednak nie byliśmy tam przez cały czas razem – upierałam się.

Potrząsnął głową.

– O wiele bardziej podejrzany wydaje mi się fakt, że Connor krótko przed śmiercią udał się do Wersalu, do czasów tuż przed wybuchem rewolucji. Oberon i rada wysłali już śledczych, żeby zbadali, co tam robił. Miejmy nadzieję, że się czegoś dowiedzą.

Wzięłam głęboki wdech.

– Czyli nie jestem jeszcze całkiem bezpieczna?

– Nie, ale się nie martw. – Starał się mnie uspokoić. – Jakoś to załatwimy.

– Ale jak? Zarzucono mi, że poćwiartowałam elfa! Zanim zginął, zapisał swoją krwią moje imię, a ja nie mam żadnego alibi. Niby jak chcesz to załatwić? Zatrudnisz hollywoodzkich prawników?!

– Na litość boską, Fay, uspokój się! Może i nie masz alibi, ale przecież oni wiedzą, że w chwili zbrodni byłaś w Germanii w ósmym wieku. Nie mogą uznać, że ktoś bez żadnego doświadczenia może tak po prostu przenosić się w czasie. Mówiłem ci już kiedyś, że opanowanie tej umiejętności zajęło mi całe lata.

Były to dość przekonujące argumenty. Nie tylko brakowało mi przeszkolenia, ale też odbiegałam od wszelkich norm. Przede mną jeszcze żaden człowiek nie przeniósł się w czasie. Nawet elfy nie mogły cofać się w przeszłość bez ograniczeń. Dokładniej rzecz biorąc, najdalej do chwili swoich urodzin. W przypadku Lee był to rok 1692. To ja go katapultowałam o kolejnych osiemset lat wstecz. Niestety, nikt nie wiedział, jak to zrobiłam. Byłam przypadkiem bez precedensu. Ta rola niezbyt mnie cieszyła. Przede wszystkim dlatego, że byłam człowiekiem i w przeciwieństwie do elfów nie miałam magicznych zdolności.

– Słuchaj, masz już sukienkę na bal?

Spojrzałam na Lee, nie rozumiejąc, o co mu chodzi.

– Po co? Chcesz się wybrać do Wersalu, żeby zebrać dowody?

Lee przewrócił oczami.

– Nie. Tym mogą się zająć inni. Mam nadzieję, że pamiętasz – za trzy tygodnie jest szkolny bal zimowy. Głupio bym się czuł, gdyby moja partnerka mnie wystawiła. Czy mam poprosić o pomoc Flo?

Flo alias Florence była stylistką i już dwa razy na prośbę Lee pomogła mi się wyszykować na specjalną okazję.

– Nie ma takiej potrzeby – odparłam zuchwale. – Nie jest to może kreacja od Valentina, ale pasuje. – Z satysfakcją dostrzegłam niepokój w oczach Lee. Czy on naprawdę sądził, że mogłabym przyjść ubrana w sukienkę z różowego tiulu? Pokazać się tak obok niego, niekoronowanego króla Horton College? Szybko pomyślałam o ohydnej musztardowej sukience obszytej cekinami, której wściekle zielona spódnica układała się w kiczowate falbanki. Oczy Lee były teraz wielkie jak spodki. Przełknął ślinę. Roześmiałam się.

– To za karę, że ciągle bez pozwolenia czytasz w moich myślach. Po prostu mi zaufaj.

– Fay, jeszcze nie jest za późno. Wiesz, mógłbym…

Nie odpowiedziałam.

– Fay, proszę… Zielony i żółty nieszczególnie do ciebie pasują.

Jeszcze raz odwróciłam się w jego stronę, unosząc niewinnie brew.

– Pomyślałam, że będzie się ładnie komponować z twoją blond czupryną.

Po czym wyszłam. Zanim drzwi się zamknęły, usłyszałam jeszcze Lee:

– To tylko żarty, prawda?

W jego głosie było jednak słychać obawę.

Uraziłam jego próżność. Po drodze na lekcje zabrałam rzeczy z szafki. Kiedy weszłam do klasy, Lee siedział już w naszej ławce. A na jego kolanach umościła się Felicity Stratton i z lubością głaskała go po karku. Lee wyglądał jak mruczący z rozkoszy kot. Spojrzenie, które mi rzucił, było nieco złośliwe. Pomyślałam o jego spiczastych uszach i umalowanych czerwoną szminką ustach Felicity – sprawiała wrażenie, jakby miała zamiar ugryźć go w płatek ucha. A jeśli odgarnie przy tym jego starannie zaczesane włosy i odsłoni spiczaste uszy? Wzrok Lee natychmiast spoważniał. Chłopak zdecydowanie zepchnął Felicity ze swoich kolan.

– Gdybyś to była ty, to bym się nie opierał – szepnął do mnie, kiedy była już za daleko, żeby usłyszeć.

– Nie potraficie manipulować ludźmi? Wtedy mógłbyś pozwolić Felicity robić, co zechce, a potem zrobiłbyś jej pranie mózgu i niczego by nie pamiętała – odszepnęłam, gdy pani Weston weszła do klasy.

– Naoglądałaś się za dużo amerykańskich filmów – odparł rozbawiony.

– Ech, szkoda. Takim Damonem Salvatorem[1] bym nie pogardziła.

– Weź mojego kuzyna. To na nim wzorowano postać Damona.

– Panie FitzMor, panno Morgan, na przyszły tydzień proszę przygotować referat o powstaniu potęgi Chin. Na dziesięć stron.

Lee i ja spojrzeliśmy po sobie zirytowani.

To chyba oznacza, że będziemy musieli spędzić ze sobą jeszcze więcej czasu – głosił napis na karteczce, którą Lee wsunął chwilę później pod mój piórnik. – Daj znać, jeśli masz ochotę urwać się z następnej lekcji i pójść ze mną na kawę.

Westchnęłam. Propozycja była bardzo kusząca – Lee znał kilka świetnych kawiarni – ale ja chciałam zostać nauczycielką. Musiałam zdać maturę, żeby się dostać na studia. W przeciwieństwie do Lee nie miałam do dyspozycji nieograniczonej ilości czasu ani pieniędzy. Jako człowiek mogłam dożyć siedemdziesięciu-osiemdziesięciu lat, a moja mama prowadziła podupadły pub, który ledwie pozwalał nam się utrzymać.

A może napisałbyś za nas oba wypracowania? Zaoszczędzisz na kawie – odpisałam na tej samej kartce.

Nuda – odpisał swoim zamaszystym pismem.

Chiny to chyba dość interesujący temat – dopisałam.

„Nie chodzi o Chiny, to ty przynudzasz. Gdzie twoja żądza przygód, Morgan?”

Tego ostatniego komentarza nie napisał na kartce. Usłyszałam głos Lee w głowie, jakby do mnie mówił. Spojrzałam na niego przestraszona. Jego wzrok też zdradzał zaskoczenie. To było naprawdę dziwne. Nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Na szczęście uratował mnie dzwonek na przerwę.

Nie chciałam iść do stołówki tylko z Lee, więc zaprosiłam Phyllis i Jaydena, żeby nam towarzyszyli. Kiedy szliśmy przez boisko, padał śnieg z deszczem.

Gdy tylko gruba kucharka Matylda, w czepku i z tłustą cerą, zobaczyła Lee, posłała mu szeroki uśmiech, który zdradzał braki w jej uzębieniu.

– Nadal nie mogę pojąć, że taki mężczyzna jak ty nie je mięsa – powiedziała i podała mu talerz z wielkim omletem, sałatą i frytkami. Na szczęście moja porcja była równie obfita.

– Pani Weston była dzisiaj wyjątkowo rozdrażniona – powiedział Corey, gdy wszyscy usiedliśmy przy stoliku. – To na pewno hormony. Podobno ciężarne kobiety tak mają.

Spojrzeliśmy na niego zaskoczeni.

– Pani Weston jest w ciąży? – upewniła się Phyllis.

– Podsłuchałem w sekretariacie, kiedy odbierałem formularz rekrutacyjny dla Cheryl.

– Cheryl? Przecież twoja siostra ma dopiero trzynaście lat! To za mało, żeby się zapisać do college’u – zaprotestowała Nicole.

Corey wzruszył ramionami.

– Wiem… Ale ona się uparła i już. – Spojrzał znacząco na Lee.

– Jesteś dla niej za łagodny, człowieku – stwierdził współczująco Jayden. – Co zrobisz, jak odrzucą jej podanie?

– Mógłbyś przystawić Lee pistolet do głowy i zaciągnąć go przed ołtarz – zachichotała Phyllis.

– Albo posłać Cheryl do szkoły z internatem dla dziewcząt – podsunęła Nicole.

– A gdybyśmy ją zaprowadzili to tej jasnowidzki na Scruton Street? Zrobiłaby twojej siostrze pranie mózgu i Cheryl znów interesowałaby się chłopcami w swoim wieku. – Ruby z podniecenia aż podskakiwała na krześle.

Na twarzach przyjaciół zobaczyłam pobłażliwe uśmiechy, dziwaczne pomysły Ruby zwykle wywoływały taką reakcję.

– A może wydalimy Lee z kraju, na przykład do Kalifornii. Wtedy byłby wystarczająco daleko, a Cheryl bez paszportu nigdy nie dostałaby się do Stanów – dorzuciłam równie euforycznym tonem.

Wydawało mi się, że to będzie zabawne, ale wszyscy spojrzeli na mnie zmieszani. Tylko Lee wyszczerzył zęby w szerokim uśmiechu.

– Najwyraźniej wizyta w magazynie za salą do plastyki nie zakończyła się sukcesem – stwierdził sucho Jayden.

Twarz Nicole się rozpogodziła.

– Hej, zaraz zaczyna się lekcja u pani Crobb. Macie pomysł na jakieś wyzwanie?

Była to jedna z naszych małych uciech: na lekcjach u wyjątkowo nudnych nauczycieli wymyślaliśmy sobie dla rozrywki zadania.

– Może podpuścimy panią Crobb, żeby powiedziała jakieś nieprzyzwoite słowo? – zaproponowała Nicole.

– Niee, to już było. Poza tym tylko Lee jest na tyle wygadany, żeby ją do tego skłonić – odparł Jayden.

Przyjrzałam mu się zaintrygowana. Wydawał się… zazdrosny. To u Jaydena coś nowego.

– A może zagramy w bingo? – rzucił Lee i połknął ostatni liść sałaty. Ciężko powiedzieć, czy nie wyczuł krytyki w głosie Jaydena, czy też po prostu ją zignorował.

– W bingo? – powtórzył powoli Corey, marszcząc czoło.

– Każde z nas przygotuje sobie listę słów, powiedzmy dziewięciu. Za każdym razem, kiedy pani Crobb wypowie któreś z nich, skreślasz je z listy. Osoba, która jako pierwsza skreśli wszystkie wyrazy ze swojej listy, wygrywa i musi krzyknąć „Bingo!”.

– Ale przecież to jak samemu prosić się o karę – zaprotestowała Phyllis. – Chyba nie sądzisz, że pani Crobb puści coś takiego płazem?

– Nie, ale reszta uczestników kontynuuje grę aż do momentu skreślenia wszystkich słów ze swoich list albo gdy lekcja dobiegnie końca. A zwycięzcy postawimy bilet do kina.

– Sama nie wiem… – wahała się Nicole, która zazwyczaj z entuzjazmem przystawała na wszelkie propozycje Lee.

– Okej. To może bilety na przyszłotygodniowy pokaz Jona George’a będą większą zachętą?

Wytrzeszczyliśmy oczy.

– Wchodzę w to – powiedziała Ruby z taką powagą, jakby chodziło o egzamin maturalny.

– Czy ktoś ma inną propozycję? – zapytałam i spojrzałam Lee prosto w oczy. „Masz nad nami oczywistą przewagę. Potrafisz czytać w myślach”.

Lee posłał mi czarujący uśmiech.

– Umówmy się tak: każdy układa listę dla swojego sąsiada z ławki. Wtedy nie będzie można nikomu zarzucić, że oszukiwał.

Ruby wyraźnie się to nie spodobało. Phyllis też. Z kolei Nicole, Jayden i Corey zaczęli już grzebać w plecakach w poszukiwaniu papieru i czegoś do pisania.

– A dlaczego mielibyśmy to robić? – zapytała Ruby.

– Bo od wieków wymyślamy sobie zadania na nudnych lekcjach – odpowiedział Corey, nadal z głową w plecaku.

– Nie, chodziło mi o to, dlaczego mamy układać listę dla drugiej osoby? Zależy mi na tym pokazie mody, ale jeśli listę słów ułoży mi Corey, to moje szanse na wygraną spadną do zera. – Ruby na chwilę przestała bujać w obłokach i wpatrywała się uporczywie w Lee.

Uśmiechnął się ujmująco.

– Felicity chyba zgadła, że widziałem materiały, które przygotowała na dziś pani Crobb. Nie chce, żebym miał nad wami przewagę.

– Widziałeś notatki pani Crobb? Kiedy? – Głowa Coreya wyłoniła się z plecaka.

Lee rzucił mi rozpaczliwe spojrzenie. Pomyślałam: „Sam sobie jesteś winien”, ale pomogłam mu wybrnąć z opresji:

– Magazyn z przyborami do plastyki jest obok sali historycznej. Segregator z notatkami leżał otwarty na biurku.

Kąciki ust Lee drgnęły.

– Ja tam sama ułożę moją listę. Jeśli Felicity i Lee chcą się wymieniać, to bardzo proszę – powiedziała nieprzejednana Nicole. – Jeśli słowa wybierze dla mnie Corey, to z całą pewnością będą to same absurdalne rzeczy, które nie mają nic wspólnego z historią.

Corey zatrzepotał rzęsami z niewinną miną.

Dwadzieścia minut później Lee podsunął mi swoją listę. Spojrzałam na nią z ciekawością. Oczywiście znalazły się na niej wyłącznie słowa związane z tematem dzisiejszej lekcji. Zwycięstwo miałam w kieszeni.

– Żeby było jasne: wcale nie chcę wygrać – szepnęłam do niego.

Lee uśmiechnął się do mnie przymilnie.

– No weź, Fay. Ty, ja i odsiadka za karę po lekcjach… Pomyśl tylko, ile to otwiera możliwości.

Wyszczerzyłam zęby w uśmiechu. Był niepoprawny.

– Jeżeli zgodzę się znosić twoją obecność przez kolejne popołudnie, to na pewno nie za darmo – stwierdziłam i z zadowoleniem dostrzegłam, że zbiłam go z tropu.

Lee zamrugał kilka razy i ciężko przełknął ślinę.

– Eee, to bilety na Jona George’a nie wystarczą?

– Bardzo cię proszę! Od kiedy interesują mnie pokazy mody? – Wskazałam na swój znoszony sweter i wyświechtane dżinsy. Prezentowały się tak dlatego, że najpierw nosiła je moja siostra, po niej mój brat, a teraz ja. Niewykluczone, że pamiętały jeszcze młodość mamy w Kornwalii.

Mama nie miała pieniędzy. Jej pub nie przynosił zysku, a pieniądze, które odziedziczyłam po dziadku i chciałam przeznaczyć na studia, oddała fiskusowi. Byłyśmy kompletnie spłukane, więc teraz jak najszybciej potrzebowałam jakiejkolwiek pracy, żeby odłożyć pieniądze na studia. Miałam oczywiście nadzieję na stypendium, ale szanse były niewielkie, bo do niedawna notorycznie spóźniałam się na lekcje. Co prawda, oceny miałam świetne… Po prostu często pomagałam mamie w pubie do późnej nocy. I jak mi się za to odwdzięczyła? Wyzerowała moje konto, żeby spłacić zaległe podatki. Odkąd się o tym dowiedziałam, przestałam przychodzić do pubu. Mama nie poruszała tego tematu, ale widziałam, że jest smutna, ilekroć na mnie spojrzy.

– Ziemia do Felicity?

Wzdrygnęłam się porażona lekkim impulsem elektrycznym.

– Musisz mnie ciągle razić prądem?

– Zapomnij na chwilę o swojej mamie i powiedz mi, czego sobie życzysz – domagał się Lee.

A niech to. Znowu czytał mi w myślach. Dlaczego nie wyjrzałam po prostu przez okno? Dlaczego wciąż zapominałam, że kiedy patrzył mi w oczy, potrafił czytać w moich myślach?

– Bo w gruncie rzeczy jesteś wdzięczna, że teraz przychodzisz do szkoły na czas. No więc?

– Lee, ja chcę tylko dostać stypendium na studia. Dobrze wiesz, że niczego innego mi nie potrzeba.

Lee spojrzał na mój sweter z przetarciami i powyciąganymi nitkami.

Przewróciłam oczami.

– Z całą pewnością nie potrzebuję nowych ubrań.

– Jesteś pewna? Bardziej obcisła bluzka lepiej by na tobie leżała. – Teraz już otwarcie gapił się na mój dekolt.

– Zejdź na ziemię, FitzMor. – Dałam mu kuksańca w bok.

– Panno Morgan, panie FitzMor, może pozwolicie nam wziąć udział w waszych flirtach?

Zrobiło mi się gorąco i natychmiast odsunęłam się od Lee. On natomiast szeroko się uśmiechnął, a gdy tylko pani Crobb odwróciła się do tablicy, szepnął:

– Numer osiem.

Wyciągnęłam listę spod zeszytu i przewróciłam oczami. Pod numerem ósmym zapisano słowo „flirt”.

W samym środku wykładu pani Crobb na temat klęski hiszpańskiej Wielkiej Armady Ruby podskoczyła i zawołała: „Bingo!”. Zwijaliśmy się ze śmiechu. Pani Crobb starała się ratować lekcję, ale na próżno. Bez przerwy ktoś podskakiwał z okrzykiem: „Bingo!”. Pani Crobb dosłownie rwała sobie włosy z głowy, aż w końcu sterczały jej na wszystkie strony, a my dostaliśmy tyle zadań domowych, że nie było szans, żebyśmy uporali się z tym do Wielkanocy. Nie popsuło nam to jednak humoru i wszyscy chichotali aż do końca dnia. Dzięki poczuciu humoru Lee znów zyskał w oczach naszej paczki.

– Może uczcimy zwycięstwo Ruby lodami w „Café la Ville”? – zaproponował.

Wszyscy przytaknęli z entuzjazmem. Pomyślałam o swojej pustej portmonetce, do której codziennie rano wkładałam tylko odliczoną sumę na obiad.

– Ja muszę wracać do domu – skłamałam i zarzuciłam torbę na ramię.

– Nie ma takiej opcji – powiedział Lee i zabrał mi torbę. Uważał jednak, żeby mnie przy tym nie dotknąć.

Stanęłam. Lee też przystanął i spojrzał na mnie.

– Chcę iść do domu. Muszę szukać pracy. – To przynajmniej nie było kłamstwem. Miałam nadzieję na pracę w pewnym pubie, ale oczywiście mnie nie przyjęli po tym, jak nie przyszłam na dzień próbny. Ale jak miałam to zrobić, skoro byłam wtedy w ósmym wieku?! W dodatku w Germanii. W college’u zawsze leżały egzemplarze miejskiego magazynu „Time Out”. Miałam zamiar udać się do domu i w spokoju przejrzeć ogłoszenia.

– Możesz się tym zająć później. – Lee nie odpuszczał.

– Jeśli pozwolisz mi teraz pójść, zdradzę ci, co założę na bal.

Od razu puścił moją torbę. Spojrzałam mu w oczy i pomyślałam o sukni z niebieskiej tafty, którą pożyczyłam od siostry. Na jego ustach pojawił się zadowolony uśmiech.

– Okej. W takim razie widzimy się jutro, tak?

Przytaknęłam, pomachałam całej paczce na pożegnanie i poszłam do domu.

JESZCZE WIĘCEJ PROBLEMÓW

Styczeń był w tym roku naprawdę koszmarny. Bez przerwy padał deszcz. Słońce w ogóle nie wychodziło zza chmur. W Kornwalii przynajmniej czasem padał śnieg, a spowity bielą krajobraz przypominał wówczas scenerię z filmów Disneya. W Londynie się to nie zdarzało. Jeśli w ogóle spadł śnieg, to tak niewiele, że spod niego było widać asfalt.

Gdy szłam do domu, zadzwonił telefon. Byłam pewna, że to Lee, który chce mnie przekonać, żebym jednak poszła z nimi na lody.

– City? Tu Philip.

Jeszcze tylko tego mi brakowało.

– Nie mów do mnie „City” – powiedziałam szorstko. Mój brat zadzwonił doprawdy nie w porę. Denerwowało mnie, że mam mokre od deszczu włosy, i w ogóle byłam w podłym nastroju.

Philip wydawał się zdziwiony.

– Myślałem, że wszyscy tak do ciebie mówią.

– Nie. Tylko ci, którzy mnie nie znoszą – odparłam stanowczo.

– Przepraszam. Nie wiedziałem.

Skąd miałby wiedzieć? Prawie się ze sobą nie kontaktowaliśmy. Chyba że miał do mnie jakiś interes.

– Czego chcesz? – zapytałam bez ogródek.

– Rany, naprawdę jesteś nie w humorze. Nie mogę tak po prostu zadzwonić do swojej siostry? – powiedział obrażonym tonem.

– Oczywiście, że możesz. Tylko rzadko się zdarza, że robisz to bez powodu.

Philip westchnął.

– Okej, okej – przyznał. – Mam do ciebie prośbę. Mogłabyś mi pożyczyć dwieście funtów, może trochę więcej?

W tym momencie wpadł na mnie jakiś uciekający przed deszczem przechodzień; omal nie straciłam równowagi.

– …praszam! – zawołał i już go nie było. Ale nawet gdyby mnie nie potrącił, prośba Philipa wybiłaby mnie z równowagi. Dwieście funtów?

– Na co? – zapytałam skonsternowana.

– Mam kłopoty. Taki jeden gość zapewniał, że pewien koń na sto procent wygra, a do mnie wróci poczwórna wartość stawki, którą na niego postawiłem. Pożyczył mi nawet pieniądze, żebym miał okrągłą sumkę… Jasna cholera, w każdym razie przegrałem wszystko. Teraz on domaga się ode mnie natychmiastowej spłaty dziesięciu procent zaliczki, a reszty razem z odsetkami w przyszłym miesiącu. Dostanę wypłatę dopiero za dwa tygodnie, jestem spłukany. A jeśli nie wpłacę tej zaliczki, to on… Niech to szlag. Nie mam dwustu funtów, o dwóch tysiącach nie wspominając! – Philip urwał.

Szłam dalej, chociaż kolana miałam jak z waty. Dwa tysiące funtów!

– A co będzie, jeśli nie zapłacisz? – zapytałam.

– Powiedział, że ktoś z naszej rodziny tego pożałuje – odpowiedział zduszonym głosem.

– Wkręca cię – stwierdziłam pewnym głosem, choć serce waliło mi jak młotem.

– Nie, Felicity. On wie, gdzie mieszkacie ty i mama, zna adres Anny i grafik zmian w pracy Jeremy’ego.

Oparłam się o pierwszą lepszą ścianę. Bałam się, że nogi odmówią mi posłuszeństwa.

– Felicity, on grozi… że zacznie od ciebie! – Philip szlochał do słuchawki.

Czy on naprawdę płacze? Z mojego powodu? I dlaczego ten ktoś miałby zaczynać akurat ode mnie? Chociaż… Z całej rodziny jestem najlepszym celem. Anna ma małego Jacoba, Jeremy musi zarabiać na utrzymanie rodziny. Mama na mnie. Ja nie muszę utrzymywać nikogo. Jestem zbędna. Oczywiście, że ja.

– Tylko te dwieście funtów zaliczki. Żeby go trochę ułagodzić… – odezwał się Philip błagalnym tonem. – Potem coś wymyślę.

– Idź na policję, Philip – powiedziałam po chwili milczenia.

– Nie mogę! On twierdzi, że ma tam kumpli, którzy dadzą mu cynk, jak tylko pojawię się na posterunku. – Philip głośno wydmuchał nos. – Słuchaj, Felicity. Mogłabyś pożyczyć mi te pieniądze? Masz przecież oszczędności na studia.

– Mama zapłaciła nimi zaległe podatki. Jestem całkiem spłukana – powiedziałam chłodno. Nigdy nie byłam na mamę bardziej wściekła niż w tej chwili.

– O cholera… – wyszeptał Philip po drugiej stronie słuchawki.

Przez dłuższą chwilę żadne z nas nie powiedziało ani słowa. W końcu Philip się odezwał:

– Uważaj na siebie, dobrze?

Potem odłożył słuchawkę.

Bez słowa patrzyłam przed siebie, nie dostrzegając, co się wokół mnie dzieje. „Dzięki, Philip. Bardzo mi to pomogło” – przemknęło mi przez głowę. Philip naprawdę płakał – w przeciwnym razie pomyślałabym, że to tylko mało śmieszny żart. Jak wtedy, gdy świeżo po przeprowadzce do Londynu zwabił mnie do piwnicy i zamknął na dwie godziny.

Co robić? Skąd wytrzasnąć nagle dwieście funtów? Poprosić mamę o pomoc? Ale ona też była bez grosza. Wczoraj znów widziałam na stole w kuchni kilka niezapłaconych rachunków. Musiałam coś wymyślić.

Albo zniknąć.

Godzinę później – jadłam właśnie tosty z serem i dżemem – przyszedł do mnie SMS. Z ekranu telefonu promieniał zniewalający uśmiech Lee. Kiedy on to zrobił? I jak? Przecież mój telefon nie miał nawet aparatu. Najwyraźniej jego magia oddziaływała również na stare urządzenia elektroniczne. Uśmiechnęłam się i otworzyłam wiadomość: „National Gallery szuka pracowników”. Brzmiało ciekawie. Kiedyś już słyszałam, że wciąż brakuje tam osób do pilnowania sal muzealnych, do pracy w szatni, kawiarni i sklepie z pamiątkami. To byłoby o wiele lepsze niż praca w pubie. Zwłaszcza w takim, w którym nie dostawało się żadnych napiwków. Schowałam resztę sera do lodówki i zapakowałam chleb. Akurat miałam sprzątnąć okruchy, gdy w drzwiach kuchni pojawiła się mama.

– Felicity, idę do pubu. – Była starannie uczesana, lekko umalowana i miała na sobie ładną bluzkę.

– To jakaś specjalna okazja? – spytałam zdziwiona.

– Nie, dlaczego? – odpowiedziała, szukając czegoś w torebce.

– Bo tak ładnie wyglądasz.

– Och, dziś wieczorem znów jest zebranie Stowarzyszenia Hodowców Królików i nie chcę, żeby było po mnie widać zmęczenie. Dlatego musiałam trochę o siebie zadbać.

Jeśli próbowała wywołać u mnie wyrzuty sumienia – podziałało. Odetchnęłam głęboko. Chęć pomocy biła się w mojej głowie z frustracją wywołaną zdradą mamy. Czy miałam prawo zostawić ją na lodzie? Ciężko pracowała, by zarobić na nasze utrzymanie. Nie mogła sobie pozwolić, by zatrudnić kogoś do pomocy. Pub był dla niej całym życiem. Beze mnie…

Zadzwonił mój telefon.

– Mamo… – zaczęłam mówić, a ona podniosła wzrok. Zobaczyłam blask w jej ciepłych brązowych oczach. Telefon dalej dzwonił. Na wyświetlaczu pojawiła się twarz Lee. Co u diabła…?

– Tak, Felicity? – Mama patrzyła na mnie wyczekująco.

Dźwięk telefonu mnie irytował. Zamknęłam na chwilę oczy.

– Sekundę, mamo. – Nacisnęłam zielony przycisk i fuknęłam:

– Co znowu?

– Nie waż się ustąpić.

Zdezorientowana spojrzałam na wyświetlacz, jak gdybym mogła przez niego spojrzeć Lee w oczy. Potem dotarło do mnie, że to tylko zdjęcie. Przyłożyłam słuchawkę z powrotem do ucha.

– Felicity, nie będziesz chyba dalej pomagać mamie w pubie po tym, co ci zrobiła? – W jego głosie było słychać gniew.

– Skąd ty…?

– W National Gallery płacą dziesięć funtów za godzinę. Zapewniają też ubranie do pracy. W piątki pracowałabyś najwyżej do wpół do dziesiątej, a w pozostałe dni – tylko do szóstej. Mogłabyś nawet nadal chodzić wieczorami na lekcje francuskiego.

Zerwałam się z miejsca i pobiegłam do swojego pokoju.

– Skąd wiedziałeś, co się tu dzieje? – syknęłam do słuchawki, wolną ręką obmacując wszystkie kieszenie.

– Nie podrzuciłem ci żadnej pluskwy, jeśli to masz na myśli – powiedział obrażony Lee.

– No to skąd wiedziałeś?

Zawahał się, czułam, że szuka wymówki.

– Czy to znowu jakiś trik elfów? – szepnęłam do słuchawki.

– Tak. Właśnie. Taki trik elfów.

Dlaczego brzmiało to jak kłamstwo?

– Proszę cię, Fay, pomyśl o pieniądzach, które mogłabyś zarobić w muzeum. Nie stać cię, żeby pójść z nami na lody, a nie pozwalasz się zaprosić. Nie chciałabyś być bardziej niezależna? – Teraz jego ton był niemal błagalny.

Miał rację. Nie mogłam i nie chciałam wciąż być zdana na pomoc przyjaciół.

– Felicity? – Mama lekko uchyliła drzwi pokoju.

– Fay… – usłyszałam w słuchawce.

– Muszę już iść – powiedziała mama, a jej wzrok był pełen nadziei.

– Zaraz po ciebie przyjadę. Podwiozę cię na Trafalgar Square. – Lee nie odpuszczał.

Nagle zrozumiałam, jak to jest być wewnętrznie rozdartym.

– Felicity?

Pomyślałam o zmęczonej twarzy mamy, gdy wracała wieczorem z pubu. Pomyślałam o tym, że życie w Londynie nie ułożyło jej się najlepiej. A potem pomyślałam o tym ciemnym, nieprzytulnym pubie i o trzech błaznach, którzy co wieczór przesiadywali przy barze. O moim marzeniu, by pójść na studia, i o tym, że prawdopodobnie nie będę mogła go spełnić, bo nie mam ani grosza.

– Muszę poczekać na Lee – powiedziałam cicho.

Tak jak się spodziewałam, twarz mamy spochmurniała. Blask w jej oczach zgasł. Zamknęła drzwi.

– Fay, czekam już na dole – usłyszałam Lee. Odłożyłam słuchawkę i zaczęłam płakać.

Nie wiem, w jaki sposób wszedł do mieszkania – pewnie znowu jakiś trik elfów – ale dwie minuty później poczułam, że mnie obejmuje. Pomimo lekkiego impulsu elektrycznego nie cofnął się, tylko posadził mnie sobie na kolanach. Nic nie mówił, po prostu mnie obejmował. Wydawało mi się, że siedzimy tak przytuleni całą wieczność. W końcu znowu poczułam jego delikatny zapach i charakterystyczną dla elfów, nieco niższą temperaturę ciała. I coś jeszcze. Jego umięśnione ciało. Męski podbródek i ładnie zarysowane usta. Usta, które całowały Felicity Stratton tak, że całkiem straciła głowę. Usta, w których kącikach tworzyły się niewielkie zmarszczki, gdy Lee się uśmiechał. Wokół oczu nie miał zmarszczek. Nawet gdy się śmiał. Wtedy pojawiała się tylko niewielka bruzda między oczami. A jego podbródek zawsze wyglądał tak, jakby był świeżo ogolony.

– Czy ty w ogóle musisz się golić? – zapytałam bez zastanowienia. W kącikach ust Lee natychmiast pojawiły się te urocze zmarszczki.

– Tylko wtedy, kiedy zapuszczę brodę i później chcę się jej pozbyć.

– Naprawdę powiedziałam to na głos? – jęknęłam i zamknęłam na chwilę oczy.

– To też taki trik elfów. – Lee głaskał mnie po plecach.

– Trik polegający na tym, że w twojej obecności ludzie zaczynają gadać głupoty? – Pierś Lee zatrzęsła się od śmiechu.

– Nie. Chodziło mi o brodę. Myślę, że taki trzydniowy zarost do mnie pasuje. Dziewczynom też się podoba.

Szturchnęłam go. Powrócił arogancki macho. Ale pewny siebie uśmieszek zaraz ustąpił prawdziwemu uśmiechowi.

– Tak to działa: jeśli tego nie chcę, broda przestaje mi rosnąć.

Pomyślałam o bracie mojego dziadka, wuju Edwardzie, który miał w nosie prawdziwą dżunglę. Zimą zawsze zwisały mu z nosa sople lodu. Jemu przydałaby się taka umiejętność. Kąciki ust Lee znowu drgnęły. Nadal patrzył mi w oczy. A ja jemu. Miał niesamowite jasnobłękitne tęczówki z ciemną obwódką. Jego twarz zbliżyła się do mojej. Lekko przechylił głowę. Wiedziałam, że chce mnie pocałować. Serce zaczęło mi bić szybciej. Czułam jego oddech na policzku, jego zarost delikatnie mnie łaskotał; przyszło mi do głowy, że specjalnie zapuszczał brodę, żeby zrobić wrażenie na kobietach. Miał przecież ponad trzysta lat! Ile kobiet musiał uwieść w swoim życiu? Byłam pewnie numerem sześćset czterdziestym. Co najmniej. Ktoś taki jak Lee pewnie nie zadowala się dwiema kobietami rocznie.

W ostatniej chwili odwróciłam głowę i oparłam ją na ramieniu Lee. Odważyłam się położyć dłoń na jego piersi. Była niezbyt ciepła. Pod koszulką czułam mocno zarysowane mięśnie. Poza tym Lee znów pachniał mchem i czymś delikatnie kwiatowym. Czymś, co przywodziło na myśl wiosnę. Nadal nie mogłam rozpoznać, co to za zapach. Wzięłam głęboki wdech, żeby zatrzymać go w pamięci.

– Chodź, Fay. Zawiozę cię do National Gallery. – Głos Lee był równie zachrypnięty jak wcześniej mój.

Dostałam pracę w muzeum. Lee poszedł tam ze mną, a w jego obecności kierownik działu kadr nie miał innego wyjścia, jak tylko mnie zatrudnić. Lee był tak ujmujący i roztaczał wokół siebie taką aurę, że nikt nie potrafił mu odmówić. Potem przeszliśmy się razem po muzeum.

– Z nikim nie zwiedziłam jeszcze tylu zabytków, co z tobą, nie licząc szkolnych wycieczek – wyznałam, gdy całą wieczność później żegnaliśmy się na klatce schodowej przed moim mieszkaniem.

– Przecież jak dotąd byliśmy tylko w Tower of London i w National Gallery… – Lee wydawał się zmieszany.

Miałam ochotę chwycić go za rękę, ale wiedziałam, że każdy dotyk spowoduje lekkie porażenie prądem i zupełnie zepsuje nastrój. Dlatego tylko się do niego uśmiechnęłam.

– Dzięki, Lee. Cieszę się, że udało mi się znaleźć pracę. – Za trzy dni w końcu miałam zacząć zarabiać. Być może będę mogła nawet pomóc Philipowi…

Tę ostatnią myśl Lee wyczytał w moich oczach.

– Pomóc Philipowi? – zapytał zdezorientowany.

Opowiedziałam mu o rozmowie z bratem. Jego twarz spoważniała.

– Ja się tym zajmę. Nie dasz mu ani grosza ze swoich pieniędzy. Rozumiesz?

Odetchnęłam z ulgą. Oczywiście, że Lee się tym zajmie. Jest przecież agentem. Poza tym zawsze troszczy się o wszystko. Spojrzałam na niego z ufnością. Może jednak mogłabym go pocałować…

Lee wzdrygnął się lekko. Sięgnął do kieszeni i wyciągnął z niej mały przedmiot wykonany ze złota i wysadzany szlachetnymi kamieniami, który wyglądał jak stary kompas. Karbunkuł – telemedium, przez które Lee otrzymywał informacje. Potrafił z niego odczytywać wiadomości, tak jak ja odczytywałam SMS-y na telefonie. Pobladł.

– Co się dzieje? – spytałam przestraszona.

Lee spojrzał na mnie.

– Rada królewska wydała rozkaz, by cię aresztować. Chcą cię sprowadzić do królestwa elfów. Wysłannicy są już w drodze.

Nagle wszystkie dźwięki zaczęły dochodzić do mnie ze zdwojoną siłą. Słyszałam zatrzaskiwane drzwi samochodów, kroki na chodniku. Czyżby byli pod domem? Przerażona rzuciłam się do balustrady. Może już tu są? Już idą po schodach? Przecież wiedzą, gdzie mieszkam! Wszyscy moi znajomi wiedzieli, gdzie mieszkam. A to mieszkanie oddzielone od klatki schodowej tylko starymi, niedomykającymi się drzwiami bynajmniej nie zapewniało bezpieczeństwa.

– Musimy uciekać. – Lee spojrzał na swoje telemedium. – Nie spieszą się, bo nie wydajesz im się niebezpieczna. Mamy jakieś dziesięć minut. Chodź tu.

Wahałam się tylko sekundę, po czym rzuciłam się w jego wyciągnięte ramiona. Poczułam porażenie prądem, jak gdyby potraktowano mnie paralizatorem. Przestraszona zamknęłam oczy. Gdy je otworzyłam, znajdowaliśmy się w jakiejś ciemnej sali. Przez szyby wpadało przyćmione kolorowe światło.

– Kościół? – zapytałam, uwalniając się z uścisku Lee.

– Dokładniej mówiąc: jesteśmy w katedrze w Doncaster. Poczekamy, aż się ściemni, i zmywamy się stąd.

Lee poprowadził mnie do małego ciemnego pomieszczenia.

– Do jutra nikt nie będzie korzystał z zakrystii. Możemy się tu schować na kilka godzin – powiedział. Zaczął otwierać kolejne szafki, aż w końcu znalazł w jednej z nich koc. Rozłożył go na podłodze obok grzejnika, usiadł i zapraszającym gestem poklepał miejsce koło siebie.

Było ciemno i zimno, a ciężki zapach kadzidła drażnił mój nos. Wycieńczona osunęłam się na podłogę obok Lee. Temperatura jego ciała wynosiła wprawdzie – jak u wszystkich elfów – tylko dwadzieścia pięć stopni, ale za to grzejnik był przyjemnie ciepły. Przykryłam nogi kocem i oparłam głowę o ścianę.

– W którym jesteśmy roku? – zapytałam.

– 1966.

Wytrzeszczyłam oczy.

– Cool! Możemy iść na koncert The Beatles?

Lee przewrócił oczami.

– Naprawdę myślisz w tej chwili o koncercie?

– Nie. To była ironia. Dlaczego musimy tu siedzieć, zamiast od razu uciekać? Skoro my wylądowaliśmy w tej katedrze, to wysłannicy Oberona też mogą się tu zjawić.

– To tylko przeczucie, ale jakoś nie ufam tym krukom.

Otworzyłam oczy, ale Lee nie patrzył na mnie, tylko wpatrywał się w promienie słońca padające na ścianę.

– Nie zauważyłaś, że wciąż chodzą za tobą dwa kruki? – zapytał.

Zaczęłam się zastanawiać. Teraz, kiedy o tym wspomniał… Kruki były przy tym, gdy po raz pierwszy niechcący przeniosłam się w czasie. Ostatnio ciągle też widywałam kruki na dachu szkoły, w parku i pod domem Lee na Berkeley Square.

– Czy to zmiennokształtni?

– Zmiennokształtni? – Lee spojrzał na mnie pytająco.

– No tak, magowie, którzy potrafią przybierać postać zwierząt.

Zachichotał.

– Nie. To pośrednicy. Król Oberon może dzięki nim widzieć wszystko, co zobaczą. Coś jak monitoring. Może chcesz się trochę przespać? Obudzę cię, kiedy będziemy mogli ruszać w drogę.

Lee otulił mnie kocem i godzinę później rzeczywiście zasnęłam.

– Fay! Obudź się! Możemy już iść.

Zamrugałam i zobaczyłam… nic. W całkowitej ciemności było widać tylko cienie. Chciałam mocniej owinąć się kocem, ale poczułam pod sobą twardą, kamienną podłogę. To natychmiast mnie rozbudziło.

Lee pomógł mi wstać.

– Jest już dosyć ciemno. Możemy iść.

Wyszliśmy z kościoła. Na zewnątrz panowała prawdziwa zima. Wszystko pokrywała delikatna warstwa śniegu, który migotał w blasku księżyca. Było potwornie zimno i cieszyłam się, że mam na sobie grubą kurtkę. Lee kazał mi wskoczyć mu na plecy. Wiedziałam, co to oznacza: zaraz zacznie biec z właściwą dla elfów niezwykłą prędkością, żeby jak najszybciej opuścić miasto.

– Myślisz, że mógłby cię namierzyć fotoradar? – zapytałam, obejmując go rękami za szyję. Poczułam, że się śmieje.

– Tylko jeśli byłbym tak szeroki jak porsche!

Zaczął biec. Widziałam tylko smugi światła i niemal natychmiast zrobiło mi się jeszcze zimniej. Nie pomagała nawet zimowa kurtka. Czułam, jak lodowaty ziąb przenika przez materiał i wspina się po moich plecach. Poprzysięgłam sobie, że przy najbliższej okazji kupię rękawiczki. Przy tej prędkości nie było chyba skutecznej ochrony przed zimnem. Dlaczego musiało mi się to przytrafić akurat w styczniu? Czy nie moglibyśmy uciekać latem? Wtedy taki wiatr byłby przyjemny. Nie mogłam się skupić na żadnej myśli, aż w końcu było mi już za zimno, żeby myśleć o czymkolwiek.

Nie potrafię określić, jak długo Lee biegł. W każdym razie nie czułam już ani dłoni, ani nóg.

– Hopla! – Lee gwałtownie się zatrzymał i mocniej przytrzymał moje ramiona. Całkiem zesztywniała zsunęłam się z jego pleców.

– O rany, Fay, bardzo cię przepraszam. – Lee przykucnął obok, zaczął mi rozcierać ręce i chuchać w dłonie, ale nie czułam zupełnie nic.

– Fay? Fay! Nie zasypiaj! Zaraz zabiorę cię w jakieś ciepłe miejsce.

Nie byłam nawet w stanie pokiwać głową. Zrobiło mi się ciemno przed oczami.

Obudziłam się dopiero w pokoju z tapetą w kwiatki.

[1] Damon Salvatore – fikcyjna postać, jeden z bohaterów serialu „Pamiętniki wampirów”.