Anna Goszczyńska

Piłkarka

© Anna Goszczyńska, 2020

Dwudziesto trzy letnia Klara wschodząca gwiazda piłki nożnej na co dzień gra w małym klubie w Białobrzegach. Wszystkie jej związki kończą się wyborem między facetem a pasją a matka zajęta karierą syna, kompletnie ją ignoruje. Ukochany dziadek umiera a ona pewnego dnia dostaję propozycję od selekcjonera Reprezentacji Polski, aby zagrała w kadrze. Nie było by w tym nic dziwnego gdyby nie fakt że to drużyna męska. Czy Klara przyjmie propozycję? I czy odnajdzie się w nowym świecie?

ISBN 978-83-8221-675-2

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

5—1 dla gospodarzy, pojawił się wynik na tablicy kiedy zabrzmiał dźwięk gwizdka kończący mecz, podałyśmy dłonie swoim rywalkom na znak podziękowania za dobrą i wyrównaną walkę chociaż wynik mówił sam za siebie. Byłam szczęśliwa że trzy gole były moje, chociaż w trzecioligowym zespole z małego miasta i to jeszcze w meczu towarzyskim, nie miało dużego znaczenia. Spojrzałam na trybuny, na miejscu gdzie powinna siedzieć moja rodzina… nie było nikogo

— Znowu.! — pomyślałam i nawet zrobiło mi się przykro ale z rozmyślania o tym co ważniejszego znowu było dla mojej matki niż ja, wyrwał mnie dźwięk swojego imienia

— Klara! chciałbym żebyś kogoś poznała — powiedział trener

— To jest Arkadiusz …

— Kowalik… dokończyłam, przerywając w pół słowie, zaraz po tym jak zamknęłam usta, które opadły z wrażenia. Dobrze wiedziałam kim był Arkadiusz Kowalik, do tej pory widziałam go tylko w telewizji, a teraz stał przede mną prawdziwy i ściskał dłoń — trener pierwszej reprezentacji Polski w piłce nożnej

— Jestem pod wrażeniem twojego talentu i zamiłowania z jakim grasz w piłkę, moi chłopcy mogli by się wiele od ciebie nauczyć, a na pewno tego co to jest duch walki — te słowa dudniły mi w głowie niczym wulkan

— Niezmiernie miło mi to słyszeć, dziękuje — wydukałam z ironicznym uśmiechem, nie byłam w żadnym stopniu przygotowana na takie spotkanie a już na pewno nie na takie pochwały.

— Taki talent trzeba rozwijać, masz potencjał a to połowa sukcesu- poklepał mnie po ramieniu, uśmiechnęłam się z rumieńcem na twarzy bo przecież ja tylko gram w piłkę — pomyślałam. Trener pozwoli mi wrócić do koleżanek z drużyny, mówiąc że porozmawiamy później bo muszą ponegocjować trochę z Kowalikiem, wzruszyłam ramionami i zmierzając w stronę szatni, rozmyślałam co mogą negocjować trener trzecio ligowej drużyny żeńskiej z trenerem pierwszej reprezentacji Polski.

Dotarłam do szatni i właściwie zapomniałam o swoich rozmyślaniach kiedy wpadłam w sam środek zadowolonych i rozśpiewanych dziewczyn z drużyny, zawsze po wygranym meczu otwierałyśmy szampana i śpiewałyśmy wszystkim znany tekst: „Kto wygrał mecz? Brzezki! Kto? Brzezki…”

Kiedyś nawet mocno zastanawiałyśmy się nad inną nazwą naszej drużyny, dostałyśmy wolną rękę od zarządu klubu ale niestety żadna nie wpadła na nic lepszego, bo w sumie co można wymyślić do nazwy miasta Białobrzegi. Wzięłam prysznic, przebrałam się w swoje rzeczy i już miałam opuścić teren obiektu sportowego kiedy za plecami usłyszałam znajomy głos

— Klara! kurwa! dziewczyno! co to była za brama z przewrotki? Mało się nie zadławiłam z wrażenia. Idziemy się napić.? — roześmiałam się głośno, to była Iga, moja kumpela, taka prawdziwa od serca, wiedziała o mnie więcej niż ja sama, chociaż nie przepadała za piłką nożną to przychodziła na mecze.

— Jestem sportowcem, zapomniałaś? nie mogę nadużywać alkoholu — powiedziałam przez śmiech a Iga uśmiechnęła się ironicznie i wiedziałam że zaraz przypomni o imprezie z przed miesiąca, gdzie pochłonęłam tyle alkoholu a później on pochłonął mnie i obudziłyśmy się u niej w domu na podłodze. Na same wspomnienie o kacu jakie miałam owego dnia, kręciło mi się w głowie a po plecach przeszedł zimny dreszcz, więc aby oszczędzić przyjemności drwienia sobie ze mnie, przyjaciółce spytałam jakim cudem widziała bramkę, skoro nie było jej na trybunach w miejscu dla moich gości

— Musiałam wyjść, zaraz po tym pięknym golu, mama dzwoniła żebym przyszła na chwilę do domu przypilnować siostry- wzruszyła ramionami- Wróciła wcześniej, więc i ja wróciłam do ciebie — przytuliła mnie mocno i westchnęła

— Znowu nie przyszła.? wiedziałam że pyta o moją matkę, od początku sezonu była raz na meczu i to weszła w połowie i chyba tylko po to żeby pokazać mi swoje nie zadowolenie że musiała przerwać spotkanie i przyjechać na mecz, i jak się później okazało, dotarła tylko dlatego że zainterweniował dziadek. Oderwałam głowę z ramienia Igi, wzięłam głęboki wdech i chwilę pomyślałam nad odpowiedzią

— Co mam ci powiedzieć? Pewnie gdyby to chodziło o mojego brata to poleciała by w podskokach ale że ja nie jestem taka jak on, nie poszłam na medycynę tak jak by sobie tego życzyła, tylko gram w piłkę to tak się dzieje, może to w jakiś sposób jest kara? Nie wiem- wzruszyłam ramionami — Chodź, przejdziemy się.

Oczywiście Iga musiała zahaczyć sklep monopolowy, kupiła wino, chipsy i poszłyśmy w stronę jeziora, jako małe dziewczynki uciekałyśmy zawsze w to miejsce aby się wygadać. Dziś, jako dorosłe kobiety ta piękna i czysta plaża porywała nas nie raz w otchłań wspomnień czasów kiedy życie było beztroskie i niewinne — napij się Klara, obiecuję że dzisiaj tylko jedno — uśmiechnęła się szyderczo

— Jasne… gdybym cię nie znała to może bym uwierzyła- dawaj! — wzięłam dużego łyka wina i już chciałam opowiedzieć jej o spotkaniu trenera Kowalika, kiedy zapytała

— A co z Marcinem? Dawno go nie widziałam

Pomyślałam chwilę, wiedziałam że moja przyjaciółka zna mnie na wylot i żadna ściema nie przejdzie

— To dupek.! — Miałam dokonać wyboru albo on albo piłka, wiesz co wybrałam. Równie mocno nienawidzi piłki nożnej a bardziej to że w nią gram, tak samo jak moja matka, nawet mam wrażenie że się zgadali, bo na każdym kroku słyszę jakiego to wspaniałego i zaradnego chłopaka straciłam przez piłkę. Ehhhh — westchnęłam cicho, wbijając wzrok w zachodzące słońce — A prawda jest taka że nie czuję żebym straciła kogoś wartościowego, bardziej jestem pewna że czułabym pustkę gdybym wybrała inaczej, za długo na to pracowałam żeby teraz rzucić wszystko dla faceta.

— Tak, wiem to niunia — powiedziała Iga przytulając mnie. — Wiem, byłam z tobą od samego początku, i pamiętam jak wtedy ten pomysł wydawał mi się najbardziej poronionym ze wszystkich twoich pomysłów. I nie tylko ja tak uważałam. Dzisiaj jednak widzę z jakim zamiłowaniem grasz każdy mecz, po prostu to kochasz. To była dobra decyzja…

Jezuuu, ki grom dzwoni o 8:00 rano kiedy mam dzień wolny- pomyślałam ledwo otwierając oczy i szukając na szafce rozdzwoniony telefon — kurwa moja głowa, Iga zabiję cię powiedziałam w duchu — a jeśli to ty mnie budzisz z samego rana to zabiję cię drugi raz. Nie patrząc na wyświetlacz telefonu, odebrałam zaspanym głosem a może nawet zachrypniętym, bo w słuchawce panowała przez chwile cisza

— Klara, dobrze się czujesz.? usłyszałam głos trenera

— Tak dobrze trenerze, wszystko gra, tylko jeszcze spałam. — Co jest.?

— Świetnie, a teraz posłuchaj uważnie! — jego głos był poważny i stanowczy, a ja czułam jak serce zaczyna mi dudnić w oszalałym tępię — Jak najszybciej musisz się zjawić w biurze prezesa klubu! Nie pytaj dlaczego, tylko ubieraj się i przyjeżdżaj natychmiast! po tych słowach rozłączył się a mi przez głowę przelatywały tysiące scenariuszy, i pytanie skąd on wie że nie jestem ubrana — No pewnie dlatego że jest 8.00 rano — zaśmiałam się w myślach

— Kurwa, Ja pierdole! gadałam do siebie, skacząc po pokoju i ubierając się jednocześnie. Co się takiego stało że trener wezwał mnie tak rano i to jeszcze do prezesa klubu, może dziewczyna którą faulowałam na meczu — umarła — pomyślałam, ale nie, wyglądała dobrze schodząc z boiska z resztą raczej to policja by tu przyjechała. — Ja pierdole! ciągle powtarzałam, a może chcą mnie wyrzucić z drużyny? Jezuuu chyba bym tego nie przeżyła, dobra Klara weź się ogarnij- spoliczkowałam się w myślach- im szybciej tam dotrzesz tym szybciej się dowiesz o co kaman. Ubrałam się raczej po domowemu, dżinsy do kostek, białe trampki i koszulka na krótki rękaw

— Jak wylatywać to z hukiem — powiedziałam przeglądając się w lustrze

— Gdzie wylatujesz? — usłyszałam głos matki przez uchylone drzwi

— Jeszcze nie wiem mamo, ale pewnie na zbity pysk. Trener dzwonił, muszę się wstawić u samego prezesa klubu, nie brzmiał miło a kończy mi się kontrakt, więc pewnie mi podziękują

— W sumie to i dobrze by było, może w końcu zajmiesz się czymś normalnym, jak twój brat, a nie piłką. Idę do pracy, miłego dnia Klarcia — drzwi się zamknęły. — Klarcia — powtórzyłam.

Wiedziałam że mama by się ucieszyła gdybym przestała grać w piłkę, nigdy nie wspierała mnie w tym co robię, w zasadzie jedyną osobą w rodzinie która mnie wspierała w kwestii piłki, był dziadek. W tym momencie, spojrzałam na jego zdjęcie stojące na komodzie a po policzku spłynęła mi łza- gdybyś tu był- to dzięki niemu robię to co kocham, nigdy nie pozwolił mi zrezygnować z marzeń i powtarzał „rób tak żeby tobie było dobrze, bo wszystkim nie dogodzisz”. Odszedł kilka miesięcy temu po walce z chorobą, ale nie płakałam, byłam spokojna bo wiem że tam gdzie jest teraz nie cierpi a to czego mnie nauczył, będzie mi towarzyszyć przez resztę życia.

— Kurwa! trener! ocknęłam się ze wspomnień, odłożyłam zdjęcie dziadka na miejsce i pognałam na autobus. Pomyślałam nawet że autem będzie szybciej, ale po tym wczorajszym jednym winie Igi, które zamieniło się w razy 3 wolałam nie ryzykować jeszcze utratą prawka, chociaż napięcie które we mnie buzowało sprawiło że uczucie kaca minęło. Po 20 minutach dotarłam pod drzwi prezesa, stałam jak osłupiała i zastanawiałam się co mnie czeka za nimi, serce waliło mi jak młot i nawet miałam ochotę uciec stamtąd, jednak ciekawość zwyciężyła, zwłaszcza że za drzwiami słychać było śmiechy i miłą rozmowę co najmniej trzech panów, Klara weź się w garść pomyślałam i nawet nie wiem kiedy moja pięść zastukała w drzwi

— Proszę -usłyszałam. Delikatnie otworzyłam drzwi i wsunęłam się do środka

— Dzień Dobry — ledwo z siebie wydusiłam, kiedy dostrzegłam że w biurze był prezes klubu, mój trener i ku mojemu wielkiemu zdziwieniu, trener Kowalik oraz Prezes PZPN Zbigniew Bańka. Wszyscy czterej panowie wlepiali we mnie swój wzrok i musiałam wtedy śmiesznie wyglądać bo z amoku kłębiących myśli wyrwał mnie głos trenera, który podstawił mi krzesło

— Klara? wszystko w porządku? dobrze się czujesz? wyglądasz jak byś ducha zobaczyła, usiądź proszę. — Kiwnęłam głową że wszystko gra i osunęłam się na krzesło. Wpatrywałam się w panów, a w głowie miliony pytań, co oni tu wszyscy robią? i co do cholery ja mam z tym wspólnego?

— Klaro- zaczął trener Kowalik- Jestem pod wrażeniem twoich piłkarskich i strzeleckich umiejętności, wczorajszy mecz był po prostu mistrzowski w twoim wykonaniu, pasja i duch walki jaki okazujesz w tym sporcie jest niebywały, prezes Bańka po obejrzeniu nagrania, również podziela moje zdanie, dlatego chciałbym cię mieć w swojej kadrze. Jak wiesz zbliża się turniej Euro w Brazylii, za chwilę zaczynamy mecze eliminacyjne, i po prostu jesteś potrzebna tej drużynie. I uprzedzając twoje pytanie — dodał widząc że szczęka opadła mi do samej ziemi — nie ma przepisu który zabrania aby do męskiej kadry, powołanie dostała kobieta, całą noc analizowaliśmy z trenerem i prezesem regulaminy i przepisy UEFA i nie spotkaliśmy się z taką adnotacją, stąd nasza propozycja, i tylko pytanie do ciebie, czy się zgadzasz.? — w tym momencie wszyscy czterej panowie spojrzeli na mnie pytająco

— Ja pierdolę.! — nawet nie wiem kiedy te słowa wymsknęły mi się po cichu z ust — siedziałam jak wryta, nie mogąc nawet ruszyć powieką

— Rozumiem że to znaczy „tak”. ? — roześmiał się prezes PZPN a zaraz zanim pozostali panowie

— Yyyy Ja… Ja… yyyy … ale … jak… — Kurwa Klara weź się w garść, spoliczkowałam się w myślach i w końcu odzyskałam głos — tak!!! zgadzam się!! tylko nie wiem czy sobie poradzę…

W tym momencie wziął mnie za ramiona mój trener, w zasadzie wtedy już były trener, potrząsnął lekko i powiedział stanowczo

— Klara, to dla ciebie wielka szansa, poradzisz sobie, pamiętaj ile pracy, łez i wyrzeczeń kosztowało cię żeby być w tym miejscu gdzie teraz jesteś, zawdzięczasz to sobie i to jest twój sukces, jeśli nie spróbujesz, będziesz żałować. — puścił mnie i dodał — dostajesz również szansę na to żeby utrzeć nosa wszystkim tym, którzy w ciebie nie wierzyli i drwili że grasz w piłkę — wiedziałam że mówi o mojej rodzinie, znamy się od kilku lat więc doskonale wiedział jakie podejście do piłki ma moja matka i brat, i że tylko dziadek był moim wsparciem — i tu musiałam przyznać mu rację, los daje mi szansę i muszę ją wykorzystać. Kiwnęłam głową, do oczu napłynęły mi łzy ale zacisnęłam zęby aby nie dopuścić do rozsypki, w końcu byłam twardą zawodniczką reprezentacji.

— Okej, to od czego mam zacząć?

— Jutro przyjedziesz do Warszawy, zameldujesz się w hotelu — adres dostaniesz w smsie — w recepcji dostaniesz klucze i telefon, wszelkie formalności będą już załatwione, rozpakujesz się i poczekasz na mojego asystenta. Emil Krewny będzie towarzyszył ci przez najbliższy tydzień, musisz zrobić badania, założyć konto w banku, przejść testy wysiłkowe itp. we wszystkim pomoże. Jesteś naszą tajną bronią, dlatego zrobimy wszystko aby do zgrupowania kadry o tobie wiedziało jak najmniej osób. W telefonie który dostaniesz są numery do mnie, do Emila i do prezesa Bańki, w razie coś, możesz zawsze do nas zadzwonić, oczywiście swój prywatny telefon możesz mieć ze sobą. No i co, witamy na pokładzie kadry — uśmiechnął się i uścisnął moją dłoń trener Kowalik a zaraz za nim Prezes PZPN-u.

— Dziękuję — odpowiedziałam jeszcze oszołomiona całym tym zdarzeniem

— Leć się pakować i powodzenia — uścisnął mnie prezes klubu Brzezki

— Tylko o nas nie zapomnij — dodał trener

— Nie zapomnę, na pewno — wzięłam głęboki oddech, pożegnałam się i wyszłam. Serce waliło mi jak młot, w głowie potok myśli i niedowierzanie że to spotkało właśnie mnie. Nabrałam niezmiernej ochoty podzielenia się tą wspaniałą wiadomością, najchętniej z całym światem ale wiedziałam że trenerowi zależy na zachowaniu tajemnicy aż do zgrupowania dlatego zdecydowałam że powiem to tylko Idze, w końcu była dla mnie jak siostra a niekiedy nawet jak matka. Wyciągnęłam telefon i wybrałam numer przyjaciółki, po 4 długich sygnałach usłyszałam zaspany i jak że skacowany głos

— Coooo jessst.? czemu mnie budzisz w środku nocy?

— Jakiej nocy? Iga obudź się! jest 11 w dzień a po za tym słuchaj mnie, nie uwierzysz —

— A możemy pogadać później?

— Nie! — wrzasnęłam — jadę do Warszawy, dostałam powołanie na kadrę — w słuchawce zapadła cisza — Iga jesteś tam? — zapytałam

— Tak jestem, ale mnie zatkało. Jak to na kadrę? Jak to do Warszawy? Co ty w ogóle pierd. — urwała — Klara kurwa jaja sobie robisz.? — głos Igi drżał, a nawet dało się wyczuć że miała oczy pełne łez

— Iga ale ja dostałam powołanie do kadry męskiej rozumiesz? Będę grała w pierwszej reprezentacji Polski w piłce nożnej u boku najlepszych naszych piłkarzy. Trener i prezes PZPN-u osobiście przyjechali żeby przedstawić mi swój niecny plan — roześmiałam się — Kurczę, jeszcze sama w to nie wierzę, nogi mam jak z waty, tylko hmmm — mój głos posmutniał, co nie umknęło uwadze przyjaciółki

— Wiem co teraz czujesz, a bardziej się domyślam ale dasz sobie radę, wierzę w ciebie Klarcia, marzyłaś o tym i zapracowałaś sobie na to! — wręcz krzyknęła Iga — Postawiłaś się całej rodzinie żeby być w tym miejscu gdzie teraz jesteś, i idź do przodu, nie wolno ci zwątpić, rozumiesz? — i chociaż w tamtym momencie nie widziała wyrazu mojej twarzy, wiedziała że przytaknęłam — No cieszę się, że się rozumiemy.

Wiedziałam że dzwoniąc do Igi i dzieląc się z nią tą wiadomością, nie zawiodę się, potrafiła pocieszyć, doradzić a jak trzeba było to i solidnie opierdzielić, wiedziałam też że jako jedyna będzie podzielać mój entuzjazm związany z nową sytuacją.

— Wieeem, nie krzycz już — zaśmiałam się — wyjeżdżam dopiero jutro rano, muszę się spakować i porozmawiać a w zasadzie poinformować mamę o tym fakcie, ale chciałabym się jeszcze z tobą spotkać wieczorem — nie zdołałam dokończyć bo przerwała mi wręcz oburzona Iga

— No chyba głupia psito nie myślałaś że pozwolę ci wyjechać bez pożegnania? Z resztą po rozmowie z matką będę musiała cię pozbierać z powrotem do kupy, bo znając życie to jej entuzjazm roztrzaska cię na milion kawałków — i dodała po chwili — muszę kończyć Kler, spotkajmy się o 18.00 tam gdzie zawsze, pa — Czasami bałam się tych jej przepowiedni, ale w większości przypadków się sprawdzały, może posiadała nadzwyczajną moc przepowiadania przyszłości albo po prostu znała dobrze moją rodzinę. W tamtej chwili zaświtał mi obraz matki pukającej się w czoło na wieść że wyjeżdżam do Warszawy i to jeszcze grać w reprezentacji. Nie wiem czemu była taka zgorzkniała wobec mnie, czy naprawdę chodziło tylko o to że gram w piłkę a nie zostałam lekarzem jak Filip, często zadawałam sobie to pytanie. Rodzice dziewczyn z drużyny przychodzili na mecze, kibicowali i cieszyli się z sukcesów swoich córek, a kiedy trafiła się porażka również pocieszali, ja musiałam zapewniać to sobie wszystko sama. W zasadzie nawet nie pamiętam czy kiedykolwiek usłyszałam z ust matki słowa „Kocham Cię” — chyba nie, za to Filip — mój brat — był wychwalany niemalże na każdej rodzinnej uroczystości, różnica wieku między nami wynosiła dziesięć lat ale nigdy nie dał mi tego odczuć, opiekował się mną jak na starszego brata przystało. Filip i dziadek zastępowali mi w dużej mierze tatę, którego mało co pamiętam, nikt nie chciał o nim opowiadać, wiedziałam tylko że zmarł jak byłam mała i nie pozwalano mi więcej drążyć tematu, od dziadka dowiedziałam się jeszcze że to właśnie po śmierci taty, matka stała się taka oziębła, nie rozumiałam dlaczego była taka tylko dla mnie — czyżbym miała coś wspólnego ze śmiercią taty? — nikt więcej nie chciał mi nic powiedzieć a ja byłam wtedy za mała żeby pamiętać wydarzenia z tamtych lat.

Kiedy Filip skończył szkołę średnią, wyjechał do Krakowa na studia medyczne gdzie został cenionym i znanym kardiologiem. Ja zaś zostałam prawie że sama, matka nalegała abym poszła w ślady brata, nie ważne były moje uczucia i to że kocham piłkę, najważniejsze były jej niespełnione ambicję, i gdyby nie wsparcie dziadka, pewnie by dopięła swego i posłała mnie na studia medyczne albo prawnicze. Zawsze powtarzała że gdyby dziadkowie nie dali jej wolnej ręki w wyborze drogi życiowej, tylko nakazali studiować to co oni chcieli to dzisiaj byłaby kimś a nie zwykłą kwiaciarką, nigdy nie rozumiałam jej pogardy do tego zawodu, wręcz uwielbiałam kiedy wracała z pracy i z chwilą otwarcia drzwi, w całym domu unosił się zapach świeżych kwiatów.

Pochłonięta rozmyślaniami i wspomnieniami z dziecięcych lat, nawet nie wiem kiedy dotarłam pod drzwi domu i jakie było moje zdziwienie kiedy się okazało że są otwarte, a wychodząc na pewno je zamykałam. Odruchowo spojrzałam na podjazd, ale stał tam tylko mój stary golf III, za to dostrzegłam na ulicy zaparkowanego srebrnego SUV-a — Filip — powiedziałam do siebie wchodząc do domu, ale wkoło panowała grobowa cisza i nawet przeszedł mnie dreszcz na myśl że to może jednak złodzieje, tylko oni raczej jeżdżą czarnymi samochodami, a i w zasadzie nie mieliśmy wielu wartościowych rzeczy

— Co się tak skradasz siostra? — aż podskoczyłam na dźwięk tych słów a serce podeszło do gardła.0

— Kurwa! Filip, wystraszyłeś mnie — spojrzałam na brata, mimo upływu lat nic się nie zmieniał. Wysoki przystojny blondyn o niebieskich oczach, ciało wyrzeźbione niczym u modela, połowa dziewczyn w szkole się w nim kochała ale Filip zawsze powtarzał że czeka aż spotka tą jedną jedyną na całe życie, chociaż wątpiłam w to że jest prawiczkiem.

— Ładnie mnie witasz, też się cieszę że cię widzę — uśmiechnął się ironicznie, pokazując szereg białych i równych ząbków — Dobrze wyglądasz, tylko nie mów że dalej kopiesz w gałę.? — zapytał szyderczo. Miał taki sam stosunek do mojej gry jak i matka, w tym aspekcie byli tacy sami.

— Przestraszyłeś mnie, ale bardzo się cieszę że cię widzę braciszku — uściskałam go mocno — chyba myślami cię ściągnęłam. Tak nadal kopię w piłkę — podkreśliłam wymownie te słowo — A u ciebie co słychać? — oderwałam się od Filipa i zobaczyłam niepokój w jego oczach i już chciałam zapytać o co chodzi kiedy w drzwiach stanęła matka, niemal że odpychając mnie rzuciła się Filipowi na szyję i radośnie go przywitała

Zmarszczyłam brwi i popatrzyłam na nią

— Nie powinnaś być jeszcze w pracy? — zapytałam.

— Zamknęłam kwiaciarnię wcześniej, nie mogłam wysiedzieć wiedząc że mój synek w końcu przyjechał do nas w odwiedziny. Już biorę się za obiad — uściskała znowu Filipa a uśmiech z jej twarzy nie schodził

— No tak, po co pytam — rzuciłam, mogłam się domyślić, chociaż w głębi duszy miałam nadzieję że odpowiedz będzie inna. Westchnęłam głośno ale w zasadzie nikt mnie już nie słuchał, matka z bratem oddalili się w stronę kuchni a ja poszłam do swojego pokoju bo przecież miałam się spakować.

Wyrzuciłam z szafy wszystkie swoje rzeczy i po godzinnym przeglądaniu ciuchów, stwierdziłam że właściwie nie mam co spakować. Stare znoszone dżinsy i dresy, dziurawe bluzy i koszulki — nieeeeee — pokręciłam głową, przecież zaczynam nowe życie i nie mogę zabierać ze sobą starych rzeczy, wzięłam telefon do ręki i w aplikacji sprawdziłam stan konta bankowego, w obecnym klubie nie zarabiałam dużo, właściwie 1000zł plus małe premie za strzelone bramki nie dawało to kokosów ale dało się przeżyć. Dobrze że jestem oszczędna pomyślałam, kiedy na ekranie telefonu ukazała się suma 4370zł, kupię sobie coś w Warszawie, wiele mi nie potrzeba. Do małej walizki spakowałam tylko 3 pary butów, bieliznę i kosmetyki, rozejrzałam się po pokoju, na ścianie wisiały zdjęcia z meczy, medale a na regale przy zdjęciu dziadka stały puchary, na same wspomnienie tamtych chwil, moje serce biło jak szalone, tutaj się wszystko zaczęło, a teraz wyjeżdżam w nieznany mi świat i zostawiam te wszystkie wspomnienia, uśmiechnęłam się i spojrzałam w lustro — Ty pieprzona szczęściaro, tylko tego nie spierdol — powiedziałam do siebie i w tej samej chwili usłyszałam dźwięk smsa, to była wiadomość od trenera Kowalika, mało nie zeszłam czytając jej treść „Klaro, wstawisz się jutro w H15 Boutique Hotel ul. Poznańska 15, Śródmieście, Warszawa, okażesz dowód osobisty i cię zameldują, w pokoju będzie czekał na ciebie telefon, możesz korzystać ze wszystkich atrakcji hotelu, czekaj na wiadomość od Emila. Pozdrawiam A. Kowalik” — Ja pierdole — pomyślałam, znałam ten luksusowy hotel tylko z filmów a teraz miałam tam mieszkać przez najbliższy tydzień? Zrobiło mi się słabo na tą myśl aż z wrażenia opadłam na łóżko, włożyłam słuchawki w uszy i zatonęłam w wyobrażeniach co mi jeszcze przyniesie los.

— Klara! Klara! — poczułam szarpanie za ramię — Śpisz w ciągu dnia? chodź na obiad, Filip już czeka — drzwi za matką zatrzasnęły się, a ja spojrzałam w telefon żeby się przekonać że ta wiadomość od trenera to nie był sen, ale na szczęście nadal tam była. Wstałam z łóżka, odłożyłam telefon i przeciągnęłam się, serce zaczęło mi dudnić na myśl że muszę powiedzieć matce i bratu o wyjeździe, ale czy w ogóle będzie ich to interesować? — zadałam sobie pytanie — myślę że nie — i sama sobie na nie odpowiedziałam, dobra miejmy to już za sobą, wzięłam głęboki wdech i poszłam do kuchni. Na progu cofnął mnie zapach gołąbków, nienawidziłam tego dania od dzieciństwa, sam zapach przyprawiał mnie o mdłości, no ale nie byłam zdziwiona że akurat gołąbki były tego dnia na obiad, przecież Filip uwielbiał je

— Co tak stoisz Klara? siadaj do stołu, bo ci wystygnie.

— Mamo! — wręcz wycedziłam przez zaciśnięte zęby — dobrze wiesz że nienawidzę gołąbków — rzuciłam złowrogie spojrzenie ale matka wydawała się nie poruszona tym faktem.

— Twój brat uwielbia, i przestań już robić szopki Klaro! — warknęła. Już chciałam odwrócić się na pięcie i wyjść z kuchni kiedy zwrócił się ku mojej osobie Filip

— Siadaj siostra, mam dla ciebie propozycję — patrzyłam na niego z niedowierzaniem, jaką propozycję mógł mieć dla mnie jak że wybitnie wykształcony pan doktor

— Aż się boję spytać jaką — usiadłam przy stole, nakładając sobie tylko ziemniaki. Twarz matki oblewał uroczy uśmiech a brat popatrzył na mnie poważnym wzrokiem, przełknął to co miał w buzi i zastygł w bezruchu

— Powiesz wreszcie — ponaglałam

— Otóż, otwieram w Krakowie prywatną klinikę kardiologiczną i potrzebuję cię jako recepcjonistkę. Zapewnię Ci przeszkolenie, umowę, mieszkanie no i na początek dostaniesz 2500zł do ręki, dopóki się nie rozkręci, ale nastawiony jestem na sukces, tak że źle na tym nie wyjdziesz a na pewno lepiej niż grając w tą śmieszną piłkę — pocierał ręce, kiedy to mówił a ja nie dowierzałam własnym uszom.

— Chyba żartujesz! — wstałam i wepchnęłam krzesło pod stół, w tym samym momencie wstała matka

— Klara siadaj! jak ty się zachowujesz? powinnaś być wdzięczna bratu że o tobie pomyślał, zrozum że to wielka szansa, druga taka się może nie przydarzyć, byłabyś nie mądra gdybyś odmówiła — usiadła z powrotem przy stole, Filip milczał a ja podeszłam do okna i widząc radośnie śpiewającego skowronka pomyślałam jak wolne i szczęśliwe jest to stworzenie, bez nakazów i zakazów taki beztroski i niewinny

— W takim razie jestem głupia mamo! — odwróciłam się w stronę stołu a wzrok matki o mało mnie nie zabił — Bo muszę odmówić — kontynuowałam — Dziękuję Ci Filipie za tą kuszącą propozycję, ale muszę ci odmówić. Już dzisiaj dostałam propozycję życia i się zgodziłam więc sam widzisz — brat spojrzał na mnie i pokiwał głową

— Ok, nie nalegam ale gdybyś kiedyś zmieniła zdanie, to masz mój numer — uśmiechnęłam się zaskoczona, spodziewałam się innej reakcji a tu taka niespodzianka.

— Klara robisz bratu i mi przykrość, zawiodłam się na tobie

— Nie pierwszy raz — odpowiedziałam — Wydaje mi się że ciągle cię zawodzę mamo, ale od jutra już nie będziesz musiała mnie oglądać, chyba że w telewizji — parsknęła śmiechem na te słowa i mało się nie zadławiła kompotem — w telewizji.? — spytała, patrząc na mnie zimnym wzrokiem

— Tak, wyjeżdżam do Warszawy, dostałam powołanie na zgrupowanie pierwszej reprezentacji. Zaczynają się eliminację do Euro, dostałam szansę od losu i zamierzam z niej skorzystać.

— Zaraz, zaraz czekaj a pierwsza reprezentacja to nie jest czasem drużyna męska? — zapytał Filip marszcząc czoło. Pokiwałam twierdząco głową i czułam na sobie przeszywający wzrok brata i matki, zapadła przez chwilę cisza którą przerwał szyderczy śmiech obojga, do oczu napłynęły mi łzy a w gardle stanęła gula której nie mogłam przełknąć. Wyszłam z kuchni, zabrałam kurtkę z wieszaka a na nogi wsunęłam klapki, wybiegłam trzaskając drzwiami, przez dłuższą chwilę zastanawiałam się w którą stronę mam iść. Otwierając furtkę usłyszałam dźwięk zamykających się drzwi i głos Filipa

— Klara zaczekaj, czy nie uważasz że to co mówisz to nonsens? przecież to jest nie dorzeczne! ktoś sobie z ciebie nie źle zakpił — z cisnął mój nadgarstek tak mocno aż zabrakło mi powietrza, w jego oczach zobaczyłam coś bardzo dziwnego, nigdy wcześniej nie widziałam żeby czyjś wzrok płonął takim gniewem.

— Wiesz co? pierdol się! — wyrwałam rękę z uścisku brata i pobiegłam w stronę parku, biegłam tak bez celu, co chwilę oglądając się za siebie, ale nikogo nie dostrzegłam

Zatrzymałam się na pierwszej lepszej ławce, serce waliło mi jak młot, schowałam twarz w dłonie i puściłam wodzy emocjom, moje oczy zalał potok łez, nie mogłam tego w żaden sposób zatrzymać, w uszach ciągle słyszałam słowa brata i śmiech matki, w tamtej chwili chciałam umrzeć. Spojrzałam w niebo, a po policzkach spływały łza za łzą — Boże — dziadku, gdzie jesteś? tak mi cię brakuję, gdybyś tu był… — zamknęłam oczy i jak raz ukazał mi się obraz dziadka który kilka dni przed swoim odejściem kiedy byłam u niego w odwiedzinach, trzymał mnie mocno za rękę i powiedział „pamiętaj, że nigdy nie jest za późno na realizację swoich marzeń. Tylko nigdy nie pozwól, żeby ktoś ci wmówił, że jest inaczej” — Tak — uśmiechnęłam się i podniosłam tyłek z ławki — masz rację dziadku — posłałam całusa w stronę nieba, otarłam łzy i wybrałam numer Igi w telefonie, bo kto inny mógł mnie pocieszyć w tamtej chwili, jak nie ta wariatka. Po krótkiej chwili, usłyszałam głos przyjaciółki — no co tam bejbe.?

— Iguś, wiem że byłyśmy umówione na 18.00 ale czy mogłabyś. — w tym momencie głos mi się załamał — mogłabyś przyjść teraz? Jestem w parku, ale idę w stronę plaży, w nasze miejsce.

— Jasne kochanie — zaraz będę — nie musiałam jej tłumaczyć co się stało, rozumiałyśmy się bez słów. Nawet nie byłam w stanie wyobrazić sobie jak dam radę wytrzymać bez Igi będąc w Warszawie, tutaj spotykałyśmy się niemal codziennie a teraz miało nas dzielić ponad sto kilometrów, poczułam ukłucie w sercu na tą myśl, dobrze że ktoś wymyślił telefon i Internet.

Czekając na przyjaciółkę, rozmyślałam o bracie a właściwie o tym co się z nim stało, zawsze był opanowany i bezstronny, chociaż nie pochwalał tego co robię to jednak nigdy nie odzywał się do mnie w ten sposób, i ten wzrok przepełniony gniewem, aż płonął ze złości. Być może to przez stres związany z otwarciem kliniki a może coś się wydarzyło w jego życiu nie dobrego, a ja zamiast z nim porozmawiać na spokojnie to uciekłam. Różne myśli kłębiły się w mojej głowie doszłam jednak do wniosku że porozmawiam z nim wieczorem i dowiem się o co tak naprawdę chodzi. Wnet zjawiła się Iga.

— Hejo Kler, co jest? przez telefon nie brzmiałaś najlepiej i z tego co widzę też nie wyglądasz dobrze. Rozmowa nie poszła? — usiadła koło mnie i poklepała po plecach, otarłam twarz z łez, dobrze że w zeszłym roku zrobiłam sobie makijaż permanentny właśnie dlatego żeby zawsze wyglądać jak człowiek, niezależnie od sytuacji.

— Filip przyjechał z propozycją pracy dla mnie, w swojej prywatnej klinice — Iga wytrzeszczyła oczy ze zdumienia

— I nie zgodziłaś się? — spytała delikatnie i po woli

— No a jak myślisz? Pewnie że się nie zgodziłam. Oczywiście matka na mnie naskoczyła, wywiązała się lekka awantura a kiedy powiedziałam że wyjeżdżam na kadrę i to męską to oboje mnie wyśmiali i wybiegłam z domu — do oczu znowu napłynęły mi łzy — Kurwa, Iga czemu ja nie mogę mieć normalnej rodziny, która się wspiera nawzajem, może normalnie rozmawiać na różne tematy? — zapadła cisza.

Iga przytuliła mnie mocno i nic nie mówiła

— A wiesz mało tego, zamknęła wcześniej kwiaciarnię, żeby spędzić czas z Filipem, zrobić mu obiadek, a dla mnie nigdy nie mogła tego zrobić — Po tych słowach rozsypałam się, siedziałyśmy tak w milczeniu dłuższą chwilę, kiedy zabrzęczał mój telefon. To Filip napisał smsa z zapytaniem gdzie jestem i że już wie że to co mówiłam to prawda, zastanowiłam się chwilę skąd niby to wie skoro dla mediów miała być to tajemnica ale nic sensownego nie przyszło mi do głowy, więc odpisałam gdzie jestem i miałam nadzieję że przyjdzie do nas, moglibyśmy w końcu spokojnie porozmawiać. Odpisał „OK”, więc schowałam telefon do kieszeni i czułam przyśpieszający puls

— Co się dzieje Klara? — spytała Iga, odrywając głowę od mojego ramienia

— Filip przyjdzie do nas — widziałam jak jej oczy zapłonęły niczym pochodnia, podkochiwała się w nim kiedyś, ale myślałam że z biegiem lat jej przeszło, zwłaszcza że był dużo starszy.

— To może zostawię was samych, pogadacie sobie na spokojnie — zaproponowała, ale stanowczo odmówiłam, w końcu była moją najlepszą przyjaciółką, nie miałam przed nią tajemnic a i też czułam się bezpieczniej, obraz kipiącego złością brata nie znikał mi z przed oczu, nie wiedziałam czego mogę się jeszcze po nim spodziewać. Po kwadransie usłyszałyśmy

— Część Iga, kurczę ale wyrosłaś, niezła laska z ciebie… tak myślałem że jesteście tu razem — powiedział Filip, śliniąc się na widok Igi. Kiedy wyjeżdżał do Krakowa byłyśmy nastolatkami, teraz faktycznie była ładną dziewczyną, ciemne długie włosy, zgrabne nogi i wszystko na swoim miejscu, faceci często się za nią oglądali ale Iga nie lubiła zobowiązujących związków, jakiś przelotny romansik, szybki seks i „cześć”. Powtarzała że wyjdzie za mąż dzień po mnie, ale ja nie miałam czasu na związki, trafiałam na samych gburów, zapatrzonych we własne „ja” i co gorsze nienawidzących piłki nożnej, dziwne że facet i nie lubi futbolu? No ja notorycznie na takich trafiałam.

Popatrzyłam na brata

— Filip, ja cię bardzo przepraszam za to co powiedziałam przy furtce, nie chciałam, tylko nie …

— Wiem mała — przerwał — To ja cię przepraszam — przytulił mnie tak mocno że niemal słyszałam bicie jego serca

— Widzisz, mam trochę kłopotów związanych z kliniką, stąd to pod denerwowanie

— Sorki że wam przerwę — wtrąciła Iga — Wy sobie pogadajcie a ja pójdę do sklepu po jakieś wino, Filip reflektujesz? — pokiwał głową twierdząco a Iga pognała w stronę monopolowego.

— Jakie masz kłopoty? może mogę ci pomóc? widziałam niepokój w twoich oczach jak tylko cię zobaczyłam, co się dzieję.?

— Kasę która miała iść na klinikę — zamilkł na chwilę — przegrałem w kasynie

— ja pierdolę — złapałam się za głowę — Coś ty zrobił.? — nie dowierzałam w to co usłyszałam chwilę wcześniej, mój brat, ten idealny syn i lekarz grał w kasynie i do tego przegrywał duże pieniądze.

— Matka wie? — zapytałam a on milczał — No jasne że nie wie! bo przecież by się chyba pochlastała że jej ukochany synek…. nie, no nie wierzę — przerwałam swój wywód kiedy spojrzałam na brata, siedział ze spuszczoną głową i milczał, zrobiło mi się go żal.

— Ile przejebałeś? — spojrzał na Mnie — 50 tysięcy

— To chyba nie aż tak dużo, sprzedasz samochód a resztę się ogarnie jakoś

— Euro — powiedział cicho

— Co? — dopytałam bo myślałam że się przesłyszałam.

— Przegrałem 50 tysięcy euro — patrzył w taflę wody a ja w głowie przeliczałam ile to będzie kasy na złotówki

— Wiesz pomyślałem o kredycie pod zastaw naszego domu. W Krakowie zastawiłem mieszkanie pod budowę kliniki ale brakuję na sprzęt i wyposażenie, to znaczy wszystko jest już zamówione tylko muszę w terminie wpłacić tą brakującą kwotę i pomyślałem…

— To dlatego przyjechałeś? — przerwałam — Masz tupet — wycedziłam przez zęby.

— Klara, wiem że zawaliłem, że cię tu zostawiłem samą z matką, ale nie mogłem już patrzeć jak cię traktuję, jak poniża na każdym kroku — Pierwszy raz widziałam jak mój brat płacze

— Proszę nie mów matce prawdy, nie mów że przegrałem tą kasę, oddam wszystko co do grosza jak tylko klinika ruszy

W tym momencie wróciła Iga, spojrzała na nas ale nie zadawała pytań, usiadła koło Filipa i otworzyła wino, podała mu je a on niemalże duszkiem pochłonął pół butelki. Pierwszy raz widziałam jak pije alkohol i to jeszcze takim holocaustem jak zawodowy alkoholik, a może nim był pomyślałam przez chwilę, przecież że gra w kasynie też się nie spodziewałam. Zdałam sobie sprawę jak mało wiem o własnym bracie. Usiadłam przed nim, zabrałam mu butelkę z winem i spojrzałam w mokre od łez oczy.

— Po pierwsze matka ma kasę ze sprzedaży domu po dziadkach, więc nie musi zastawiać naszego, po drugie Okej… nie powiem jej prawdy jeśli ty powiesz mi dlaczego jest taka oziębła dla mnie i po trzecie skąd wiedziałeś że to co powiedziałam o kadrze to prawda? — przechyliłam butelkę bo od tego gadania zaschło mi w gardle i podałam Idze.

Ona zaś wpatrywała się w Filipa z takim pożądaniem że pewnie gdyby mnie tu nie było to zrobili by to pod gołym niebem. Stuknęłam ją butelką w rękę a kiedy się ocknęła i spojrzała na mnie, popukałam się w czoło, wiedziała o co mi chodzi ale tylko się uśmiechnęła i oblizała wymownie wargi.

Filip popatrzył na mnie już nie co radośniejszym wzrokiem i wziął głęboki wdech

— Może zacznę od trzeciego — uśmiechnął się — W telewizji była konferencja prasowa z tym trenerem od kadry i mówił że ma asa w rękawie, że jutro do Warszawy przyjeżdża jego tajna broń i ogólnie będzie wielkie zaskoczenie dla wszystkich i domyśliłem się że chodzi o ciebie, stąd wiem że mówiłaś prawdę — uśmiechnęłam się w duchu

— No a teraz druga pozycja — ponaglałam.

Filip wziął łyk wina które wyrwał Idze i spojrzał w niebo

— To co teraz usłyszysz, będzie bardzo trudne ale już dawno powinnaś o tym wiedzieć… Tego wieczoru kiedy zginął tata, ty byłaś u dziadków. Chciałaś zostać u nich na noc, chociaż mama ostrzegała że jak przyjdzie wieczór i czas spania to będziesz płakała że chcesz do domu, no i tak było, ok godziny 23.00 zadzwoniła babcia że płaczesz i nie chcesz spać, tata wstał z łózka, ubrał się i oznajmił że pojedzie, wtedy matka kategorycznie zabroniła mówiąc że trochę popłaczesz i zaśniesz a rano przed pracą po ciebie pojadą, pamiętam że bardzo się o to pokłócili ale tata był nieugięty, wsiadł do auta i wtedy widziałem go po raz ostatni. Po drodze jeszcze dzwonił do babci że już jedzie po swoją księżniczkę, że nie pozwoli żeby płakała i że niedługo będzie na miejscu, ale niestety nigdy tam nie dotarł, prawdopodobnie tak się śpieszył że nie zauważył nadjeżdżającego pociągu albo myślał że zdąży, tego już się nie wiem…

Milczałam a z oczu jak rzeka płynęły mi łzy. Filip kontynuował

— Zginął na miejscu. Pamiętam błysk policyjnych kogutów pod naszym domem i krzyk mamy. Od tamtej chwili bardzo się zmieniła, winiła ciebie za śmierć ojca i za to że rozstali się w złości — uronił łzę — Zamiłowanie do piłki masz po nim — spojrzałam na Igę, ona też trwała w zamyśleniu a po policzku spływały łzy. Nie mogłam wydusić z siebie słowa, teraz już rozumiałam dlaczego matka tak bardzo mnie nienawidziła, tata zginął przeze mnie. Spojrzałam w niebo

— Przepraszam — wyszeptałam przez łzy. Wydawało się że Filip czyta mi w myślach

— To nie była twoja wina! nie możesz tak myśleć, to był wypadek, nieszczęśliwy pierdolony wypadek! — zalał się łzami a ja chciałam zadać jeszcze milion pytań ale nie byłam w stanie się pozbierać. Siedzieliśmy wszyscy w milczeniu dobrą godzinę. Kiedy emocje opadły spytałam brata

— Jak to jest możliwe że ja tego nie pamiętam? W ogóle nie pamiętam taty

— No dziwne żebyś pamiętała, miałaś wtedy 3.5 roku. Przez pewien czas nawet mieszkałaś u dziadków ale pewnego dnia dziadek potrząsnął matką, w przenośni oczywiście, żeby się w końcu wzięła w garść, no i się wzięła tylko chyba postanowiła odbijać to sobie wszystko na tobie. — spojrzał na mnie współczującym wzrokiem

— Lata mijały, a ona się nie zmieniała. Nie mogłem już tego znieść, tej całej chorej atmosfery, dlatego wyjechałem a w zasadzie uciekłem do Krakowa. Nie byłem w stanie zastąpić ci ojca i matki… przepraszam — wyszeptał mi do ucha i mocno przytulił.

Oszołomiona tą opowieścią, miałam wrażenie że to scenariusz z jakiegoś filmu. Nie byłam w stanie opanować emocji, kontem oka zerkałam na przyjaciółkę która również niedowierzała w to co przed chwilą usłyszałyśmy, upiła łyk wina i uroniła łzy. Filip objął ją ramieniem i przyciągnął do siebie.

Nawet nie wiem kiedy zrobiło się ciemno, w tej samej chwili zdałam sobie sprawę że jutro czeka mnie długa podróż. Zapewne gdy spojrzę w lustro zobaczę napuchnięte oczy zawodniczki MMA a nie piłkarki a zawalona noc jeszcze bardziej urozmaici ten widok. Westchnęłam głęboko, wstałam z piasku i zwróciłam się do Igi, która wtulona w mojego brata wydawała się być myślami w innym świecie.

— Iguś, wiem że ten wieczór miał wyglądać inaczej, przepraszam że musiałaś tego wszystkiego wysłuchać, chociaż pewnie i tak bym ci o tym opowiedziała ale głupio mi.

Iga wstała odrywając się z objęć Filipa

— Bo jesteś głupia! za co mnie przepraszasz? — przytuliła mnie mocno — Jedz do tej Warszawy i pokaż im co potrafisz. Spełniaj swoje marzenia a jak już się tam zaaklimatyzujesz i ogarniesz to przyjadę i ruszymy na podbój — zaśmiałyśmy się obydwie. Jeszcze mocniej przytuliłam Igę i pogłaskałam ją po plecach

— Dzięki, jesteś kochana. Będę się odzywać tak często jak tylko będę mogła. Trzymaj kciuki — cmoknęłam ją w policzek. Filip zerwał się na nogi i dał mi do zrozumienia że idzie ze mną do domu, ale w tamtej chwili chciałam pobyć trochę sama, pogadać sama ze sobą a droga do domu wydawała się odpowiednim dystansem na rozmyślenia. Nie nalegał, pożegnałam się i poszłam w stronę domu, zostawiając ich na plaży

Noc wydawała się nie mieć końca, myśli w mojej głowie biły się ze sobą. W jednej chwili ekscytacja związana z wyjazdem, kadrą i nowym życiem buzowała niczym wulkan, a z drugiej strony historia którą opowiedział mi brat napełniała moje serce żalem goryczy. Spojrzałam w telefon, dochodziła godzina 4:00, za oknem zaczynało się rozwidniać, ucieszyłam się że za godzinę będę musiała już wstać a to oznacza początek podróży życia. Pomyślałam chwilę o mamie, pożegnać się z nią, czy wyjechać bez słowa? Może w ogóle nie zauważy mojej nieobecności? — napiszę krótki list, tak to będzie najlepsze rozwiązanie — zdecydowałam. Zapaliłam nocną lampkę, wzięłam notes, długopis i zatonęłam w potoku słów, tyle chciałam jej powiedzieć, przeprosić a może jednak wygarnąć wszystko co mnie bolało, biłam się z myślami.

Mamo. Piszę ten list bo właściwie nie umiemy już ze sobą normalnie rozmawiać. Jest Mi przykro że nie jestem taką córką jaką byś chciała mieć. Przepraszam że nigdy nie dałam Ci powodu do dumy, i przepraszam że przeze mnie zginął tata. Tak znam prawdę i żałuję że nie dowiedziałam się tego od ciebie, przynajmniej miałabym szansę zrozumieć dlaczego przez te wszystkie lata traktowałaś mnie jak wroga. Oddałabym wszystko żeby zwrócić tacie życie, nawet własne, abyś była tylko szczęśliwa. Przepraszam za wszystko. Kocham Cię. Klara.

Nawet nie zauważyłam ile czasu zajęło mi napisanie tych kilku pozornie prostych słów. Tyle chciałam jeszcze jej powiedzieć, ale już chyba nie było sensu rozdrapywać ran. To co się wydarzyło przed laty, musiałam zostawić za sobą. Spojrzałam na zegarek, dochodziła godzina 5:00, na dworze było już zupełnie widno.

— Czas ruszać — powiedziałam przeciągając się przed lustrem. Szybki prysznic, ubranie i ogólne ogarnięcie się zajęło mi zaledwie pół godziny, kiedy rozglądałam się po pokoju w poszukiwaniu czegoś co jeszcze ewentualnie mogło by mi się przydać na podróż, przyszło mi na myśl aby zajrzeć do pokoju Filipa. Jakże ogromne było moje zdziwienie kiedy zastałam puste łóżko, zaśmiałam się pod nosem, w sumie mogłam się tego spodziewać, poprzedniego wieczoru mieli się ku sobie. Wzięłam walizkę a list który napisałam do matki zostawiłam w kuchni na stole, rozejrzałam się chwilę po domu i pozostawiając wszystkie wspomnienia, radości i smutki związane z tym miejscem, zamknęłam za sobą drzwi.

Dotarcie na peron nie zajęło wiele czasu, wczesnym rankiem ruch w mieście jest mały a autobus którym jechałam zatrzymał się tylko na trzech przystankach. Wsiadając do pociągu, usłyszałam z dużych głośników stojących na stacji, piosenkę Classic — „Miłego dnia” — przypadek? być może nie, ale wiedziałam że to będzie dobry dzień. Zajęłam swoje miejsce w pociągu i postanowiłam za pomocą „wujka” Google dowiedzieć się czegoś więcej o chłopakach z drużyny, do tej pory znałam ich tylko z imienia nazwiska i umiejętności piłkarskich. Na pierwszy ogień wpisałam kapitana „Krystian Zalewski”, wysoki, przystojny brunet, muskularne opalone ciało, marzenie każdej kobiety, no prawie każdej, miał żonę Klaudię, piękna i zgrabna blondynka, a do tego blogierka modowa, krótko mówiąc wyglądała jak milion dolarów, a ja z natury tak miałam że facet mógł być przystojny jak Mario Casas ale jak był zajęty to z automatu przestawał mnie pociągać. Nic szczególnego nie znalazłam na temat „Zalesia”, bo tak wszyscy go nazywali, w sumie to prawie każdy z piłkarzy miał przydomek pochodzący od nazwiska. Przeczytałam kilka artykułów na temat udziału Zalewskich w zbiórkach charytatywnych i przeszłam do szukania informacji na temat reszty chłopaków, wszędzie pisali to samo, sukcesy w klubach, zaręczyny, śluby i narodziny dzieci, no tak bo w sumie co więcej mogli wiedzieć paparazzi. Moją uwagę przykuł artykuł z nazwiskiem w tytule, naszego lewego obrońcy „Piotr Korczak zrozpaczony po rozstaniu z narzeczoną” wszystkie portale internetowe rozpisywały się na temat rozstania Piotrka i Mileny, która rzekomo porzuciła go kilka miesięcy temu, wyjeżdżając na kontrakt do Mediolanu, nigdy nie wierzyłam w tego typu plotki ale po sprawdzeniu profilu Korczaka w mediach społecznościowych, wychodziło na to że to prawda.

— Kurczę, porzucić takiego faceta dla kariery w modelingu? — pomyślałam patrząc na zdjęcia Piotrka, wyglądał jak jakiś włoski aktor, nawet nie wiem kiedy przygryzłam wargę a przez całe ciało przeszła fala gorąca, być może to był efekt długotrwałego bycia singelką

— Klara ogarnij się! — przywołałam się w myślach do porządku, przecież nie jechałam do Warszawy żeby się zakochiwać, po za tym Piotrek na co dzień mieszkał w Monachium więc to i tak by nie mogło się udać. Nawet jeszcze przeszło mi przez myśl że to może z nim jest coś nie tak i dlatego modelka go zostawiła a może to tylko wersja dla mediów, opcji było kilka ale więcej nie zagłębiałam się w ten temat, i tak niedługo miałam poznać osobiście orły Kowalika, więc ocenę mogłam wystawić na podstawie własnych obserwacji i odczuć.

Droga do Warszawy upłynęła zaskakująco szybko, spojrzałam przez okno na wielki napis „WARSZAWA CENTRALNA” — tak to mój przystanek, czas wysiadać — powiedziałam do siebie, wsunęłam na nos okulary przeciwsłoneczne i chwilę później stałam już na peronie. Mimo tak wczesnej pory, miasto tętniło życiem, setki samochodów i ludzie, każdy się gdzieś śpieszył trącając się nawzajem, wysokie wieżowce, duże galerie i małe sklepiki, czyste ulice i zielono-złote jak na tą porę roku przystało parki, wszystko to w tamtej chwili wydawało mi się przeogromne. Stałam tak nieruchomo podziwiając wszystko to co było wkoło kiedy zdałam sobie sprawę że kompletnie nie znam tego miasta, ostatni raz w stolicy byłam jak miałam 12 lat, dobrze jednak że od tamtej pory technologia poszła do przodu i wszystko można było znaleźć w Internecie, najpierw jednak musiałam dotrzeć do hotelu, złapałam taksówkę i po 30 minutach stałam już u progu hotelu H15 Boutique. Wielkie szklane drzwi otwierał portier serdecznie witając i żegnając gości. W holu stały szare kanapy zdobione wielkimi czarnymi poduchami, przy każdej stał szklany stolik kawowy, na ścianach wisiały obrazy z XVIII wieku a po środku znajdowała się recepcja. Zameldowanie zajęło nie więcej niż 5 minut, pani recepcjonistka wręczyła mi kartę, poinstruowała jak mam dotrzeć do pokoju i posyłając ironiczny uśmiech życzyła miłego pobytu — na pewno będzie miły — pomyślałam i ruszyłam w stronę pokoju. Kiedy weszłam do środka, przetarłam oczy ze zdumienia

— Ja pierdole — wyszeptałam pod nosem, pokój wyglądał jak komnata w pałacu. Wielki wiszący telewizor zajmował pół ściany, na środku pod ścianą stało łoże które pomieściło by spokojnie 6 osób, biała gładka pościel aż raziła w oczy swoją czystością a ogromne okna przejrzyste niczym woda, wychodziły na centrum miasta. Zajrzałam do łazienki, było w niej wszystko co kobiecie potrzeba, kosmetyki do ciała i włosów, różnego rodzaju masażery, podświetlane lustro i co najważniejsze ogromna wanna.

W tej samej chwili przypomniały mi się słowa trenera o telefonie który miałam dostać w recepcji, wyszłam z łazienki i rozejrzałam się po pokoju, na komodzie leżała paczka, w środku znajdował się smartfon i wiadomość napisana na kartce „Witaj Klaro, o 12.00 zabiorę cię na lunch i pokaże miasto. Emil Krewny”

— Kurczę, pewnie to jakiś 40 letni stary kawaler, pomyślałam — i jak oficjalnie podpisane „Emil Krewny” zaśmiałam się w duchu — dobra do 12.00 mam jakieś trzy i pół godziny, poleżę w wannie a później może szybka drzemka, chociaż z wrażenia w ogóle nie czułam się zmęczona.

Wzięłam długą i odprężającą kąpiel, wtarłam w ciało balsam i zdałam sobie sprawę że muszę włożyć te same ubrania w których przyjechałam bo przecież oprócz butów, kosmetyków i bielizny nie miałam nic.

— No trudno — wzruszyłam ramionami — Ciekawe czy ten cały Emil zna jakieś fajne sklepy z ubraniami? Potrzebowałam zakupów i to było pewne. Do lunchu zostało mi jakieś dwie godziny, na twarz nałożyłam odrobinę podkładu, aby ukryć zmęczoną twarz i to w zasadzie było na tyle jeśli chodzi o makijaż. Brwi i rzęs nie musiałam przecież malować, chociaż przydało by się je odświeżyć, bo przez rok trochę pigment stracił barwę. Pociągnęłam usta błyszczykiem i w sumie byłam już gotowa do wyjścia, jednak zegar wskazywał godzinę 10:30, tego dnia czas się bardzo dłużył, włączyłam telewizor i usiadłam na podłodze opierając się plecami o łóżko, pościel była tak starannie wygładzona że żal było to niszczyć. Zaczęłam przeglądać smartfon który dostałam, ale oprócz trzech numerów o których mówił trener nie było w nim nic ciekawego, za to zaś w swoim telefonie zobaczyłam nie przeczytaną wiadomość, przez chwilę pomyślałam że to może mama i na tą myśl mój puls przyśpieszył chyba do dwustu, ale to był sms od Filipa „Powodzenia moja mała siostrzyczko, trzymam kciuki. Kocham Cię” Uśmiechnęłam się.

Bardzo potrzebowałam takiego wsparcia nawet i od brata, odpisałam że dziękuję i że też go bardzo kocham. Miałam ochotę zapytać gdzie był przez całą noc ale wiedziałam że od Igi dowiem się więcej. I tak resztę czasu spędziłam na oglądaniu telewizji, z amoku medialnych przekazów a może nawet z lekkiego snu wyrwało mnie pukanie do drzwi

— O kurwa — zerwałam się na równe nogi, zegarek w telefonie pokazywał godzinę 12:00, serce podeszło mi do gardła, delikatnie otworzyłam drzwi i mało nie zemdlałam”

— O fuck! — stałam jak zamurowana.

— Wystarczy Emil — powiedział stojący w progu mężczyzna z uśmiechem na twarzy i wyciągając do mnie rękę w geście przywitania wszedł do środka. Ledwo wyciągnęłam swoją dłoń bo chyba z wrażenia straciłam kontrolę nad własnym ciałem. Nie był to 40letni stary kawaler, stał przede mną wysoki przystojny brunet o brązowych oczach, ubrany w dżinsy i koszulkę polo, wyglądał bardziej jak dziennikarz a nie asystent trenera w garniaku, miał co najwyżej dwadzieścia pięć lat.

— Klara — udało mi się w końcu, wymówić swoje imię a po chwili gdy emocje opadły i wróciła moc w ciele, mogłam już normalnie funkcjonować

— Przepraszam, spodziewałam się że wyglądasz trochę inaczej i że jesteś starszy — starałam się wytłumaczyć

— Myślałaś pewnie że zobaczysz zgorzkniałego starego kawalera? — chyba czytał mi w myślach bo po tych słowach wybuchliśmy śmiechem.

— Idziemy? — spytałam — jestem mega głodna. Emil popatrzył na mnie z litością

— Nie byłaś na śniadaniu w hotelowej restauracji? — pokręciłam przecząco głową

— Z wrażenia chyba zapomniałam wcześniej o jedzeniu, wiesz to dla mnie bardzo nowa i dziwna sytuacja — Wiem — przerwał mi wypowiedz — wiem Klaro, trener trochę mi opowiedział o tobie chociaż sam za wiele nie wie — uśmiechnął się.

Zeszliśmy na hotelowy parking a moim oczom ukazało się piękne czarne BMW X3 — wow! — oniemiałam z wrażenia. Emil otworzył mi drzwi, a ja poczułam się w tamtej chwili jak ktoś bardzo ważny a wręcz wyjątkowy. Dotarliśmy do restauracji gdzie czekał już zarezerwowany wcześniej stolik, kelner podał MENU. Od razu zatopiłam się w poszukiwaniu czegoś dobrego do jedzenia, błądząc oczami po opisach natrafiłam na pierogi z truskawkami, pomyślałam że dawno nie jadłam a i cena była na miarę mojego portfela. Kiedy chciałam już złożyć zamówienie, mój towarzysz powiedział kilka słów po włosku do kelnera, i dopiero w tamtej chwili zorientowałam się że jesteśmy we włoskiej restauracji, spojrzałam w menu i faktycznie dania były różne, kuchnia włoska, polska i śródziemnomorska a opisy do nich były w języku polskim i włoskim. Może nie przykuło to tak mojej uwagi bo znałam doskonale ten język z resztą tak jak hiszpański, angielski i trochę niemiecki.

— Zamówiłem nam ho..

— Wiem co zamówiłeś — przerwałam — Znam włoski — w tym momencie spojrzałam na cenę i uniosłam brwi ze zdziwienia, Emil patrzył na mnie z zaciekawieniem.

— No tego trener mi nie powiedział, ale fajnie że znasz inny język niż polski, to ci się bardzo przyda w tym fachu. A i na cenę nie patrz.

Kelner przyniósł zamówione homary, życzył smacznego oczywiście w swoim ojczystym języku i zniknął za drzwiami zaplecza.

Lunch smakował, chociaż nie przepadałam za skorupiakami to byłam pełna podziwu że trafił w moje kubki smakowe zamawiając homara. Popatrzyłam na niego ze zdumieniem

— Znasz fajne sklepy z ciuchami? Muszę uzupełnić garderobę — uśmiechnął się, co mnie zdziwiło bo zazwyczaj faceci nie lubią zakupów i sklepów z ciuchami

— Jasne! — mało co nie podskoczył ze szczęścia, zapłacił rachunek i ruszyliśmy „w miasto”.

Po około trzech godzinach wyszliśmy z ostatniego sklepu a był to chyba pięćdziesiąty z kolei. Mimo zmęczenia byłam szczęśliwa bo udało mi się kupić wszystko czego potrzebowałam, i nawet w dwóch sklepach udało mi się zapłacić, bo w pozostałych nie zostałam dopuszczona do kasy, Emil powtarzał że trener tak mu nakazał a on się szefa musi słuchać. Wszystko to było takie dziwne i takie nowe, zostałam wyrwana z innego świata i wiedziałam że trochę czasu mi zajmie żeby przywyknąć do tej sytuacji.

— Zaniesiemy zakupy do auta i pójdziemy do banku tu za rogiem — wskazał palcem — założymy ci konto. I ubiegając twoją odpowiedz że już takie posiadasz a wiem że posiadasz to te będzie służbowe, oczywiście też będzie do twojej dyspozycji tylko trochę na innych warunkach — przytaknęłam twierdząco, chociaż nie miałam zielonego pojęcia o czym w tamtej chwili mówił.

Wizyta w banku nie trwała długo, po wszystkich wyjaśnieniach przesympatycznej pani wiedziałam już jak się obsługiwać nowym kontem

— Widzisz, łatwizna — poklepał mnie po ramieniu

— Pokażesz mi miasto? — spytałam. Na odpowiedz nie musiałam długo czekać i tak resztę dnia spędziliśmy zwiedzając Warszawę, a właściwie jej cześć.

Wieczorem Emil odwiózł mnie do hotelu a portier zaniósł zakupy do pokoju.

— Odpocznij Klara, jutro czeka nas ciężki dzień, musisz zrobić badania a po południu testy wysiłkowe. Będę po ciebie o 8:00, tylko proszę przed badaniami nie możesz nic zjeść, po wszystkim pójdziemy na śniadanie — skinęłam głową na te słowa i zamknęłam drzwi od samochodu. Odjechał a ja poszłam do pokoju. Ze zmęczenia oczy same mi się zamykały ale nie mogłam oprzeć się pokusie i rozpakowałam wszystkie torby z ciuchami, wybrałam strój na następny dzień a resztę poukładałam w szafie, spakowałam dres do torby i sprawdziłam telefony ale na żadnym nie było jakiejkolwiek wiadomości czy połączenia, wsunęłam się pod śnieżnobiałą kołdrę i zasnęłam.

W środowy poranek zgodnie z ustaleniami o 8:00 czekałam już na Emila w hotelowym lobby kiedy usłyszałam dźwięk smsa, znowu te samo uczucie że to może wiadomość od matki ale nie, to była Iga „Hej Kler:* nie odzywasz się, mam nadzieję że wszystko gra. Zadzwoń albo chociaż napisz wiadomość. Buziaki” — uśmiechałam się do telefonu jak głupi do sera, odpisałam że wszystko w porządku i że zadzwonię wieczorem a uśmiech z mojej twarzy nie schodził.

— Chłopak.? — usłyszałam znajomy głos za plecami

— Nie mam chłopaka — odparłam.

Emil patrzył z niedowierzaniem ale nie zadawał więcej pytań, tego dnia wyglądał jak prezes jakieś firmy, granatowa koszula z czerwonymi wstawkami, spodnie w kancik w tym samym kolorze, skórzane ciemne buty i zapach wody kolońskiej sprawiły że mało nie zemdlałam, ale tym razem nie dałam po sobie poznać zauroczenia, wsiedliśmy do auta i pojechaliśmy do Centrum Medycyny Sportowej. Na miejscu pobrano mi krew do badań, na szczęście nie byłam wrażliwa na widok krwi, więc od razu mogliśmy zjeść śniadanie i napić się kawy. Pozostałe badania i konsultacje z różnymi lekarzami zajęły nam większą część dnia i na testy wysiłkowe nie starczyło czasu.

Siedziałam na ławce i obserwowałam ludzi, Emil załatwiał coś przez telefon, pomyślałam jakie te miasto jest piękne, tu życie płynie zupełnie inaczej, ludzie nie wstydzą się okazywać sobie uczuć w miejscach publicznych, w ogóle brak tu jakichkolwiek zaściankowych przekonań, wręcz zachłysnęłam się tym widokiem biorąc głęboki wdech.

— Testy przełożyłem na jutro, na szczęście się udało — powiedział Emil siadając koło mnie.

— Wiesz, tęsknie za piłką, w zasadzie nie widziałam jej na oczy od niedzieli, chciałabym trochę pokopać — zrobiłam proszące oczka niczym kot z Shreka. Nigdy nie miałam tak długiej przerwy od treningów, góra dwa dni no może trzy jak zdarzyła się kontuzja. Emil wydawał się niezbyt zachwycony tą prośbą, pomyślał chwilę i odparł

— Arek prosił żebyś zrobiła sobie przerwę od piłki, a po za tym nie masz stroju — uśmiechnął się przy tym ironicznie.

— Mam w torbie — wypięłam język zadowolona z faktu że nie będzie miał już argumentu — A trener nie musi wiedzieć — puściłam oczko i wstałam z ławki

— No dobra, tylko nikomu ani słowa — pogroził palcem — Widzisz ryzykuję dla ciebie utratą pracy Klaro — wstał za mną a ja odwróciwszy się w jego stronę cmoknęłam go w policzek

— Wiem — wyszeptałam, wydawał się zawstydzony tą sytuacją ale starał się nie dać po sobie tego poznać.

Pojechaliśmy na obiekt sportowy, który od razu wydał mi i się wyjątkowo znajomy. Oczywiście mogłam go widzieć jedynie w telewizji lub internecie

— To stadion Legii — powiedział Emil parkując samochód — masz 40 minut.

Ucieszył mnie ten fakt, od razu pobiegłam się przebrać w dresy i po 3 minutach już hasałam z piłką po boisku. Tego mi było potrzeba najbardziej w tamtym momencie. Szlifowałam swoje umiejętności strzeleckie i nawet nie wiem kiedy czas zleciał, może dlatego że nie miał mi kto podawać piłki i musiałam biegać po nią sama. Spojrzałam na Emila który pokazywał że już pora się zbierać, z bólem serca zeszłam z boiska, wzięłam szybki prysznic i po 15 minutach siedzieliśmy w aucie

— Co powiesz na spacer po Starówce? — zaproponował, zgodziłam się bo co innego mieliśmy do roboty. Pewnie gdybym odmówiła to odwiózł by mnie do hotelu a nie miałam ochoty siedzieć sama w tym wielkim pokoju, w Warszawie też nie miałam innych znajomych więc w tamtym momencie spacer z takim przystojniakiem był najlepszym pomysłem.

— O tej porze roku w Warszawie jest jeszcze sporo turystów i większość z nich spaceruje właśnie po starówce, ale myślę że znajdzie się i dla nas kawałek miejsca — usiedliśmy na ławce.

— Czy twoja dziewczyna nie ma nic przeciwko temu że spędzasz całe dnie z obcą laską? — zapytałam unosząc brwi

— Nie mam dziewczyny — odparł a ja czekałam na rozwinięcie wypowiedzi

— Wiesz, kiedy jesteś w rozjazdach przez 300 dni w roku to trochę ciężko utrzymać związek, zazwyczaj musiałem wybierać między jednym a drugim a lubię swoją pracę — zamilkł przez chwilę — Jedną jedyną dziewczynę której nie przeszkadzała moja praca, przyłapałem na zdradzie i wtedy dopiero zrozumiałem dlaczego nie przeszkadzała… eh szkoda gadać. A ty? — zwrócił ku mnie swój wzrok

— Co Ja? — zmarszczyłam czoło

— Czemu nie masz chłopaka? przecież niczego ci nie brakuje — oblukał mnie od dołu do góry, zatrzymując chwilę wzrok na biuście co nie umknęło mojej uwadze.

Niestety a może stety natura obdarzyła mnie obfitym i jędrnym biustem, niekiedy przeszkadzało mi to w grze, ale na szczęście znalazłam specjalny pas sportowy, więc grało mi się o wiele lepiej. Westchnęłam głęboko

— Z tego samego powodu co ty, każdy facet stawiał mnie przed wyborem, a ja kocham piłkę i ten jedyny który będzie chciał być ze mną też będzie musiał ją pokochać… ale na razie nie mam na to czasu, nie myślę o tym — zapadła przez chwilę cisza

— Jak ty to robisz? Teraz jesteś wrażliwą kruchą dziewczynką a za chwilę wychodząc na boisko zamieniasz się w gladiatora niczym Kamil Lis.

Faktycznie nasz najlepszy polski stoper był nazywany przez media i kibiców „gladiatorem”

— Oglądałem nagranie z niedzielnego meczu i dzisiejszy trening… kontakt z murawą sprawia że wstępuję w ciebie coś niesamowitego — pokręcił głową tak jakby z niedowierzaniem — Ciężko to opisać słowami, ale jestem pod dużym wrażeniem.

Zszokowały mnie te słowa i przez chwilę nie wiedziałam jak mam się do tego odnieść

— Zaskoczyłeś mnie, ale odpowiem ci — splotłam dłonie — Bo widzisz, kiedy przez całe swoje życie jesteś spychany na drugi plan, twoja matka potępia to co robisz i traktuje jak wroga numer jeden, ukochany dziadek umiera a jedyną rzeczą jaką masz to piłka i dobra pozycja w klubie, to oddajesz jej całe swoje serducho. Gdy wychodzę na boisko i patrzę na trybuny, to wiem że ci wszyscy ludzie… kibice liczą na mnie i zdaję sobie sprawę że nie mogę ich zawieść… to właśnie daje mi takiego powera i głód na bramki rośnie — Emil słuchał mnie z zaciekawieniem i dłuższą chwilę analizował to co powiedziałam.

— Musisz uważać

— Uważać? — zapytałam — Coś mi grozi? — spojrzał na mnie i lekko się uśmiechnął

— Nie w tym sensie, źle mnie zrozumiałaś. Musisz liczyć się z tym że na początku w drużynie nie będzie miło, chłopaki nie przyjmą cię z otwartymi ramionami, zwłaszcza że nic nie wiedzą. Dla nich to też będzie nowa sytuacja i możesz usłyszeć wiele gorzkich słów ale patrząc na ciebie i twoją determinację twierdzę, że dasz sobie radę — kiwnęłam głową.

Niestety miał rację i liczyłam się z tym że chłopaki mogą być wrogo nastawieni do mojej osoby, w końcu kobieta w męskiej drużynie to obciach, chociaż z drugiej strony nie prosiłam się o to więc czemu miało by się to odbijać na mnie

— Eh biednemu zawsze wiatr w oczy — rzuciłam bez sensu i oboje w tym samym momencie wybuchliśmy śmiechem

— Nie martw się, nie zjedzą cię — przytulił mnie mocno tak że słyszałam bicie jego serca

— Jedyne co będą chcieli udowodnić to to że wcale nie jesteś od nich lepsza, każdy walczy o swoją pozycję więc początki będą trudne ale ty już jesteś na wygranej pozycji, ja ci to mówię — ujął moją twarz w dłonie — Tylko musisz mi obiecać że nie spękasz — nasze spojrzenia się spotkały. Czułam jak krew pulsuje mi w głowie i pewnie za chwilę skończyło by się to pocałunkiem gdyby nie zadzwonił telefon

— To Kowalik, muszę odebrać — w jego oczach widniało słowo „przepraszam”. W głębi ducha jednak ucieszyłam się że zadzwonił trener bo kto wie jak by się to skończyło a nie chciałam na starcie wdawać się w romanse albo co gorsza się zakochać, chociaż Emil był facetem marzeń i lubił piłkę. Pokręciłam głową, odganiając od siebie myśli a przystojniak zakończył rozmowę

— Musimy pojechać do siedziby PZPN-u, mają dla ciebie kontrakt — przytaknęłam i poszliśmy w stronę parkingu. Przez całą drogę do auta milczeliśmy zmieszani sytuacją, chociaż mnie bardziej pochłonęła myśl o kontrakcie. W aucie mój opiekun przerwał milczenie

— Zapomniałem ci powiedzieć o jednej rzeczy

— Że mają pistolety i mnie zastrzelą? — przerwałam, śmiejąc się głośno, co się udzieliło Emilowi

— Jesteś niemożliwa… ale to dobrze że humor ci dopisuję, to oznacza że się ze mną nie nudzisz — spojrzał przez chwilę na mnie a później znowu na drogę

— Kiedy będziesz już na pokładzie kadry, zaprzyjaźnij się z Kubą, na dzień dzisiejszy to jedyny twój sprzymierzeńca, jako jedyny z drużyny wie o tobie i przyklepał rację trenerowi, więc w nim znajdziesz przyjaciela. A po za tym też przeszedł ciężką drogę żeby być tam gdzie teraz jest więc odnajdziecie wspólny język.

Dobrze wiedziałam o kim mówi. Kuba to serce tej reprezentacji, przemiły człowiek o szczerozłotym sercu, autorytet do naśladowania zarówno na boisku jak i w życiu prywatnym, kochający mąż i tata, osobiście mój wielki idol. Jego historię z dzieciństwa zna chyba każdy fan piłki, cała Polska żyła wtedy tą tragedią.

Ucieszyłam się kiedy Emil opowiadał o tym że Kuba o mnie wie i podziela zdanie trenera.

— OK tak zrobię, dzięki za to wszystko co dla mnie robisz — posłałam słodki uśmiech, ale on wydawał się być myślami gdzie indziej

— Jesteśmy — powiedział po chwili, parkując samochód pod wielkim czerwonym budynkiem. Weszliśmy do środka, w recepcji przywitała nas młoda dziewczyna, miała nie więcej niż dwadzieścia dwa lata. Na widok Emila oblała jej twarz fala rumieńcy, robiła do niego maślane oczka a on rozbawiony tym faktem głaskał ją po dłoni

— Prezes u siebie? — zapytał jakimś dziwnym głosem, jak by damskim i puścił do mnie oczko

— No tak debilko, to sarkazm — spoliczkowałam się w myślach i uśmiechnęłam ironicznie. Dziewczyna pokiwała twierdząco głową i potrzepotała rzęsami, w tym momencie przypomniało mi się że chciałam jeszcze przed zgrupowaniem poprawić swój permanentny makijaż

— Ej mała idziemy — pociągnął mnie za rękę i po chwili byliśmy już w gabinecie prezesa. Rozejrzałam się chwile wkoło, gabinet przypominał biuro prezydenta a nie prezesa związku piłkarskiego, ze zdumieniem przyglądałam się ścianom i meblom kręcąc się wokół własnej osi

— Klaro jak ci się podoba w stolicy? mam nadzieję że Emil o ciebie dba — spytał Bańka

— Tak, wszystko w porządku — potwierdziłam kiwając głową i usiadłam na krześle.

— Klaro przygotowaliśmy dla ciebie kontrakt w którym dokładnie punkt po punkcie opisane jest twoje zadanie w naszym zespole. Fakt że to my naginając w małym stopniu regulamin ale naprawdę w mini stopniu bo mówiliśmy ci już że nie ma żadnych przepisów zabraniających abyś grała w męskiej drużynie, no więc fakt ten — kontynuował z przejęciem — Daje nam prawo do zatrzymania ciebie na wyłączność związku

— Nie bardzo rozumiem — zmarszczyłam brwi

— No więc Klaro krótko mówiąc jesteś wolnym zawodnikiem dla klubów, jeśli jest zgrupowanie i dostaniesz powołanie to jedziesz na kadrę, jeśli zgrupowanie się kończy jesteś na wypożyczenia meczowe.

— Dalej nie bardzo rozumiem, kadra Okej ale wypożyczenia meczowe? — dopytywałam z coraz to większym zdziwieniem

— Już tłumaczę, dajmy na to dzisiaj dzwoni do ciebie Zaleś lub jego trener z A.C. Milan i mówi że potrzebują cię w drużynie za dwa dni na mecz ligowy, ty się zgadzasz lub nie, to już zależy od ciebie i załóżmy że tego samego dnia dzwoni Korczak że potrzebują cię w Monachium na mecz na za cztery dni i tu również decyzja należy do ciebie czy im pomożesz czy nie. To samo tyczy się ligi żeńskiej

— No już teraz rozumiem — ucieszyłam się bo to również szansa na poznanie innych kultur i krajów.

— No dobrze, a co jeśli nie będę miała takich ofert? przecież muszę regularnie trenować — rzuciłam i rozsiadłam się w krześle już nieco na luzie

— W takiej sytuacji grasz w barwach naszej Legii — zakończył swój wywód i podsunął mi kontrakt.

Kurczę, na wszystko miał odpowiedź, dokładnie to sobie zaplanowali a mi pozostało tylko przystać na taki układ, w sumie nawet bardzo mi to pasowało. Uśmiechnęłam się i zaczęłam czytać warunki kontraktu, punktów i podpunktów było chyba ze sto, ale nikt mnie nie pośpieszał, nawet nie zauważyłam że zostałam sama w gabinecie. W skupieniu analizowałam każde napisane zdanie, i pomyślałam że ja chyba śnię, całe moje życie wywróciło się do góry nogami w zaledwie kilka dni a to był dopiero początek. Dotarłam do ostatniej strony kontraktu, gdzie widniała suma mojej pensji — to chyba roczna — pomyślałam, jednak doczytałam że to miesięczna, czytałam chyba trzy razy to samo zdanie — o kurwa! — w życiu nie przypuszczałam że można miesięcznie zarabiać takie pieniądze a teraz ta wizja stawała się coraz bardziej realna. Wodziłam wzrokiem jeszcze na pozostałe cyferki, były to procenty i prowizje za zdobyte gole, wygrane i przegrane mecze i różne inne zdarzenia których nawet nie byłam w stanie doczytać do końca, wciągnęłam powietrze do płuc, czułam że za chwilę zabraknie mi tchu i pewnym ruchem ręki podpisałam papier, miał on obowiązywać przez najbliższe 5 lat. W tym momencie otworzyły się drzwi i do gabinetu wszedł prezes, trener i Emil, tak jak by mieli podgląd i wiedzieli że już podpisałam papier, rozejrzałam się wkoło jeszcze raz — no tak — w rogu pomieszczenia zainstalowana była kamera. Trener poklepał mnie po ramieniu

— To dobra decyzja Klaro — i zwrócił się do Emila

— Jak stoimy z badaniami?

— Prawie wszystko załatwione trenerze, badania w porządku, konsultacje też przebiegły pozytywnie, jutro o 13:00 mamy testy sprawnościowe, bank też ogarnięty — uśmiechnął się do mnie a trener z nieco zaskoczoną miną pokiwał głową w stronę Bańki

— Widzisz Zbyszku, wiedziałem komu powierzyć te zadanie specjalne i jak zwykle się nie zawiodłem — widziałam po minie Emila że rośnie w siłę słysząc te słowa, chyba lubił jak trener go chwalił, w zasadzie chyba każdy lubi być chwalony przez szefa — pomyślałam chwilę i wstałam z krzesła z nadzieją że spotkanie dobiega końca

— Klaro jeśli będziesz jeszcze czegoś potrzebować to mów śmiało

— Wiem trenerze, dziękuję na razie wszystko mam — Kowalik uścisnął mi dłoń

— No więc do zobaczenia w niedzielę w Arłamowie — na te słowa zakręciło mi się w głowie, do niedzieli pozostało zaledwie trzy dni, z jednej strony chciałam mieć to już za sobą a z drugiej marzyłam żeby te dni trwały wiecznie. Wizje spotkania z chłopakami kłębiły mi się w głowie niczym sceny z jakiegoś filmu, raz widziałam że się cieszą mimo sytuacji i serdecznie witają a drugim razem miażdżą słowami, wzrokiem i zachowaniem, na samą myśl o tym żołądek podszedł mi do gardła a ciało oblał zimny pot. Musiałam dziwnie wyglądać bo wszyscy trzej panowie patrzyli z politowaniem

— Klara wszystko w porządku?

— Tak Emilu w porządku, możemy już iść? duszno tu — ocknęłam się z zadumania i pożegnałam ze swoimi nowymi szefami.

Prezes Polskiego Związku Piłki Nożnej był moim szefem, gdyby ktoś miesiąc wcześniej mi o tym powiedział pewnie bym go wyśmiała.

W aucie jednogłośnie stwierdziliśmy że czas na obiad a właściwie na kolacje, i pojechaliśmy do restauracji w centrum miasta, na szczęście tym razem polskiej. Na wejściu zapowiedziałam że w tej restauracji to ja płacę rachunek, w końcu na ubrania nie wydałam prawie nic więc spokojnie mogłam pozwolić sobie na taki gest, nie usłyszałam sprzeciwu co mnie bardzo ucieszyło. Poprosiłam kelnera o stolik i po chwili siedzieliśmy wygodnie studiując menu, w oczy wpadło mi tradycyjne polskie danie czyli schabowy z kapustą, ale niestety czekały mnie następnego dnia jeszcze testy wysiłkowe więc musiałam skusić się na coś lekko strawnego, wybrałam sałatkę i odruchowo spojrzałam na pozycje alkoholowe

— Nawet o tym nie myśl Klaro — przeszył mnie wzrok Emila

— Spokojnie, dla Mnie to zbędny element — uśmiechnęłam się i gestem ręki poprosiłam kelnera.

Czekając na zamówienie, oboje milczeliśmy, ja marzyłam o długiej kąpieli i rozmowie z Igą, minęło zaledwie nie całe dwa dni odkąd jestem w Warszawie a tyle już miałam jej do opowiedzenia, drugą osobą o której myślałam była matka, zastanawiałam się dlaczego milczy, czy przeczytała list a może to ja powinnam zadzwonić? Biłam się z myślami, nie rozumiałam jak mogła być tak zimnym i oschłym człowiekiem, przecież byłam jej dzieckiem a traktowała mnie jak wroga. Mój towarzysz w tym czasie sprawdzał coś w telefonie co chwile marszcząc czoło jak by przeglądał jakieś oferty

— Musimy znaleźć ci mieszkanie — przerwał nagle tą niezręczną ciszę — nie możesz przecież ciągle mieszkać w hotelu. Ale zajmiemy się tym już po zgrupowaniu — schował telefon a w tym momencie kelner przyniósł nasze dania.

— OK — odparłam krótko, musiałam przyznać że miał głowę na karku być może też bym o tym pomyślała ale cała ta sytuacja odbierała mi możliwość racjonalnego myślenia.

Jedliśmy rozmawiając o pogodzie, dosłownie o „pogodzie” lato dobiegało końca, dzień stawał się coraz krótszy a wieczory chłodniejsze. Na ulicach widać było coraz mniejszy ruch, chciałam zobaczyć jak miasto wygląda nocą, niby miałam piękny widok z okna w hotelowym pokoju, ale to nie to samo. Zaproponowałam że wrócę do hotelu sama, przejdę się, przewietrzę umysł ale Emil popukał się tylko w czoło

— Wiesz co by Arek ze mną zrobił gdyby coś Ci się stało? Rozjebał by mi łeb a później pewnie sobie. Więc zapomnij o samotnych spacerkach po mieście — zamurowało mnie na te słowa, to oznaczało że zawsze i wszędzie będę musiała chodzić z obstawą?

Chyba znowu czytał mi w myślach

— W niedzielę oddam cię pod opiekę kadry więc tam będziesz mogła sobie chodzić gdzie chcesz. To czy potem dostaniesz ochronę będzie zależało od tego jak się sytuacja potoczy — w tym momencie przeszedł mnie dreszcz

— Ochronę? Po co mi ochrona? Ochronę to mają zamożni biznesmani a ja tylko gram w piłkę

— Jeszcze mało wiesz o tym świecie. To nie jest mała drużyna czy trzecia liga w której grałaś do tego czasu. Tu reprezentujesz Polskę, swój kraj i grasz dla miliony polskich kibiców a ludzie są różni i różne mają pomysły. Myślisz że Zalewski, Lis, Laskowski od tak sobie chodzą swobodnie po ulicach? — wzruszyłam ramionami, bo nie miałam pojęcia

— Otóż nie, też mają ochronę, może nie 24h ale na większe wyjazdy lub wyjścia w skupiska ludzi muszą mieć kogoś za plecami… takie są uroki bycia sławnym.

— Jasne, rozumiem — posmutniałam ale cóż, na pewno wiedział co mówi i miał rację. Pomyślałam przez chwilę czy ja na pewno podjęłam dobrą decyzję przyjeżdżając tutaj, to wszystko wydawało się straszne i obce, nie wiedziałam czy dam radę podołać. I tu też miał rację, byłam z innego świata.

Wyszliśmy z restauracji, i po kilku minutach siedzieliśmy już w aucie.

— Pocieszę Cię Klaro, w piątek pójdziemy do klubu potańczyć — aż podskoczyłam z radości na te słowa, tak dawno nie byłam na dyskotece.

W Białobrzegach był jeden mały klub ale zamknęli go po aferze narkotykowej, więc tamtejszej młodzieży zostawały tylko domówki lub ogniska. Ja nie miałam za wiele czasu na zabawy ale uwielbiałam tańczyć, dlatego propozycja Emila bardzo mnie ucieszyła

— Super! Bardzo się cieszę, gdybyś teraz nie prowadził to bym cię uściskała — zarumienił się, ale udałam że tego nie zauważyłam.

Po trzydziestu minutach podjechaliśmy pod hotel. Przez myśl mi przeszło że gdy odjedzie, to będę mogła iść na spacer, przecież się nie dowie, przejdę się i wrócę.

Jednak mój niecny pomysł rozmył się w powietrzu zaraz po tym jak pojawił się obraz napadających mnie bandziorów albo że błądzę po uliczkach stolicy której kompletnie nie znałam no i przecież miałam zadzwonić do Igi. Grzecznie więc poszłam do pokoju.

Zamykając drzwi zauważyłam że na stoliku stała taca a na niej kieliszek z szampanem, obok leżała karteczka „Zasłużyłaś 😊 Miłego wieczoru” — a to cwaniak, ciekawe kiedy zdążył to zamówić — uśmiechnęłam się, wzięłam ze sobą szampana i poszłam do wanny, gorąca kąpiel i wyskokowe bąbelki to było to czego po całym dniu potrzebowałam najbardziej.

Po godzinnej kąpieli i wsmarowaniu w ciało pół butelki balsamu, leżałam pod ciepłą kołderką. Wzięłam do ręki telefon i wybrałam numer Igi, długo nie musiałam czekać na odzew.

— No nareszcie! czy ty wiesz jak ja się tu o ciebie martwię? — wręcz krzyczała na mnie

— Nie krzycz już! wiesz, tu czas płynie zupełnie inaczej niż u nas a po za tym załatwiamy mnóstwo spraw na mieście, badania testy itd. Jest tego tro…

— Zaraz, zaraz czekaj, jakie załatwiamy? jakie my? — przerwała mi w pół słowie, i zdałam sobie sprawę że przez tą całą sytuację z Filipem na plaży, nie powiedziałam jej że będę miała tu asystenta który będzie mi pomagał wszystko ogarnąć

— Mam asystenta a właściwie to jest asystent trenera, ma na imię Emil i chwilowo pomaga mi tu załatwić różne sprawy

— Przystojny? — dopytywała a mimo że jej nie widziałam w tamtym momencie to czułam jak się śmieje od ucha do ucha

— Pytasz czy przystojny? On jest zajebisty, marzenie każdej kobiety tylko … — zamilkłam — Tylko że ja nie przyjechałam tu szukać miłości. Cała ta sielanka mnie przeraża a co by było gdybym się jeszcze do tego zakochała? Wyobrażasz to sobie?

— Tak, wylądowałabyś u czubków — wybuchłyśmy śmiechem, ale po chwili Iga spoważniała — Dasz radę Kler, będzie dobrze. Początki są zawsze trudne ale ty kurwa dasz radę — wręcz mi to przeliterowała. Jak zawsze mogłam liczyć na optymizm przyjaciółki.

— Tęsknie za Tobą Igol, ale wiem że już nie ma odwrotu. Nie mogę się już cofnąć

— Ja też tęsknie — usłyszałam żal w głosie przyjaciółki — mam nadzieję że po zgrupowaniu się spotkamy?

— No jasne że tak, jak tylko się tu ogarnę to przyjedziesz do mnie. A nie wiesz co z moją matką? Widziałaś ją może jakoś ostatnio?

— Przykro Mi Kler, ale nie. Nie masz z nią kontaktu?

— Odkąd wyjechałam nie odzywa się, zostawiłam jej krótki list i miałam nadzieję że się odezwie ale milczy

— Może zapytaj Filipa, dopiero wieczorem wczoraj wyjechał więc na pewno rozmawiali po twoim wyjeździe

— No masz rację, tak zrobię — w sumie mogłam wpaść na to wcześniej — a propos Filipa, to nie wiesz gdzie był przez całą noc przed moim wyjazdem? — w słuchawce zapadła cisza a po chwili usłyszałam gromki śmiech Igi

— No chyba nie myślałaś że my coś teges razem? Klarcia proszę cię, jak mogłaś tak pomyśleć? porozmawialiśmy jeszcze trochę o tej całej sytuacji i ja poszłam do domu a Filip został na plaży, powiedział tylko że wyjeżdża następnego dnia wieczorem i więcej go nie widziałam

— Powiedzmy że ci wierzę — nie wiedziałam czy przyjaciółka mówi prawdę ale wydawało się że tak — Nie wrócił na noc dlatego pomyślałam że byliście razem, no nie ważne, zadzwonię jutro do niego.

— Opowiadaj lepiej jak ci w tej Warszawie? Co robisz? Gdzie mieszkasz no i jaki jest ten Emil? — Iga nie odpuszczała tematu, więc następne dwie godziny zeszły nam na mojej opowieści o wielkim świecie, a raczej wstępie do tego świata. Nie mogłam również ominąć epizodu pocałunku do którego na szczęście nie doszło, Iga słuchała mnie z zaciekawieniem co i raz dopytując o konkrety, chciała żebym bardziej zbliżyła się do Emila, ale w tej kwestii byłam nie ugięta, nie chciałam się zakochiwać a przy najmniej nie teraz. Spojrzałam na zegarek, dochodziła 24:00

— Igol przepraszam ale padam ze zmęczenia, jutro mam testy sprawnościowe, co prawda po południu dopiero ale ostatnie dwa dni były bardzo wyczerpujące dla mnie. Odezwę się jak tylko będę mogła, Kocham Cię wariatko

— Też cię kocham, trzymaj się Klarcia i odzywaj się. Buziak — Iga się rozłączyła a ja przez chwilę rozmyślałam o bracie.

Zastanawiałam się gdzie był tamtej nocy i czy rozwiązał swoje problemy finansowe — no tak! — od czego był wujek Google, wpisałam w wyszukiwarce kiedy będzie otwarcie prywatnej kliniki kardiologicznej w Krakowie Filipa Czech i na rezultaty nie musiałam długo czekać, przeczytałam w jednym z artykułów dodanych kilka godzin wcześniej że wielkie otwarcie odbędzie się za miesiąc. Sprawdziłam kalendarz zgrupowań — idealnie — zgrupowanie kadry nie pokrywało się z tą datą a na mecz ligowy nie musiałam się zgadzać, chociaż jako nowa postanowiłam że nie będę odrzucać żadnych propozycji, chciałam tylko odwiedzić brata bo wiedziałam że klinika jest dla niego ważna i ucieszy się z mojej wizyty — ale kto wie, co to będzie za miesiąc — pomyślałam i wtulona w mięciutką białą pościel zasnęłam.

Nazajutrz obudził mnie dźwięk dzwoniącego telefonu, to był Emil. Pomyślałam że zaspałam, ale zegarek wskazywał godzinę 10:00, lekko zaspanym głosem odebrałam połączenie a w słuchawce usłyszałam głośny śmiech

— Klara żyjesz? Upiłaś się jednym kieliszkiem szampana? — ewidentnie ze mnie drwił

— Mam słabą głowę ale nie aż tak, do późna rozmawiałam z koleżanką i musiałam odespać. A tak swoją drogą to dziękuję za tego szampana — roześmiałam się

— Nie ma za co. Słuchaj Klara, miałem przyjechać po Ciebie przed 13:00 dopiero ale przespałaś śniadanie a musisz mieć siłę na testy, więc … — zapadła cisza — więc otwórz mi drzwi bo stoję przed nimi — połączenie zostało przerwane a ja zerwałam się z łóżka jak oparzona

— o Kurwa! No chyba sobie jaja robi — wrzuciłam na siebie tylko szlafrok i otworzyłam drzwi.

Nie kłamał, stał za nimi Emil ubrany w dżinsy, adidasy i koszulkę na krótki rękaw, na nosie okulary przeciwsłoneczne a w ręku reklamówka z bułkami i jogurtami.

— Skąd wiedziałeś że przespałam śniadanie? — nie dowierzałam własnym oczom — a może jakąś kamerę tu masz?

— Może mam — uśmiechnął się uroczo i wszedł do środka — nic innego nie mieli w sklepie więc to musi ci wystarczyć. Zrobię kawę — mówiąc to, położył zakupy na stoliku i włączył express do kawy, nie sprawiło mu to problemu jak by dobrze znał ten pokój i sprzęty które się w nim znajdowały

— Idę się ubrać i ogarnąć — wzruszyłam ramionami i poszłam do łazienki

— A właśnie, powiedz mi jak to możliwe że dopiero wstałaś z łóżka a masz pomalowane rzęsy i brwi?

— To czary — roześmiałam się głośno — Powiem ci jak ty mi powiesz skąd wiedziałeś że zaspałam na śniadanie? — uniosłam brwi i czekałam na kontrę

— Żadna tajemnica, po prostu czekałem na ciebie w hotelowej restauracji a że się nie pojawiłaś to nie trudno było się domyśleć że jeszcze śpisz — posłał w moją stronę szyderczy uśmiech

— To makijaż permanentny. Nie zmywa się jak tatuaż — trzasnęłam drzwiami i weszłam pod prysznic.

Jeju co za gość — rozmyślałam — jest niesamowity, ale nie mogłam sobie na niego pozwolić z resztą zasługiwał na kogoś lepszego, a ja oprócz najlepszej przyjaciółki i piłki nie miałam nic. Sukcesywnie odgoniłam od siebie wizję związku z Emilem, nakremowałam twarz ubrałam się i związałam włosy, i tak po trzydziestu minutach byłam gotowa na nowe wyzwania które czekały tego dnia. Z Łazienki wyciągnął mnie aromat kawy i zapach świeżych bułek

— Ale pachnie — wzięłam filiżankę z kawą a w drugą rękę jogurt i usiadłam na krześle. Emil siedział po drugiej stronie stolika i przyglądał mi się z niedowierzaniem popijając kawę

— Jestem brudna? Czemu mi się tak przyglądasz?

— Nie, wszystko gra tylko znowu mnie zaskakujesz — uśmiechnął się a ja uniosłam czoło bo nie miałam pojęcia o czym mówi — jesteś kobietą, wyrwałem cię z łóżka a tobie starczyło zaledwie pół godziny żeby wziąć prysznic i zrobić się na bóstwo, kobietom które znam zajmowało to minimum dwie godziny — na te słowa aż się zarumieniłam.

Szczerze mówiąc nigdy się nad tym nie zastanawiałam, nie lubiłam się pindrzyć przed lustrem, zawsze chciałam być jak najszybciej gotowa a w zawodzie piłkarza szybkość to atut.

— To czary — wyszeptałam a po chwili wybuchliśmy śmiechem.

— A tak poważnie to nie lubię długo siedzieć w łazience, szkoda czasu — wzruszyłam ramionami — a po za tym, schodząc z boiska wyglądam jak by mnie ktoś oblał wodą, więc szkoda czasu i towaru.

— I stąd ten makijaż na stałe?

— Tak dokładnie tak, a no właśnie znasz jakiś fajny salon kosmetyczny który ma w swojej ofercie takie usługi? — zaryzykowałam tym pytaniem bo w końcu był facetem, ale czytałam kiedyś artykuł gdzie była sonda i większość ankietowanych mężczyzn przyznało się że korzysta z usług kosmetyczek.

— Znam — spojrzał na mnie z lekkim uśmiechem — nie, nie korzystam z usług kosmetyczek bo po twojej minie wnioskuję że tak pomyślałaś, moja dobra znajoma prowadzi taki salon, wyśle jej wiadomość że będziemy ok 17:00 — wyciągnął telefon i zatopił się w pisaniu wiadomości a ja znowu rozmyślałam. Znowu mnie zaskoczył i chyba naprawdę posiadał umiejętność czytania w myślach, albo może to ja nie świadomie wypowiadałam na głos to o czym myślałam ale to by oznaczało że tracę zmysły a chyba jeszcze tak źle ze mną nie było.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.