Nora Roberts

Utracony spokój

Tłumaczyła

Natalia Kamińska-Matysiak

ROZDZIAŁ PIERWSZY

– Proszę uważać na stopień. Uwaga, stopień! Dziękuję – powiedziała z uśmiechem Liz, przyjmując bilet od opalonego mężczyzny w kolorowej koszuli w palmy.

– Mam nadzieję, Mabel, że go nie zgubiłaś – burknął turysta i spojrzał potępiająco na żonę, która nerwowo przeszukiwała olbrzymią torbę plażową. – Mówiłem, żebyś mi go oddała.

– Oczywiście, że nie zgubiłam biletu – odparła kobieta z godnością i zajrzawszy do drugiej, równie wielkiej torby, wyciągnęła w końcu niewielki błękitny kartonik.

– Dziękuję. Proszę siadać. – Liz znów się uśmiechnęła i wskazała parze wolne miejsca. – Panie i panowie, witam na pokładzie „Fantasy” – powiedziała po chwili, gdy wszyscy już usadowili się wygodnie.

Liz zaczęła swój powitalny monolog, ale myślami wciąż była daleko. Kiwnęła głową mężczyźnie, który odwiązał liny cumujące łódź i przerzucił je na pokład. Przemawiała spokojnym i łagodnym tonem, ale uważnie obserwowała plażę. Było na niej już tłoczno. Na złotym piasku, rozgrzanym promieniami słońca, opalali się beztroscy turyści. Niektórzy wybierali leżaki i miły cień plażowych parasoli. Nikomu się nie spieszyło, nikt nie biegł w stronę łodzi. Liz miała już piętnaście minut spóźnienia i nie mogła dłużej czekać.

Płynnie wyprowadziła łódź z przystani. Znała te wody jak własną kieszeń i mogłaby sterować z zamkniętymi oczami. Błękitne niebo z białymi kłaczkami chmur zapowiadało wspaniałą pogodę. Lekka bryza tańcząca we włosach Liz była ciepła, mimo wczesnej pory dnia. Woda zaś była tak przejrzysta, jak zachwalały biura podróży. Idealna atmosfera do wypoczynku.

Jednak doświadczenie nauczyło Liz niczego nie przyjmować za pewnik. Spojrzała na pasażerów. Zachwyceni wycieczkowicze już zaczęli pokazywać sobie ryby i podwodne skały, widoczne przez szklane dno łodzi. Dziewczyna wiedziała, że żaden z pasażerów nie myśli o kłopotach, które zostawił w domu.

– Niedługo dotrzemy do północnej części rafy Paraiso – Liz mówiła tak, by jej głos docierał do zainteresowanych, a jednocześnie nie przeszkadzał pozostałym. – Głębokość dna morskiego waha się od dziewięciu do piętnastu metrów. Woda ma doskonałą widoczność, więc będziecie mogli podziwiać rafę pokrytą koloniami gąbek i różnymi rodzajami korali. Zwróćcie uwagę na ukwiały, które z powodu kolorowych wzorów i fantazyjnych kształtów przypominają kwiaty. Blisko dna możecie wypatrzyć rozgwiazdy.

Utrzymywała stałą prędkość łodzi, pozwalającą turystom na dokładne oglądanie podwodnego świata. Kolejno opowiadała o mieszkańcach rafy koralowej i przybrzeżnych wód. Opisywała wygląd i zwyczaje ryb, które mogli zobaczyć podczas swej podróży. Nie zapomniała także powiedzieć o niebezpieczeństwach, które zagrażają nurkującym. Przestrzegła swych podopiecznych przed dotykaniem jeżowców i meduz, które choć niezbyt ruchliwe, potrafią boleśnie zranić. Poprosiła, żeby powstrzymać się przed zabieraniem pamiątek z dna morza, a szczególnie fragmentów korali, gdyż nieostrożni zbieracze mogliby wyrządzić nieodwracalne szkody na rafie.

Już tyle razy prowadziła morskie wycieczki, że wszystkie czynności wykonywała rutynowo. Nigdy jednak jej wykład nie był monotonny. Liz kochała morze, czuła się tu wolna i doskonale panowała nad łodzią. Oprócz „Fantasy” miała jeszcze trzy inne łodzie. Prowadziła też niewielki sklep „Czarny Koral” z akcesoriami do nurkowania i wypożyczalnię sprzętu wodnego. Sama do tego doszła, choć na początku było jej ciężko. Z trudem udawało się wiązać koniec z końcem, gdy przychodziły stosy rachunków, a zarobione pieniądze wpływały do kasy bardzo powoli. Ale się udało. Dziesięć lat trudów sprawiło, że Liz miała własną, dobrze prosperującą firmę. Uważała, że wyjazd z kraju i zaczynanie wszystkiego od początku nie były zbyt wygórowaną ceną za spokój ducha.

Właśnie ciszą i spokojem szczyciła się niewielka wyspa Cozumel, należąca do meksykańskiej części Wysp Karaibskich. Teraz tu był dom Liz i tylko to się dla niej liczyło. Tutaj była lubiana i darzono ją szacunkiem. Nikt na wyspie nie zdawał sobie sprawy, co przeszła i jak bardzo została upokorzona, zanim uciekła do Meksyku. Liz rzadko o tym myślała, choć miała żywy dowód tamtych bolesnych wydarzeń. Faith. Na myśl o córeczce na twarzy Liz pojawił się czuły uśmiech. To była jej mała, jasna gwiazdeczka, która teraz mieszkała, niestety, dość daleko stąd. Jeszcze tylko sześć tygodni, pocieszała się Liz. Za sześć tygodni skończy się szkoła i Faith wróci do domu na całe lato.

To dla jej dobra, powtórzyła sobie w duchu, gdy znów poczuła tęsknotę. Uważała jednak, że wysłanie córeczki do dziadków i do dobrej szkoły jest dużo ważniejsze niż jej własne potrzeby. Pracowała w pocie czoła, podejmowała konieczne ryzyko i walczyła z konkurencją, żeby Faith miała wszystko, na co zasługuje, wszystko, co dałby jej ojciec, gdyby...

Liz pokręciła głową. Już dawno przyrzekła sobie, że wyrzuci tego człowieka ze swoich myśli, tak samo, jak on usunął ją ze swojego życia. Była naiwna i zakochana. I to był błąd, który popełniła z miłości. Jednak, oprócz nauki na przyszłość, dostała także od losu cenny prezent. Faith.

– A poniżej możecie państwo zobaczyć wrak statku pasażerskiego – powiedziała i zmniejszyła prędkość łodzi, by wszyscy mogli się przyjrzeć podwodnej atrakcji. – Proszę się jednak nie martwić. Nie wydarzyła się tu żadna tragedia. Statek zatopiono dla potrzeb filmu i pozostawiono pod wodą ze względów turystycznych – dodała z uśmiechem, gdy z wraku wypłynęła grupa nurków.

Powinnam się zająć pasażerami, a nie rozmyślaniem o przeszłości, wytknęła sobie. Teraz, gdy zabrakło współpracownika na pokładzie, było to trudniejsze. Musiała nie tylko prowadzić łódź, ale także opowiadać, pilnować grupy, obsłużyć wszystkich, podając posiłek i pomagając założyć sprzęt do nurkowania. Jednak nie mogła już dłużej czekać, aż pojawi się Jerry.

Liz nie chodziło o to, że swoim zniknięciem przysporzył jej dodatkowej pracy, lecz o to, że klientów firmy należało obsłużyć z największą starannością. Powinna przewidzieć, że nie można na nim polegać. Innego dnia z łatwością mogła go zastąpić kimś innym. Miała jeszcze dwóch pracowników do obsługi łodzi i dwóch innych w sklepie. Jednak dziś także druga łódź wypływała na wycieczkę, więc nikt nie był w stanie jej towarzyszyć. A Jerry sprawdził się jako dobry pracownik. Szczególnie kobiety nie mogły się go nachwalić.

Gdyby sama nie uodporniła się na męskie uroki już dawno temu, Jerry mógłby jej zawrócić w głowie. Niewiele kobiet potrafiło się oprzeć jego męskiej urodzie, postawnej sylwetce, zawadiackiemu uśmiechowi i pełnym obietnic szarym oczom. Oprócz wyglądu, Jerry posiadał także dar wymowy. W pobliżu tego mężczyzny żadna kobieta nie była bezpieczna.

Jednak nie dlatego Liz wynajęła mu pokój i dała pracę. Po prostu potrzebowała dodatkowej gotówki i jeszcze jednego pracownika. Szybko przekonała się, że Jerry jest obrotny i ma doskonałe podejście do klientów. Lepiej, żeby dobrze usprawiedliwił swoją nieobecność, pomyślała.

Cichy szum silnika, słońce i lekki wietrzyk sprawiły, że Liz przestała myśleć o nieprzyjemnych sprawach i odprężyła się. Wciąż opowiadała o podwodnym świecie, umiejętnie korzystając z własnych doświadczeń w nurkowaniu i z wiedzy, którą zdobyła, studiując biologię, a szczególnie morską florę i faunę. Czasem któryś z pasażerów zadawał jej jakieś pytanie lub zachwycał się okazami, przepływającymi pod szklanym dnem łodzi. Wtedy Liz z przyjemnością odpowiadała i zaczynała snuć kolejną opowieść. Wszystko powtarzała także po hiszpańsku, gdyż kilku pasażerów pochodziło z Meksyku. Na pokładzie miała również kilkoro dzieci, więc dbała, by niektóre z jej historyjek były zabawne. Gdyby jej życie potoczyło się inaczej, mogłaby zostać nauczycielką. Już dawno jednak zrezygnowała z tego marzenia, tłumacząc sobie, że bardziej pasuje do świata biznesu, a więc do własnej firmy, z której była tak dumna. Popatrzyła na lekkie chmurki na błękitnym niebie, słoneczne błyski na falach i rafę koralową pod powierzchnią wody. Tak, dawno wybrała swoją drogę i nie czuła żalu.

Nagle usłyszała kobiecy krzyk. Zanim zdążyła się odwrócić, kolejna osoba krzyknęła. Liz pomyślała, że turyści przestraszyli się rekina, który zapuścił się na przybrzeżne wody. Pozwoliła łodzi dryfować i odwróciła się z zamiarem uspokojenia pasażerów. Wtedy zauważyła, że jedna z kobiet płacze na ramieniu męża, a inna przytula dziecko. Pozostali turyści wpatrywali się w szklane dno łodzi. Liz zdjęła okulary przeciwsłoneczne i zeszła do części pasażerskiej.

– Proszę zachować spokój. Zapewniam państwa, że nic złego nie może was tu spotkać – oznajmiła pewnym głosem i zbliżyła się do przestraszonej grupy turystów.

Mężczyzna z aparatem fotograficznym podniósł wzrok i rzucił jej poważne spojrzenie.

– Chyba powinna pani jak najszybciej wezwać przez radio policję – poradził.

Liz spojrzała w dół przez szklane dno łodzi i zamarła. Zrozumiała, dlaczego Jerry nie pojawił się na czas. Leżał na dnie morza z kotwicznym łańcuchem owiniętym wokół klatki piersiowej.

W chwili gdy samolot wylądował, Jonas zerwał się niecierpliwie, chwycił swoją torbę i ruszył do wyjścia. Stanął na podeście metalowych schodków i poczuł falę gorącego powietrza. Skinął głową stewardesie i szybkim krokiem przeciął płytę lotniska. Przyleciał na Cozumel w określonym celu i nie miał czasu na podziwianie błękitnego nieba, bujnych palm czy kolorów kwiatów. Mrużąc oczy przed słońcem, wszedł do budynku.

Hala przylotów była mała i zatłoczona. Turyści stali w niewielkich grupkach albo błąkali się niezdecydowanie. Jonas nie znał hiszpańskiego, lecz bywał już na wielu lotniskach i wiedział, dokąd powinien się udać. Szybko znalazł wypożyczalnię samochodów i po piętnastu minutach od lądowania wyjeżdżał z parkingu niewielkim autem. Rozłożył mapę na siedzeniu pasażera i opuścił osłonę przeciwsłoneczną.

Poprzedniego dnia Jonas siedział wygodnie w swym przestronnym klimatyzowanym biurze i przyjmował podziękowania od klienta, którego po długim i skomplikowanym procesie wybronił od dziesięciu lat więzienia. Zainkasował swoje honorarium i starał się uniknąć rozgłosu, jaki prasa nadała sprawie. To miał być jego ostatni proces przed zasłużonymi wakacjami. Pierwszymi od długiego czasu. Jonas Sharpe był zadowolony, lekko zmęczony i pełen optymizmu. Dwa tygodnie w Paryżu miały zregenerować jego siły. Wiedział, że zasłużył na odpoczynek, a wytworny Paryż z cudownymi muzeami i wspaniałymi restauracjami idealnie pasował do jego planów.

Gdy odebrał telefon z Meksyku, przez chwilę nic nie rozumiał. Przyznał, że owszem, ma brata Jerry'ego i natychmiast pomyślał, że jego braciszek znów wpakował się w jakieś kłopoty. Jednak tym razem sprawa była o wiele poważniejsza.

Gdy jego rozmówca odłożył słuchawkę, Jonas wciąż nie mógł dojść do siebie. Oszołomiony polecił sekretarce odwołać wyjazd do Paryża, a później zadzwonił do rodziców, by im oznajmić, że ich syn nie żyje.

Przyleciał do Meksyku, aby zidentyfikować ciało brata. Fala żalu znów zalała serce Jonasa. Już od dawna zdawał sobie sprawę, że Jerry żyje na krawędzi katastrofy. Tym razem nie udało mu się w porę cofnąć i niestety poleciał w przepaść. Od dzieciństwa jego brat ściągał na siebie kłopoty. Żartował nawet, że Jonas chyba dlatego poszedł na prawo, by móc mu pomagać w razie potrzeby. Być może w pewnym sensie miał rację.

Jerry był marzycielem, a Jonas zaprzysięgłym realistą. Jerry był uroczym leniem, natomiast jego brat stawiał pracę zawodową na pierwszym miejscu. Byli jak dwie strony tego samego medalu. Kiedy Jonas dotarł na posterunek policji w San Miguel, poczuł, że wraz z Jerrym znikła jakaś część jego duszy.

Rozejrzał się, zanim wysiadł z samochodu. Pomyślał, że ktoś powinien umieścić na pocztówce to, co on zobaczył. W porcie stały zakotwiczone jachty, a mniejsze łodzie wyciągnięto na soczystą zieloną trawę. Uśmiechnięci, opaleni ludzie w kolorowych letnich strojach przechadzali się nadmorską promenadą. Błękitne fale łagodnie omywały brzeg, a powietrze było przesycone zapachem morza. Jednak Jonas nie był teraz szczególnie czuły na uroki tego miejsca. Czekały na niego dokumenty do podpisania i śledztwo w sprawie gwałtownej śmierci brata.

Kapitan Moralas był bystrym, rozsądnym mężczyzną, który od najmłodszych lat darzył miłością wyspę Cozumel. Zbliżał się do czterdziestki i właśnie oczekiwał narodzin swego piątego potomka. Uważał się za spokojnego człowieka, rozmiłowanego w muzyce klasycznej i cichych niedzielnych popołudniach. Był dumny ze swej pracy, wykształcenia i rodziny.

San Miguel było miastem portowym, pełnym marynarzy, turystów i kłopotów, więc Moralas znał również ciemną stronę ludzkiej natury. Kapitan potrafił jednak na czas zapobiegać poważniejszym problemom i był zadowolony z powodu niskiej przestępczości na wyspie. Zagadkowa śmierć młodego Amerykanina wytrąciła go z równowagi. Nie musiał być policjantem z wielkiego miasta, aby rozpoznać robotę zawodowego mordercy. Jednak, jego zdaniem, na Cozumel nie było miejsca dla zorganizowanej przestępczości.

Mimo zawodu, wymagającego twardości charakteru, Moralas rozumiał uczucia mężczyzny, który stał obok niego w kostnicy.

– Panie Sharpe, czy to pański brat? – spytał, choć z bladej, zmienionej bólem twarzy młodego człowieka łatwo poznał odpowiedź.

– Tak – potwierdził Jonas, patrząc na twarz Jerry'ego.

Gdy Moralas zyskał potwierdzenie tożsamości zmarłego, wycofał się, by umożliwić mężczyźnie pożegnanie z bratem bez świadków.

Jonas nie mógł uwierzyć w śmierć Jerry'ego. Wiedział, że jego brat zawsze szukał najłatwiejszej drogi, szybkich pieniędzy i kłopotów. Był jednak tak pełen życia i radości, że jego śmierć wydawała się okrutnym żartem losu. Jonas dotknął chłodnej dłoni brata. Nie pomogą mu już żadne wykręty, wpłacone kaucje ani kruczki prawne.

– Przykro mi – odezwał się Moralas, kiedy Jonas podszedł do niego, i skinął głową pracownikowi kostnicy, aby z powrotem zakrył zwłoki.

– Kapitanie, kto zabił mojego brata? – spytał Jonas chłodnym tonem, próbując w ten sposób maskować rozdzierający ból serca.

– Nie wiemy. Śledztwo jest w toku.

– Jakieś podejrzenia?

Moralas pokręcił głową i wyprowadził Jonasa na korytarz.

– Pański brat był na Cozumel zaledwie od trzech tygodni. Na razie szukamy osób, które w tym czasie mogły go spotkać – wyjaśnił, pchnął drzwi i głęboko odetchnął świeżym powietrzem. – Obiecuję, że zrobimy wszystko, co w naszej mocy, aby odnaleźć zabójcę pańskiego brata.

– Nie znam pana – gniewnie warknął Jonas, zapalił papierosa i spojrzał w zwężone oczy Moralasa. – A pan nie znał Jerry'ego.

– Tak, ale to moja wyspa – odparł kapitan policji, nie odwracając wzroku. – Jeśli jest tu morderca, znajdę go.

– Profesjonalista – krótko podsumował Jonas.

– Pański brat został zastrzelony, więc staramy się dowiedzieć, kto to zrobił, w jaki sposób i dlaczego. Mógłby mi pan pomóc, podając potrzebne informacje.

Jonas gwałtownie się odwrócił. Spojrzał na uchylone drzwi, długi korytarz i jeszcze jedne drzwi, za którymi spoczywało ciało jego brata.

– Muszę się przejść – mruknął.

Kapitan nie odzywał się, gdy szli przez trawnik i jezdnię, aż do promenady. Potem odczekał jeszcze parę minut, ale w końcu nie wytrzymał.

– Po co pański brat przyjechał na Cozumel?

– Nie mam pojęcia – odparł Jonas i głęboko zaciągnął się papierosem. – Lubił palmy.

– Przyjechał w interesach? To była podróż służbowa?

Jonas roześmiał się niewesoło. Popatrzył na słoneczne błyski, prześlizgujące się po falach.

– Jerry nazywał siebie wolnym strzelcem. Nigdzie nie zagrzał miejsca – odparł, rozmyślając nad życiem swego brata i wszystkim, co ich dzieliło. – Dla niego zawsze było coś jeszcze. Następne miasto, następny złoty interes. Dzwonił do mnie dwa tygodnie temu i mówił, że daje lekcje nurkowania turystom.

– Sklep i wypożyczalnia „Czarny Koral” – potwierdził kapitan Moralas. – Podjął sezonową pracę u Elizabeth Palmer.

– Palmer – powtórzył Jonas, oderwał wzrok od wody i uważnie spojrzał na policjanta. – To nazwisko kobiety, z którą żył.

– Panna Palmer wynajęła pokój pańskiemu bratu – Moralas poprawił go znacząco. – Była także w grupie osób, które odkryły zwłoki. Bardzo pomogła nam w śledztwie.

Usta Jonasa zacisnęły się w wąską kreskę. Wytężył pamięć. Jak Jerry opisał pannę Palmer w ich ostatniej rozmowie? Seksowny kociak, który podaje świetne tortille. Zabrzmiało to tak, jakby opisywał swój kolejny podbój i towarzyszkę rozrywek.

– Potrzebny mi jej adres – oznajmił, ale zauważywszy uniesioną brew kapitana, zmienił taktykę. – Sądzę, że jego rzeczy wciąż tam są – powiedział.

– Owszem. Kilka drobiazgów, które miał przy sobie w dniu zabójstwa, mam u siebie w biurze. Może je pan odebrać w każdej chwili. Podobnie jak rzeczy, które są u panny Palmer. Już je przejrzeliśmy.

– Kiedy mogę zabrać brata do domu? – spytał Jonas, z trudem hamując gniew.

– Postaram się już dziś skończyć dokumentację. Potrzebne mi będzie również pańskie zeznanie... – wyliczał Moralas i znów zrobiło mu się żal tego mężczyzny. – Proszę przyjąć wyrazy współczucia.

– Załatwmy wszystko jak najprędzej – powiedział krótko Jonas.

Liz z westchnieniem ulgi weszła do domu. Zapaliła światło i włączyła wiatraki, które już dawno zamontowała pod sufitem. Sięgnęła po aspirynę, bo ból głowy nie opuszczał jej od chwili, gdy znalazła zwłoki Jerry'ego. Gdy wiadomość o niecodziennym wydarzeniu rozeszła się po okolicy, znów musiała wypłynąć łodzią pełną podekscytowanych gapiów. Taka ciekawość jest co najmniej niezdrowa, pomyślała z niesmakiem. Zastanawiała się, ile czasu minie, zanim będzie mogła zapomnieć o tym przerażającym widoku.

Rozebrała się i weszła pod prysznic. Z przyjemnością poddała się kojącemu masażowi chłodnej wody. Miała nadzieję, że na pewno poczuje się lepiej, gdy skończy się śledztwo. Nic dziwnego, że boli ją głowa, skoro patrzyła, jak policja przeszukuje jej dom i zadaje tysiące pytań.

To prawda, że prawie go nie znała, ale Jerry był miłym, zabawnym i ciekawym kompanem. Spał w pokoju jej córki i jadał w kuchni Liz. Ale co o nim wiedziała? Był kombinatorem i psem na kobiety. Potrafiła wykorzystać te jego cechy w sklepie, wypożyczalni i na łodzi. Był seksowny, atrakcyjny i leniwy. Wciąż czekał na swą wielką szansę. Liz była przekonana, że na sukces trzeba zasłużyć ciężką pracą lub odziedziczyć fortunę po przodkach. Jednak kiedy Jerry mówił, że znajdzie sposób, aby ustawić się na całe życie, błyszczały mu oczy. Gdyby była marzycielką, z pewnością porwałyby ją jego słowa. Ale wiedziała, że marzenia są dla młodych i naiwnych. Niestety, Jerry taki właśnie był.

Teraz nie żył, a jego rzeczy wciąż były porozrzucane po pokoju jej córki. Liz postanowiła je pozbierać i oddać kapitanowi Moralasowi. Z pewnością rodzina zmarłego będzie chciała je odzyskać. Przynajmniej tyle mogła dla niego zrobić. Jerry wspomniał kiedyś, że ma brata. Mówił o nim: „ten sztywniak”. Sam natomiast z pewnością nie był sztywniakiem.

Wyszła spod prysznica, owinęła włosy ręcznikiem i włożyła rozciągnięty podkoszulek, który zakrywał biodra. Przypomniała sobie, jak któregoś dnia Jerry próbował zaciągnąć ją do łóżka. Pocałował ją znienacka w korytarzu, szeptał czułe słówka i gładził jej plecy. Gdy mu odmówiła, nie nalegał. Łatwo puścili całą sprawę w niepamięć. Jerry był sympatycznym towarzyszem, który miał swoje wielkie marzenie. Liz nie po raz pierwszy zastanowiła się, czy nie było ono przyczyną jego nagłej śmierci.

Czuła się bardzo niezręcznie, pakując jego rzeczy. Ceniła sobie prywatność i nie lubiła naruszać cudzej. Gdy składała brązową koszulkę ze śmiesznym napisem, poczuła żal i zalała ją fala wspomnień. Popatrzyła na półkę pełną lalek córki. Jerry żartował sobie, że kiedy idzie spać, otacza go stadko pięknych kobiet. Przypomniała sobie, że sprawnie zreperował zepsute okno i przygotował paellę, aby uczcić swą pierwszą wypłatę.

Łzy popłynęły po jej policzkach. Jerry był taki młody, wesoły i pewny siebie. Nie mogła go nazwać swym przyjacielem, lecz przecież mieszkał z nią pod jednym dachem.

Żałowała teraz, że nie poświęciła mu więcej czasu i nie była dla niego milsza. Kiedy zaprosił ją na drinka, wymówiła się papierkową robotą. Gdyby wtedy z nim poszła, może dowiedziałaby się, kim był, co robił i teraz wiedziałaby, dlaczego zginął.

Nagle Liz usłyszała pukanie do drzwi. Otarła łzy i powiedziała sobie, że płacz nic nie pomoże. To głupie z jej strony, żeby płakać po kimś prawie zupełnie obcym. Powinna oddać Moralasowi rzeczy Jerry'ego i zapomnieć o całej sprawie.

Otworzyła drzwi i zamarła. Brązowa koszulka, którą w roztargnieniu zabrała ze sobą, wyśliznęła się z jej rąk. Cofnęła się i zamrugała oczami. W progu stał Jerry i patrzył na nią oskarżycielskim wzrokiem.

– Jer... Jerry? – szepnęła i zadrżała.

– Elizabeth Palmer?

Przerażona Liz oparła się plecami o ścianę. Nie była przesądna i nie bała się duchów, lecz jak inaczej mogła sobie wytłumaczyć to, że Jerry powrócił do świata żywych? To musiał być jego duch!

– To ty jesteś Elizabeth Palmer? – powtórzył pytanie mężczyzna stojący w progu.

– Utonąłeś – powiedziała podniesionym głosem i skupiła wzrok na jego twarzy. – Kim jesteś?

– Jonas Sharpe. Jerry był moim bratem. Bliźniakiem – wyjaśnił krótko.

Liz zorientowała się, że nogi jej dłużej nie utrzymają i szybko usiadła. To nie Jerry, powiedziała sobie, gdy jej puls powoli wracał do normy. Jonas miał tak samo ciemne włosy, lecz nie miał żadnych problemów z ich porządnym ułożeniem. Jego twarz miała te same rysy, lecz oczy były zimne i nieprzystępne. Wyglądał, jakby urodził się w garniturze. Patrzył na nią z widocznym zniecierpliwieniem. Gdy Liz doszła nieco do siebie, strach zamienił się we wściekłość.

– Zrobiłeś to celowo! – krzyknęła i wytarła mokre od potu dłonie. – To było podłe. Wiedziałeś, co pomyślę, gdy cię zobaczę.

– Musiałem się przekonać na własne oczy.

– Jesteś draniem, panie Sharpe – oznajmiła, próbując odzyskać panowanie nad sobą.

– Mogę usiąść? – spytał, a na jego twarzy pojawił się cień uśmiechu.

– Czego chcesz? – spytała wrogo, ale wskazała mu krzesło.

– Przyszedłem po rzeczy Jerry'ego. I żeby porozmawiać.

Nie zamierzał być grzeczny i uprzejmy. Potrzebował informacji, a ta kobieta mogła mu ich udzielić. Gdy tylko usiadł, szybko rozejrzał się po królestwie Liz. Było niewiele większe od jego biura i utrzymane w zupełnie innym stylu. Jonas wolał harmonię, ład i stonowane kolory, natomiast właścicielka domu lubiła ostre kontrasty i przedziwne dodatki. Na ścianach wisiały maski Majów, a na podłodze leżało kilka puszystych dywaników. Słońce z trudem przebijało się przez czerwone rolety. Na pokrytym kurzem stoliku stał błękitny wazon z kwiatami, które już dawno zaczęły więdnąć.

Liz wpatrywała się w mężczyznę, który metodycznie oglądał jej mieszkanie. Pomyślała, że Jonas wygląda jak lustrzane odbicie Jerry'ego. Czy lustrzane odbicia nie są po części negatywami? Pewnie nie jest miłym kompanem, pomyślała. Nagle zapragnęła pozbyć się go jak najszybciej. To śmieszne, powiedziała sobie. To tylko zrozpaczony człowiek, który stracił brata.

– Przykro mi. To musi być dla pana trudna sytuacja.

Gdy tylko się odezwała, spojrzenie mężczyzny przeniosło się na nią. Liz mogła udawać, że nie widzi, jak Jonas ogląda jej pokój. Nie potrafiła jednak pozostać obojętna, gdy w ten sam metodyczny sposób zaczął się jej przyglądać.

Była inna, niż się spodziewał. Miała szerokie kości policzkowe, wąski prosty nos i nieco wysunięty podbródek, sygnalizujący upór. Nie była piękna, lecz miała w sobie coś, co przyciągało wzrok. Może to były lekko skośne, brązowe, pełne tajemnic oczy, które nadawały jej twarzy egzotyczny wygląd? A może pełne, miękkie usta? Szybkim spojrzeniem obrzucił jej małe dłonie. Liz nie nosiła żadnych ozdób. Jonas myślał, że zna gust brata tak, jak swój własny. Liz Palmer nie pasowała do upodobań Jerry'ego. Nie była oszałamiająco piękna i nie wyglądała na osóbkę, która lubi się dobrze zabawić. Nie była też w guście Jonasa, który wolał kobiety o dyskretnej urodzie i wyszukanym smaku.

A jednak Jerry z nią mieszkał. Jonas pomyślał, że ta kobieta zaskakująco dobrze przyjęła śmierć kochanka.

– Dla ciebie to pewnie też nie jest łatwe.

Po jego uważnych oględzinach była roztrzęsiona. Czuła się jak przedmiot, który został zbadany, opisany i odłożony na bok w celu poddania go dalszym eksperymentom.

– Jerry był miłym człowiekiem. Nie jest łatwo...

– Jak się poznaliście?

Słowa współczucia zamarły jej na ustach. Nie zamierzała narzucać się komuś, kto tego nie chciał. Rozumiała, że żal po stracie członka rodziny może objawiać się w różny sposób. Jeśli Jonas życzył sobie suchych faktów, dobrze, poda mu jedynie fakty.

– Kilka tygodni temu zjawił się w moim sklepie. Interesował się nurkowaniem.

– Nurkowaniem – powtórzył zachęcająco Jonas, lecz jego oczy pozostały zimne.

– Mam przy plaży sklep ze sprzętem do nurkowania, wypożyczam też łodzie, prowadzę morskie wycieczki i daję lekcje nurkowania. Jerry szukał pracy, a gdy przekonałam się, że wie, co robi, zatrudniłam go.

Jonas przypomniał sobie ostatnią rozmowę z bratem. Uczenie turystów podstaw nurkowania jakoś nie pasowało do tego złotego interesu, który Jerry miał na oku.

– Nie był pełnoprawnym partnerem w twojej firmie?

Jonas nie potrafił rozpoznać uczuć, które odbiły się na twarzy kobiety. Niedowierzanie? Rozbawienie? Duma? Nie był pewien.

– Nie potrzebuję wspólników – odparła z godnością. – Jerry tylko u mnie pracował.

– Tylko pracował? – Jedna brew mężczyzny powędrowała do góry, nadając jego twarzy wyraz zdziwienia. – Przecież mieszkał z tobą.

Liz doskonale zrozumiała, co miał na myśli. Policja również o to pytała. Doszła do wniosku, że odpowiedziała już na wystarczającą liczbę pytań i poświęciła dość dużo czasu temu impertynenckiemu człowiekowi.

– Tam są jego rzeczy – powiedziała krótko, wstała i podeszła do drzwi pokoju córki. – Właśnie zaczynałam pakować ubrania. Pewnie wolisz zrobić to sam. Nie musisz się spieszyć.

Kiedy Liz chciała wyjść, chwycił ją za ramię. Jeden rzut oka na pokój wystarczył, by ocenić jego zawartość. Jonas dostrzegł półki pełne lalek, różowe ściany i koronkowe zasłonki w oknach. Na krześle i łóżku leżały ubrania jego brata.

– To wszystko? – spytał z niedowierzaniem.

– Nie zaglądałam jeszcze do komody. Ale policja przejrzała wszystko – uprzedziła go, zdjęła z głowy ręcznik, a wilgotne ciemnoblond włosy rozsypały się na jej ramionach. – Nic nie wiem o prywatnym życiu Jerry'ego – wyznała bezradnie. – Ani o jego rzeczach osobistych. Tu spał. To pokój mojej córki – wyjaśniła, unikając jego wzroku. – Teraz jest w szkole.

Gdy Jonas został sam, wystarczyło mu dwadzieścia minut, aby spakować rzeczy brata. Tak jak myślał, nie było tego wiele. Zostawił walizkę w saloniku i ruszył na poszukiwanie gospodyni. Minął jeszcze jedną sypialnię, w której zauważył biurko zasypane stosami dokumentów i rachunków. Znalazł Liz w kuchni, gdzie parzyła właśnie kawę. Kuszący zapach przypomniał mu, że od rana nie miał nic w ustach.

Liz od razu wyczuła, że Jonas stoi za nią i bez słowa nalała mu kubek gorącego napoju.

– Chcesz śmietanki?

– Nie, wolę czarną – odpowiedział i przesunął dłonią po włosach, czując się jak w dziwnym śnie.

Kiedy Liz odwróciła się, by podać mu kawę, aż drgnęła.

– Przepraszam – powiedziała. – Jesteś tak bardzo do niego podobny.

– Przeszkadza ci to?

– Wytrąca mnie z równowagi.

Jonas powoli sączył gorącą kawę, która przywracała mu poczucie realności.

– Nie kochałaś Jerry'ego – stwierdził po chwili.

Zdziwiona Liz spojrzała na niego. Wiedziała, że uważa ją za kochankę swojego brata, ale nie sądziła, że tak szybko zauważy pomyłkę.

– Znałam go krótko, zaledwie trzy tygodnie – powiedziała i uśmiechnęła się, przypominając sobie swoje poprzednie życie i innego mężczyznę. – Nie, nie kochałam go. Łączyła nas tylko praca, ale lubiłam twojego brata. Był zadziorny i wiedział, że podoba się kobietom. W ostatnim czasie wiele pań prosiło o instruktora Jerry'ego. Potrafił je skutecznie czarować – mruknęła z przekąsem i zaraz spojrzała na Jonasa, zawstydzona swoimi słowami. – Wybacz.

– Nie trzeba – odparł i podszedł bliżej.

Liz była wysoka, więc ich oczy znalazły się na tym samym poziomie. Nie miała makijażu i pachniała pudrem dla dzieci. Zdecydowanie nie była w typie Jerry'ego, pomyślał Jonas, jak również nie jest w moim guście. A jednak w oczach Liz było coś, co nie dawało mu spokoju.

– Właśnie taki był, lecz niewiele osób zdawało sobie z tego sprawę – powiedział.

– Znałam takich mężczyzn. Może nie tak uroczych i nieszkodliwych, jak on, ale podobnych. Twój brat był w gruncie rzeczy dobrym człowiekiem. Mam nadzieję, że ktokolwiek to zrobił... Mam nadzieję, że ich znajdą.

Gdy tylko to powiedziała, ujrzała, że oczy Jonasa znów są zimne. Wiedziała, że taki chłód potrafi być bardziej niebezpieczny niż płomień furii.

– O tak – kiwnął głową, patrząc jej w oczy. – Może będę chciał jeszcze z tobą porozmawiać.

Słowa Jonasa nie brzmiały jak prośba. Zresztą Liz wcale nie chciała ponownie go spotkać. Nie chciała się w nic mieszać.

– Nie mam nic więcej do powiedzenia.

– Mój brat mieszkał w twoim domu i pracował dla ciebie.

– Nic nie wiem – odparła podniesionym głosem i odwróciła się do okna.

Była już zmęczona ciągłymi pytaniami i wytykaniem jej palcami na ulicy. Nie chciała, by jej życie przewróciło się do góry nogami z powodu mężczyzny, którego prawie nie znała. I denerwowała się, bo Jonas Sharpe wyglądał na mężczyznę, który bez wahania wkroczy w jej życie, jeśli uzna, że jest mu to do czegoś potrzebne.

– Policja wciąż mnie wypytuje. Mam dość powtarzania, że tylko u mnie pracował, że widywałam go zaledwie przez parę godzin dziennie. Nie wiem, dokąd chodził wieczorami, z kim się spotykał, co robił. To nie była moja sprawa, póki zjawiał się w pracy i płacił za pokój – powiedziała i spojrzała ponownie na Jonasa. – Przykro mi z powodu twojego brata. Szczerze ci współczuję. Ale to nie jest moja sprawa.

– Cóż, pani Palmer, w tej kwestii się nie zgadzamy – powiedział, patrząc, jak Liz zaciska dłonie i wyciągając z tego własne wnioski.

– Panno Palmer – poprawiła go i poczekała, aż skinie głową. – Naprawdę nie mogę pomóc.

– Nie będziesz wiedziała, jak pomóc, dopóki nie porozmawiamy.

– W porządku, powiem inaczej. Nie zamierzam ci pomóc.

– Czy Jerry był ci coś winien? – spytał Jonas i sięgnął po portfel.

Liz odebrała jego zachowanie jak zniewagę. W jej zwykle smutnych i łagodnych oczach zapłonął ogień.

– Nic nie był mi winien, ani on, ani pan, panie Sharpe. Jeśli skończył pan kawę...

– Skończyłem. Na razie – powiedział i przyjrzał się jej uważnie.

Tak, z pewnością nie była w typie Jerry'ego, ani nie jest w moim, pomyślał. Ale muszę poznać prawdę. Zmuszę ją do pomocy, zdecydował.

– Dobranoc – powiedział i wyszedł z kuchni.

Liz poczekała, aż trzasną frontowe drzwi, zamknęła oczy i potarła skronie. To nie moja sprawa, powiedziała sobie w duchu. Jednak wciąż miała przed oczami widok Jerry'ego na dnie morza. A teraz jeszcze zobaczyła, jak z powodu żalu i bólu po stracie brata twardnieje spojrzenie Jonasa.

Tytuł oryginału:

Risky Business

Pierwsze wydanie:

Silhouette Books, 1986

Opracowanie graficzne okładki:

Robert Dąbrowski

Redaktor prowadzący:

Grażyna Ordęga

Korekta:

Maria Wilber

© 1986 by Nora Roberts

© for the Polish edition by Arlekin – Wydawnictwo Harlequin Enterprises sp. z o.o., Warszawa 2003, 2012

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie.

Wydanie niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu z Harlequin Enterprises II B.V.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne.

Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych lub umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Harlequin Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B lokal 24-25

www.harlequin.pl

ISBN 978-83-238-9935-8

Konwersja do formatu MOBI:

Legimi Sp. z o.o.

Spis treści

Strona tytułowa

Rozdział pierwszy

Strona redakcyjna