Bratem mi będąc, podniósł na mnie rękę.

I tak puścił w nicość nasze prawa święte.

Kiedy i po co przyszła na nas trwoga?

Tego nie wiemy, dokąd wiedzie droga.

Zło mając w sercu, przyniósł głód i nędzę.

A moje serce płakało najwięcej.

Musiałem unieść oręż w swej prawicy,

I wszyscy wiedzą, że czas się nie liczył.

Kiedym pokonał zarazę przeklętą,

pytałem matki i ojców mych braci.

Jak zmazać winę na me ręce spadłą?

Jak mam zaufać i z serca przebaczyć?

I usłyszałem odpowiedź zaklętą,

Która w mej głowie jest dziś niepojętą.

Mówili szeptem, mówili niechętnie,

Gdy czas nadejdzie, narodzi się dziecię.

Nie czekaj dłużej, nie wypatruj znaków.

Nikt nie odczyta dawno startych śladów.

Hazar czerwienią w nocy się zapali,

Twój los odkupi Rubin z Kalantari!

Fragment pieśni króla

Sermasa Drugiego Naśladowcy

Ilustracja na okładce:

Znak drugiej gromady: HAT (Hyreta aino teresoti) – Tarcza naszą ochroną.

Nasze słowa i czyny, tak jak zwątpienie i strach, są ze sobą nierozerwalnie związane. Szukajmy tego, co dobre. Nie starajmy się zadowolić wszystkich, ale przezwyciężając swoje głęboko skrywane lęki, sprawiajmy, aby żadna burza ani sztorm nie zachwiały okrętem naszego życia.

Podróżnik i rycerz

Dziennik pokładowy:

~ 14 halerien, 315 rok ~

Płyniemy na wschód. Codziennie przetacza się nad nami jasna tarcza Kazara. Zmierza w drugą stronę. Do tej pory bez zmian. Lądu nie widać. Lato już minęło, a upały ciągle trwają. Załoga w dobrych nastrojach. Wszyscy czekamy cierpliwie. Być może jutro coś się zmieni.

Wiatr jest pomyślny. Widzieliśmy już kilka korysad[1]. To najlepszy znak, że ląd jest już blisko.

~ 15 halerien, 315 rok ~

Nareszcie! Ląd! Późnym popołudniem dopłynęliśmy do brzegu. Nie wiemy jeszcze, czy to wyspa. Dziś już tego nie sprawdzimy. Ludzie oszaleli z radości. Po stu czternastu dniach żeglowania dopłynęliśmy do stałego lądu. Jutro idziemy przeszukać okolicę.

Dziś zostajemy na statku. Musimy dobrze przygotować się na spotkanie z tutejszymi mieszkańcami. Kimkolwiek by nie byli.

Taki opis w kronikach dynastii Siglandon możemy spotkać, kiedy szukamy informacji o odkryciu Wysp Czterech Wiatrów. Pierwsi żeglarze nie mieli pojęcia, co tak naprawdę znaleźli, a zanim zdążyli się tego dowiedzieć, musieli wracać na Aheroth. Dopiero kolejne wyprawy, które mogły się do tego dużo lepiej przygotować, dały odpowiedzi na wiele nurtujących pytań.

Jak się potem okazało, dość spore pasmo – składające się z czterech dużych i kilkunastu mniejszych, rozsianych na wewnętrznym morzu wysepek – zostało odkryte przez odważnych podróżników w roku trzysta piętnastym trzeciej ery. W czasie, gdy Adon zbliżał się do szczytu swojego rozwoju, a krajowi nie zagrażały żadne niebezpieczeństwa. To wydarzenie dodatkowo go wzmocniło i pozwoliło na dalszy postęp w wielu dziedzinach życia.

Radość spowodowana odkryciem udzieliła się wszystkim. Wyspami zainteresowali się badacze przyrody, handlarze, rolnicy i większość mieszkańców Adonu. Do tej pory wydawało się, że na Olanei jest tylko jeden kontynent, ale dzięki kilku odważnym śmiałkom zaczęto zastanawiać się nad następnymi wyprawami.

Już po niedługim czasie kolejni królowie z dynastii Siglandon, na czele adońskiej floty, dotarli do terenów zwanych przez tubylczą ludność Gisgeroth. Następnie do jeszcze większego kontynentu, Cyrosti. Po pierwszych latach nieufności zawarli ze sobą porozumienia handlowe i dzięki temu Adon wzbogacił się jak nigdy przedtem ani nigdy potem. Poza tym odkryto jeszcze przynajmniej kilka innych archipelagów, o których wspomina się w kronikach. Do najbardziej znanych należą Wyspy Grochowe i Pelikrotas. Jednak opowieści o nich nie należą do tej historii.

***

– Słyszysz mnie? – zapytała ściszonym głosem.

– Tak, tylko mów trochę głośniej. Mam już swoje lata.

Nie dało się poznać, czy to śmiech czy zwykłe zrzędzenie.

– Wybacz, to przez szum morza – odparła.

***

Wyspy Czterech Wiatrów swoją nazwę zyskały dopiero po dokładnym zbadaniu całego terenu wokół nich. Położone na wschód od wybrzeży Aheroth, a dokładniej od Zatoki Księżycowej, odznaczały się wyraźnie pośród innych, małych i nieistotnych archipelagów napotkanych po drodze przez pierwszą wyprawę. Pośród setek wysepek, które dało się obejść w ciągu kilku minut, te wyglądały na naprawdę potężne.

Na czterech największych lądach archipelagu działo się najwięcej. To tam znaleziono wiele nowych gatunków roślin i zwierząt. To tam zakładano pierwsze miasta-kolonie, które zachowując swoją odrębność, zostały potem włączone jako piąta dzielnica do królestwa Adonu. Ulubione miejsce wypraw zamożnych mieszkańców i lokalizacja reprezentacyjnych posiadłości królów oraz kasztelanów.

Pozostałych kilkanaście małych wysepek swoje nazwy brało od tego, kto pierwszy położył na nich swoją stopę. Odkrywanie wszystkich tajemnic archipelagu trwało przez niemal dwie dekady. Żeglarze z wielką chęcią użyczali swoich imion do nazwania nimi nowo odkrytej wyspy.

Szybko zrozumieli, że tereny te w większości porasta gęsty las liściasty. Wielu gatunków drzew nie widzieli nigdy na kontynencie i to właśnie nimi zainteresowali się w pierwszej kolejności. Konieczność remontu statków i budowania domostw poniekąd zmusiła ich do tego. Niezwykle mała, w porównaniu z Aheroth, liczba sosen, herogortów i alertysów[2] wprawiła ich w niemałe zaskoczenie.

Ze względu na wody okalające wyspy panujący tutaj klimat sprzyjał tym roślinom, które wolały wilgoć i deszcz. Poza tym, że większość rosła dużo bujniej niż na Aheroth, to niektóre gatunki rzadko traciły zimą liście. Niemal zawsze zielony las sprawiał, że oddychało się tu lepiej i prawie nikt nie skarżył się na uporczywe bóle głowy.

Na Wyspie Zachodniego Wiatru, na tej samej, do której dopłynął pierwszy statek z kontynentu, założono osadę Lasale. Pośród wszystkich kolonii na wyspach to właśnie ona wyróżniała się wielkością i dzięki temu stała się stolicą dzielnicy. Sposób sprawowania władzy różnił się nieco od tego na kontynencie, ale mieszkańcy wypracowali sprawiedliwe zasady współpracy. A wszystkie miasta-kolonie dzięki specjalizacji w jednej lub co najwyżej w kilku dziedzinach współpracowały ze sobą i każde osiągało zamierzone korzyści. W Lasale zbudowano solidny kamienny port, do którego zawijało co roku całe mnóstwo statków.

W roku czterysta pięćdziesiątym piątym trzeciej ery Wyspy Czterech Wiatrów zostały oficjalnie dołączone do królestwa. Od tamtej pory coraz więcej mieszkańców Adonu przenosiło się tu z całymi rodzinami lub odwiedzało wyspy jako atrakcyjną odmianę od tego, co widzieli na co dzień.

***

– Co się stało ostatnio?! Zniknęłaś bez słowa – powiedziała z wyrzutem.

– To nie takie proste. Nie wiem, czy powinnam ci mówić. Razem z mężem… – zawahała się na chwilę. – No wiesz!

– Domyślam się – dodała poważnie. – Nie potrzebuję szczegółów, moja droga. Co z naszą sprawą? Opowiadaj dalej. To bardzo ważne. A o męża się nie martw. Już niedługo.

– Naprawdę!?

***

Przez pierwsze lata po odkryciu wysp udało się opanować sztukę pływania z prądami morskimi, które pozwalały na dużo szybsze dotarcie do oddalonych terenów. Z każdym rokiem przybywało chętnych do odwiedzin. Statki krążyły w tę i z powrotem, a stocznie w Gasto, Sandrii i innych portowych miastach miały pełne ręce roboty. Prawie codziennie wodowano nowy żaglowiec.

Budowa portu w Lasale pozwoliła na kontynuowanie wypraw na inne archipelagi i kontynenty. Pojawiły się pierwsze kompanie handlowe, takie jak GHE[3], które zajmowały się dostarczaniem nowych towarów z Gisgeroth i Cyrosti. Dynastia Siglandon, jak chyba żadna inna w dziejach Adonu, doprowadziła do rozkwitu państwa i wzrostu dobrobytu wielu mieszkańców Adonu.

Początkowo życie na archipelagu Ciris Kertelsane[4] nie należało do najłatwiejszych. Pierwsi osadnicy musieli sprostać wielu nowym wyzwaniom, z którymi nie mieli do czynienia na kontynencie. Największy problem stanowiły niemal codzienne deszcze. Poza tym, że nie wpływały dobrze na mieszkańców nieprzywykłych do takich warunków, to niszczyły uprawy i domostwa. Z czasem sytuacja poprawiła się, a ludzie nauczyli się żyć w tak wymagającym otoczeniu.

Niemal od samego początku największą zagadką dla przyrodników było pochodzenie wysp. Zastanawiano się nad różnymi możliwościami pojawienia się ich w tym miejscu. Ale kiedy oni rozważali prawdziwe powody, ludzie zdążyli już przyjąć, że to pozostałości po budowie Aheroth, jakiej przed wiekami podjął się Inue. Ta legenda szybko rozprzestrzeniła się wśród kolonii. Takie podejście dawało im kolejny powód, aby uznać je za część królestwa.

Uczeni utrzymywali, że to dzięki wulkanom. Za takim wyjaśnieniem przemawiała wyjątkowo żyzna gleba. Na każdej wyspie znajdował się wygasły stożek, ale tylko ten na Ciri Werkelsana[5] górował nad całą okolicą. Miejscowi nazywali go Ialequer.

***

– Stało się! Skąd wiedziałaś!?

– Cieszysz się?

– Tak! Ale bardzo się boję – dodała po chwili. – Nie wiem, czy dam radę.

– Nie ty pierwsza przez to przechodzisz. Ale dość już o nas. Dzisiaj spory ruch w interesie. Mów, zanim kolejna zapłakana pannica zadzwoni kołatką!

***

Dobre gleby sprzyjały uprawom przeróżnych roślin. Jednak wiele odmian dających sobie radę na kontynencie tutaj zostało wypartych przez inne gatunki. Zboża uprawiane w Adonie nie wytrzymywały tak dużej wilgotności. Z czasem osadnicy nauczyli się uprawy lesto. Rośliny, której sprzyjały obecne niemal na każdej wyspie podmokłe tereny. Najpierw w naturalnych nieckach, a potem na specjalnie zalewanych polach sadzono ręcznie małe zielone sadzonki.

Woda i światło słoneczne robiły swoje. Lesto na Wyspach Czterech Wiatrów rosło wyjątkowo szybko. Białożółte nasiona wyłuskiwano jesienią z niewielkich szyszek. Potem wystarczyło je ugotować, aby stały się miękkie. Dzięki tutejszym przyprawom nauczono się przyrządzać wiele smacznych potraw z ziaren lesto. Rolnicy zakładali też plantacje krzewów ze słodkimi owocami pekka. Miały one delikatnie zieloną skórkę, a w środku soczysty miąższ okrywający sporych rozmiarów pestkę.

Rosły one dziko, przyczepiając się do gałęzi niewielkich drzew o lekko brunatnej korze[6]. Liście tych drzew wydzielały przyjemny zapach. Natomiast kwiaty, czerwone i niewielkich rozmiarów, nie pachniały w ogóle. Krzewy pekka oplatały swoimi korzeniami niemal wszystkie gałęzie gospodarza i w ten sposób czerpały życiodajną wodę oraz wszystko, czego potrzebowały do wzrostu.

Spotkane po raz pierwszy, wydawały się mało apetyczne i takie właściwie były. Dopiero lata cierpliwie prowadzonych upraw i odpowiedniego dobierania sadzonek oraz drzew sprawiły, że szybko zagościły nawet na królewskim stole.

Ciepło i wilgoć okazały się idealnymi warunkami rozwoju dla przeróżnych gatunków winogron. Poza tym liczne wzgórza rozciągające się z północy na południe stanowiły dogodne miejsce dla szybkiego dojrzewania owoców. Wkrótce powstały winnice, które dostarczały szlachetnych trunków na stoły całego Adonu. Włącznie z tym najważniejszym.

Trudniący się tym zajęciem osadnicy z Cygos czerpali spore zyski ze swojej pracy. Z czasem ich winnice zaczęto uważać za najlepsze. Prześcignęły nawet te z położonej w Dehoturii Niziny Południowej.

***

– Nie jest dobrze! Nie mamy zbyt wiele czasu. Dowiedział się i chciał spróbować. Odradzała mu to, ale się uparł. Nie wiem, co usłyszał, ale moje kości mówią mi, że będą z tego problemy. Jesteś tam?

– Tak! To mdłości. Już jestem. Słuchaj…

***

Na wyspach Południowego i Północnego Wiatru znaleziono duże skupiska nowego gatunku drzewa. Gatunku niewidzianego nigdy na kontynencie. Roślinę nazwano „limonia”, a gdy okazało się, że jej drewno to znakomity materiał na budowę statków, zaczęto je karczować i spławiać do portu w Lasale.

Rosły na prawie wszystkich wyspach archipelagu. Tych dużych i tych całkiem małych. Jednak najczęściej spotykano je na tych dwóch. Solidne pnie drzew, szczególnie tych najstarszych, pięły się prosto do góry. Nigdzie indziej nie widziano prostszych drzew. Dzięki temu z jednego pnia dało się wyciąć w tartaku wiele równych i szerokich desek.

Największe okazy nierzadko dochodziły do stu granitów wysokości. W kronikach zanotowano przypadki jeszcze większych, ale dziś został już po nich tylko ślad na papierze. Pierwsze, co rzucało się w oczy, to rzadkie i rosnące na samym czubku gałęzie. O ile wszystkie inne gatunki mogły poszczycić się wyjątkowo bogatymi koronami, rozrośniętymi szeroko na boki, to tutaj gałęzie na wysokim drzewie z trudem dało się zauważyć. Jasnozielone liście nie rosły pojedynczo, a w zbitych gęsto kulach.

Limonia miały gęste korzenie, co powodowało mnóstwo trudności podczas karczowania. Samo ścięcie nie sprawiało tyle kłopotu co wyrwanie jego pnia. Kilku drwali musiało pracować cały dzień albo i dłużej, aby pozbyć się wszystkich śladów po drzewie. W momencie przybycia pierwszych osadników pola uprawne wymagały wyczyszczenia ziemi ze wszystkiego, co przeszkadzałoby roślinom.

Poza statkami budowano z nich domy osadników i meble, które z czasem zagościły w domach wielu mieszkańców kontynentu. Łatwość w obróbce sprawiała, że nadawały się do tego idealnie. Widząc jednak, że wycinka postępuje zbyt szybko, roztropny król Harumi wprowadził prawo chroniące je przed całkowitym wyrębem. Każdy, kto chciał pozyskać drewno limonii, musiał posadzić tyle nowych sadzonek, ile granitów liczyło ścinane drzewo.

Co bardziej zaradni próbowali przewozić sadzonki na kontynent. Nizina Południowa wydawała się idealnym miejscem. Drzewa rosły tam dość dobrze, ale najwyższe zanotowane w kronikach miało tylko pięćdziesiąt granitów wysokości.

Równie szybko odkryto, że drewno z drzew limonia nadaje się nie tylko do wyrobu domów, mebli czy statków. Rzemieślnicy zauważyli, jak dobrze naprężone belki odginają się do pierwotnej pozycji. Zaczęto zatem stosować drewno z wysp do wyrobu łuków. Niespotykana u innych gatunków drzew sprężystość pozwalała na rozpędzanie strzał do wielkich szybkości.

Cały proces przez lata udoskonalano. Zaczynał się już od samego początku życia drzewa. Do łuków wybierano tylko te największe. Potem drewno przechodziło przez ręce wielu wprawionych w tej pracy ludzi. Ogromne znaczenie miały też poświęcony temu procesowi czas, dokładność i cierpliwość.

W produkcji najlepszej broni specjalizowała się osada Koe. Działał tam cech łuczników, którzy słynęli ze swej zręczności i solidności. Liczne rodziny zajmowały się tym rzemiosłem. Oznaczane ich pieczęciami łuki uważano za najlepsze. Przez to często osiągały na targach niebotyczne ceny, a produkowane na zamówienie władców zdobiły ich sale z trofeami po polowaniach.

Rokrocznie osadnicy z Koe odwiedzali Wielki Jarmark, na którym sprzedawali swoje niezwykłe wyroby. Dzięki latom doświadczeń oferowali wszystkim odwiedzającym jarmark naprawdę szeroki wybór. Od małych łuków szkoleniowych dla dzieci po wielkie łuki do polowań na grubą zwierzynę.

Każdy mógł znaleźć coś odpowiedniego dla siebie. Do czasu wynalezienia prochu łuki uważano za najbardziej skuteczną metodę obrony przed napastnikami. Sprawdziły się też w niejednej wojnie i wielu królów zawdzięczało im spokój na granicach. Do dziś żyją ludzie, którzy uważają porządny łuk z Koe za dużo lepszą i skuteczniejszą broń niż głośny i śmierdzący wynalazek kolejnych pokoleń.

***

– Ale tak mówi przepowiednia!

– Nie bój się! Przepowiednie można rozumieć na wiele sposobów. Przeczytałam zbyt wiele, aby tego nie wiedzieć. Jest dla nas nadzieja.

***

Do polowań na płochliwą i nieprzyzwyczajoną do obecności człowieka zwierzynę łuki nadawały się idealnie. Pozwalały podejść blisko i zaatakować znienacka. Bogactwo wszelkich gatunków sprawiało, że najpierw należało się nauczyć, na co można polować, a czego lepiej unikać.

Osadnicy, szczególnie w pierwszych latach, wielokrotnie przypłacili te próby zdrowiem, a nawet życiem. Skóra żyjących w gęstych lasach zwierząt nierzadko okazywała się zatruta. Ten szczególny mechanizm obrony wprawił ich w niemałe zakłopotanie. Potem nauczono się odróżniać gatunki bezpieczne od tych, do których lepiej się nie zbliżać. Mięso tych właściwych nadawało się do jedzenia. Oczywiście po odpowiednim przygotowaniu. Natomiast ich skórę i futra dało się wykorzystać do wyrobu ubrań.

Na wyspach mieszkało również wiele gatunków ptaków.

Oprócz zwyczajnych drozdów czy słowików spotykano tu niezwykle kolorowo upierzone ptaki meka-meka. Ich nazwa wzięła się od charakterystycznego odgłosu, jaki wydawały samce podczas wabienia partnerek. Głuchy dźwięk, spowodowany kłapaniem ogromnych dziobów, niósł się wiosną po wszystkich wyspach. Ptaki, strosząc pióra i machając przy tym skrzydłami, chciały zwrócić na siebie uwagę.

W licznych lasach dało się znaleźć niedźwiedzie i wilki. Jednak różniły się nieco od tych z kontynentu. Były zazwyczaj mniejsze i ciemniej ubarwione. Zwierzęta z jasną sierścią prawie nie pojawiały się na wyspach.

W początkowym okresie kolonizowania wysp licznie występowały stada saren humaki. Miały brązową sierść przedzieloną na grzbiecie rzędem białych pasów. Zwierzęta, choć płochliwe, w obliczu zagrożenia potrafiły z ogromną zajadłością bronić terytorium albo swoich młodych. Za dużo groźniejsze uważano samce wyposażone w potężne poroże i kostne wypustki na grzbiecie.

Znane z kontynentu zwierzęta hodowlane, takie jak konie, bydło czy zwyczajne koty, przypłynęły tu z pierwszymi osadnikami i szybko przyzwyczaiły się do nowych warunków.

***

– To chyba nasze ostatnie spotkanie. Widzę, że wszystko układa się w całość. Jeżeli dobrze rozumiem, czekają nas ciężkie czasy. Bardzo ciężkie – westchnęła.

– Możesz mówić jaśniej? – obruszyła się.

– Po co mam cię denerwować!? W twoim stanie to niewskazane.

– Twoja troska bardzo mi schlebia!

– O złośliwość nigdy bym cię nie podejrzewała – parsknęła śmiechem. – Dobrze, że zawczasu poczyniłam odpowiednie przygotowania. Trzeba teraz tylko cierpliwie czekać.

– Tylko czekać, mówisz? Mam już tego dość!

***

Niedługo po zasiedleniu nowych terenów i poznaniu najbliższej okolicy popularnym zajęciem tutejszych mieszkańców stało się rybołówstwo. Przybrzeżne wody obfitowały w liczne gatunki ryb. Łowiono też inne dobrodziejstwa morza, jak na przykład homary i małże. Te ostatnie najczęściej gościły na bogato zastawianych stołach królów i innych przedstawicieli władz.

Tutejsze rzeki pod względem różnorodności ryb wcale nie różniły się od tych w Adonie. Miłośnicy długich posiedzeń nad szemrzącym strumieniem znaleźli wiele miejsc, które nadawały się do tego odprężającego zajęcia. Dzieci zastawiały pułapki na niewielkie szychotki i gordele[7]. Rzeki roiły się też od sumów i łososi.

Mieszkańcy nadmorskich wiosek najczęściej posiadali własne lakasy[8], za pomocą których wypływali na szersze wody. Dzięki temu zapewniali sobie i swoim bliskim pożywienie na wiele dni. Ryby stały się naturalnym i głównym składnikiem większości potraw tutejszej kuchni. Możliwość łatwego ich pozyskiwania sprawiała, że cieszyły się ogromną popularnością. Mięso dzikich zwierząt było zdecydowanie mniej popularne. Również chleb wypiekany z ziaren zbóż nie cieszył się tutaj takim zainteresowaniem jak na kontynencie.

Rybacy łowili tyle ryb, że nadwyżki z powodzeniem sprzedawali na Aheroth i do wielu innych miejsc. Co prawda w najważniejszych miastach Dehoturii, jak choćby Esta i Rasta, pozyskiwanie ryb z morza Sehre także było na wysokim poziomie. Jednak Wyspy Czterech Wiatrów dostarczały najczęściej tych gatunków, których brakowało w tamtejszych wodach.

Łowiono przede wszystkim śledzie, makrele i jesiotry. Czasami także długie i zwinne węgorze. Zarówno północne Zdradzieckie Morze, jak i południowe Morze Ryb obfitowały w ławice ogromnych ryb hum. Ich połów zaliczano do najtrudniejszych i najniebezpieczniejszych zajęć. Wymagał współpracy kilku lub nawet kilkunastu lakasów albo facht[9]. Dodatkowym utrudnieniem było to, że zwierzęta te pływały zazwyczaj stadami. Najbardziej obawiano się matek z młodymi. Rozwścieczona samica mogła bez najmniejszego problemu przewrócić spory żaglowiec.

Pozyskiwane z nich mięso, kości, skóra i tłuszcz sprawiały, że pomimo grożącego im niebezpieczeństwa wielu śmiałków wypływało na początku jesieni, gdy stada hum gromadziły się na swoich ulubionych żerowiskach. Na połowy tych olbrzymów wybierali się tylko najodważniejsi i najbardziej doświadczeni rybacy.

***

– Jesteś? Jesteś tam? Manastari…

***

Zdecydowana większość osadników na Wyspach Czterech Wiatrów mieszkała w małych, ale dobrze urządzonych domach. Zbudowane z solidnego drewna drzew limonia nie stały tak, jak te z kontynentu, bezpośrednio na ziemi. Częste deszcze i wzbierające szybko potoki spowodowały wprowadzenie innego rozwiązania. Domy stawiano na grubych palach. Mniej więcej dwa, trzy granity nad powierzchnią.

To pozwalało unikać podtopień i chroniło dobytek ludzi. Ulewne deszcze mogły nadejść zupełnie niespodziewanie, a płynący obok strumień szybko wylewał i zabierał wszystko, co stanęło mu na przeszkodzie.

Okna, w odróżnieniu od tych z okolic Kalantari czy nawet Rasty, składały się głównie z otworu i kolorowej zasłony. Panujący tu ciepły i wilgotny klimat sprawiał, że szklane okna należały do rzadkości. Tym bardziej w małych wioskach rozsianych po całym archipelagu. Jedynie latem, w porze największych upałów, zakładano chroniące przed natrętnymi muchami siatki.

Dachy pokrywała przeróżnej maści dachówka wypalana z tutejszej gliny. Duże pokłady tego materiału pozwalały wykorzystać go w każdy możliwy sposób. Różnorodność wzorów, a nawet kolorów, mogła zachwycić każdego, kto przybywał tu po raz pierwszy. Poza tym glina miała jeszcze kilka innych ważnych zalet. Do najważniejszych należały odporność na obfite deszcze i dobra ochrona przed piekącym słońcem.

Licznie rozsiane wokół kolonii wioski składały się z porozrzucanych tu i tam domostw. Najczęściej prowadziła przez nie jedna wyraźna droga, a innych ulic nie dało się tak łatwo zauważyć.

Na tym tle wyróżniała się, dominująca pośród wszystkich, kolonia Lasale – największe miasto na wyspach i stolica dzielnicy. Zdecydowaną większość budynków stanowiły solidne kamienne konstrukcje chronione przed zalewaniem specjalnym systemem kanałów odprowadzających wodę. Pomimo że osadnicy nie mieli wrogów, przed którymi musieliby się bronić, to kamień sprawdzał się jako materiał zdecydowanie wytrzymalszy od drewna. Poza tym lepiej się prezentował.

Kamienny port położony w zatoce, na zachodnim wybrzeżu Wyspy Zachodniego Wiatru, dawał możliwość cumowania dużym statkom handlowym i chronił przed pojawiającymi się czasem sztormowymi falami w okresie jesieni i zimy.

Dzień przed połową malerien, dziewięć lat przed objęciem tronu w Kalantari przez Merasa Darke, na świat przyszedł chłopiec. Jego narodziny nie wyróżniały się niczym nadzwyczajnym. Wiele dzieci rodziło się w tym czasie na wyspach. Wiele po raz pierwszy łapało powietrze, aby głośnym krzykiem pokazać, jak bardzo tego nie chcą.

A jednak te konkretne narodziny były wyjątkowe.

Podczas gdy matka, wspierana przez akuszerkę, walczyła z ogromnym bólem, ojciec stał przed domem i wpatrywał się w niebo. Tego dnia, pierwszego dnia pełni, Hazar nie wyglądał tak jak zawsze. Nie świecił jasnym, zimnym, srebrnobiałym światłem. Jego okrągła tarcza pokryła się mgłą. Mgła narastała z każdą minutą. Kolejne krzyki dochodzące z domu docierały do jego uszu. On stał spokojnie. Stał i patrzył, jak księżyc przykrywa się rubinowym płaszczem. Wtedy krzyki matki ustały.

Kiedy pierwszy wrzask dziecka wypełnił pokój, ojciec wszedł do środka. Usiadł obok wykończonej małżonki i przytulił oboje do siebie. Potem spojrzał na chłopca i przytrzymując delikatnie ręką jego mokrą głowę, ucałował go w czoło.

– Nazwiemy go Torsen! – powiedział zdecydowanie ojciec.

Chłopcu dano imię na cześć ostatniego króla dynastii Adon, wielkiego podróżnika i sławnego rycerza, który odparcie wrogów królestwa przypłacił życiem.

Gasparos i Alamaki żyli skromnie, ale szczęśliwie. Z jednej strony nie opływali w dostatki, ale z drugiej nie musieli też zbytnio martwić się o dzień jutrzejszy. Jak często powtarzał ojciec Torsena: „Ten, który dużo ma, o dużo musi się troszczyć”. Mieszkali nieopodal Lasale, w Uleani – małej wiosce nad brzegiem morza. Gasparos, jak większość tutejszych mężczyzn, trudnił się rybołówstwem. Interes szedł nie najgorzej.

Chwilowe problemy ze zbytem solonych śledzi nie martwiły go zbytnio. Zastanawiał się już nad czymś innym. Na razie jednak mieli co jeść, nadmiar ryb mógł ze spokojem sprzedać.

Ojciec od małego przyuczał chłopca do tego trudnego zawodu. Pokazywał mu najlepsze łowiska i sposoby zarzucania sieci. Wypływał z nim w morze, aby chłopak mógł zobaczyć jego ogrom i nauczyć się pokory wobec jego potęgi. Opowiadał mu o pierwszych żeglarzach, którzy przybyli z kontynentu. Budził w nim wyobraźnię i chęć poznawania wszystkiego, co nieodkryte. Nieświadom tego, co nadchodzi, budził jego przeznaczenie.

Matka Torsena zajmowała się przędzeniem tkanin. Mieli pole lnu, które wspólnymi siłami uprawiali. Alamaki przy użyciu niewielkiego krosna tkała materiał, z którego krawcy szyli ubrania. Torsen, jedyne dziecko szczęśliwych rodziców, zawsze chętnie im pomagał. Z ojcem naprawiał sieci i napełniał rybami beczki. Matce przynosił snopki i pilnował, aby nić nie splątała się za bardzo. Najbardziej podobały mu się piękne, niebieskie kwiaty lnu kwitnące z końcem kalerien. Zawsze lubił robić z nich wianki, którymi obdarowywał Alamaki.

Tego nawyku nigdy nie zdołał się pozbyć.

– Torsen! Przynieś mi jeszcze jeden snopek lnu. – Dźwięczny głos Alamaki dobiegł z umieszczonej za domem szopy. To tam miała swój warsztat.

– Już idę, mamo! – odpowiedział równie żywo. Właśnie czytał, lub raczej starał się czytać, jedną z książek, jakie Gasparos trzymał na specjalnej półce w swoim pokoju.

Opowiadała o przygodach podróżników i odkrywców nowych lądów. Torsen bardzo lubił takie książki. Właściwie tylko takie. Gdyby nie to, zapewne nigdy nie nauczyłby się czytać. Czytanie wymagało skupienia i uwagi, a z tym miał największe problemy. Z wielkim trudem mógł usiedzieć spokojnie przy obiedzie, a co dopiero przy czytaniu książki.

Wybiegł z domu na jednej nodze. Szybko znalazł się w składzie lnu i po chwili taszczył spory snopek w stronę pracującej matki. Krosno wybijało równomierny, monotonny takt.

Len wymagał dużo pracy i odpowiedniego przygotowania. Przede wszystkim należało go dobrze zmielić i uprząść na kołowrotku nić. Potem nawinąć równo na szpulki. Dopiero wtedy nadawał się do przędzenia tkanin. Praca nie należała do najłatwiejszych, ale przynosiła zyski. Dobre tkaniny miały swoją wartość na rynku w Lasale.

– Może być ten?! – Alamaki odwróciła się, aby zobaczyć jak jej „chłopczyk” trzyma nad głową solidny snopek. Miał dopiero siedem lat, a już wykazywał się niezwykłą jak na jego wiek siłą.

– Oczywiście – odparła z uśmiechem. – Postaw go tutaj.

– Mamo, mogę iść do Noi? – zapytał niepewnie, gdy już wykonał swoje zadanie.

– A dokończyłeś czytanie? – spytała z troską.

– Tak! Bardzo mi się podobało. Pójdę jej opowiedzieć.

– Dobrze, idź. Tylko nie wracaj tak późno jak ostatnio!

– To było niechcący. Zerwała się burza i musieliśmy czekać, aż przestanie padać – mówił to z wielką niepewnością wymalowaną na rumianej twarzy.

– Idź już, mały urwisie – roześmiała się matka, słuchając tych wątpliwych tłumaczeń.

Noi, mieszkająca po sąsiedzku, rówieśniczka Torsena, zżyła się z nim jak siostra z bratem. Znali się od najmłodszych lat. Na wspólnych zabawach upływało im beztroskie dzieciństwo. Fakt, że Torsen nie miał rodzeństwa, spowodował, że szybko zaczął traktować dziewczynę jak własną rodzinę. Wyglądali na nierozłącznych i mało kiedy widziano ich w wiosce osobno.

Dziewczyna sprawdzała się nie tylko jako wierna towarzyszka zabaw. Podobnie jak on nie bała się oddalać od domu. Zazwyczaj towarzyszyła Torsenowi w jego „wyprawach”. A na te zawsze znajdowali okazję. Na wyspie nie brakowało interesujących miejsc pełnych tajemnic. Nawet jeśli były to tylko wytwory ich dziecięcej wyobraźni.

Torsen co rusz powtarzał, że jak dorośnie, to wybierze się na kontynent. Słyszał o nim w licznych opowieściach ojca i marzył, że kiedyś tam popłynie. Noi nie miała aż takich ambicji. Lubiła wyspy, a kontynent wydawał jej się daleki i niebezpieczny. Czasami śmiała się z odważnych planów Torsena. Chłopak nic sobie z tego nie robił. Uparcie trwał przy swoim.

Rodzice obydwojga często odwiedzali się nawzajem. Pracowali wspólnie przy połowie ryb. Ojciec Noi też miał swój lakas, a jej matka zajmowała się wyrobem biżuterii z muszli i innych skarbów morza. Co roku wspólnie oglądali deszcz spadających gwiazd podczas Najdłuższej Nocy Roku. Mieszkańcy Uleani mieli zdecydowanie bliżej do morza niż do jakiejkolwiek rzeki. Przez to właśnie tam lądowały kamyki z życzeniami.

Zwyczaj przyniesiony przez pierwszych osadników tutaj cieszył się równie dużym powodzeniem.

Zimy na Wyspach Czterech Wiatrów nie sprawiały tylu kłopotów co na Aheroth, a szczególnie na jego północnych rubieżach. Tutaj prawie nie słyszano o przymrozkach, a śnieg znano tylko z opowieści odwiedzających wyspy.

– Noi! Noi! Gdzie jesteś?! – zawołał na przyjaciółkę chłopak, nie widząc jej nigdzie przed domem.

– Nie ma jej tutaj, pobiegła na plażę – odpowiedziała mu matka dziewczynki, wychylając głowę przez kuchenne okno.

– Dziękuję! – odpowiedział szybko i w mgnieniu oka ruszył w tamtą stronę.

– Proszę bardzo – odparła, wracając do swojego zajęcia, ale tego już nie usłyszał.

Odgrodzona od wioski dość gęstym pasem lasu piaszczysta plaża nadawała się jak żadne inne miejsce do zabaw i odpoczynku. Na północnym krańcu znajdował się pomost, przy którym cumowały lakasy tutejszych rybaków. Dzieci często lubiły spędzać tam czas, gdy akurat nie miały nic do roboty. Uciekanie przed napływającymi falami czy lepienie wielkich zamków z piasku traktowały bardzo poważnie.

Wykorzystując krzaki i kilka wydm, bawiły się w berka czy chowanego. Wesołe piski wypełniały to miejsce od rana do późnego wieczora.

Dobiegając na plażę, rozejrzał się dookoła. Zauważył Noi przy krawędzi morza. Właśnie tam dziewczyna zbierała muszle, z których jej mama robiła biżuterię. Od zawsze lubiła te wielobarwne i kolorowe mieszkania małży, ślimaków i innych lokatorów wodnego świata. Szczególnie jesienią i zimą morze wyrzucało ich całkiem sporo.

– Noi! Mam świetny pomysł! – krzyczał już od skraju lasu, biegnąc co tchu w jej stronę. Piasek wcale nie ułatwiał mu zadania.

– Torsen! Co ty znowu wymyśliłeś? – odparła, stając na równe nogi, kiedy on próbował jeszcze złapać oddech.

– Wiem – mówił niewyraźnie. – Wiem, gdzie możemy pójść na następną wyprawę!

– Gdzie? – dodała zaciekawiona.

– Zaczekaj, zaraz ci powiem.

– Chyba byliśmy wszędzie – myślała głośno, otrzepując mokry piasek z zebranych muszli. – A na inne wyspy nie popłyniemy. Nie mamy łodzi – zauważyła rezolutna dziewczynka.

– Jest jeszcze jedno miejsce, gdzie nie byliśmy – mówił już bez problemów.

– No powiedz, gdzie?!

– W kraterze wulkanu! – wykrzyknął z dumą Torsen, wskazując na górujący nad wyspą stożek Ialequer.

– Tak daleko!? Nie damy rady – marudziła. – A jak mama się dowie… – Mina nieco jej zrzedła.

– Nikomu nie powiemy. To niedaleko. Dzień nam wystarczy – przekonywał ją jak tylko potrafił.

Dziewczyna przez dłuższy czas patrzyła na niego, nie odzywając się ani słowem. Wyczyściła już wszystkie muszle. Przekładała je teraz do chustki, którą potem szczelnie zawiązała. Chciała tam iść, ale strach przed wulkanem skutecznie utrudniał podjęcie decyzji.

Krater wulkanu budził w niej dziwny lęk. Stożek sprawiał wrażenie dość wysokiego i stromego. Czarne wulkaniczne skały wydawały się takie obce i niedostępne. Słyszała, że w środku było jezioro, równie ciemne i mroczne jak góra, a w jego wodach żyły okropne stworzenia. Taka podróż mogła się bardzo źle skończyć. Po raz pierwszy nie miała na nią ochoty.

Torsen długo ją namawiał. Nie przynosiło to skutku.

– Jak nie chcesz, to pójdę sam! – powiedział, gdy już skończyły mu się pomysły.

Tego nie mogła mu darować. Chciał wyruszyć na wyprawę bez niej? Zgodziła się, ale musiał jej coś obiecać.

– Wracamy, zanim zrobi się ciemno. Obiecujesz?

– Może być! – zgodził się chłopak. Myśl o wizycie na szczycie wulkanu krążyła mu w głowie już od paru ładnych dni. Czytana przez niego książka opowiadała o śmiałku, który wyruszył w podobną podróż.

Teraz nikt i nic nie mogło go od tego pomysłu oderwać. Miał już wszystko dokładnie zaplanowane. Dużo wcześniej przygotował swój plecak. Napełnił go owocami i starannie zapakowanymi kanapkami. W końcu nie pierwszy raz wyruszał na wyprawę. Wiedział, jak się do niej przygotować. Pamiętał też o wodzie, zamkniętej w drewnianych pojemnikach zatykanych korkiem.

Przygotowania prowadził w największej tajemnicy. Gdy tylko Noi się zgodziła, nie miał zamiaru marnować ani chwili.

Wszystko przebiegało tak, jak to sobie obmyślił Torsen. Rodzicom powiedział, że wybiera się na niedaleką polanę i wróci dopiero wieczorem. Co prawda trochę się o niego martwili, ale znali szalone pomysły syna. Zawsze wracał bezpiecznie. Pomyśleli, że zapewne tym razem skończy się podobnie. Nie mogli przewidzieć tego, co ich jedynak planował zrobić.

Po spotkaniu w umówionym wcześniej miejscu razem ruszyli w dalszą drogę. Samo dojście do wulkanu zajęło im sporo czasu. Kiedy się zmęczyli, robili przerwy. Noi ciągle miała wątpliwości, ale teraz nie mieli odwrotu.

– A jak zabłądzimy? – pytała.

– To niemożliwe! Zobacz, ścieżka jest wyraźna! – Odpowiedź wcale jej nie uspokoiła, ale jemu uśmiech nie schodził z twarzy. Od dawna czekał na coś takiego.

Największy problem stanowiły gęste i mocne liany. Wystarczyła chwila nieuwagi, aby się w nie zaplątać. W drugą stronę było tylko gorzej. Zielone pnącza z Wysp Czterech Wiatrów miały małe ostre haczyki, które trzymały się mocno wszystkiego, o co udało im się zaczepić. Równie dobrze ubrania, jak i skóry.

Kiedy chłopak podziwiał widoki, Noi zastanawiała się, czy nie lepiej byłoby wrócić. Ufała mu jak przedtem, ale obawy nie zniknęły. W końcu nie wytrzymała.

– Wracajmy! To za daleko! – powiedziała stanowczo jak nigdy.

– Noi, zobacz. Już prawie jesteśmy – powtarzał do znudzenia.

– Ale ja się boję!

– Nic ci nie będzie. Pomogę ci i razem tam wejdziemy.

Ta obietnica najwyraźniej pomogła. Późnym popołudniem dotarli na sam czubek wulkanu. Po wielu godzinach marszu pod górkę nareszcie mogli odpocząć.

Widok ze szczytu był przepiękny. Szybko zapomnieli o wszystkich trudach, jakie do tej pory dzielnie znosili. Z wierzchołka mogli zobaczyć całą Wyspę Zachodniego Wiatru. W oddali unosiły się szczyty pozostałych wysp. Nie tak duże jak ten tutaj. Wokół mieniło się odblaskami słońca granatowo-błękitne morze. Jak okiem sięgnąć, wszędzie widzieli wodę.

Wydawało im się, że wystarczy podnieść rękę, aby dotknąć chmur. Wiejący od południa wiatr ocierał się ze świstem o ich twarze. Noi nawet nie próbowała układać włosów, które ten co chwilę szarpał na wszystkie strony.

Ciemne oko krateru przyglądało im się uważnie. Jednak nie mieli odwagi na bliższe spotkanie z nim. Poza tym Kazar coraz szybciej przybliżał się do zachodniego widnokręgu. Nadszedł czas, żeby wracać, z każdą minutą tam mieli go coraz mniej.

Zapas wody prawie się skończył, a i owoców wiele im nie zostało. Nie mówiąc już o kanapkach. Zejście nie należało do najłatwiejszych. Musieli uważać na osuwające się kamienie. Wystarczył jeden niewłaściwy krok, żeby już nigdy nie wrócić do wioski nad morzem. Stroma ścieżka nie ułatwiała im zadania.

Torsen szedł pierwszy i dokładnie sprawdzał każde miejsce, gdzie zamierzał postawić stopę. Noi trzymała się kurczowo jego ręki. Z każdym krokiem coraz mocniej. Zajmowało im to dużo czasu, ale tylko w ten sposób mogli liczyć na bezpieczny powrót do domu. Wszystko szło dobrze, ale do czasu.

Nagle od wschodu nadciągnęły chmury i po kilku grzmotach zaczęły spadać pierwsze krople deszczu. Nie minęło wiele czasu, gdy deszcz przerodził się w prawdziwą ulewę. W takich warunkach nie dało się dalej iść. A jeszcze spory kawałek dzielił ich od ciepłych i wygodnych łóżek.

Blisko podnóża stoku zdecydowali się poszukać jakiegoś schronienia. Jaskinię, w której mogli przeczekać burzę, zauważyli przypadkiem, kiedy błysk pioruna rozświetlił ciemne niebo. Deszcz tymczasem padał i padał, ani myśląc dać za wygraną. W dodatku nieprzyjemnie zacinało. Jaskinia nie wyglądała na przestronną. Mogli jednak schronić się w niej przed nawałnicą.

Kiedy usiedli pod jedną ze ścian, woda skapywała z ich włosów niemałym strumieniem. Po krótkiej chwili, przykryci ubraniami, skuleni i przyciśnięci do siebie, usnęli ze zmęczenia.

Rankiem pierwsza obudziła się Noi. Szarpiąc chłopaka za ramię, wyrwała go z sennych marzeń. Po rozprostowaniu zziębniętych kości ruszyli czym prędzej w stronę wioski.

Dalsza część dostępna w wersji pełnej

[1]Korysada – niewielki ptak zamieszkujący wybrzeża. Upierzenie koloru białego z wyraźnie brązowym ogonem.

[2]Herogort – drzewo iglaste o białej korze i silnej woni żywicy. Alertys – drzewo iglaste. Charakteryzuje je gruby, szybko narastający pień i skierowane w górę igły.

[3]GHE – Górniczy Handel Esty. Najstarsza organizacja kupiecka zajmująca się sprowadzaniem minerałów kopalnych do Adonu ze wszystkich poznanych zakątków Olanei. Założona przez trzech braci w 650 roku trzeciej ery. Niewiele więcej wiadomo o jej początkach.

[4]Ciris Kertelsane – Wyspy Czterech Wiatrów.

[5]Ciri Werkelsana – Wyspa Zachodniego Wiatru.

[6]Pekkarioli – drzewa, na których rosły krzewy owoców pekka.

[7]Szychotka i gordel – spokrewnione ze sobą ryby słodkowodne. Małe i z połyskującą na zielono lub ciemnoniebiesko skórą. Występowały licznie w rzekach wysp. Spotykano je także w dolnym biegu Seny.

[8]Lakas – mała łódź służąca głównie do połowów ryb na bliskim morzu. Posiadała jeden maszt i dwa główne żagle. Odpowiednik kutra.

[9]Fachta – większy statek rybacki. Dwumasztowy. Używany do połowów na dalekim morzu. Odpowiednik szkunera.

Spis treści:

Okładka

Karta tytułowa

Podróżnik i rycerz

Pożegnanie

Tęsknota

Gołębie serce

Karta redakcyjna

ALEO. Ukrywany strach

Wydanie pierwsze

ISBN: 978-83-8219-127-1

© Tomasz Miękina i Wydawnictwo Novae Res 2020

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt

jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu

wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

Redakcja: Sylwia Cichocka

Korekta: Kinga Dolczewska

Okładka: Joanna Michniewska

Wydawnictwo Novae Res

ul. Świętojańska 9/4, 81-368 Gdynia

tel.: 58 716 78 59, e-mail: sekretariat@novaeres.pl

http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Na zlecenie Woblink

woblink.com

plik przygotowała Katarzyna Rek