Dla moich bliskich, którzy

nieustannie mnie wspierają

Wszystko, czego chcę, to życie pełne śmiechu

Tak długo, jak śmieję się z Tobą

Myślę, że wszystko, co jeszcze się liczy, to miłość „na zawsze”

Po życiu, które razem przebyliśmy,

Ponieważ nie ma życia po Tobie

Daughtry, Life After You

ROZDZIAŁ 1

Ada

Skreśliłam w kalendarzu kolejny dzień, który przybliżał mnie do rozpoczęcia roku akademickiego. Czekał mnie szósty, ostatni rok studiów. Sama nie wiedziałam, kiedy upłynął czas. Jeszcze niedawno siedziałam na egzaminie maturalnym z chemii, od którego zależała moja przyszłość. Wybrałam kierunek lekarski, bo chciałam pomagać innym. Już w podstawówce zrodziła się w mojej głowie myśl, żeby leczyć ludzi. Byłam konsekwentna w tym postanowieniu, dlatego już w gimnazjum przykładałam się do nauki biologii i chemii. Po latach samozaparcie zaprocentowało. Oczywiście, miewałam gorsze dni, podczas których miałam ochotę rzucić książki w kąt, ale nie mogłam zaprzepaścić tego, co już osiągnęłam. Ktoś mógłby uznać, że skoro tyle czasu spędzałam na nauce, to moje życie towarzyskie leżało odłogiem. Zazwyczaj tak było, ale nie odczuwałam tego bardzo dotkliwie; w nawale obowiązków potrafiłam wygospodarować chwilę dla siebie. W szkole miałam kilka koleżanek, lecz nasze relacje ograniczały się do rozmów na korytarzu. Nigdy nie ciągnęło mnie do upijania się na imprezach i zarywania nocy.

Od dziecka pasjonował mnie ludzki organizm. Na zakończenie gimnazjum dostałam atlas anatomiczny. Godzinami mogłam podziwiać budowę układów. Mam nawet w pokoju model szkieletu, który moja młodsza siostra, Nikola, pieszczotliwie nazywa „Kostkiem”. Często powtarza, że też zostanie lekarzem, nieraz podkrada mój stetoskop i przymierza o wiele za duży kitel. Kiedyś nawet zrobiłam jej w nim zdjęcie. Stoi na moim biurku w wynajmowanej kawalerce i wywołuje uśmiech.

Z zamyślenia wyrwał mnie dźwięk komunikatora. Klara, przyjaciółka z roku, próbowała połączyć się ze mną przez Skype’a. Usiadłam z laptopem na kolanach, po czym odebrałam.

– Cześć, Adka, miło cię widzieć! – przywitała się.

– Hej, mała. Jak się trzymasz? Słyszałam od Mai, że sporo się pozmieniało…

Gorąco mi się robiło na samą myśl o tym, przez co musiała przejść moja przyjaciółka. Bardzo żałowałam, że nie mogłam być przy niej w tym trudnym czasie.

– Nie jest lekko, ale dochodzę do siebie. Płaczem nie przywrócę życia ani mamie, ani Maćkowi. Poza tym… żadne z nich na pewno nie chciałoby, abym rozpaczała. Staram się doceniać to, co mam. No i za chwilę wracamy na uczelnię. Nie mogę teraz zawalić. To ostatnia prosta.

– Pamiętaj, że masz w nas wsparcie. Tęsknimy za twoją mamą… I nawet nie umiemy sobie wyobrazić, co czujesz po stracie Maćka.

– Dziękuję. – Uśmiechnęła się lekko.

Chociaż tyle. Brakowało mi jej uśmiechu.

Rozmawiałyśmy jeszcze przez chwilę, planując spotkanie na pierwszy tydzień studiów. Chciałyśmy nadrobić stracony czas.

Po zakończeniu rozmowy siedziałam jeszcze przez chwilę przed komputerem. Ciszę przerwał dochodzący z dołu śmiech Nikoli. Po chwili usłyszałam pukanie do drzwi. Zawołałam „proszę” i w progu pojawiła się moja młodsza siostrzyczka. Radość malująca się na jej buzi sugerowała, że chce mi opowiedzieć coś miłego.

– Pani Gosia z przedszkola pochwaliła mój rysunek. Zobacz, zobacz!

Podsunęła mi pod nos kartkę, na której widniała nasza rodzina na tle kwiecistej łąki. Nikola umiała świetnie jak na swój wiek odwzorowywać rzeczywistość i proporcje. Gdy miałam tyle lat, co ona, rysowałam postaci, które były większe od domu, co zawsze bawiło moją mamę. Siostra odziedziczyła talent po niej.

– Bardzo ładnie – pochwaliłam, głaszcząc jej długie blond loki.

– Porobisz coś ze mną?

Wlepiła we mnie duże niebieskie oczy, robiąc błagalną minę kota ze Shreka. Ale nawet bez tego nie potrafiłam jej odmówić. Mimo sporej różnicy wieku między nami bawiłam się z nią, czerpiąc z tego radość. Dzięki niej pielęgnowałam w sobie wewnętrzne dziecko.

– Na co masz dziś ochotę?

Udawała, że się zastanawia, ale wiedziałam, co chodzi jej po głowie. Chwyciła mnie za rękę, po czym poszłyśmy do jej pokoju. Nikola stopniowo wyrastała z zabawy lalkami. Za to lubiła układać puzzle, dzięki czemu miałyśmy zajęcie na długie godziny.

Pół godziny później rozdzwonił się mój telefon.

– Cześć, skarbie! – przywitałam się z ukochanym, podnosząc się z podłogi i wychodząc do siebie.

Ostatnio Jacek rzadko do mnie dzwonił, przeważnie komunikowaliśmy się przez SMS-y. Starałam się być wyrozumiała; jako wojskowy nie miał wakacji w tym czasie co ja. Przebywał w jednostce w Szczecinie, a całodobowe dyżury bywały męczące.

– Udało mi się przekonać dowódcę do kilku dni wolnego. Zanim wrócisz na uczelnię i wpadniesz w wir nauki, chciałbym spędzić z tobą trochę czasu. Zwłaszcza że szykuje mi się sporo obowiązków. Jeden z oddziałów wyjeżdża na pół roku do Iraku na misję.

Miałam wrażenie, że w jego głosie słyszę zawód, że to znowu nie on wyjeżdża. Jacek nie był szczególnie wylewny, ale po kilku latach bycia razem umiałam czytać jego emocje, nawet jeśli tylko rozmawialiśmy przez telefon. Wymieniliśmy jeszcze kilka zdań, po czym rozłączyłam się. Osobiście cieszyłam się, że to „znowu nie on”. Nawet nie chciałam myśleć o tym, że miałby wyjechać. Przez pół roku żyć w strachu i obawie o życie ukochanego? Nie dałabym rady. Nie wyobrażałam sobie, co muszą czuć żony żołnierzy ani ich rodziny i bliscy. Dobrze, że Jacka to nie dotyczy – pomyślałam z ulgą. I że już niebawem będziemy mieli trochę czasu dla siebie.

ROZDZIAŁ 2

Jacek

Wygładziłem dobrze dopasowany mundur, zasznurowałem na nowo buty i udałem się do pokoju dowódcy, który miał jakąś pilną sprawę do omówienia. Kapitan Więckowski nie znosił spóźnialstwa i budził respekt, szczególnie wśród nowych. Ja jednak zdążyłem już przywyknąć do jego specyficznego sposobu bycia. Nawet zdołałem go polubić i skrycie liczyłem, że w oddziale, który ruszy na misję pokojową, znajdzie miejsce również dla mnie. Może i nie miałem wieloletniego doświadczenia ani wysokiego stopnia, ale wojsko – tak jak Ada – było dla mnie wszystkim. Oddawałem się służbie z czystą pasją i zaangażowaniem, które wielokrotnie zaskakiwało mnie, przerastając moje wyobrażenia o własnych możliwościach. Niestety życie nie zawsze idzie tym torem, którym byśmy chcieli. Moje marzenie spełzło na niczym, ale na pocieszenie powtarzałem sobie, że kiedyś przyjdzie czas i na to, żeby to mnie wysłali na misję.

Przez głowę przeszła mi myśl, że dowódca zaangażuje mnie w organizację oficjalnego pożegnania, które miało się odbyć już za kilka dni. Przez kilkanaście miesięcy inni ciężko pracowali, aby jak najlepiej przygotować się do realizacji powierzonego im zadania. Wiele się nasłuchałem od starszych zarówno rangą, jak i wiekiem kolegów. Z każdą kolejną opowieścią zamiast strachu czułem rosnącą ekscytację, a oczyma wyobraźni widziałem siebie odbywającego służbę na misji. To była pasja. Jednocześnie miałem świadomość, że misje mają też swoją drugą, znacznie ciemniejszą stronę. Widok umierających ludzi, ciągły strach i presja były emocjonalnym ciężarem, który przygniata nawet tych, którzy już wiele widzieli. Dariusz, który miał już prawie czterdzieści lat i połowę życia w wojsku spędził w Iraku i Afganistanie, wiele razy przechodził załamanie, rzucał dotychczasowe zajęcia, by w końcu zaznać spokoju. Tak mówił. A jednak coś usilnie pchało go na kolejne wyjazdy. Tym razem również miał ruszyć z innymi.

* * *

Zapukałem do drzwi, zza których słychać było muzykę klasyczną. Wszyscy wiedzieli, że kapitan ma taki sposób na relaks: często słuchał Mozarta, zresztą nie tylko on. Mnie także odprężały kompozycje klasyczne, szczególnie przed ważnymi egzaminami w wojsku.

– Chciał mnie pan widzieć?

– Owszem. Siadaj, Gułkowski.

Ton jego głosu sugerował, że szykuje się poważna rozmowa.

– Zaszły pewne zmiany w składzie do Iraku. Holik zrezygnował z powodu problemów zdrowotnych, więc muszę znaleźć kogoś na jego miejsce.

Serce biło mi jak oszalałe, a w głowie kołatały się pytania. Chce, abym pojechał za Adama? Czy żebym pomógł mu szukać? Pierwsza myśl napawała mnie znacznie większym optymizmem, ale nie mogłem sobie robić niepotrzebnej nadziei.

– Obserwuję cię od początku, jesteś ambitny i masz predyspozycje. Ponadto wiem, że chciałeś znaleźć się w oddziale. Daję ci szansę. Drugiej takiej nie będzie, przynajmniej nie w tym roku. Więc jeśli chcesz się wykazać, śmiało.

Zatkało mnie. Przez chwilę milczałem. Miałem nieodparte wrażenie, że to mi się śni, zaraz się obudzę i wszystko będzie tak, jak do tej pory.

– Nie musisz podejmować decyzji teraz. Daję ci czas do jutra. Prześpij się z tym, przeanalizuj za i przeciw.

Skinąłem głową, po czym bez słowa wyszedłem. Informacja o moim nagłym wyjeździe na misję, wywróci wszystko do góry nogami. Decyzji jeszcze nie podjąłem, musiałem najpierw powiedzieć Adzie. Nie miałem pojęcia, jak to zniesie, wiedziałem jedynie, że jeśli polecę, obojgu nam będzie ciężko pogodzić się z tak niespodziewaną zmianą. Cieszyłem się z propozycji kapitana, ale czułem też rozdarcie. Byłem rozdarty między pasją a miłością.

* * *

Prosto z jednostki pojechałem do Ady. Po drodze układałem sobie w głowie to, co chciałbym jej powiedzieć, lecz miałem wrażenie, że żadne słowa nie oddadzą w pełni moich uczuć. Z jednej strony byłem podekscytowany, z drugiej przepełniony smutkiem. Wyjazd oznaczał pół roku nie tylko rozłąki, lecz również strachu, smutku i łez. Może i wyolbrzymiałem problem, ale znałem Adę i wiedziałem, że każdego dnia będzie przeżywała moją nieobecność, że to będzie bolesne, głęboko zapadające w pamięć doświadczenie. Charakteryzowała ją wyjątkowa wrażliwość, nawet przy filmie czy książce roniła łzy. Pewnego razu, gdy skończyła czytać, przytuliła się do mnie i rozszlochała. Głaszcząc ją po plecach, zapytałem, co to za historia tak bardzo ją poruszyła. Pokrótce wyjaśniła, że główny bohater mimo wielkiej miłości ukochanej wolał umrzeć. Wtedy i mnie ścisnęło za serce. Zapewne w roli tych dwojga wyobraziła sobie nas.

Wróciłem myślami do rzeczywistości, z którą musiałem się zmierzyć. Zaparkowałem na uliczce pod domem. Siostra Ady, Nikola, jak zwykle biegała po podwórku, tym razem puszczając latawiec. Na mój widok zawołała coś wesoło, po czym podbiegła, żeby się przytulić. Zawsze tak robiła, gdy odwiedzałem ich dom. Byłem jedynakiem i brakowało mi rodzeństwa, więc traktowałem Nikolę jak młodszą siostrę. Mała wielokrotnie mówiła, że jestem dla niej jak starszy brat. W tej kwestii idealnie się zgadzaliśmy.

– A wiesz, w kuchni czeka na ciebie niespodzianka, ale nic ci nie powiem! – Uśmiechnęła się szeroko.

– Nic a nic? Ani jednej małej podpowiedzi?

– Nic a nic! – Pokręciła przecząco głową.

– W takim razie chodźmy szybko! – Chwyciłem dziewczynkę za rękę, po czym weszliśmy do środka.

Od progu poczułem aromat ciasta czekoladowego, które pani Basia, mama Ady, piekła głównie ze względu na mnie. Wiedziała, że jestem łasuchem i nie odmówię. Ada śmiała się, że to dzięki ciastom jej mamy mam takie wspaniałe mięśnie.

– Cześć, Jacku. Miło cię widzieć. – Na mój widok pani Basia uśmiechnęła się wesoło.

– Dzień dobry, panią również.

– W piekarniku jest niespodzianka! – Nikola pociągnęła mnie za rękę.

– No właśnie czuję! Pachnie bosko. Ale naprawdę nie trzeba było…

– Nie wygłupiaj się, dla mnie to żaden kłopot. Czułam, że wpadniesz. Zresztą i tak miałam coś upiec, Tadek jest łasuchem, więc ciasta do popołudniowej herbaty nigdy nie odmówi. – Pani Basia machnęła ręką, po czym zajrzała do piekarnika. – Za kilka minut będzie gotowe.

– Ada jest u siebie?

– Tak, pewnie znowu czyta. Od śniadania nie wyszła z pokoju.

Ani trochę mnie to nie zdziwiło. Gdy uczyłem się do testów, które musiałem zdać na początku swojej wojskowej kariery, moja dziewczyna potrafiła przesiedzieć cały dzień z nosem w książce, dopóki nie skończyła. Jej skupienie motywowało mnie do nauki, dzięki czemu zdałem śpiewająco. Doceniałem to, że mieliśmy na siebie dobry wpływ. Zawsze uważałem, że na tym powinien opierać się związek.

Ruszyłem w kierunku schodów. Z każdym krokiem rosła we mnie obawa przed rozmową. Kiedy zatrzymałem się przed drzwiami, wziąłem głęboki wdech, po czym wszedłem do środka. Ada siedziała na łóżku z książką, otulona szczelnie kocem, z kubkiem herbaty w ręku.

– Widzę, że sezon jesienny możemy uważać za otwarty – zażartowałem, całując zaskoczoną Adę w czoło.

– Nic nie mówiłeś, że przyjedziesz! – Wyswobodziła się z koca i zarzuciła mi ręce na szyję.

– Chciałem cię zaskoczyć, ale twoja mama chyba miała wyczucie, bo ciasto jest niemal gotowe.

– Widocznie ma jakieś prorocze wizje – zaśmiała się głośno.

Wyglądała przy tym uroczo. Wszystko mnie bolało na myśl o tym, że za chwilę na miejscu radości pojawi się smutek.

Usiadłem na brzegu łóżka, ale słowa uwięzły mi w gardle. Ukochana zauważyła, że coś jest nie tak; wyczuwała momenty, kiedy poważna rozmowa wisiała w powietrzu. Znała mnie na tyle dobrze, by dostrzec nawet najmniejszą zmianę nastroju. Przed ważną rozmową zawsze milczałem przez dłuższą chwilę, unikając wzroku Ady. Tak jak teraz.

– Jacek, widzę, że chcesz mi o czymś powiedzieć.

Położyła dłoń na moim kolanie, wpatrując się we mnie dużymi niebieskimi oczami, w których tak bardzo lubiłem się zatracać. Teraz widziałem w nich własne odbicie i naszej miłości, która wkrótce zostanie wystawiona na niewiarygodnie ciężką próbę. Od mojej dziewczyny biło ciepło, które nie raz, nie dwa poprawiało mi podły nastrój. Ada miała w sobie cechy, których próżno szukać u innych ludzi. Pomagała potrzebującym dzieciom z domu dziecka, organizując różne zbiórki, nawet jeśli wymagało to więcej zaangażowania i poświęcenia, niż zakładała zwykła ludzka życzliwość. Wiele się przy niej nauczyłem.

– Gdybyś musiała żyć przez pół roku beze mnie, jak byś to zniosła? – zacząłem niepewnie i widząc jej minę, natychmiast zganiłem się w myślach, że źle to ująłem.

Spojrzała na mnie zaskoczona i wystraszona.

– O czym ty mówisz? Jakie pół roku?

– Kapitan wezwał mnie dziś do siebie. Chce, żebym zastąpił jednego z żołnierzy i…

– Żebyś poleciał do Iraku – dokończyła smutno.

Pokiwałem głową w milczeniu.

– Wiem, że to spełnienie twoich marzeń, więc nie będę cię od tego odwodzić – podjęła Ada.

Głos jej drżał, a w oczach szkliły się łzy, których powodem byłem ja.

– Nie podjąłem jeszcze żadnej decyzji, ale nie mam zbyt wiele czasu. Jestem rozdarty pomiędzy tym, co dyktuje mi serce, a tym, co mówi rozum.

– Nie wiem, czy zniosę sześć miesięcy strachu o twoje życie – wyznała szczerze. – Dobrze wiem, co tam się dzieje. Nieustająca wojna, która zmienia życie każdego człowieka. Sam mówiłeś, że twoi koledzy wrócili stamtąd ze wspomnieniami, które prześladowały ich w snach.

– Wiem, że nie będzie lekko. Choć mówią, że to misja pokojowa.

– Ale nie unikniesz walki, jeśli zajdzie potrzeba. Jesteś gotowy na takie poświęcenie?

Wziąłem ją za ręce.

– Nigdy nie będę w pełni gotowy, ale idąc do wojska, powiedziałem sobie, że oddam się pasji. Wiedziałem, na co się decyduję. I jeśli los daje mi szansę wykazania się, to chciałbym z niej skorzystać. Wiedz, że nie jest mi łatwo, nigdy nie byłem tak rozdarty. Wierzę jednak, że damy sobie radę. W końcu miłość wszystko znosi.

Ada milczała, trzymając mnie kurczowo za rękę. Otarłem kciukiem łzę spływającą po jej policzku. Nigdy nie chciałem, by przeze mnie płakała, a teraz musiałem patrzeć na cierpienie, które malowało się na jej zazwyczaj promiennej twarzy.

ROZDZIAŁ 3

Ada

Dopiero gdy Jacek wyszedł, pozwoliłam sobie na więcej łez. Nie chciałam przy nim okazywać słabości ani dawać mu do zrozumienia, że poddaję się jeszcze przed rozpoczęciem walki. Nie chciałam, by tak odebrał mój płacz. Muszę być twarda – dla siebie, dla niego, dla nas. Moja siła jest jednocześnie jego siłą. Oboje musieliśmy zmierzyć się z nową sytuacją, jaką postawił przed nami los. Długo rozmawialiśmy, rozważając wszelkie za i przeciw. Nie chciałam w żaden sposób go ograniczać ani stawiać mu ultimatum, chciałam, żeby podążał za swoim marzeniem. Widziałam w jego oczach, że gdy w trakcie naszej rozmowy zdecydował się na wylot, przez smutek przebijała iskra radości.

Wieczór spędziłam przy kominku. Próbowałam czytać, ale myśli nieustannie uciekały w kierunku Jacka. Bałam się, lecz jednocześnie głęboko wierzyłam, że wszystko pójdzie w dobrą stronę i że za kilka miesięcy znowu będziemy razem.

* * *

Następnego dnia obudziłam się przed południem. Na samo wspomnienie wczorajszej rozmowy z ukochanym zrobiło mi się smutno i nawet nie miałam ochoty wychodzić z łóżka. Poprzedniego wieczoru, tuż przed snem, płakałam: ze smutku, ze strachu, z rozgoryczenia. Kochałam Jacka i nie potrafiłam wyobrazić sobie życia bez niego. Miłość to przedziwne uczucie, nie da się go ująć w ramy, bo każda miłość jest inna, wyjątkowa. Moja to ta jedyna i chciałam, żeby taka pozostała, aż po grób. Może i byłam w tej kwestii nieco staroświecka, ale gdy zaczęliśmy się spotykać, podświadomie wiedziałam, że to z tym mężczyzną chcę ułożyć sobie życie. Po moich studiach chcieliśmy razem zamieszkać, nawet zaczęliśmy się już rozglądać za mieszkaniem na zielonych obrzeżach Szczecina. Chciałam mieć widok, który choć trochę rekompensowałby szarość miejskich chodników.

Spojrzałam na ścianę, na której wisiała korkowa tablica pełna wspólnych zdjęć, pocztówek i biletów z miejsc, które wspólnie odwiedziliśmy. Na każdej fotografii byliśmy szczęśliwi, żadnej gry pozorów, tak powszechnej w Internecie. Kolekcjonowaliśmy wspomnienia wyłącznie dla siebie, aby mieć pamiątkę na lata.

Zaznaczyłam w kalendarzu datę wylotu. Pocieszał mnie fakt, że tego dnia będę mogła mu towarzyszyć, pożegnać się z nim. Czeka nas trudny czas – pomyślałam, po czym odsłoniłam rolety, aby ogrzać smutne myśli słońcem wpadającym przez okno.

Jacek

W jednostce pojawiłem się nieco przed czasem. Wolałem nie narażać się dowódcy, który nie tolerował spóźnialskich. W szatni panował gwar rozmów i poruszenie, wszyscy dyskutowali o nadchodzącym pożegnaniu, które miało się odbyć pojutrze.

– Siema, stary! – zawołał Filip, przekrzykując pozostałych.

– Nastroje dopisują, co? – zauważyłem, uśmiechając się słabo.

– A pewnie! A ty co taki skwaszony?

– No wiesz, stary, to nie była najłatwiejsza decyzja.

– Zaraz, zaraz. Jaka decyzja? – Filip spojrzał na mnie zdziwiony.

– Dostałem propozycję od Więckowskiego. Adam nie może jechać, więc musiał wybrać kogoś na jego miejsce.

– Słyszałem, że Adamson ma jakieś kłopoty ze zdrowiem – wtrącił się Grzesiek.

– A co na to Ada? – zapytał Filip.

– Martwi się, w pełni ją rozumiem. Mnie ten wyjazd nie dawał spokoju od chwili, odkąd kapitan mi o nim powiedział. Z jednej strony cieszę się cholernie, bo widocznie Więckowski dostrzegł we mnie potencjał. Z drugiej mam wątpliwości, bo wiesz… Nikt nam nie da gwarancji, że wrócimy w jednym kawałku. – Westchnąłem zrezygnowany.

– Co prawda, to prawda. Gdy powiedziałem Agacie pierwszy raz, że jadę na misję do Iraku, wpadła w panikę. Przez kilka dni po moim wylocie nic nie jadła, nie spała, była kłębkiem nerwów. Jednak z każdą kolejną misją uodporniła się na tyle, że myślałem, że pogodziła się z tym, jaki zawód wykonuję. Mając świadomość, że jest jej lepiej, ja też czułem się silniejszy. Wspierała mnie, podnosiła na duchu i tak naprawdę tylko dzięki niej nie rzuciłem wtedy tego wszystkiego w cholerę. Sielanka, mówię ci, stary… Do czasu, gdy nakryłem ją z innym – dokończył smutno. – Nie twierdzę, że w waszym przypadku będzie tak samo, ale życie lubi płatać figle, i nawet najbardziej poukładany związek potrafi się nieźle spieprzyć.

Słowa Grześka nie brzmiały ani trochę optymistycznie.

– Ufam Adzie, a poza tym nawet nie wiem, czy pojadę na kolejne misje.

– Też tak mówiłem na początku, ale po kilku zdałem sobie sprawę, że uzależniłem się od tej adrenaliny i uczucia satysfakcji, że spełniam się w tym, co robię. Z perspektywy czasu wiem, że nie potrafiłbym siedzieć za biurkiem. Potrzebuję takiego trybu życia. Inaczej nie wracałbym tam przy każdej okazji.

Nagle ogarnęły mnie wątpliwości, lecz zniknęły równie szybko, jak się pojawiły. Życie to pasmo niepewności, nigdy nie wiemy, co nas czeka kolejnego dnia. Gdyby człowiek nieustannie się wahał, powstrzymywał od podjęcia decyzji, tkwiłby w miejscu. Nie byłby w stanie pokonać własnych lęków i barier, nie rozwijałby się. Dlatego wiedziałem, że muszę zaryzykować. Tliła się we mnie nadzieja, że ani przez moment nie będę tego żałował. Szkoda czasu na zastanawianie się „co by było, gdyby”, trzeba działać – pomyślałem, po czym poszedłem do gabinetu kapitana.

– Postanowiłem – oznajmiłem od razu po wejściu do środka. – Jadę.

Kapitan siedział przy biurku i przeglądał jakieś papiery.

– Dobrze, bardzo dobrze – rzucił, śliniąc palec, by przewrócić kartkę. – Mam nadzieję, że żaden z nas tego nie pożałuje. Postawiłem na ciebie, nie zawiedź.

Jego słowa zabrzmiały nie tyle groźnie, co motywująco. Uniósł wzrok znad biurka.

– Tymczasem stawisz się na pożegnaniu. Chłopaki wytłumaczą ci, co i jak.

Skinąłem głową na znak, że zrozumiałem, i wróciłem do swoich obowiązków. Im dłużej myślałem o czekających mnie miesiącach pełnych nowych wyzwań, tym bardziej wierzyłem w siebie. Ada też uwierzy – w siebie, we mnie i w naszą miłość. Ta myśl towarzyszyła mi przez resztę dnia, a wszelkie obawy zeszły na dalszy plan.

Ada

Przez cały kolejny dzień pomagałam mamie w sprzątaniu, co pozwoliło mi nie analizować nieustannie wyjazdu Jacka. Mimo to nie mogłam zdobyć się na odwagę i powiedzieć mu wprost, co myślę. Potrzebowałam czasu na ułożenie sobie tego w głowie. Bardzo chciałam oswoić się z nową sytuacją, która spadła na mnie jak grom z jasnego nieba.

Mama jednak po raz kolejny podjęła temat, jakby czytała mi w myślach.

– Widzę, że jesteś jakaś inna. Pokłóciliście się z Jackiem?

– Nie, między nami w porządku.

– Więc dlaczego jesteś smutna? – drążyła dalej.

Westchnęłam.

– Nic się przed tobą nie ukryje, co?

– Pamiętaj, że jako twoja mama wyczuwam więcej, niż ci się wydaje. Może to zabrzmi dziwnie, ale czasami wiedziałam już, co ci leży na sercu, zanim zdążyłaś mi cokolwiek powiedzieć. Taka matczyna intuicja.

– Wiem o tym doskonale. Ty i te twoje prorocze wizje… – odparłam i natychmiast pożałowałam, że nie ugryzłam się w język. – Przepraszam, nie chciałam, żeby to tak głupio zabrzmiało. Po prostu sytuacja nieco się skomplikowała i przez to się boję. O Jacka, o nas, o to, co przyniesie przyszłość.

– Zrobię herbatę i wszystko mi opowiesz.

Nie mam pojęcia dlaczego, ale poważne rozmowy inaczej przebiegają przy herbacie. Odkąd pamiętam, zawsze gdy potrzebowałam porady mamy, najpierw parzyła herbatę. Zawsze w tych samych filiżankach w róże. Dostała ten komplet od swojej babci i strzegła go jak oka w głowie. Raz omal nie wypuściłam jednej z rąk; miałam wtedy sześć, może siedem lat i zaprosiłam lalki na podwieczorek. Skruszona pobiegłam do mamy, żeby przeprosić, a ona przytuliła mnie i powiedziała, abym uważała na drugi raz.

Kuchnia wypełniła się zapachem goździków, cynamonu i anyżu, czyli typowo jesiennej mieszanki, która stanowiła nieodłączny element tego czasu w roku.

– Przez najbliższe pół roku Jacek będzie w Iraku.

– Jak to w Iraku? Chyba nie chcesz mi powiedzieć, że chodzi o misję… – Na twarzy mamy malowało się niedowierzanie pomieszane ze strachem.

– Właśnie to, mamo. Nie wiem, jak sobie poradzę przez tyle czasu bez niego. Boję się o jego życie.

Położyła dłoń na moim ramieniu.

– Rozumiem, córeczko. Może to, co powiem, wyda ci się banalne, ale nie ma co martwić się na zapas. Życie i tak ma swój scenariusz, a widzenie sytuacji w czarnych barwach nie pomoże ani tobie, ani jemu.

W duchu przyznałam jej rację.

– Za chwilę będziesz lekarzem, widziałaś już wiele sytuacji w szpitalu. Sama dobrze wiesz, że ludzkie uczucia codziennie są wystawiane na próbę i wcale nie jest powiedziane, że nie przetrwają. Miłość może pokonać największe przeciwności, nawet jeśli na starcie, z punktu widzenia innych, jesteśmy na przegranej pozycji.

Rozmowa z mamą nieco podniosła mnie na duchu, uśpiła obawy, a ich miejsce zajęła nadzieja.

ROZDZIAŁ 4

Jacek

W nocy nie mogłem spać. Cały czas rozważałem, czy moja decyzja o wyjeździe była słuszna. Czające się z tyłu głowy wątpliwości były nieuniknione. A przynajmniej tak to sobie tłumaczyłem. Jakiś wewnętrzny głos podszyty strachem szeptał mi, abym się wycofał, póki czas. Ale rozum mówił, że to byłaby oznaka słabości. Westchnąłem głośno, po czym ubrałem się i zszedłem na śniadanie.

Tego dnia miałem wolne, więc od razu pojechałem do Ady. Potrzebowałem bliskości ukochanej, by choć na chwilę odciągnąć myśli od zbliżającego się wyjazdu.

Ada

Siedzieliśmy wtuleni w siebie, a upływ czasu przestał mieć jakiekolwiek znaczenie. Rozmowy na temat misji ograniczyliśmy do minimum. Chcieliśmy spożytkować każdą chwilę jak najlepiej, bez marnowania nawet sekundy.

– Pamiętasz nasz pierwszy wspólny wyjazd?

– Jak mogłabym zapomnieć? – odparłam, uśmiechając się na myśl o tym, ile razem przeżyliśmy.

Dla jednych cztery lata mogą wydawać się niczym, lecz dla mnie były wszystkim. Każdy dzień wspólnie spędzony miał dla mnie ogromne znaczenie. Jacek pojawił się w takim momencie mojego życia, gdy zaczynałam wątpić w jego sens. Kiedy miałam gorsze dni, trwał u mojego boku mimo wszystko. Pomagał mi stanąć na nogi, był moją opoką, bez niego nie dałabym rady. Fundamentem naszej miłości była, jest i będzie wiara. W lepsze jutro, lepszą przyszłość i lepsze życie.

– Obiecuję ci, że gdy wrócę, powtórzymy ten wyjazd. W każdym najdrobniejszym detalu.

Słowa Jacka spowodowały, że zrobiło mi się cieplej na sercu.

– W każdym? – dopytałam, puszczając do niego oczko.

– Dokładnie tak.

Pocałował mnie czule w usta. Odwzajemniłam pocałunek, wtulając się bardziej w jego ramiona. Przed oczyma tańczyły mi wspomnienia tamtego lata, które dla naszego związku okazało się przełomowe. Nie dlatego, że po raz pierwszy się kochaliśmy. Podczas wieczornego spaceru po plaży zauważyłam w piasku coś błyszczącego. Okazało się, że są to dwie połówki serca z wygrawerowaną sentencją: „Miłość jest wszystkim, a wszystko jest miłością”.

Od trzech lat nie rozstaję się ze swoją połówką. Nie zdejmuję jej nawet do snu. Teraz noszę również nieśmiertelnik z danymi Jacka. Zadziwiające jest to, że z pozoru niewiele znaczące przedmioty powiązane z bliskimi osobami mogą mieć wartość sentymentalną. Posiadanie ich przy sobie potrafi pomóc w trudnym momencie. Mając poczucie, że ktoś, kogo kocham, jest przy mnie nawet wtedy, gdy go nie widać, wiem, że dam radę. Muszę być silna, dla siebie i dla niego.

Jacek

Kilka ostatnich dni przed wylotem upłynęło mi na załatwianiu niezbędnych dokumentów i badań, bez których Więckowski nie mógł wysłać mnie do Iraku. Biurokracja w wojsku była bardzo ważna.

To już jutro – uświadomiłem sobie, spoglądając rano w lustro. Od poprzedniego dnia przebywałem już w jednostce, więc Adę miałem zobaczyć dopiero na lotnisku. Kilka razy upewniała się, czy na pewno będzie mogła mi wtedy towarzyszyć. Nie wyobrażałem sobie zresztą, żeby miało być inaczej. Będzie smutno, ale z  drugiej strony nadzieja, że nie żegnamy się na zawsze, podnosiła mnie na duchu. W głębi serca, którego głosu zawsze słucham, czułem, że rozłąka jedynie wzmocni nasze uczucie. Udowodni, że możemy przetrwać więcej, niż nam się wydaje.

W ciągu dnia dużo rozmawiałem z kolegami, więc kładąc się wieczorem do łóżka, miałem w głowie mnóstwo pytań bez odpowiedzi.

– Takie są realia, stary – powiedział na koniec Grzesiek.

Myślami byłem już w ogarniętym wojną kraju, sercem byłem z Adą.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

Copyright © by Paulina Wiśniewska, 2020

Copyright © by Wydawnictwo FILIA, 2021

Wszelkie prawa zastrzeżone

Żaden z fragmentów tej książki nie może być publikowany w jakiejkolwiek formie bez wcześniejszej pisemnej zgody Wydawcy. Dotyczy to także fotokopii i mikrofilmów oraz rozpowszechniania za pośrednictwem nośników elektronicznych.

Wydanie I, Poznań 2021

Zdjęcia na okładce:

© Johner Images/Getty Images

© Marcin Michalski/EyeEm/Getty Images

Redakcja: Malwina Kozłowska

Korekta: Editio

Skład i łamanie: Dariusz Nowacki

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej:

„DARKHART”

Dariusz Nowacki

darkhart@wp.pl

eISBN: 978-83-8195-468-6

Wydawnictwo FILIA

ul. Kleeberga 2

61-615 Poznań

wydawnictwofilia.pl

kontakt@wydawnictwofilia.pl

Wszelkie podobieństwo do prawdziwych postaci i zdarzeń jest przypadkowe.