Lydia Netzer

W blasku gwiazd

Przełożyła Maria Zawadzka

Wołowiec 2015

Wszelkie powielanie lub wykorzystanie niniejszego pliku elektronicznego inne niż autoryzowane pobranie w zakresie własnego użytku stanowi naruszenie praw autorskich i podlega odpowiedzialności cywilnej oraz karnej.

Tytuł oryginału angielskiego Shine Shine Shine

Projekt okładki Dorota Kulawik

Projekt typograficzny Robert Oleś / d2d.pl

Fotografia na okładce © Mark Owen / Arcangel Images

Copyright © 2012 by The Netzer Group, LLC.

Published by arrangement with St. Martin’s Press, LLC. All rights reserved.

Copyright © for the Polish translation by Maria Zawadzka, 2015

Redakcja Alicja Listwan / d2d.pl

Korekta Anna Woś / d2d.pl, Magdalena Kędzierska-Zaporowska / d2d.pl

Redakcja techniczna Robert Oleś / d2d.pl

Skład Zuzanna Szatanik / d2d.pl

Skład wersji elektronicznej Janusz Oleś / d2d.pl

ISBN 978-83-8049-035-2

Black Publishing jest marką wydawniczą Wydawnictwa Czarne sp. z o.o.
Wołowiec 11, 38-307 Sękowa

Spis treści

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Dedykacja

Motto

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

Podziękowania

Przypisy

Kolofon

Dla Benny’ego i Sadie

Jesteśmy jak maki pośród zbóż.

Maxon Mann

1

W bezkresnej ciemności majaczyło światełko. On zaś unosił się na pokładzie statku kosmicznego, wewnątrz tego światełka. Było mu zimno. Jego kości przenikał chłód kosmosu. Przez okrągłe okienka rakiety wciąż widział Ziemię, co jakiś czas dostrzegał też zbliżającą się do niego bryłę Księżyca. Ziemia obracała się powoli wokół własnej osi, podobnie jak statek, który sunął naprzód, prędkością dostosowując się do wszystkiego, co go otaczało. On sam nie mógł teraz nic zrobić, nie miał na to wszystko najmniejszego wpływu. Stał się bowiem częścią statku, który zmierzał w kierunku Księżyca. Zamiast zwykłych tenisówek miał na nogach ciężkie białe buty. Zamiast bielizny nosił skafander. Był tylko człowiekiem, drobiną mięsa o długich kościach, smutnych oczach i kruchym ciele. Został wystrzelony z Ziemi i unosił się teraz w przestrzeni kosmicznej. Wyrzucono go w górę, z ogromną siłą wypchnięto gdzieś bardzo daleko.

Maxon rozmyślał o domu. Jego długie stopy unosiły się w powietrzu gdzieś za jego plecami. Mocno chwycił krawędzie okrągłego okienka i spojrzał w dół, wprost na Ziemię. Unosiła się w oddali, pośród chmur, tysiące mroźnych kilometrów od niego. Wszystkie kraje Ziemi wydawały się z tej perspektywy rozmyte, zlały się ze sobą pod koronką bieli. Pod tą wzburzoną powłoką dyszały rozgrzane miasta tego świata, połączone ze sobą drogami, połączone kablami. Tam w dole, w Wirginii, chodziła, żyła i oddychała jego żona Sunny. Przy sobie miała ich małego synka. A w jej brzuchu rozwijała się jego mała córeczka. Nie mógł ich zobaczyć, ale wiedział, że tam są.

Będzie to opowieść o astronaucie, który zagubił się w kosmosie, i o żonie, którą zostawił na Ziemi. To również opowieść o odważnym człowieku, który przeżył awarię pierwszej rakiety wysłanej w kosmos w celu skolonizowania Księżyca. To opowieść o gatunku ludzkim, który w jakimś szaleńczym zrywie wypchnął w kosmos maleńką metalową łupinę i kilka pulsujących komórek, o gatunku, który wysłał je ku odległym, pogrążonym w ciemności rubieżom wszechświata, w nadziei, że ta łupina wytrzyma każde uderzenie, że maleńkie pulsujące komórki w jakiś sposób zdołają to przetrwać. To opowieść o planie, który miał rozkwitnąć, tak jak kwiat rozwijający się z pąka. To historia o podjętej przez ludzkość próbie skolonizowania ciała niebieskiego, o nierozwiniętym jeszcze kwiecie, który wystrzelono w przestrzeń kosmiczną, i o tym, co stało się z owym pąkiem, co stało się z Ziemią, z Matką Ziemią – po tym, jak pąk niespodziewanie eksplodował.

W zabytkowej dzielnicy Norfolku, położonego u wybrzeży stanu Wirginia, we wspaniałej kuchni odrestaurowanego pałacu w stylu georgiańskim, nad granitową wyspą pochyliły się trzy jasnowłose głowy. Jedna z tych głów należała do Sunny. Była najjaśniejsza spośród nich wszystkich. Z góry, z miejsca, w którym wisiały monotonne, idealne rzędy miedzianych garnków, na trzy kobiety sączyło się delikatne światło. Ściany były pokryte polerowanymi szafkami kuchennymi, a w blat wpuszczono zlew ze stali nierdzewnej. Nad nim, w oknie wychodzącym na ogród, rosły zioła. Świeciło słońce, a granitowy blat był rozgrzany. Stojąca na nim kostkarka do lodu potrafiła wyrzucać z siebie kostki okrągłe lub kwadratowe. Kobiety siedzące na stołkach przy kuchennej wyspie miały długie włosy, starannie upięte albo lekko pofalowane. Skupiły się wokół najniższej spośród nich, tej, która płakała. Kurczowo ściskała stojący na blacie kubek z herbatą, a jej ramiona nie przestawały drżeć. Przyjaciółki poprawiały jej włosy i pomagały otrzeć łzy. Sunny poprawiała własne włosy i pomagała jej otrzeć łzy.

– Po prostu tego nie rozumiem – powiedziała ta najniższa, pociągając nosem. – Obiecał, że tego lata zabierze mnie do Norwegii. Do Norwegii!

– Do Norwegii – powtórzyła ta w żółtozielonym kardiganie, po czym przewróciła oczami. – Co za brednie. – Miała haczykowaty nos i małe oczy, ale dzięki starannemu makijażowi, ładnej figurze i drogim butom ludzie i tak uważali ją za atrakcyjną. Nazywała się Rachel, ale dziewczyny mówiły do niej Rache. To ona jako pierwsza w całej okolicy mogła się poszczycić naprawdę porządną domową siłownią.

– Ale ja chcę jechać do Norwegii! – zaprotestowała ta niska. – Pochodzi stamtąd moja rodzina! Tam jest pięknie! Są tam wspaniałe fiordy.

– Jenny, kochanie, przecież tu nie chodzi o Norwegię – zauważyła trzeźwo Rache. Pochyliła się, a gładkie złote loki spłynęły kaskadą na jej ramiona i opalony dekolt, pod którym rysowały się wydatne piersi. – Skup się na tym, co istotne.

– Nie. – Jenny znowu zaczęła łkać. – Chodzi o tę dziwkę, z którą on kręci. Kim ona jest? On nie chce mi powiedzieć!

Sunny, która miała na sobie szenilowy szlafrok, jedną ręką sprawnie operowała sprzętami kuchennymi, drugą zaś trzymała na ciążowym brzuchu. Wstała na chwilę, odwróciła się i poszła po dzbanek, dolała Jenny herbaty i podała jej chusteczkę. To były jej najlepsze przyjaciółki: Jenny i Rache. Wiedziała, że prowadzą właśnie normalną rozmowę, rozmowę o mężu Jenny i o jego niewierności. To był absolutnie normalny temat. Ale stojąc tam w kuchni, w jednej ręce trzymając dzbanek, a drugą opierając na brzuchu, zauważyła nagle coś niepokojącego: dziwne pęknięcie na ścianie przy spiżarni. Pęknięcie, które pojawiło się w murach starego georgiańskiego pałacu.

– Jenny, tak naprawdę wcale nie chodzi też o nią, niezależnie od tego, kim jest ta kobieta – powiedziała Rache. Sunny rzuciła jej surowe spojrzenie nad głową odwróconej do niej plecami Jenny, ale Rache niewinnie uniosła brwi.

– To palant – rzuciła Jenny. – Tak, o to tak naprawdę chodzi – dodała, po czym wydmuchała nos.

Sunny zastanawiała się, czy jej przyjaciółki zauważyły pęknięcie. Biegło w górę, rozdzierając gładką powierzchnię kremowego tynku. Tego pęknięcia jeszcze wczoraj tu nie było, a przecież wydawało się całkiem szerokie. I chyba dość głębokie. Sunny wyobraziła sobie, jak ten potworny zygzak rozpruwa nagle jej dom, rozrywa i przepoławia spiżarnię. Torebki z soczewicą. Słoje z burakami. Warzywa korzeniowe. Co by zrobiła?

Jenny nie przestawała płakać.

– Po prostu nie wiem, co robić! – powiedziała po raz trzeci. – Muszę myśleć o dzieciach! Dlaczego on dopuścił do tego, żebym się o wszystkim dowiedziała? Dlaczego nie był ostrożniejszy?

Sunny wyobraziła sobie, jak dom się rozpada, a ona stoi na linii uskoku. Może odkąd Maxon wyruszył w kosmos, dom przestał zachowywać jakiekolwiek pozory? Może bez niego, bez osoby odgrywającej rolę męża, postanowi nagle runąć, najzwyczajniej w świecie się zawalić? Wszystko się zmienia, wszystko się rozpada: mąż Jenny, rakiety wystrzelone na Księżyc, mur, za którym znajduje się spiżarnia…

– Cii – szepnęła Rache. Sięgnęła po pilota i pogłośniła telewizor. Sunny zauważyła, że zegar mikrofalówki wskazywał dwunastą. Mocniej naciągnęła na siebie szlafrok i poprawiła grzywkę. Właśnie zaczynały się wiadomości.

– Och – wymamrotała Jenny. – Czas na Lesa Weathersa.

– Oto człowiek, który nigdy by cię nie skrzywdził – ogłosiła Rache, przechylając głowę i puszczając oko do telewizora. Kobiety przez kilka minut wpatrywały się w milczeniu w wysokiego blondyna z kwadratową szczęką i błyszczącymi niebieskimi oczyma, który informował właśnie o jakimś lokalnym pożarze. Siedział wyprostowany przy biurku i żywo gestykulował długimi rękami. Wyglądał na autentycznie przejętego pożarem, z niekłamanym podziwem mówił o dzielnych strażakach. Miał szerokie ramiona i klatkę piersiową kształtem przypominającą coś w rodzaju trapezoidu. Był jednak kimś więcej niż tylko kolejnym ubranym w garnitur facetem z telewizji – był dla nich kimś ważnym i z pozoru bliskim, bo mieszkał w budzącej podziw szarej rezydencji przy tej samej ulicy, trzy domy dalej, ukryty za grubymi czerwonymi drzwiami.

– On jest jak Herkules – powiedziała Jenny przez łzy. – Tak, właśnie z nim mi się kojarzy. Les Weathers jest Herkulesem.

– Umalowanym Herkulesem – rzuciła z rezerwą Sunny.

– Przecież go uwielbiasz! – zawołała Rache oskarżycielskim tonem.

– Zamknij się. Nie jestem jedną z jego szalonych wyznawczyń – odparła Sunny. – Rozmawiałam z nim tak naprawdę jeden jedyny raz: wtedy gdy poprosiłam go w styczniu, żeby zdjął wreszcie ten swój wieniec.

– To nieprawda! Przyszedł na przyjęcie halloweenowe u Jessiki! – wtrąciła Jenny, w jednej chwili zapominając o wszystkich swoich zmartwieniach. – A poza tym zrobił z tobą wywiad, kiedy Maxon promował misję!

– Chodziło mi o prywatną rozmowę – wyjaśniła Sunny. Miała wrażenie, że cały jej dom zaczął chwiać się w posadach. Z piwnicy dochodziły dziwne szmery. Pałac powoli się rozpadał. Może jakiś pociąg przejeżdżał za blisko i sprawił, że szczelina się rozszerzyła? Dotarła już pod sufit, aż do listwy wieńczącej. Czy takie właśnie uczucie będzie towarzyszyło Sunny podczas porodu? Ostatnim razem miała znieczulenie zewnątrzoponowe i rodziła ze szminką na ustach. Tym razem zamierzała przyjąć jeszcze silniejsze znieczulenie i rodzić w perłach na szyi.

– Ja na przykład nigdy nie odbyłam z nim prywatnej rozmowy – powiedziała Rache, przedrzeźniając Sunny. – Musisz być jego kochanką.

– Czy możemy już przestać rozmawiać o kochankach? – zapytała Sunny, wskazując na Jenny.

– Powinnam zadzwonić do Lesa Weathersa – wymamrotała Jenny, nie odrywając wzroku od telewizora. – Siedzi zupełnie sam w tym wielkim, pięknym domu i leczy złamane serce.

Na ekranie Les Weathers odsłonił właśnie dwa rzędy śnieżnobiałych zębów, po czym zwrócił się do współprowadzącego program, rzucając od niechcenia jakiś żart.

– Nie dzwoń do niego – powiedziała Rache. – Nie pozwól, żeby twój mąż znalazł sobie kolejny pretekst.

– Myślisz, że on potrzebuje pretekstów? – zapytała Jenny.

Les Weathers zniknął z ekranu i zaczęła się reklama pieluch.

– Tak czy inaczej – przerwała im Sunny, zbierając filiżanki z blatu – muszę teraz odebrać Bubbera ze szkoły, a potem jechać do mamy do szpitala.

– Jak się czuje twoja mama? – zapytała Rachel. Kobiety podniosły się i zaczęły poprawiać ubrania. Wygładziły mankiety i zapięły guziki swoich kardiganów.

– W porządku. Zupełnie w porządku. Wydawałoby się niemal, że z każdym dniem jej stan się poprawia.

– Myślałam, że jest podłączona do respiratora – odezwała się Jenny.

– Tak. I respirator świetnie działa – powiedziała Sunny.

Odprowadziła je pospiesznie do drzwi i pożegnała, a kiedy wyszły, wróciła do kuchni i zaczęła uważnie badać szczelinę palcami. Nie było tak źle. Nie powiększała się. A może była tam od dawna? Może po prostu Sunny jej wcześniej nie zauważyła, może nie widziała, jak pięła się powoli w górę, jak rozrastała się, wypełniając cały jej dom, całe jej życie i sprawiając, że wszystko mogło się w każdej chwili zawalić? Sunny usiadła na stołku, który zajmowała wcześniej Rachel, rozpuściła włosy i pozwoliła im opaść na ramiona, tak jak robiła to jej przyjaciółka. Wyciągnęła dłoń z pomalowanymi paznokciami w kierunku miejsca, gdzie siedziała przedtem Jenny, tak jakby chciała objąć nieobecną już postać. Skinęła głową i zmarszczyła brwi, dokładnie tak, jak to miała w zwyczaju Rache. Podniosła wzrok i przekonała się, że pęknięcie nie zniknęło. Wyprostowała się. Złączyła kolana. Rozwichrzyła sobie grzywkę. Na ekranie telewizora Les Weathers żegnał się właśnie z widzami. Jeżeli wierzyć pogłoskom, niedawno porzuciła go ciężarna żona, która wolała zamieszkać z jakimś innym facetem w Kalifornii. Później nawet nie pokazała Lesowi dziecka. Trudna sprawa. Ale przecież każda kobieta w promieniu sześciu przecznic od jego domu marzyła teraz tylko o tym, żeby móc cerować jego skarpetki. Sunny zaczęła się zastanawiać, jak właściwie ceruje się skarpetki. Sama, kiedy pojawiała się taka potrzeba, kupowała po prostu nowe i ukrywała te niezacerowane na dnie kubła ze śmieciami, żeby nikt ich przypadkiem nie zobaczył.

Po raz ostatni spojrzała na ścianę spiżarni, zgasiła światło, sięgnęła po torebkę, kluczyki i książki Bubbera, a następnie wsiadła do swojego minivana, z trudem wsuwając brzuch za kierownicę. Raz jeszcze patrząc w lusterko, poprawiła włosy, uruchomiła silnik i ruszyła w kierunku przedszkola.

Drzewa o rozłożystych koronach ciągnęły się wzdłuż całej ulicy, a ich cienie tańczyły na frontonach okazałych ceglanych rezydencji. Trzmiele bzyczały pośród kaskad azalii we wszystkich odcieniach różu i bieli. Czyste chodniki rozgrzewały się powoli w jesiennym słońcu. Jadąc przez swoją dzielnicę, Sunny zwalniała przed każdym skrzyżowaniem i dopiero po chwili dodawała gazu. Minivan poruszał się naprzód, przecinał przestrzeń niczym przenośny salon, powietrzny trapez lewitujący nad ziemią. Ona zaś siedziała w środku i wprawiała go w ruch. Zapomniała już o szczelinie w jednej ze ścian swojego domu. Zapomniała o żonie Lesa Weathersa. Każda godzina wydawała jej się idealnym prostokątem. To wszystko przypominało ćwiczenia z matematyki.

Na zewnątrz świat był pełen ruchu i kolorów. Wzdłuż ulicy stały stare, zabytkowe domy o majestatycznych bryłach. Wysoko w górze unosiły się rozłożyste korony dębów, a rosnące wzdłuż chodników mirty opuszczały swoje gałęzie ku ziemi. Równoległe i prostopadłe linie tworzyły ułatwiającą nawigację siatkę, którą można się było posługiwać z wykorzystaniem liczb. Liczby parzyste po prawej, liczby nieparzyste po lewej. Maxon powiedział kiedyś: „Liczba działek w obrębie jednego kwadratu ulic pomnożona przez pierwiastek kwadratowy z płyt chodnikowych leżących przed każdą z tych działek musi się równać szerokości pojedynczego podjazdu mierzonej w decymetrach. Do tego należy dodać Francisa Bacona”. Nie miał żadnego szacunku dla dostojnego majestatu miejskich dzielnic. Grupy ludzi żyjących w rzędach. Jedzenie, spanie i gotowanie w szeregach. Jeżdżenie samochodem w szeregach i parkowanie w szeregach. Maxon mówił, że marzył o domku myśliwskim w Touraine, otoczonym głęboką fosą i chronionym przez ognistą bronę. Ale zaakceptował to rozwiązanie. Cóż innego mógłby zresztą zrobić? Miasto było przecież listem miłosnym do planimetrii.

Bardzo niewielu sąsiadów kiedykolwiek rozmawiało z Maxonem, ale ze zdaniem Sunny liczyli się wszyscy mieszkańcy tej ulicy. Żyło jej się tu naprawdę swobodnie. Robiła wszystko wyjątkowo profesjonalnie. Sąsiedzi twierdzili, że kiedy przeprowadziła się do tego miasta, wszystko znalazło się wreszcie na swoim miejscu. Organizowano grille. Kupowano plastikowe pudełka na jedzenie. Kobiety jeździły azjatyckimi minivanami, a mężczyźni niemieckimi sedanami. Indyjskie restauracje, budki z lodami i sklepy zoologiczne koncentrowały się wokół jedynego w okolicy kina studyjnego. Wszystkie domy przemierzały przestrzeń spokojnym, miarowym tempem, w czasie gdy Ziemia obracała się wokół własnej osi, a stan Wirginia obracał się wraz z nią. W Wirginii, mawiali ludzie, możesz jadać posiłki na tarasie przez okrągły rok.

W trudnych chwilach, kiedy źle się działo, Sunny miała zawsze do dyspozycji opiekunki do dzieci. Od czasu do czasu rozlegało się ciche pukanie do drzwi i zjawiali się kolejni sąsiedzi z domowymi potrawami. Odsiecz zjawiła się też wtedy, gdy jej matka trafiła do szpitala. Mogła również liczyć na pomoc, kiedy Maxon wyruszył na Księżyc. Był to dobrze naoliwiony mechanizm, skuteczny system, w ramach którego wszyscy wywiązywali się ze swoich obowiązków.

Sunny usiadła przy szpitalnym łóżku swojej chorej matki. Tego dnia włożyła brzoskwiniowy przewiewny sweterek i spodnie capri w kolorze khaki. Do tego sandały ze skórzanymi rzemieniami i okulary z szylkretowymi oprawkami. Kiedy usiadła, na ramiona opadła jej kaskada jasnych włosów. Była uwięziona w ciele zatroskanej i kochającej córki, miała jedno dziecko na kolanach, a drugie w brzuchu. Jej matka leżała na łóżku, przykryta kołdrą. Zamiast okularów i sweterka zostało jej tylko to, co bez pytania wpięto w jej ciało. Nie odzyskała bowiem przytomności od trzech tygodni.

W ciele matki czaiła się śmierć. Ale Sunny tak naprawdę o tym nie myślała, bo z zewnątrz jej matka pozostawała piękna. Sunny widziała pnącza, które wyrastały z leżącego na łóżku ciała, z ust, z klatki piersiowej. Pnącza, które utrzymywały jej matkę przy życiu, oplatały jej ciało i zmierzały w kierunku drzewa stojącego przy łóżku. Leżały na podłodze, pozwijane, splątane, pokryte mokrymi od rosy kwiatami i skręcającymi się wąsami. Przy ścianach wyrastały pod sufit całe kępy drzew, uginające się na łagodnym wietrze, a z ich koron opadały na ziemię złote liście. Siedzący w kącie pokoju drozd nucił swoją piosenkę, która zlewała się z piskami i chichotem Bubbera.

Bubber był synem Sunny i Maxona. Miał cztery lata, rude, niemal pomarańczowe włosy i był ostrzyżony na jeża, przez co mogło się wydawać, że nosi na głowie szczotkę ryżową. Bubber cierpiał na autyzm. Tyle mniej więcej o nim wiedzieli. Dzięki lekarstwom zachowywał się dość spokojnie. Potrafił przemierzać w milczeniu szpitalne korytarze i siedząc na kolanach Sunny, czytać babci książki. Mógł – przynajmniej czasem – uchodzić za normalne dziecko. Brał leki rano, brał leki w południe, przyjmował leki kontrolujące jego psychozy i leki wspomagające trawienie. Sunny wyprostowała się, patrząc na siedzącego na jej kolanach Bubbera, który czytał coś monotonnym głosem. Dziecko, które miała w brzuchu, przeciągnęło się i obróciło, najwyraźniej nie wiedząc jeszcze, czy będzie autystyczne, czy nie. Czy będzie przypominało raczej Maxona, czy może jednak Sunny? Czy będzie pasowało do ich otoczenia? To wszystko nie zostało jeszcze ustalone.

Szum respiratora przynosił Sunny ukojenie. W pewnej chwili poczuła zapach roślin zimozielonych. Łagodny podmuch wiatru lekko uniósł jasne włosy, opadające jej na ramiona. Mogła umieścić okulary przeciwsłoneczne na czubku głowy, zamknąć oczy i wyobrazić sobie, że jest w niebie. Mogła wyobrazić sobie, że jej matka już na zawsze pozostanie w tym zaczarowanym lesie, a ona będzie mogła codziennie ją odwiedzać, siadać przy niej i patrzeć na jej spokojną twarz.

Sunny opuściła szpital. Kiedy doszło do wypadku, jechała właśnie w stronę domu. Trzymała kierownicę gładkimi dłońmi o pomalowanych paznokciach. Jej lewa stopa leżała płasko na podłodze. Sunny siedziała wyprostowana, czujna, uważna. A mimo to doszło do wypadku. Na rogu majestatycznej Harrington Street i dostojnej Gates Boulevard w bok jej dużego srebrnego minivana uderzył nagle czarny SUV. Wydarzyło się to na tej samej ulicy, przy której stał jej dom. Wydarzyło się to tamtego popołudnia, dzień po tym, jak Maxon wyruszył na Księżyc. Choć w tym wypadku nikt nie zginął, wywrócił on do góry nogami życie wszystkich jego uczestników. Nie dało się już cofnąć czasu, wrócić do momentu sprzed zderzenia i udawać, że nic się nie stało. Samochody są jak meteoryty. Czasem uderzają w ciebie niespodziewanie i nie możesz nic na to poradzić.

Po wizycie w szpitalu Sunny posadziła synka na jego miejscu w minivanie i zapięła mu pasy. W czasie jazdy tłumaczyła mu jakąś błahostkę. Starała się jak najwięcej czasu poświęcać na mówienie do Bubbera, choć on wcale nie starał się poświęcać równie wiele czasu na odpowiadanie jej. Rozmowy były jedną z tych rzeczy, o które starali się dbać, żeby pomóc Bubberowi.

– Nie ma znaczenia, które krzesło dostajesz, rozumiesz? – wyjaśniła. – Wystarczy, że powiesz po prostu: „No dobrze!”. I usiądziesz na pierwszym krześle z brzegu. Bo jeżeli zaczniesz szaleć i wściekać się o to jedno krzesło, nie skończysz swojej pracy na plastykę, prawda? A poza tym to tylko krzesło, prawda? Miło jest mieć krzesła w różnych kolorach. Nieważne, które dostaniesz. Po prostu mówisz: „O, świetnie. To tylko krzesło. Następnym razem dostanę to niebieskie!”. A potem siadasz na czerwonym krześle. Bubber, powiedz: „O, świetnie!”.

– O, świetnie – powtórzył Bubber.

Wymówił te słowa głośno i brzmiał trochę jak kaczka – o ile kaczki przemawiają w sposób podobny do robotów. Na czas jazdy samochodem musiał wkładać kask. W przeciwnym razie zaczynał uderzać głową w siedzenie, raz za razem, podczas gdy koła przesuwały się po łączeniach na drodze. Ten huk był przerażający. Sunny nie chciała go już nigdy więcej słyszeć.

– A potem siadasz – tłumaczyła dalej. – I nie myślisz o tym, jaki kolor ma krzesło, na którym siedzisz. Po prostu skupiasz się na rysowaniu. No bo co jest przyjemniejsze: wpadanie w szał i wściekanie się czy rysowanie?

– Rysowanie – powtórzył Bubber kaczym głosem.

– Więc po prostu mówisz: „O, świetnie!” i siadasz.

Sunny machnęła ręką, usiłując zilustrować swoje słowa. Bubber buczał na tylnym siedzeniu. Rola matki Bubbera pochłaniała ją bez reszty i wiązała się z ogromną liczbą obowiązków, a przecież w swoim brzuchu Sunny nosiła teraz jeszcze drugie dziecko. To dziecko miało serce i to serce biło. Kontury tego dziecka mogła oglądać na monitorze w gabinecie lekarskim. Z zewnątrz widziała jednak tylko swój ogromny brzuch, który leżał na jej kolanach jak koszyk. Od góry i od dołu oplatały go pasy. Nie mogła na to nic poradzić. Po prostu tam był. Niezależnie od tego, że dałoby się temu zapobiec, niezależnie od jej przekonania, że kolejne dziecko to nie najlepszy pomysł – stało się, a brzuch robił się coraz większy. Wkrótce miała zostać matką dwojga dzieci, matką o jasnych włosach, prowadzącą minivana w kształcie trapezu i mieszkającą w majestatycznej rezydencji. Choć Bubber nie wyszedł tak, jak powinien, choć kable w jego mózgu okazały się splątane i wadliwe – było ich gdzieniegdzie trochę za dużo, a gdzieniegdzie trochę za mało – Sunny miała znowu zostać matką. Przecież wszyscy pragną dwójki dzieci. Jedno to po prostu za mało.

W dzieciństwie Sunny nigdy nie przypuszczała, że kiedykolwiek będzie miała dzieci. Nigdy nie wcielała się w rolę matki. Często bawiła się w siostrę, ale nigdy w matkę. Może to właśnie ze względu na Bubbera chciała urodzić drugie dziecko. Może chciała w ten sposób sprawić, żeby nie musiał być jedynakiem tak jak ona.

Do wypadku samochodowego doszło na skrzyżowaniu. Sunny zatrzymała się, rozejrzała w lewo, w prawo i znowu w lewo. Nikogo nie dostrzegła. Ruszyła przed siebie, nagle jednak, z ulicy, którą właśnie mijała, wystrzelił w jej kierunku czarny land rover. Samochód wbił się w jej vana z miażdżącą siłą. „To już koniec – pomyślała Sunny. Koniec mnie i koniec dziecka, które noszę w brzuchu. I koniec Bubbera”. Nie będzie żadnej rodziny. Tyle pracy, tyle wysiłków, a na koniec tak smutny finał. Wydawało się to potworne, wprost niewiarygodne. Sama ta myśl nią wstrząsnęła. „Biedny Maxon – pomyślała, kiedy poduszka powietrzna uderzała gwałtownie w jej klatkę piersiową. – Dlaczego to sobie zrobiliśmy?” W wypadku, do którego doszło właśnie w tamtej chwili, w tamtym miejscu i w tamtych okolicznościach, było coś brutalnie osobliwego, wyjątkowego. Miała wrażenie, że jej serce nagle przestało bić.

W tamtej chwili promienie słońca nadal przemierzały tysiące kilometrów, mknąc przez przestrzeń kosmiczną, żeby ogrzać przednią szybę samochodu Sunny, ale mimo to na jej twarzy pojawił się taki grymas, że wyglądała jak potwór. Jej okulary przeciwsłoneczne zwrócone były w stronę, w którą zmierzał pierwotnie van. Ziemia obracała się w przeciwnym kierunku, a van sunął po szalonym, zakrzywionym torze. Po zderzeniu oba samochody nadal się poruszały, teraz już wolniej i w przeciwnych kierunkach. Odwróciły się wektory. Poduszki powietrzne syczały. Młode drzewko zostało przygięte do ziemi. I nagle, w tym przerażającym momencie, perfekcyjna blond peruka spadła Sunny z głowy, wyleciała przez okno i wylądowała na ulicy w kałuży pełnej liści. Pod peruką Sunny nie było niczego, z wyjątkiem łysiny.

Jej matka właśnie umierała, jej mąż przebywał w kosmosie, jej syn musiał nosić kask, a ona nie miała włosów. Czy taka kobieta naprawdę mogła istnieć? Czy życie takiej kobiety miało jakiekolwiek uzasadnienie? W tamtej chwili Sunny miała dość czasu, żeby się nad tym wszystkim zastanowić.

W tamtej chwili wysoko na niebie, w przestrzeni kosmicznej, Maxon wirował zgodnie z harmonogramem. Zawsze dokładnie wiedział, która jest godzina, choć w kosmosie nie istniały dzień ani noc. W momencie wypadku w Houston była piętnasta dwadzieścia jeden. Przypomniał sobie, jak krótko i rzeczowo pożegnał się z nim chłopiec, Bubber. „Do widzenia, tato”. Jak pozwolił się pocałować, tak jak go nauczono – i jak Maxon go pocałował, tak jak nauczono jego. Tak właśnie powinien zachowywać się ojciec, tak powinien się zachowywać syn, a oto, co następuje, kiedy ojciec wyrusza w kosmos. Przypomniał sobie, jak wzrok chłopca szybko powędrował ku jakiejś innej atrakcji, jak Bubber zajął się liczeniem kafelków na podłodze, mierzeniem długości cieni czy czymś podobnym – podczas gdy jego ramiona nadal otaczały szyję Maxona.

To był zwykły dzień, nieróżniący się niczym od każdego innego dnia pracy. Niemal słyszał cicho wypowiedziane przez nią słowa: „Pożegnaj się ze swoim tatą”. Takie zwyczajne. Umysł czteroletniego chłopca mógł to pojąć, ale sam chłopiec nie miał szans tego zrozumieć. Po co się żegnać? Po co mówić „do widzenia”? Co w ogóle znaczy „do widzenia”? Przecież nie przekazuje się w ten sposób żadnej informacji. Mówiąc „dzień dobry” albo „do widzenia”, nie nawiązuje się żadnego połączenia. Oczywiście, oczywiście, to tylko głupia konwencja. Tam w górze, oddalony od Ziemi o tysiące kilometrów, Maxon czuł narastające w nim pragnienie. Pragnienie zobaczenia swojej żony i dziecka. Pragnienie zobaczenia ich konturów, ich sylwetek w drzwiach, kiedy wchodzili do pokoju. Unosząc się pośród gwiazd, wtłoczony w tę maleńką metalową łupinę, czuł, że jego rodzina znacząco różni się od reszty planety. Tak jakby Sunny była pinezką wyznaczającą punkt na mapie, a Bubber kolorowym konturem terytorium, które ona nakreśliła. Nie mógł ich zobaczyć, ale wiedział, że gdzieś tam są.

2

Wiele lat wcześniej, w dniu, w którym urodziła się Sunny, doszło do całkowitego zaćmienia Słońca. W jednej chwili zniknęło całe Słońce. Po chwili wróciło – równie gorące co wcześniej.

Nieczęsto się zdarza, by Księżyc całkowicie zasłonił Słońce. Tak naprawdę dochodzi do tego bardzo rzadko i nawet wtedy zaćmienie jest zauważalne tylko w niektórych częściach kuli ziemskiej. Na pozostałych kontynentach czas płynie normalnie. Nawet tysiąc kilometrów dalej poranek trwa w najlepsze, bez żadnych zakłóceń. Ale w Birmie w 1981 roku doszło do pełnego zaćmienia – Słońce zniknęło na ten krótki czas potrzebny do przyjścia dziecka na świat. U podnóża Himalajów nadszedł brunatny zmierzch, a na niebie pojawiła się jasna korona. Pewnego dnia w Birmie dojdzie do kolejnego zaćmienia. Ale nigdy nie narodzi się dziecko takie jak Sunny. Sunny była jedyna w swoim rodzaju i jej matka wiedziała o tym od samego początku.

Dopiero kiedy zapadła całkowita ciemność, kobieta, która miała lada chwila wydać dziecko na świat, zaczęła wreszcie przeć. Leżała w państwowym szpitalu, w którym znajdowało się sto łóżek. Przez wiele godzin walczyła z myślą, że będzie musiała wreszcie uwolnić dziecko, wypuścić je ze swojego ciała. Na zewnątrz cień góry Rung kładł się na plątaninę uliczek miasteczka Haka, stopniowo stawał się coraz wyraźniejszy. Słońce zmieniło się w półksiężyc, maleńki odprysk, wygięty rząd koralików. W ludziach narastał niepokój. Palące cygara kobiety patrzyły w niebo. Mężczyźni w stożkowatych kapeluszach przerwali uprawę maków. Korona Słońca płonęła i rozlewała się wokół czarnego dysku Księżyca niczym długie włosy syreny.

Zaczęła wreszcie przeć, kiedy za sprawą Księżyca nadeszła umbra. Światło słońca całkowicie zniknęło i wystarczyło kilka porządnych pchnięć, by spomiędzy jej nóg wyłoniła się maleńka, twarda główka, otoczona szyjką macicy jak jajko w zaciśniętej pięści. Główka wystrzeliła na zewnątrz, po chwili uwolniły się też ramiona. Dziecko wydostało się na zewnątrz. Położna szybko opatuliła dziewczynkę, położyła ją na piersiach matki i podbiegła do okna.

Księżyc zaczął się już przesuwać, a Słońce powoli się zza niego wyłaniało, zalewając kolejne doliny. Było równie mocne jak przed zniknięciem, równie gorące co zwykle – a wszyscy musieli spuścić wzrok, żeby nie oślepnąć. Życie wróciło na porzucone przed chwilą tory, a kobieta, która jeszcze niedawno nie była matką, właśnie nią została. Trzymała w ramionach swoje łyse dziecko.

– Ona nie ma włosów – powiedziała położna. – To wyjątkowe dziecko.

Jeszcze tego ranka, zanim nadeszło zaćmienie, Emma Butcher była pogodzona z myślą, że resztę życia spędzi w Birmie. Zamierzała tu żyć, oddychać, uśmiechać się i ostatecznie umrzeć. Po urodzeniu dziecka zdecydowała jednak, że wcale nie chce zostać w Birmie. Wstała z łóżka jako matka, gotowa walczyć do końca swoich dni. Jakże mało znaczy dla kobiety rezygnacja z siebie, życie w pełnym pokory milczeniu, w zgodzie z własnymi wyborami i z decyzjami, które podjęła. Ale kiedy ta sama kobieta zostaje matką, nie może dłużej bezwolnie przyjmować powolnego gnicia, wygasania. Nikt nie skrzywdzi jej dziecka. A jeśli ktoś spróbuje, będzie musiał liczyć się ze straszliwymi konsekwencjami – z zemstą matki.

Tego samego wieczoru ojciec dziecka wpadł zdyszany do szpitalnego pokoju. Przyniósł doniczkę z niewprawnie zasadzonym strobilanthesem. Zerwał tę roślinę w dżungli, w pobliżu plaży i zabrał ją ze sobą w góry, żeby poprawić żonie nastrój. Roślina była mała, pozbawiona kwiatów, a jej szerokie fioletowe liście lekko opadały w przyćmionym szpitalnym oświetleniu. Postawił doniczkę przy oknie. Miał coś fascynującego, naprawdę fascynującego do opowiedzenia, a pod jego pachami gromadził się pot – dowód wysiłku, jaki włożył w to, żeby się tu dostać i zobaczyć swoje nowo narodzone dziecko. Okazywał ten charakterystyczny, nieco żenujący entuzjazm starszego mężczyzny, który wreszcie został ojcem.

– Wymyśliłem idealne imię – oznajmił. – Nazwiemy ją Ann. Czy to nie wspaniały pomysł? – Podszedł i wyciągnął swoje różowe dłonie w stronę dziecka.

Świeżo upieczona matka spojrzała na niego i na stojący na oknie kwiat. Jej mąż miał na sobie czarną, rozpiętą lnianą koszulę, spod której wyzierała jego naga klatka piersiowa, a na głowę postanowił założyć idiotyczny kapelusz rybacki. Dziecko spało na jej ramieniu, opatulone długą pomarańczową tkaniną. Pozbawione rzęs oczy dziewczynki były zamknięte i upodabniały ją do posągów przedstawiających świętych, którzy też często nie mają włosów ani rzęs. Jasne włosy matki, gładkie i lśniące jak wypolerowana skała, opadały na poduszkę i otaczały je obie niczym metalowa kurtyna. Przyglądała się mężowi niebieskimi oczyma i rozchylała usta w radosnym uśmiechu. Zamiast zakrwawionej koszuli miała teraz na sobie zwiewny jasnoróżowy szlafrok. Leżąc na łóżku, wyglądała jak długi, cienki nóż. Na czubku tego noża znajdowała się jej piękna głowa, wyrzeźbiona w kości. Ogarnął ją spokój podobny do niczym niezmąconej tafli wody.

Pozwoliła mężowi wziąć dziecko na ręce. Patrzyła, jak podniósł dziewczynkę do światła, zajrzał jej głęboko w oczy i zbliżył swoje obwisłe policzki do nosa dziecka. Obserwując tę scenę, zdała sobie sprawę, jak bardzo jest stary. Zastanawiała się, co skłoniło ją do poślubienia tak starego człowieka i urodzenia mu dziecka właśnie tutaj, w upalnej Birmie. Dlaczego to sobie zrobiła? Gdyby dziecko przyszło na świat ciemnoskóre i pomarszczone, gdyby głośno miauczało, gdyby okazało się brzydkim gdakającym rudzielcem, serce nie biłoby jej tak mocno jak teraz. Kiedy zobaczyła, jak jej mąż trzyma to dziwne niemowlę w swoich spoconych szponach, zrozumiała, że musi zabrać córkę do Ameryki. Tylko tam zdoła zapewnić jej godne życie. Birma była marzeniem, a ich misja – ucieczką. Wiedziała, że jej dziecko ruszy z impetem, pomknie w górę jak rakieta i natychmiast spali się w tej atmosferze, w tej rzeczywistości. Zdecydowała, że jej córka nie zatonie w wypowiadanych szeptem modlitwach swojego ojca. Nie będzie powoli marniała w dżungli. Buddyjskie pielęgniarki odeszły, więc gdy tylko odzyska siły i wstanie, będzie mogła stąd uciec. Ostatecznie uciec. Przemyśleć wszystkie decyzje. Urodzenie dziecka skłania do takich posunięć.

Zamiast tego jednak wrócili razem do chatki u podnóża wysokiej góry i wspólnie zajmowali się domem. Okazało się, że wcale nie tak łatwo wyjechać z Birmy. Okazało się, że przez cały ten czas była tu uwięziona. Nazwała córkę Sunny, na pamiątkę zaćmienia Słońca. Ojciec musiał ustąpić. W końcu nie było go, kiedy dziecko się rodziło. Pozostawał wtedy na wybrzeżu, gdzie zbierał próbki do swoich badań. Tak oto zadecydowano, że dziewczynka będzie się nazywała Sunny Butcher.

Sunny skończyła dwa lata i wraz z matką nadal żyły w Birmie. Dziewczynka nadal nie miała włosów, nadal była karmiona piersią i nadal sypiała w ramionach matki. Matka plotła dla niej kapelusze z trzciny i przędzy. Zatrudnili opiekunkę, Nu, która pomagała Emmie zajmować się dzieckiem i domem. Sunny spacerowała z osłoniętą głową, a jej okrągły brzuszek wystawał spod szafranowego sarongu. Miała elfie rysy i figlarną twarz, delikatne rączki i nóżki – i ogromną głowę. Była dzieckiem szczególnym, dzieckiem o nietypowej urodzie. Miejscowi, członkowie plemienia Czin, uśmiechali się do niej i przyjaźnie kiwali głowami. Przypominała im mnichów, którzy bez przerwy zjawiali się w okolicy, żeby nawracać ich na buddyzm. Mężczyźni wyciągali do niej ręce. Kobiety dbały o to, żeby nie dotykać jej ubrań. Choć plemię Czin czciło głównie chrześcijańskiego Boga, pozostawało też wierne własnej, lokalnej tradycji.

Ojciec chciał dać dziecku na imię Ann, żeby upamiętnić Ann Judson, jedną z pierwszych misjonarek, które dotarły do Birmy. Ann Judson często chorowała i ostatecznie zabiła ją właśnie gorączka. W czasach, w których żyła, prześladowano chrześcijańskich misjonarzy. Wieszano ich do góry nogami i unoszono w górę, tak żeby z podłożem stykały się jedynie ich ręce. Ponieważ torturowanych w ten sposób ludzi dręczyły krwiożercze komary, mało kto wychodził z tego cało. To wszystko działo się, jeszcze zanim Birmę zajęli Brytyjczycy, a po nich komuniści. W tamtym stuleciu do Birmy i do stanu Czin wciąż przyjeżdżało wielu chrześcijan.

Ostatnim misjonarzem, który się tam zjawił, był ojciec Sunny. Towarzyszyła mu piękna żona. Kiedy zamieszkali w miasteczku Haka, Emma miała dwadzieścia trzy lata, a Bob czterdzieści. Zbudowali ładny drewniany kościół, który sąsiadował z osiedlem przemysłowym. Chrześcijanie spotykali się w budynkach rozrzuconych po całej Birmie przez ponad sto pięćdziesiąt lat. Kościół Butcherów był po prostu jednym z wielu kościołów. Na tyłach świątyni pracował pojedynczy, okrągły wiatrak. Emma siedziała zwykle w pierwszym rzędzie. Nosiła kapelusze w amerykańskim stylu i tęskniła za kruchymi, nietropikalnymi owocami. Mąż usiłował nauczyć ją języka czin i nalegał, żeby posługiwali się nim przy stole, jedząc ryż i warzywa.

Rok po ich przyjeździe z Birmy wydalono wszystkich misjonarzy. Kraj oczyszczono z obcokrajowców, zarówno z duchownych, jak i z tych, którzy robili tam po prostu interesy. Mężczyźni w szarych mundurach przybyli zza gór, zapukali do drzwi Butcherów i kazali im opuścić ich własny dom. Małżonkowie wszystko porzucili i uciekli do Indii, gdzie Bob nadawał z kuchni swoich przyjaciół misjonarzy program radiowy w języku czin. Starał się unikać terminu „kontrrewolucja”. Emma zastanawiała się z niepokojem, czy będą musieli wracać do domu. Mogła żyć u boku swojego pełnego entuzjazmu męża w Birmie, ale czy potrafi to samo robić w Ameryce? Czy zdoła być żoną pastora i organizować w swoim domu spotkania, podczas których studiuje się Biblię? Modliła się o to, by pozostali w Azji. Takie rozwiązanie wydawało się mimo wszystko prostsze.

W Indiach trzymała się z boku i nuciła tylko w czasie hymnów. Ponieważ góry zakłócały sygnał radiowy, Bob Butcher wrócił do Stanów. Emma nie chciała mu jednak towarzyszyć. Zostawił więc swoją piękną żonę o czerwonych ustach w Indiach, pod opieką innych misjonarzy, a sam wyruszył do domu, z twardym postanowieniem, by wrócić z wiarygodną przykrywką, jako biznesmen, naukowiec albo dyplomata. Pod jego nieobecność Emma sypiała w hamaku na otoczonym moskitierą ganku. Uczyła miejscowe dzieci czytać, ale nigdy nie przypuszczała, że mogłaby mieć własne dziecko. Nie mieściło jej się w głowie, żeby to, co robili, mogło prowadzić do późniejszych narodzin dziecka. Nie chciała, żeby seks z Bobem miał jakiekolwiek konsekwencje. Każdego ranka, wstając z łóżka, starała się uciec jak najdalej od wspomnień minionej nocy i od tego, co pozostało na prześcieradle. Nigdy o tym nie rozmawiali. Do zbliżeń dochodziło tylko nocą, dopiero gdy zdołała już zasnąć. Tak jakby Bob potrafił się na to zdobyć, tylko kiedy spała.

Tak samo było wtedy, gdy przyszedł do niej po raz pierwszy, w środku nocy, gdy spała w domu swojego ojca w Indianie.

Po studiach wróciła na niezwykle wydajną farmę swoich surowych rodziców. Bob, straszący ogniem piekielnym kaznodzieja, który rzucał na kolana cały kościół, przyjechał na tygodniowy cykl spotkań modlitewnych. Znała go od dziecka – zjawiał się co roku, a oni zawsze gościli go u siebie w domu. Najpierw przyjeżdżał z żoną, ta jednak zmarła w połogu, zabierając ze sobą także dziecko. Później przyjeżdżał już sam, odgrywał dramatyczne sceny pełne teatralnych gestów, gwałtownie przewracał szklanki podczas kolacji i udzielał Emmie błogosławieństwa, kładąc dłoń na jej głowie. Tamtej nocy, kiedy wróciła do domu po ukończeniu studiów, właśnie był u nich w odwiedzinach. Wieczorem przykryła się swoją cytrynową narzutą i poszła spać. Kiedy obudziła się nagle w środku nocy, zobaczyła go w swoim pokoju. Słyszała tykanie zegara przy swojej głowie, a na suficie pojawił się cień.

– Wybieram właśnie ciebie, Emmo – powiedział zachrypniętym głosem. Jeszcze nigdy nie mówił tak cicho. Dotąd słyszała tylko, jak krzyczał, ciskał gromy, błagał, a nawet płakał. – Wybieram cię, abyś pojechała ze mną do Birmy.

Była tak oszołomiona, że ciarki przeszły jej po plecach. Czy to sen? Widywała go dotąd tylko w garniturze, kiedy z ambony wygłaszał płomienne kazania, koncentrując na sobie uwagę wszystkich zgromadzonych. Widywała go też przy kolacji, w koszuli z podwiniętymi rękawami, w poluzowanym krawacie, jak opowiadał niezliczone historie i anegdoty. Kiedy miała dwanaście lat, została ochrzczona w rzece i przy tej okazji powzięła postanowienie, że będzie poważniej podchodziła do wiary – nie tylko w słowach, ale przede wszystkim w czynach. Tamtego dnia jechała na pace jego ciężarówki, razem z pozostałymi dziećmi, które przez cały rok czekały, aż zostaną ochrzczone podczas tygodnia odnowy religijnej. Patrzyła, jak jego szerokie ramiona podskakiwały na wybojach, przyglądała się, jak spokojnie jechał przed siebie, jedną rękę trzymając na kierownicy, a drugą wczepiając się w górną krawędź drzwi, tak jakby się bał, że jeżeli rozluźni chwyt, straci swoje miejsce na tym świecie.

A teraz był przy niej, w jej pokoju, w ciemności. To była intymna chwila, która należała tylko do nich. Czuła się sparaliżowana – a zarazem wyjątkowa. Jak mogłaby czuć się inaczej? W zamkniętym świecie ich kościoła, ich wspólnoty, chrześcijańskiego college’u, w którym uczyła się razem z niedojrzałymi, targanymi poczuciem winy chłopcami, uchodził za prawdziwą gwiazdę. Wiedziała, że rodzice będą z niej dumni. Co innego mogła zrobić? W porównaniu z nim nikt nie był chyba do końca żywy. Czuła się tak, jakby znowu miała dwanaście lat. Była zdenerwowana, niepewna, ale jednocześnie dumna, że stała się w jego oczach kobietą. Dumna, że wiedziała, co robić. Nigdy dotąd nie zamieniła z nim przecież więcej niż kilka słów. A teraz mogła okazać się tą, która pojedzie z nim do Birmy, zostanie jego towarzyszką i zajmie miejsce jego nieżyjącej, świętej żony.

Ciężko oddychał. Stał przy łóżku bez koszuli, a Emma widziała tylko górną część jego ciała: szeroką klatkę piersiową lśniącą w słabym świetle księżyca. Czuła swoje ciało, leżące płasko na łóżku, bezwładne jak szmaciana lalka. Jak to będzie? Dreszcz przeszedł jej przez brzuch. Jego oddech wypełniał całe pomieszczenie.

– Czy mogę do ciebie dołączyć, Emmo? – zapytał.

Zauważyła, że zmarszczył brwi. Skinęła głową.

Uniósł kołdrę, a ona poczuła na swoim ciele chłód powietrza. Popatrzył na nią z góry, spojrzał na jej brzuch, na jej nogi. A po chwili leżał już w jej łóżku, otaczając jej ciało kolanami. Jedną dużą dłonią rozpiął sobie pasek, drugą zaś przycisnął do jej obojczyka, który zaczął masować. Penis wysunął mu się ze spodni, a ona poczuła jego ciepło na swojej nodze. Był gładki i rozgrzany, poszturchiwał ją, przesuwał się po jej majtkach. Widziała tylko kwadratowy podbródek, bo Bob podciągnął się już w górę. Uniosła biodra, żeby wyjść mu na spotkanie, otoczyła go ramieniem, a swoją małą dłoń położyła nisko na jego ciepłych plecach. Zdjął swoją rozgrzaną rękę z jej obojczyka i przesunął ją w dół, na jej pierś, a następnie jeszcze niżej, pospiesznym ruchem, w miejsce, w którym jego palce niecierpliwie się w nią zagłębiły. Otworzył ją. Czuła na sobie ciężar jego ciała, czuła w jego ruchach siłę i potrzebę dominacji. Jego czoło dotykało teraz jej ramienia, jego biodra rytmicznie się poruszały, a z jego ust płynęły jęki. „Och, och – powtarzał. – Och, Boże, to wspaniałe”. A przecież mógł zachować się delikatnie. Mógł powiedzieć: „Och, kochanie, wiem, że to boli”.

Po roku spędzonym na wygnaniu Bob sprowadził swoją żonę z powrotem do Birmy. Założył tam niewielkie laboratorium, w którym miał pod auspicjami Uniwersytetu w Chicago badać lecznicze właściwości orchidei. W tamtym okresie Czerwona Gwardia paliła kościoły w Chinach. Był to czas prześladowań i udręki. Chrześcijanie musieli się ukrywać. Zamiast szerzyć swoją religię, skupiali się na zdecydowanie bardziej przyziemnych zajęciach, o ile w ogóle potrafili je znaleźć. W przeciwnym wypadku musieli pozostawić obowiązek głoszenia Ewangelii miejscowym, w nadziei że będą samodzielnie rozpowszechniali Dobrą Nowinę. Oficjalnie Bob Butcher był teraz naukowcem, w tajemnicy pozostawał jednak misjonarzem i organizował spotkania w sypialni ich nowego dwuizbowego domu w miasteczku Haka. Wierni przystępowali do komunii zbici w ciasną gromadkę wokół ich wąskiego łóżka.

Butcherowie prowadzili proste życie przez dwanaście lat. Emma uprawiała herbatę w ich małym ogródku. Bob wygłaszał szeptem kazania i łączył ze sobą zawartość probówek, destylując olejki. Para zawsze kładła się spać osobno, każde z nich zamykało się we własnej przestrzeni. Później jednak, w środku nocy, Emma była często gwałtownie budzona. Wielkie, zdesperowane dłonie chwytały ją za ramiona albo biodra, a rozgrzane usta przywierały do jej ust. A potem następowały pełne zachwytu okrzyki: „Dziękuję, och, Boże, dziękuję!”. Czasem miała wrażenie, że nadal śni. Czasem wybudzała się dopiero w chwili, gdy jego ciało spływało już potem, a on twardo się w nią wbijał.

Po tym, jak jego pierwsza żona zmarła podczas porodu, Bob zdecydował się na wazektomię. W tamtym czasie uważał, że taka jest wola Boża. Emma wiedziała zatem, że nigdy nie będą mieli dzieci, czuła, że pisane jest jej zostać żoną tego człowieka, któremu tragedia odebrała pragnienie rozmnażania się. Ilekroć zaczynała marzyć o dziecku, odpychała od siebie te myśli, a seks postrzegała jako coś kompletnie niezwiązanego z posiadaniem dzieci. Ale nagle, wtedy, w wieku trzydziestu siedmiu lat, cudem zaszła w ciążę. Nikt się tego nie spodziewał. Oboje przyjęli tę wiadomość z pewną rezerwą i każde z nich ogarnęło przerażenie. Mąż natychmiast poinformował swoich wiernych o tym niezwykłym wyczynie. „Moja żona Emma jest w ciąży”, oznajmił. Kiwali głowami i uśmiechali się z aprobatą, poklepując się po ramionach.

Czy i ona umrze przy porodzie? Czy na świat przyjdzie spocony, dominujący mały mężczyzna? Nie. Na świat przyszła Sunny, która rosła jak na drożdżach i uczyła się chodzić po miasteczku. Siadywała pośród wyliniałych psów w swoich pięknych sarongach. Nu prała jej pieluchy i składała ofiary bogom, paląc owoce na ganku na tyłach domu. U podnóża gór dnie robiły się coraz dłuższe. Ze strony mieszkańców miasteczka nic im nie groziło, bo większość ludu Czin z uporem trzymała się chrześcijaństwa i popierała ich tajną misję. Niezależnie od tego, jak wiele egzemplarzy Biblii palono, to jeszcze więcej sprowadzano z Indii albo ze Stanów Zjednoczonych. Wydawało się, że nic im nie grozi i że rodzina zostanie tam już na zawsze, do czasu, aż Sunny będzie dorosłą kobietą, jej nakrycia głowy zniszczeją, a matka umrze.

3

Sunny była kobietą bez włosów. Urodziła się bez włosów i włosy już nigdy jej nie wyrosły. Nie miała rzęs, nie miała owłosionych pach ani nóg. Nie miała ani jednego włosa na głowie. Czasami zastanawiała się, czy zdoła w pełni cieszyć się światem, będąc całkowicie łysą. Kiedy indziej czuła jednak, że jej życie niczym nie różni się od życia innych ludzi. Teraz zbliżała się do trzydziestki. Choć nie była jedyną łysą kobietą na świecie, nikomu nie udało się wyjaśnić ani zbadać, co tak naprawdę jej dolegało. Sunny nie potrafiła tego zrozumieć. Przez całe dzieciństwo i cały okres dojrzewania, a także później, kiedy była mężatką, a potem urodziła dziecko, ten osobliwy, niewyjaśniony brak włosów wzbudzał w niej odrazę. Jej matka chorowała jednak na coś dużo bardziej pospolitego. Miała raka. Jej życie zmierzało ku końcowi. Również tego Sunny nie potrafiła zrozumieć.

W ludzkim ciele panuje ciemność. To, co się w nim dzieje, pozostaje niewidoczne. Psucie narządów, powstawanie zatorów albo wylewów odbywa się zwykle w absolutnej ciszy, z dala od światła. Bez świadków. W ciele panuje wilgotna cisza. Czy pojawiają się jakiekolwiek dźwięki? Czy wątroba ma zmysł dotyku? Każde dziecko spędza w tej ciemności swoje pierwsze miesiące. Każdy syn macha rączkami przed ślepą twarzą, każda córka otwiera usta, nie wydając żadnego odgłosu. A wewnątrz dziecka tkwi kolejny mrok. Brak dźwięku. Człowiek rozwija się i więdnie w ciemności i ciszy, uwięziony we własnej skórze. Sunny urodziła się łysa i pozostała łysa przez całe życie. Przyszła na świat w określonym momencie, a w innym momencie, w przyszłości, miała też umrzeć. To, co działo się między tymi dwoma punktami, było długim epizodem bez włosów.

Podczas gdy zwykli ludzie mieli włosy na głowie, ona nie miała ich wcale. Jeżdżąc samochodem, chodząc po sklepach, ukrywała swój sekret: coś było z nią nie tak. Coś się nie zgadzało. Dzięki peruce nikt w Wirginii nie poznał jej tajemnicy, nikt z wyjątkiem kilku najbliższych osób, które musiały ją poznać. Jej mąż. Jej lekarz. Jej matka i dziecko. Nie każdy mógł po prostu oglądać jej łysinę, tak jak patrzy się na kobietę z dziwną naroślą pokrywającą pół twarzy albo na mężczyznę z blizną na uchu czy faceta z oderwaną ręką. To był inny rodzaj tajemnicy – tajemnicy ukrytej głęboko pod peruką.

Kiedy w wyniku zderzenia peruka spadła nagle z jej głowy i wylądowała w kałuży, nie było w okolicy nikogo, kto mógłby jej pomóc. Maxon rozmyślał o robotach gdzieś w przestrzeni kosmicznej. Dzieci zostały oczywiście na swoich miejscach, ale nie mogły jej w żaden sposób pomóc. Bubber potrafił krzyczeć, szaleć i informować, która jest godzina, bez patrzenia na zegarek. Dziecko, które w sobie nosiła, umiało machać rączkami i marzyć. Nie było jednak nikogo, kto wyciągnąłby rękę i przytrzymał perukę, kiedy ta postanowiła opuścić jej głowę. Wypadek samochodowy okazał się zbyt niespodziewany.

Land rover mknął w ich stronę. Najpierw było zaciśnięte gardło Sunny i jej napięte ramiona, szamoczące się z kierownicą. Potem rozległ się zgrzyt i chrzęst, a po chwili poczuła gwałtowne szarpnięcie. Wystrzeliła poduszka powietrzna. Zleciała peruka. Wszystko znieruchomiało. Sunny natychmiast odzyskała głos, jeszcze zanim zdążyła na dobre zapaść cisza.

– Nic nam nie jest. Nic nam nie jest, wszystko w porządku, w porządku, nic ci nie jest – powiedziała. – Nic ci nie jest?

– Zatrzymaj go! – zawołał Bubber.

– Bubber. Ktoś wjechał w nas samochodem, ale nic się nie stało. Nic nam nie jest.

Nie oglądając się za siebie, wyciągnęła rękę do tyłu i położyła dłoń na jego kolanie, mocno je ściskając, tak żeby na pewno poczuł jej dotyk.

– Zatrzymaj go, zatrzymaj! Zatrzymaj ten samochód! – krzyknął Bubber. Próbował rozpiąć pasy, zaczął kierować rękę w stronę klamki. Był jak najdalszy od płaczu. Jego piegowata twarz zrobiła się czerwona, a usta wygięły się w oburzeniu. – TY! – krzyknął Bubber przez przyciemnioną szybę. – UDERZYŁEŚ W NASZ SAMOCHÓD. NIE POWINIENEŚ TEGO ROBIĆ!

– Bubber, przestań – poprosiła Sunny, dławiąc się i krztusząc.

– Mamusiu, czy teraz zwymiotujesz? WYMIOTOWANIE DO RĘKI JEST BARDZO NIEDOBRE.

– Nie – odpowiedziała. – Zostań w samochodzie. Zostań na swoim miejscu.

Rozejrzała się wokół siebie. Zmusiła się, by położyć obie ręce na kierownicy i przestać dotykać swojej głowy. Usiłowała nacisnąć pedał gazu i cofnąć samochód, może nawet pojechać do domu. Fantazjowała o tym, że ludzie miną perukę, że nikt nie zwróci na nią uwagi, a Sunny, kiedy dotrze wreszcie do domu, wczołga się do środka przez otwór dla kota i przedostanie się na dół, do piwnicy. A tam, pod ziemią, w ciemności, będzie mogła żyć bezpiecznie przez całą wieczność. Może będzie warczała na nieznajomych, pożerała bezpańskie psy i odwiedzała nocą Maxona, przedostając się przez jeden z otworów wentylacyjnych. Pewnie wracałaby do swojej nory, kiedy Maxon szedłby spać. Jej skóra stałaby się ciemniejsza za sprawą gliny, która sprawiała, że w ich ogrodzie nie mogły rosnąć paprocie. Sąsiedzi słyszeliby opowieści o dziwnym zombie z czerwoną twarzą, chodzącym czasem w środku nocy do skrzynki pocztowej, żeby wysyłać pocztówki. Potem przekształciłaby się w oposa. A jeszcze później stałaby się wiewiórką. Oczywiście van nie chciał się ruszyć, więc Sunny po prostu wyłączyła silnik.

Otworzyła gwałtownie drzwi. Kilku sąsiadów zdążyło już wybiec z domów. Ktoś ruszył w jej kierunku. Zrobiło jej się niedobrze, miała wrażenie, że tym razem naprawdę zwymiotuje. Rozpięła pas, który otaczał jej brzuch. Czuła się tak, jakby jej wnętrze trawił wściekły, dziki ogień, jakby szalały w niej potężne prądy, jakby mknęła przez jej ciało kometa, jakby dziecko przybrało postać potwora z płomieni. Po jej plecach rozlał się ból. Wysunęła z samochodu drżącą nogę, a potem niepewnie postawiła na ziemi drugą. Poprawiła okulary przeciwsłoneczne. Stojąc tak na środku ulicy, tak blisko domu, przyglądała się, jak jej znajomi i sąsiedzi wybiegali po kolei z domów niczym brudni chłopi: przepraszający, rozchełstani, przestraszeni. Poczuła podmuch wiatru na swojej łysej głowie. Oczywiście, jak zawsze przyjemnie było zdjąć na chwilę perukę. Co do tego akurat nie było wątpliwości.

Rozejrzała się po ulicy, spojrzała w jedną i w drugą stronę. Z drzew opadały liście. Na ulicy stał duży kontener z odpadami powstałymi podczas remontu któregoś z domów. Sękate korzenie drzew szczelnie wypełniały całą przestrzeń pomiędzy alejką dla pieszych a krawężnikiem. Spomiędzy nich wyrastały niezliczone paprocie i małe krzaczki, na ziemi leżały też nadgniłe żołędzie. Podjazdy, dawniej tak proste, regularne, wydawały się teraz kompletnie przekrzywione. Domy pochylały się ku sobie, a ich cętkowane dachy zsuwały się w dół jak książki na głowach niezdarnych nastolatków. Usłyszała syrenę. Usłyszała krzyk dziecka. Chwiejnym krokiem odeszła od vana, choć przez cały czas towarzyszyła jej obawa, że zaraz runie pod jakimś dziwnym kątem, prosto w objęcia śmierci.

Reszta tekstu dostępna w regularniej sprzedaży.

BLACK PUBLISHING

Wołowiec 11, 38-307 Sękowa

Redakcja: redakcja@blackpublishing.pl

Sekretariat: ul. Kołłątaja 14, III p., 38-300 Gorlice

tel. +48 18 353 58 93, fax +48 18 352 04 75

sekretariat@blackpublishing.pl

Promocja: magdalena@blackpublishing.pl

Marketing: honorata@czarne.com.pl

Dział sprzedaży: sprzedaz@blackpublishing.pl

Skład: D2D.PL

ul. Sienkiewicza 9/14, 30-033 Kraków, tel. +48 12 432 08 52

e-mail: info@d2d.pl

Wołowiec 2015

Wydanie I