Katarzyna Mak

Kaprys gangstera

Copyright © by Katarzyna Mak, MMXXI

Wydanie I

Warszawa MMXXI

Niniejszy produkt objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Prolog

– Ale jak to, jedziesz tam beze mnie? – spytałam, siląc się na obojętny ton.

Nie chciałam w oczach Tomka wyjść na zazdrośnicę. Wiem, jak bardzo nie lubi tej cechy u kobiet, ale wiem też, jak niezwykle podoba się kobietom, i niepokoił mnie ten jego samotny wyjazd.

– Nie bez ciebie, ale chwilę przed tobą. – Cmoknął mnie w czoło i odstawiając na szklaną ławę oszronioną butelkę z piwem, wstał z sofy. – Przecież dojedziesz do mnie za kilka dni. To nie moja wina, że Nowicki właśnie teraz cię potrzebuje. Próbowałem z nim o tym mówić, ale dał mi wyraźnie do zrozumienia, że to sprawa życia i śmierci. – Tomasz rozłożył ręce w geście bezradności, po czym ruszył w stronę aneksu kuchennego.

– Ale nasza umowa… Mówiłeś, że na mnie zaczekasz…

Tomek znów rozłożył ręce. Fakt, to nie jego wina. Poza tym miał rację. Na ogół tak było. Tylko że wcale nie pocieszała mnie ta świadomość. To prawda, u mnie w pracy był ostatnio młyn z powodu zapowiedzianej wizyty jakiejś szychy z zagranicy. Marcello Castello – zupełnie nic nie mówiło mi to nazwisko. Nie wiem, kim była ta osobistość, nie miałam też większej ochoty się tego dowiadywać, ale mój szef zachowywał się co najmniej tak, jakby właśnie w rękach tejże osoby leżał los naszej placówki. Nie rozumiałam tego. Prokuratura to przecież instytucja państwowa i nikt nie powinien decydować o losach jej pracowników. Wyjątek stanowiło ministerstwo, ale nic mi nie było wiadomo, żeby nasz gość nosił tytuł ministra bądź innej rządowej persony.

Pominąwszy rodzące się w mojej głowie pytania, zupełnie nie rozumiałam, dlaczego szef uparł się, abym uczestniczyła w tym spotkaniu. Czy akurat tego dnia ktoś inny nie mógł zaparzyć kawy tajemniczemu gościowi? Oczywiście nie powiedziałam mu tego wprost, bo zawsze z chęcią i zaangażowaniem wypełniałam wszystkie powierzane mi obowiązki, choć te czasem naprawdę ograniczały się do parzenia kawy i nadskakiwania dzianym klientom. Zdarzały się dni, że dostawałam jakieś dokumenty do przesegregowania, ale nigdy nie były to sprawy najwyższej rangi. Dlatego nie pojmowałam, czemu szef uparł się, abym przełożyła od dawna planowany urlop na rzecz jakiegoś dzianego typa z Włoch. Nie lubiłam Włochów. To temperamentni ludzie, a ja ceniłam sobie spokój.

– No już, myszko. – Tomek wrócił z talerzem wypełnionym plasterkami szynki, mozzarellą i pomidorami, który postawił na stoliku. – Nie dąsaj się – dodał. Ujął moją dłoń, złożył na niej pocałunek i zasiadł obok.

– Nie dąsam się – odparłam, cicho wzdychając. – Jest mi po prostu przykro, że nie mogę od razu z tobą tam jechać. Wiesz, że boję się latać, a lot do Miami nie będzie trwał kwadrans.

– Wiem, kwiatuszku, wiem. To może weź ze sobą Dolores? Zapłacę za jej bilet.

– Już ją o to pytałam – odparłam znużona, na co Tomek uniósł z zaciekawieniem jedną brew. Wiem, to niegrzeczne proponować komuś coś za nie swoje pieniądze, ale naprawdę nie czułam się dobrze z myślą o podróżowaniu samolotem, zwłaszcza w pojedynkę, więc jak tylko dowiedziałam się o zmianie planów, natychmiast pomyślałam o swojej przyjaciółce. – Dolo nie może ze mną lecieć, bo idzie na jakiś ważny w jej karierze – zrobiłam palcami cudzysłów w powietrzu – bankiet.

Prawda była taka, że Dolores nie mogła ze mną lecieć, bo była karierowiczką, a za tym bankietem kryło się coś więcej. Kochałam ją jak siostrę, ale w wielu sprawach się nie zgadzałyśmy. Dolo przez łóżko pięła się po szczeblach kariery, a ja… Cóż, w zasadzie nie byłam lepsza, godząc się na propozycję Nowickiego. Z tą różnicą, że ja ani z nim, ani z nikim innym nie sypiałam, by rozszerzać wpływy, a Dolo zaliczała każdego, kiedy tylko wyczuła interes.

– Myszko, weźmiesz tabletki i prześpisz lot, a potem do mnie dołączysz.

– Tak zrobię – westchnęłam i przytuliłam się do niego mocno.

Rozdział 1

Elena

Po całym dniu gapienia się w monitor czułam nieznośne pieczenie pod powiekami. Nie pomagały nawet krople nawilżające, które w podobnych sytuacjach niejednokrotnie okazywały się zbawienne. Moje oczy były po prostu przemęczone. Zresztą nie tylko one; ciało również. Potrzebowałam urlopu. Najlepiej na cito! Tylko że cito musiało jeszcze zaczekać kilka dni.

Nie mogłam tego odżałować, ale nie byłam w stanie niczego przyspieszyć. Dostałam tę robotę dzięki uprzejmości pana Nowickiego, mojego szefa, głównego prokuratora, z którym pracowałam od przeszło pół roku. Nowicki był bliskim znajomym mojego chłopaka. Początkowo nie spodobała mi się ta protekcja. Nie chciałam nikomu niczego zawdzięczać, a zwłaszcza obcemu człowiekowi. Ale kiedy umawiałam się na kolejne spotkania w sprawie wymarzonej pracy, pukając od drzwi do drzwi w szkołach czy miejskich przedszkolach, gdzie starałam się o posadę nauczycielki języka angielskiego, i wciąż odsyłano mnie z kwitkiem, mówiąc grzecznie: „Proszę czekać na kontakt”, porzuciłam dumę i przyjęłam tę robotę. Nie wiem, co takiego musiał zrobić Tomasz dla mojego szefa, jakie relacje mieli obaj panowie, że Nowicki takiej szarej myszce jak ja natychmiast zaproponował stanowisko asystentki. I to za całkiem przyzwoite pieniądze.

Początkowo targały mną obawy, że Nowicki, który zbliżał się do sześćdziesiątki, będzie oczekiwał ode mnie jakichś „nadprogramowych” obowiązków, ale szybko przekonałam się, że mój szef był przyzwoitym mężczyzną.

– Pani Eleno? Pani jeszcze tutaj? – spytał Nowicki, kiedy zajrzał do mojego gabinetu. Tak, miałam własny gabinet, choć byłam tylko skromną asystentką prokuratora.

Pokiwałam głową i zamknęłam pokrywę laptopa.

– Właśnie skończyłam segregować dokumenty, które zostawiła mi Marta.

– Ale przecież to była jej robota.

– Tak? – wymsknęło mi się. Nie chciałam wrabiać koleżanki, zwłaszcza że wszystkie pracujące tu dziewczyny niezbyt mnie lubiły, słusznie uważając, że zdobyłam tę robotę dzięki znajomościom. – Tak, tak, wiem – zaczęłam się motać. – Poprosiła mnie, bym ją wyręczyła, bo bolała ją głowa…

– Dobrze, dobrze – przerwał Nowicki, machając na odczepnego ręką. – Proszę się nie tłumaczyć, tylko zmykać do domu i porządnie się wyspać, bo jutro czeka nas ważny dzień.

– Oczywiście, szefie.

Sięgnęłam po żakiet, pospiesznie zarzuciłam go na ramiona, chwyciłam torebkę i ruszyłam w stronę wyjścia.

– Do zobaczenia. I dobranoc – dodałam i zniknęłam za drzwiami.

Odetchnęłam z ulgą, kiedy znalazłam się w windzie. Obawiałam się, że szef zacznie mnie przepytywać i ciągnąć za język w związku ze sprawą Marty, a ja naprawdę nie miałam ochoty na tę rozmowę. Nie potrzebowałam żadnych zatargów, zwłaszcza w pracy. Miałam świadomość tego, że dziewczyny mnie wykorzystywały, ale przecież chcąc zajść wyżej, nie mogłam skupiać się jedynie na parzeniu kawy. Swoją drogą, ponoć robiłam to świetnie, ale przecież nie takie były moje ambicje.

* * *

– Chyba oszalałaś! – warknęłam do słuchawki.

– Nie OSZALAŁAM, tylko potrzebuję twojej pomocy. – Dolo mówiła szeptem, ale z jej głosu biła desperacja. Chyba rzeczywiście nie przesadzała, mówiąc wcześniej, że sytuacja staje się dramatyczna.

– Kobieto! – Byłam wściekła, ale też zniżyłam głos do szeptu, cedząc słowa przez zęby. – Jutro mam ważny dzień w pracy. Szef kazał mi się wyspać, a to oznacza, że mam wyglądać dobrze i nie mieć sińców pod oczami, a ty mnie prosisz, żebym w środku nocy jechała do jakiegoś pieprzonego klubu?!

– Gdyby to nie było takie ważne, nie zawracałabym ci dupy – warknęła moja przyjaciółka.

Kurde, miała rację. Ona nigdy nie odmawiała mi pomocy, ale też ja nigdy nie prosiłam jej, aby ratowała mi tyłek w podobnej sytuacji. Dolores ciągle pakowała się w kłopoty, i to na własne życzenie. Dziś dowiedziałam się, że właśnie poszła na imprezę z nowo poznanym chłopakiem, choć od kilku miesięcy była zaręczona z Kryspinem, właścicielem sieci restauracji w Warszawie, w dodatku jej szefem. Pech chciał, że Kryspin pojawił się w klubie, w którym moja przyjaciółka zabawiała się z tym nowym kolesiem. Nie wiem, może myślała sobie, że w obcym klubie nie wpadnie na swojego faceta. Cała Dolores…

– Dolo – westchnęłam, ziewając przeciągle. – Ja leżę w łóżku, w piżamie…

– To wyłaź z niego natychmiast, wbijaj się w najlepszą kieckę i przyjeżdżaj tutaj. Byleby ci do głowy nie przyszło wkładać jeden z tych twoich sztywniackich gajerków. Nie wpuszczą cię w takim stroju.

Jeszcze mi wymagania stawiała co do ubioru?! Ależ miała tupet!

– Może jeszcze te szpilki od Manolo mam założyć? – zapytałam z sarkazmem.

– Najlepiej by było – odparła, zupełnie nie wychwytując mojej złości i ironii zawartych w pytaniu. – Elena, pospiesz się, proszę. Dłużej nie dam rady utrzymać ich obu z dala od siebie. Muszę wyjść z Kryspinem, ale nie zdołam tego zrobić, bo Martin mnie zdemaskuje, kiedy nas zobaczy.

Ależ byłam wściekła! Dolo oczekiwała ode mnie, że będę zabawiała jej kolejnego gogusia, by ona mogła ukradkiem wymknąć się ze swoim narzeczonym rogaczem. Noż kurwa mać!

– Będę za pół godziny – warknęłam do słuchawki i od razu się rozłączyłam.

Nie chciałam, aby Dolores paplała mi jeszcze, żebym się pospieszyła, czy stawiała jakieś dodatkowe wymogi. Szybkie wyjście z domu nie było takie proste, zwłaszcza w obliczu tego, że byłam w proszku.

Marcello

Jan miał rację, mówiąc, że Polska to wyjątkowo otwarty kraj, a Polacy są najprzyjaźniejszymi ludźmi na świecie. Zapomniał jednak dodać, że polskie kobiety nawet bardziej, o czym przekonałem się już podczas poprzednich wizyt w tym kraju. Oczywiście nie wszystkie laski były takie wylewne, ale w klubie takim jak ten zdecydowana większość.

Siedziałem przy swoim stoliku i obserwowałem zachowanie tutejszych dziewcząt. Nie byłem pewien, czy sprawiały wrażenie tak frywolnych, bo im za to płacono, czy taka już ich natura. Od dłuższego czasu przyglądałem się tlenionej blondynce z nogami długimi aż po szyję i piersiami z trudem mieszczącymi się w za ciasnej, krwistoczerwonej sukience, ledwie zasłaniającej tyłek. Znajdowała się w kłopotliwym położeniu. Umówiła się z dwoma kolesiami naraz i kwestią czasu było, aż obaj jej amanci wpadną na siebie i się pozabijają. W zasadzie było o co, bo laska wyglądała jak milion dolców.

Wtedy ją zobaczyłem. Filigranową brunetkę w czarnej, zbyt oficjalnej jak na miejsce, w którym się znajdowaliśmy, sukience. Próbowała przebrnąć przez tłum bawiących się na parkiecie ludzi. Fuck That działał na ich zmysły; nagle zaczęli sprawiać wrażenie spragnionych rozkoszy, żądzy nie wiadomo czego jeszcze. Nie mam pojęcia, co mnie w niej urzekło, ale nie mogłem oderwać wzroku od przeciskającej się w tłumie dziewczyny. Obserwowałem każdy jej ruch. Uśmiechałem się, kiedy niezbyt pewnie przepraszała bawiących się w najlepsze ludzi, próbując dotrzeć do baru, przy którym siedziała piersiasta blondyna z jednym ze swoich chłoptasiów.

Oniemiałem, kiedy zatrzymała się właśnie obok nich. Nie sądziłem, że zna osoby tego pokroju. Zwyczajnie nie wyglądała na taką jak oni. Była skromna, jak jej czarna, sięgająca kolana sukienka, aczkolwiek z seksownym wycięciem na udzie. Nie wyróżniała się niczym z tłumu, w odróżnieniu od koleżanki, w tej chwili całującej ją w oba policzki na powitanie.

Brunetka skrzywiła się, kiedy towarzysz blondynki również przystąpił do oficjalnego przywitania, a mnie na ten widok nieprzyjemnie skurczył się żołądek. Upiłem łyk drinka i nadal nie spuszczałem oczu z drobnej brunetki, która nie wydawała się zachwycona taką wylewnością. Uśmiechała się oczywiście, ale nawet z tak znaczącej odległości widziałem, że robiła to na pokaz.

Nagle mnie olśniło. Mimo że jeszcze przed chwilą zadawałem sobie pytanie, co taka dziewczyna jak ona robi w takim miejscu, teraz zrozumiałem, że ratowała tyłek rozpustnej koleżance, która właśnie w tej chwili przeciskała się na drugą stronę lokalu do kochasia numer dwa. Nie wiem, co we mnie wstąpiło, ale poczułem złość. W zasadzie nie mam pojęcia dlaczego, bo sam chętnie zaliczałem laski w typie tej rozbuchanej seksualnie blondyny. Może było mi żal wyglądającej na zaszczutą brunetki?

Dopiłem drinka i wstałem od stolika. Powinienem wracać, bo jutro miałem ważne spotkanie. Skinąłem na kelnerkę i poprosiłem o rachunek. Zapłaciłem, wręczając jej spory napiwek, i ruszyłem do wyjścia. Byłem w połowie drogi, kiedy ponownie spojrzałem w stronę baru. W zasadzie nie wiem, po co to zrobiłem, ale to było silniejsze ode mnie. I wtedy zauważyłem, że dziewczyna, która miała zastąpić koleżankę, ma niemały problem. Jej towarzysz był nachalny, próbował ją objąć, przytulić, a ona wyraźnie nie miała na to ochoty.

Stanąłem jak wryty. Rozum podpowiadał, że to nie moja sprawa, a laska powinna była przewidzieć kłopoty, kiedy decydowała się na samo przyjście tutaj, ale coś nie pozwalało mi pozostać obojętnym na jej krzywdę. Zawróciłem i natychmiast skierowałem kroki w stronę baru.

Gdy byłem tylko kilka metrów od szamocącej się pary, wyraźnie usłyszałem protest w głosie dziewczyny, choć nie rozumiałem ani słowa z tego, co mówiła. Przez moment pożałowałem, że nie nauczyłem się polskiego, na co wielokrotnie namawiał mnie Jan.

– Puść ją – powiedziałem po angielsku, mając nadzieję, że goguś w przyciasnym T-shircie i z dziarami na ramionach zrozumie, bo wyglądał na takiego, który ma kupkę mięśni, ale nie ma mózgu. – Ogłuchłeś? – dodałem, a wtedy dziewczyna siedząca na barowym stołku odwróciła się gwałtownie w moją stronę.

Była przerażona. Może także moim widokiem, ale przede wszystkim z powodu mięśniaka, który po prostu miał ochotę dobrze się zabawić. Patrzyła na mnie wielkimi niebieskimi oczami, a po chwili odwróciła się do „przyjaciela” koleżanki i powiedziała do niego coś po polsku. Ten spojrzał na mnie z wściekłością. Poderwał się z miejsca, jakby chciał mnie zaatakować. Żałosny był. Chyba nie wiedział, do kogo startuje i na co się porywa. Nie mogłem jednak w miejscu publicznym wyjąć spluwy i strzelić mu w łeb, choć korciło mnie, aby przynajmniej przystawić mu lufę do czoła. Ograniczyłem się tylko do pokazania mu rewolweru spoczywającego w kaburze pod marynarką. Patrzył na mojego gnata, ale wciąż tkwił w miejscu.

– Spierdalaj – warknąłem ponownie.

Na szczęście tym razem posłuchał i po chwili przy barze nie było po nim śladu.

– W porządku? – spytałem, dotykając ramienia wystraszonej brunetki, która znów odwróciła się w moim kierunku.

Pokiwała tylko głową, a następnie zsunęła się z wysokiego stołka i zachwiała. Natychmiast pospieszyłem jej z pomocą i chwyciłem ją w ramiona. Drżała. W dodatku na stopach miała niebotycznie wysokie szpilki. O nieszczęście nietrudno.

– Puść – jęknęła, wyswobadzając się z moich rąk.

Zrobiłem, o co poprosiła, choć bardzo niechętnie. Miałem ochotę zatrzymać ją w ramionach odrobinę dłużej. W zasadzie nie wiem, co kryło się za moim zachowaniem. Nawet dla mnie samego okazało się to zaskakujące, ale próbowałem sobie wmówić, że chcę być zupełnie pewien, że wszystko z nią w porządku.

– Dziękuję za pomoc, ale muszę już jechać…

– Zaczekaj! – Ponownie dotknąłem jej ramienia.

Zadrżała, choć w tej jednej chwili już nie byłem pewien, czy ze strachu.

– Jesteś pewna, że dobrze się czujesz?

– Tak, chyba tak…

Właśnie na to czekałem. Liczyłem na jej chwilowe zwątpienie.

– Porozmawiajmy – zaproponowałem, a ona spojrzała na mnie jak na wariata. – Ale nie tutaj. Chodźmy tam. – Wskazałem miejsce, w którym przesiedziałem połowę wieczoru.

Zdziwiłem się, że nie oponowała, bo wyglądała, jakby chciała się popukać w głowę, dając mi do zrozumienia, że oszalałem.

Przepuściłem ją przodem, choć zazwyczaj daleko mi do dżentelmena. Nie lubiłem się bawić w miłego faceta. Za nic miałem etykietę, ale tym razem odstąpiłem od reguły bycia najważniejszym. A może zwyczajnie chciałem popatrzeć na jej pupę, którą nieświadomie kręciła? Byłem pewien, że nie robi tego celowo, tylko zbyt wysokie buty powodują ten, a nie inny ruch bioder. Nie wiem, co się ze mną działo, ale patrząc na jej chude, niezbyt seksowne pośladki – nie gustowałem w kościstych laskach – poczułem ciasnotę w spodniach.

– Czego się napijesz? – spytałem, wysuwając przed nią krzesło. Po raz kolejny zachowałem się jak paniczyk z dobrego domu, choć zupełnie nim nie byłem.

Zanim siadła, spojrzała na mnie nieufnie, mrużąc oczy. Cholera, ależ była seksowna w tym, co robiła. Lubiłem laski, które tylko udają niedostępne, a są wulkanem seksu.

– Dwie whisky poproszę – zawołałem do kelnerki, dokonując wyboru za nas oboje, po czym przysiadłem się do swojej towarzyszki.

– Lubisz rządzić? – Właściwie nie wiem, czy spytała, czy skwitowała.

Uśmiechnąłem się w odpowiedzi.

– Jeszcze raz dziękuję za pomoc – powiedziała, skubiąc pasek od torebki spoczywającej na jej kolanach. Stresowała się. I to właśnie ja byłem powodem jej stresu. Kurwa, ależ mnie to kręciło.

– Bardzo proszę – odparłem, sięgając po whisky z tacy, którą kelnerka właśnie stawiała na naszym stoliku. – Napij się. – Podsunąłem jej szklaneczkę. – Rozluźnisz się i od razu poczujesz się lepiej.

Nie wiem, czy była aż tak odważna, czy może miała mocniejszą głowę, niż sądziłem, ale nagle chwyciła w dłoń szklankę i wychyliła całą jej zawartość.

– Dziękuję. – Powtarzała się. Była urocza. – Już mi lepiej – dodała, natychmiast wstając.

A więc zrobiła to na pokaz albo, co gorsza, wychyliła szklaneczkę na raz, spełniając moją prośbę na odczepnego? Czyżbym w jej oczach był aż tak odpychający?

– Zaczekaj! – zawołałem. Rzuciłem na stolik kolejną stówę i szybko ruszyłem za brunetką.

Znów zerknąłem na jej pośladki, omiotłem spojrzeniem szczupłe nogi, zatrzymując wzrok na nagich plecach. Sukienka właśnie na plecach miała dość śmiałe wycięcie w kształcie litery V. A to oznaczało, że jej właścicielka nie miała stanika… Kurwa, znów poczułem ciasnotę w spodniach. Nie wiem, co się ze mną działo, bo przecież ta laska zupełnie nie była w moim typie, niemniej działała na mnie jak żadna inna.

– Muszę lecieć, bo jutro mam ważny dzień w pracy – powiedziała przez ramię, nie zatrzymując się ani na chwilę.

Nie dotykałem jej, choć miałem ochotę musnąć opuszkami palców skórę na jej plecach i przekonać się, że jest aksamitna i miła w dotyku. Wciąż tylko podążałem za nią, obserwując każdy jej nieporadny ruch, kiedy po raz kolejny próbowała się przecisnąć przez tańczący tłum.

Wreszcie dotarła do drzwi. Pchnęła je pewnie, ale zachwiała się i gdyby nie moja obecność, pewnie wylądowałaby na podłodze. Uchwyciłem ją za przedramiona i wsparłem na swoim ciele. Zadrżała. Wyraźnie poczułem dreszcze przechodzące teraz pod moimi palcami. Kiedy znaleźliśmy się na zewnątrz, obróciłem ją ku sobie. Patrzyła na mnie rozmytym wzrokiem, ale jej maślane oczka nie miały nic wspólnego z fascynacją, którą sam poczułem. Dziewczyna była pijana, choć wypiła niewiele.

– Puść – jęknęła.

Poczułem jej oddech na torsie odzianym w cienką jedwabną koszulę. Ja pierdolę, ależ to podniecające.

– Muszę wracać, bo jutro ważny dzień…

– Przywołam taksówkę.

– Nie. Tam stoi mój samochód – powiedziała, szczękając zębami i wskazując na małego białego fiata pięćset stojącego kilkanaście metrów dalej.

– Chcesz w tym stanie prowadzić? – Sądziłem, że poznałem już wiele odważnych dziewcząt, ale tej odwaga najwyraźniej pomieszała się z głupotą.

– Nie jestem pijana – zaprzeczyła bełkotliwie. – Poza tym muszę nim wracać, bo jutro… chyba już jestem spóźniona… – mówiła od rzeczy.

Była przezabawna w tej pijackiej paplaninie. Poza tym nie wiem, dlaczego zaprzeczała, że jest pijana, ale po chwili namysłu uznałem, że właściwie jeden drink nigdy nie wywoływał takich reakcji nawet u najbardziej opornych na alkohol. Tyle że ta laska ledwie stała na nogach, a język plątał się jej jak po całej butelce.

– Nie jesteś pijana? – zapytałem, myśląc od razu o tym gnojku. Może jej czegoś dosypał do wody, która przed nią stała, kiedy podszedłem do baru?

Zaprzeczyła ruchem głowy.

– Więc jak nazwiesz to? – zapytałem, puszczając ją na chwilę i pozwalając, aby jej ciało znów niebezpiecznie się zachwiało.

– Brałam tabletkę na sen. Chciałam się wyspać, bo mój szef… – tłumaczyła się, plącząc przy tym i przeklinając cicho pod nosem. – Ale chyba nie wolno ich mieszać z alkoholem…

– Chyba?

Była niemożliwa. Ledwie stała na nogach, mówiła, jakby za chwilę zupełnie miało jej odebrać mowę, a nadal głupio łudziła się, że powód mógł być inny.

– Przepraszam, ale… wirujesz…

Zemdlała. Chwyciłem ją mocniej, uniosłem jej twarz ku górze i spojrzałem w na wpół zamknięte oczy.

– Cholera jasna!

Redaktor inicjujący: Agnieszka Trzeszkowska

Redakcja: Anna Szumacher

Korekta: Magdalena Matuszewska, Milena Domańska

Projekt okładki: Joanna Strękowska

Zdjęcia wykorzystane na okładce: © Volodymyr TVERDOKHLIB/Shutterstock, © restyler/Shutterstock

Skład i łamanie: www.pagegraph.pl

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

02-672 Warszawa, ul. Domaniewska 48

tel. (22) 828 98 08

faks (22) 395 75 78

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

ISBN 978-83-280-8948-8

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek / Virtualo Sp. z o.o.